PL241591B1 - Pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów samochodowych - Google Patents

Abstract

Sposób pochłaniania energii zderzeń polega na przekształcaniu energii uderzenia w układzie cięgnowym. Energię przejmuje się wykorzystując pociągnięcie ruchomej części pochłaniacza, a następnie w kolejnych, co najmniej dwóch, impulsach siły przekazuje się je na konstrukcję obiektu fizycznego. Impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się elementów ruchomych na członach przesuwnych pochłaniacza względem elementów nieruchomych umieszczonych na korpusie. Czas trwania t1 impulsu sity jest krótszy niż 0.01 s, natomiast czas przerwy t2 pomiędzy impulsami siły jest dłuższy niż 0,001 s. Pochłaniacz składa się z części nieruchomej, dostosowanej do połączenia z zabezpieczanym obiektem oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Część nieruchomą stanowi korpus (1.1), który ma otwór wejściowy (1.2) i prowadnicę (1.3). Ruchomy jest trzpień (1.6) oraz człony przesuwne usytuowane (1.4), usytuowane suwliwie, szeregowo na trzpieniu. Wewnątrz korpusu (1.1), na co najmniej dwóch poziomach, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły (G1). Trzpień (1.6) ma kołnierz ciągnący (1.8). W zespole generującym impulsy siły (G1) poszczególne elementy są elementami pracującymi na zrywanie. Element zrywny nieruchomy (1.10) zespolony jest z boczną ścianą korpusu (1.1), a ruchomy (1.11) umieszczony jest na ścianie członu przesuwnego (1.4), elementem pracującym na zrywanie jest śruba zrywana (1.12). W innym rozwiązaniu elementy pracują na ścinanie. Nieruchomy jest sworzeń, a ruchomy jest nóż. W kolejnym rozwiązaniu w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego. W bocznej ścianie korpusu umieszczone są klocki dociskane sprężyną, a na ścianie członu przesuwnego umieszczone są elementy ruchome tarciowe.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów samochodowych. Rozwiązanie przewidziane jest w szczególności do zastosowania w wyposażeniu pojazdów samochodowych w celu ograniczenia skutków zderzenia pojazdu z innym obiektem. Możliwe jest zastosowanie w pasach bezpieczeństwa. Rozwiązanie może być wykorzystane również w przypadku rozrywania innego obiektu fizycznego.

Obiekty fizyczne będące w ruchu posiadają pewien pęd, który jest iloczynem ich masy i prędkości. Nagła utrata pędu na skutek zderzenia wiąże się z działającym na obiekt impulsem siły nazywanym też popędem. Popęd jest iloczynem siły i czasu jej działania. W przypadku zderzeń utracony pęd musi się równać popędowi. Gdy pęd obiektu jest duży to siły uderzenia i towarzyszące im siły bezwładności również są duże. Organizm człowieka jest bardzo mało odporny na działające na niego przeciążenia. Ma jednak tę korzystną własność, że stosunkowo dobrze znosi nawet duże przeciążenia pod warunkiem, że trwają one bardzo krótko.

Celem rozwiązania jest opracowanie urządzenia minimalizującego skutki zderzenia dla ludzi. Wynalazek realizuje zamianę powstającego w przypadku zderzeń jednego długotrwałego impulsu siły i towarzyszących mu przeciążeń na kilka krótkotrwałych impulsów siły bezpieczniejszych dla pasażerów pojazdów niż jeden impuls długotrwały.

Istnieje wiele rozwiązań technicznych realizujących pochłanianie energii kinetycznej zderzanych obiektów. Polegają one na kształtowaniu łagodnych pojedynczych przebiegów sił i przeciążeń, najczęściej w formie krzywej dzwonowej lub trapezu. Praktycznie jest to realizowane metodą pasywną poprzez strefy zgniotu lub za pomocą układów dynamicznych. Stosowane są przykładowo koła zamachowe, układy bezwładnościowe i odpowiednie przekładnie.

