PL240711B1 - Sposób pochłaniania energii zderzeń i pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów - Google Patents

Abstract

Sposób pochłaniania energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów, polega na przekształcaniu energii uderzenia, tak iż energię uderzenia przejmuje się wykorzystując popychanie części ruchomej pochłaniacza energii, a następnie w kolejnych, impulsach siły przekazuje się na konstrukcję obiektu za pośrednictwem korpusu (1.1) pochłaniacza połączonego sztywno z konstrukcją pojazdu. Impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się, elementów ruchomych na członach przesuwnych (1.4) względem elementów nieruchomych umieszczonych na korpusie, podczas gdy pokonuje się siły łączenia tych elementów. Czas trwania t1 impulsu siły jest krótszy niż 0.01 s, natomiast czas przerwy t2 pomiędzy impulsami siły jest dłuższy niż 0,001 s. Siły łączenia pokonuje się metodą zrywania, ścinania lub tarcia suchego. Pochłaniacz energii składa się z części nieruchomej, dostosowanej do zespolenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Część nieruchomą stanowi korpus (1.1), natomiast częściami ruchomymi jest trzpień (1.6) współdziałający z prowadnicą, oraz człony przesuwne (1.4) usytuowane suwliwie, szeregowo na prowadnicy. Wewnątrz korpusu (1.1) na kolejnych poziomach, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły (G1) składające się z elementów nieruchomych umieszczonych w bocznych ścianach korpusu (1.1) i z elementów ruchomych połączonych z członami przesuwnymi (1.4). W zespole generującym impulsy siły ((G1) poszczególne elementy pracują na zrywanie lub ścinanie. Element pracujący na zrywanie stanowi śruba zrywana (1.12). Elementy pracujące na ścinanie to sworznie w korpusie i noże w członach przesuwnych. W kolejnym rozwiązaniu w korpusie, umieszczone są klocki, a elementy ruchome tarciowe na ścianie członów przesuwnych.

Description

PL 240 711 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób pochłaniania energii powstającej podczas zderzeń obiektów fizycznych oraz pochłaniacz energii powstającej podczas takich zderzeń. Rozwiązanie przewidziane jest w szczególności do zastosowania w wyposażeniu pojazdów w celu ograniczenia skutków zderzenia pojazdu z innym obiektem. Rozwiązanie może być wykorzystane jako wyposażenie samochodu, montowane od wewnątrz, w sąsiedztwie zderzaka samochodowego. Obiekty fizyczne będące w ruchu posiadają pewien pęd, który jest iloczynem ich masy i prędkości. Nagła utrata pędu na skutek zderzenia wiąże się z działającym na obiekt impulsem siły nazywanym też popędem. Popęd jest iloczynem siły i czasu jej działania. W przypadku zderzeń utracony pęd musi się równać popędowi. Gdy pęd obiektu jest duży to siły uderzenia i towarzyszące im siły bezwładności również są duże. Organizm człowieka jest bardzo mało odporny na działające na niego przeciążenia. Ma jednak tę korzystną własność, że stosunkowo dobrze znosi nawet duże przeciążenia pod warunkiem, że trwają one bardzo krótko.

Celem rozwiązania jest opracowanie technicznego sposobu oraz urządzenia minimalizującego skutki zderzenia dla ludzi. Wynalazek realizuje zamianę powstającego w przypadku zderzeń jednego długotrwałego impulsu siły i towarzyszących mu przeciążeń na kilka krótkotrwałych impulsów siły bezpieczniejszych dla pasażerów pojazdów niż jeden impuls długotrwały.

Istnieje wiele rozwiązań technicznych realizujących pochłanianie energii kinetycznej zderzanych obiektów. Polegają one na kształtowaniu łagodnych pojedynczych przebiegów sił i przeciążeń, najczęściej w formie krzywej dzwonowej lub trapezu. Praktycznie jest to realizowane metodą pasywną poprzez strefy zgniotu lub za pomocą układów dynamicznych. Stosowane są przykładowo koła zamachowe, układy bezwładnościowe i odpowiednie przekładnie.

Znane jest też z dokumentacji patentowej EP2735756 (A2) Urządzenie do adaptacyjnego absorbowania energii i metoda absorbowania energii udaru w obiekcie na pojeździe. Urządzenie, według tego wynalazku, ma pierwszy i drugi element absorbujący usytuowany jeden za drugim w kierunku efektywnego działania urządzenie, przy czym pierwszy i drugi element oddziałują częściowo na kształtowanie rozkładu energii uderzenia w czasie dla kierunku efektywnego działania. Urządzenie zawiera siłownik umożliwiający aktywację lub dezaktywację relatywnego przesunięcia pierwszego elementu absorbującego względem drugiego w zależności od sygnału sterującego zespołem. Pierwszy z elementów absorbujących jest częściowo wsunięty w drugi przy czym oba te elementy mają kształt zapewniający absorbcję energii. Niezależne wymagania mogą być uwzględnione co do metody absorbowania energii, urządzenia sterującego, programu komputerowego z zestawem instrukcji co do realizacji metody absorbowania energii udaru dla obiektu na pojeździe.

Opisany sposób pochłaniania energii wyzwalającej się podczas zderzeń polega na przekształcaniu energii uderzenia w układzie popychaczowym. Energię uderzenia przejmuje się wykorzystując przemieszczanie ruchomej części pochłaniacza energii tak, iż kierunek i zwrot