Znane jest też z dokumentacji patentowej EP2735756 (A2) Urządzenie do adaptacyjnego absorbowania energii i metoda absorbowania energii udaru w obiekcie na pojeździe. Urządzenie, według tego wynalazku, ma pierwszy i drugi element absorbujący usytuowany jeden za drugim w kierunku efektywnego działania urządzenia, przy czym pierwszy i drugi element oddziałują częściowo na kształtowanie rozkładu energii uderzenia w czasie dla kierunku efektywnego działania. Urządzenie zawiera siłownik umożliwiający aktywację lub dezaktywację relatywnego przesunięcia pierwszego elementu absorbującego względem drugiego w zależności od sygnału sterującego zespołem. Pierwszy z elementów absorbujących jest częściowo wsunięty w drugi przy czym oba te elementy mają kształt zapewniający absorpcję energii. Niezależne wymagania mogą być uwzględnione co do metody absorbowania energii, urządzenia sterującego, programu komputerowego z zestawem instrukcji co do realizacji metody absorbowania energii udaru dla obiektu na pojeździe.

Pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów samochodowych, wykorzystujący przekształcanie energii uderzenia w układzie cięgnowym. Składa się z części nieruchomej, dostosowanej do połączenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Istotą rozwiązania jest to, że część nieruchomą stanowi korpus, który ma w ścianie czołowej wykonany otwór wejściowy, zaś wewnątrz korpusu, naprzeciw otworu wejściowego ma zamocowaną prowadnicę. Częściami ruchomymi jest trzpień oraz człony przesuwne, usytuowane suwliwie, szeregowo na trzpieniu. Ponadto wewnątrz korpusu, na kolejnych, co najmniej dwóch, poziomach licząc od wewnętrznej ściany korpusu, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły. Zespołami generującymi impulsy siły nazwano współpracujące ze sobą funkcjonalnie elementy. Na zespoły te składają się odpowiednio ukształtowane elementy nieruchome usytuowane w bocznych ścianach korpusu oraz współpracujące z nimi elementy ruchome, połączone bezpośrednio z członami przesuwnymi. Ilość i położenie elementów ruchomych odpowiada ilości i położeniu elementów nieruchomych. Pociągany trzpień, na końcu wewnątrz korpusu, ma wydrążenie współdziałające z prowadnicą oraz kołnierz ciągnący, a na końcu na zewnątrz korpusu ma zaczep ciągnący. Impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się wzdłuż korpusu członów przesuwnych. W tym czasie pokonuje się siły łączenia elementów ruchomych z elementami nieruchomymi.

Korzystnie, korpus popychacza ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Korzystnie, prowadnica zamocowana jest wewnątrz korpusu, w jego osi.

Korzystnie, człon przesuwny ma przelotowe wydrążenie współdziałające z trzpieniem.

Korzystnie, kołnierz ciągnący zastąpiony jest członem przesuwnym pierwszym, zespolonym z tuleją, a położonym najdalej od otworu wejściowego.

PL 241 591 B1

Dla pochłaniacza według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy pracują na zrywanie.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny nieruchomy zespolony jest z boczną ścianą korpusu.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny nieruchomy ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny ruchomy umieszczony jest na ścianie członu przesuwnego.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny ruchomy ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny nieruchomy i element zrywny ruchomy zachodzą na siebie i mają co najmniej po jednym otworze usytuowanym współosiowo, zaś w otworach tych umieszczone są łączące je elementy pracujące na zrywanie.

Wówczas korzystnym jest to, że element pracujący na zrywanie stanowi śruba zrywana.

Dla pochłaniacza według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy pracują na ścinanie.

Wówczas korzystnym jest to, że w bocznej ścianie korpusu umieszczony jest sworzeń, stanowiący element nieruchomy ścinany.

Wówczas korzystnym jest to, że na ścianie członu przesuwnego umieszczony jest nóż stanowiący element ruchomy ścinania.

Dla pochłaniacza według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych.

Wówczas korzystnym jest to, że w bocznej ścianie korpusu, w gniazdach, umieszczone są klocki dociskane sprężyną, stanowiące element nieruchomy tarciowy.

Wówczas korzystnym jest to, że gniazdo jest prostopadłe do osi korpusu.

Wówczas korzystnym jest to, że klocek zabezpieczony jest przed wypadnięciem za pomocą śruby.

Wówczas korzystnym jest to, że na ścianie członu przesuwnego umieszczone są elementy ruchome tarciowe.

Wówczas korzystnym jest to, że powierzchnia tarciowa klocka i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego, współdziałające ze sobą są do siebie równoległe.

Zaletą opisanego rozwiązania jest wykorzystanie tego, że impulsy siły działające na obiekt fizyczny, w szczególności na pojazd samochodowy, zostają przekształcone w bardzo krótkie impulsy siły, dzięki czemu siły bezwładności powstające w obiekcie podczas zderzenia również są przekształcone na porcje bezpieczne dla pasażera. Jeśli przesuwny trzpień pochłaniacza odbierający impuls siły połączony jest z pasem bezpieczeństwa przejmuje siłę zgniatającą i w postaci przekształconej na impulsy krótkotrwałe przekazuje na korpus pochłaniacza, a tym samym na karoserię i pasażera.

Pochłaniacz energii powstającej podczas zderzeń, według wynalazku, może być również zastosowany do pochłaniania energii zderzeń i przekształcania sił zderzenia w barierach drogowych na niebezpiecznych odcinkach dróg. Przedstawiony pochłaniacz energii jest prosty w budowie i łatwy do zamontowania, również w istniejących pojazdach.

Pochłaniacz energii został przedstawiony schematycznie w przykładowych rozwiązaniach na rysunku. Fig. 1 jest przekrojem pionowym, a fig. 2 jest przekrojem poziomym, pochłaniacza wykorzystującego elementy pracujące na zrywanie. Fig. 3 jest przekrojem pionowym, a fig. 4 jest przekrojem poziomym, pochłaniacza wykorzystującego elementy pracujące na ścinanie. Fig. 5 jest przekrojem pionowym, a fig. 6 jest przekrojem poziomym, pochłaniacza wykorzystującego siły tarcia. Fig. 7 przedstawia przebieg impulsów siły na wyjściu popychacza.

Przedstawiono trzy przykładowe rozwiązania, których wspólne cechy konstrukcyjne zostały opisane poniżej. Zadaniem wszystkich przykładowych pochłaniaczy jest zamiana powstającego w przypadku zderzeń jednego długotrwałego impulsu siły i towarzyszących mu przeciążeń na kilka krótkotrwałych impulsów siły. Siła działająca podczas zderzenia pojazdu z drugim pojazdem lub innym obiektem, a odbierana przez pochłaniacz jest siłą zgniatającą, zaś sposób pochłaniania energii i pochłaniacz energii, realizujący ten sposób, bazują na przekształcaniu energii uderzenia w układzie cięgnowym.

Pochłaniacz składa się z części nieruchomej, dostosowanej do zespolenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Część nieruchomą stanowi korpus 1.1; 2.1; 3.1 o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu. W ścianie czołowej korpus ma wykonany otwór wejściowy 1.2; 2.2; 3.2, zaś wewnątrz korpusu, w jego osi, na

PL 241 591 B1 przeciw otworu wejściowego zamocowana jest centralnie prowadnica 1.3; 2.3; 3.3. Wewnątrz korpusu 1.1; 2.1; 3.1, w pozycji przygotowanej do pracy, na kolejnych trzech poziomach, licząc od najdalszego, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły G1, G2, G3. Zespołami generującymi impulsy siły G1, G2, G3 nazwano współpracujące ze sobą funkcjonalnie elementy. Stanowią je odpowiedni o ukształtowane elementy nieruchome, usytuowane w bocznych ścianach korpusu 1.1; 2.1; 3.1 oraz elementy ruchome połączone z członem przesuwnym pierwszym 1.5; 2.5; 3.5 i członami przesuwnymi 1.4; 2.4; 3.4. Ilość i położenie elementów ruchomych odpowiada ilości i położeniu elementów nieruchomych. Trzpień na końcu, usytuowanym wewnątrz korpusu, ma wydrążenie 1.7; 2.7; 3.7 współdziałające z prowadnicą 1.3; 2.3; 3.3 oraz kołnierz ciągnący 1.8; 2.8; 3.8, a na końcu, usytuowanym na zewnątrz korpusu, ma zaczep ciągnący 1.9; 2.9; 3.9.

Kolejne przykłady, opisane poniżej, różnią się rozwiązaniami szczegółów w zespołach generujących impulsy siły G1, G2, G3. Szczegóły te przedstawiono poniżej.

P R Z Y K Ł A D 1

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G1 poszczególne elementy pracują na zrywanie. Elementem w bocznej ścianie korpusu 1.1 jest element zrywny nieruchomy 1.10 zespolony z korpusem i ma kształt zbliżony do prostopadłościanu. Elementy te rozmieszczone są parami, na przeciwległych ścianach korpusu. Na bocznych ścianach każdego członu przesuwnego 1.4 i członu przesuwnego pierwszego 1.5 umieszczone są pary elementów zrywnych ruchomych 1.11. One również mają kształt zbliżony do prostopadłościanu. Elementy zrywne zachodzą na siebie i mają po jednym otworze. Otwory te usytuowane są współosiowo. W otworach umieszczone są łączące je, pracujące na zrywanie, śruby zrywane 1.12.

P R Z Y K Ł A D 2

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G2 poszczególne elementy pracują na ścinanie. Elementy nieruchome stanowią sworznie 2.10 umieszczone w bocznych ścianach korpusu 2.1. Odpowiadające im elementy ruchome stanowią noże 2.11 umieszczone na ścianach członu przesuwnego pierwszego 2.5 i członów przesuwnych 2.4. Jedne i drugie elementy rozmieszczone są parami na trzech poziomach.

P R Z Y K Ł A D 3

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G3 poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych i pokonuje się je metodą przesunięcia. Zespoły tarciowe stanowią klocki 3.10 mające powierzchnie tarciowe klocka współdziałające z powierzchniami tarciowymi elementów ruchomych tarciowych 3.13 usytuowanych parami na przeciwległych stronach członu przesuwnego pierwszego 3.5 i członów przesuwnych 3.4. Klocek 3.10 dociskany jest przez sprężynę 3.11, a zabezpieczony przed wypadnięciem za pomocą śruby 3.12. Powierzchnia tarciowa klocka i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego są do siebie równoległe, nachylone pod kątem około 45 stopni. Ilość i położenie elementów ruchomych tarciowych 3.13 odpowiada ilości i położeniu klocków 3.10.

Energię uderzenia przejmuje się za pomocą zaczepu ciągnącego 1.9; 2.9; 3.9 przemieszczającego się trzpienia ciągnącego 1.6; 2.6; 3.6. Następnie w postaci impulsów siły, za pośrednictwem korpusu 1.1; 2.1; 3.1 pochłaniacza, porcjami przekazuje się na konstrukcję pojazdu.

W przykładzie 1 przekazanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole generującym impulsy siły G1 pierwszego poziomu, trwa do momentu zerwania się śrub zrywanych 1.12 na poziomie pierwszym, najdalszym od otworu wejściowego 1.2. Po ich zerwaniu następuje przerwa w przekazywaniu impulsu siły na korpus 1.1. W czasie tej przerwy trzpień 1.6 pokonuje dystans D1 do drugiego poziomu. Wtedy człon przesuwny pierwszy 1.5 zderza się z członem przesuwnym 1.4 z drugiego poziomu i następuje zerwanie śrub zrywanych 1.12 na poziomie drugim oraz przekazanie drugiej porcji impulsu siły na korpus 1.1. Sekwencja się powtarza i przekazywanie porcji impulsu siły kontynuowane jest skokowo do momentu zerwania się pary śrub zrywanych 1.12 ostatniego poziomu i pokonaniu dystansu D1, po którym trzpień 1.6 wraz z członami przesuwnymi dobije do korpusu 1.1 popychacza, w sąsiedztwie otworu wejściowego 1.2, i przekaże ostatni impuls siły na konstrukcję pojazdu. Na tym kończy się działanie pochłaniacza energii. Do następnego użycia wymagana jest wymiana zużytych elementów.

W przykładzie 2 przekazanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole generującym impulsy siły G2 pierwszego poziomu, trwa do momentu ścięcia pary sworzni 2.10 przez noże 2.11 na poziomie pierwszym, najdalej od otworu wejściowego 2.2. Po ich ścięciu następuje przerwa w przekazywaniu impulsu siły na korpus 2.1. W czasie tej przerwy trzpień 2.6 pokonuje dystans D2 do drugiego pozio

PL 241 591 Β1 mu. Wtedy człon przesuwny pierwszy 2.5 zderza się z członem przesuwnym 2.4 z drugiego poziomu i następuje ścięcie pary sworzni 2.10 na poziomie drugim przez noże 2.11 oraz przekazanie drugiej porcji impulsu siły na korpus 2.1. Sekwencja się powtarza i przetwarzanie kończy analogicznie jak w przykładzie 1.

W przykładzie 3 przekazywanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole generującym impulsy siły G3 pierwszego poziomu, odebranego przez zaczep ciągnący 3.9, trwa do momentu, w którym przemieszczające się elementy ruchome tarciowe 3.13 członów przesuwnych 3.4 nie pokonają siły tarcia pomiędzy powierzchniami tarciowymi elementów ruchomych tarciowych 3.13 i powierzchniami tarciowymi klocków 3.10. Najpierw sił większych, tarcia statycznego, następnie sił mniejszych tarcia kinetycznego i ześlizgnie się z klocka 3.10. Trzpień 3.6, a zatem człony przesuwne przemieszczają się ciągnione przez kołnierz ciągnący 3.8. Po przekazaniu impulsu siły na korpus 3.1, trzpień 3.6 wraz z członem przesuwnym pierwszym 3.5, przesuwa się do momentu zetknięcia z członem przesuwnym 3.4 drugiego poziomu, pokonując dystans D3. Czas potrzebny na pokonanie dystansu D3 jest czasem przerwy w przekazywaniu impulsu siły na korpus 3.1. Gdy człon przesuwny pierwszy 3.5 zetknie się z członem przesuwnym 3.4 drugiego poziomu, na korpus 3.1, zaczyna być przekazywany kolejny impulsu siły wynikający z tarcia powierzchni tarciowej elementu ruchomego tarciowego 3.13 o powierzchnię tarciową klocka 3.10 w zespole tarciowym na poziomie drugim. Sekwencja się powtarza i przetwarzanie kończy analogicznie jak w przykładzie 1.

Wykaz oznaczeń

PRZYKŁAD 1	PRZYKŁAD 2	PRZYKŁAD 3
1.1	2.1	3.1	korpus
1.2	2.2	3.2	otwór wejściowy
1.3	2.3	3.3	prowadnica
1.4	2.3	3.4	człon przesuwny
1.5	2.5	3.5	człon przesuwny pierwszy
1.6	2.6	3.6	trzpień
1.7	2.7	3.7	wydrążenie
1.8	2.8	3.8	kołnierz ciągnący
1.9	2.9	3.9	zaczep ciągnący
1.10			element zrywny nieruchomy (w ścianie korpusu)*
1.11			element zrywny ruchomy (w członie przesuwnym)
1.12			śruba zrywana
	2.10		sworzeń (w ścianie korpusu)
	2.11		nóż (w członie przesuwnym)
		3.10	klocek
		3.11	sprężyna
		3.12	śruba
		3.13	element ruchomy tarciowy {członu przesuwnego)
Dl	D2	D3	przerwa pomiędzy członami przesuwnymi
G1	G2	G3	zespół generujący impulsy siły
tl [s]	czas trwania impulsu siły na wyjściu pochłaniacza
	czas przerwy pomiędzy impulsami siły

Claims (21)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów samochodowych, wykorzystujący przekształcanie energii uderzenia w układzie cięgnowym składający się z części nieruchomej, dostosowanej do połączenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia, znamienny tym, że część nieruchomą stanowi korpus (1.1; 2.1; 3.1), który ma w ścianie czołowej wykonany otwór wejściowy (1.2; 2.2; 3.2), zaś wewnątrz korpusu, naprzeciw otworu wejściowego ma zamocowaną prowadnicę (1.3; 2.3; 3.3), natomiast częściami ruchomymi jest trzpień (1.6; 2.6; 3.6) oraz człony przesuwne (1.4; 2.4; 3.4), usytuowane suwliwie, szeregowo na trzpieniu, ponadto wewnątrz korpusu (1.1; 2.1; 3.1), na kolejnych, co najmniej dwóch poziomach, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły (G1, G2, G3) składające się z elementów nieruchomych w bocznych ścianach korpusu i z elementów ruchomych połączonych z członami przesuwnymi (1.4; 2.4; 3.4), przy czym trzpień (1.6; 2.6; 3.6) od strony wnętrza korpusu ma wydrążenie (1.7; 2.7; 3.7) współdziałające z prowadnicą (1.3; 2.3; 3.3) oraz kołnierz ciągnący (1.8; 2.8; 3.8), a na końcu, na zewnątrz korpusu (1.1; 2.1; 3.1), ma zaczep ciągnący (1.9; 2.9; 3.9).
2. 2. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (1.1; 2.1; 3.1) ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
3. 3. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że prowadnica (1.3; 2.3; 3.3) zamocowana jest wewnątrz korpusu (1.1; 2.1; 3.1), w jego osi.
4. 4. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że człon przesuwny (1.4; 2.4; 3.4) ma przelotowy kanał współdziałający z trzpieniem (1.6; 2.6; 3.6).
5. 5. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierz ciągnący (1.8; 2.8; 3.8) zastąpiony jest członem przesuwnym pierwszym (1.5; 2.5; 3.5) położonym najdalej od otworu wejściowego (1.2; 2.2; 3.2) i zespolonym z trzpieniem (1.6; 2.6; 3.6).
6. 6. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G1) poszczególne elementy są elementami pracującymi na zrywanie.
7. 7. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że element zrywny nieruchomy (1.10) zespolony jest z boczną ścianą korpusu (1.1).
8. 8. Pochłaniacz, według zastrz. 7, znamienny tym, że element zrywny nieruchomy (1.10) ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
9. 9. Pochłaniacz, według zastrz. 6, znamienny tym, że element zrywny ruchomy (1.11) umieszczony jest na ścianie członu przesuwnego (1.4).
10. 10. Pochłaniacz, według zastrz. 9, znamienny tym, że element zrywny ruchomy (1.11) ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
11. 11. Pochłaniacz, według zastrz. 6, znamienny tym, że element zrywny nieruchomy (1.10) i element zrywny ruchomy (1.11) zachodzą na siebie i mają co najmniej po jednym otworze usytuowanym współosiowo, zaś w otworach tych umieszczone są łączące je elementy pracujące na zrywanie.
12. 12. Pochłaniacz, według zastrz. 6, znamienny tym, że element pracujący na zrywanie stanowi śruba zrywana (1.12).
13. 13. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G2) poszczególne elementy połączone są elementami pracującymi na ścinanie.
14. 14. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w bocznej ścianie korpusu (2.1) umieszczony sworzeń (2.10), stanowiący element nieruchomy ścinany.
15. 15. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że na ścianie członu przesuwnego (2.4) umieszczony jest nóż (2.11) stanowiący element ruchomy ścinania.
16. 16. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G3) poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych.
17. 17. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że w bocznej ścianie korpusu (3.1), w gniazdach, umieszczone są klocki (3.10) dociskane sprężyną (3.11), stanowiące element nieruchomy tarciowy.
18. 18. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że gniazda w bocznych ścianach korpusu (3.1) są prostopadłe do osi korpusu.

    PL 241 591 Β1
19. 19. Pochłaniacz, według zastrz. 17, znamienny tym, że klocek (3.10) zabezpieczony jest przed wypadnięciem za pomocą śruby (3.12).
20. 20. Pochłaniacz, według zastrz. 1, znamienny tym, że na ścianie członu przesuwnego (3.4) umieszczone są elementy ruchome tarciowe (3.13).
21. 21. Pochłaniacz, według zastrz. 17, znamienny tym, że powierzchnia tarciowa klocka (3.10) i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego (3.13), współdziałające ze sobą są do siebie równoległe.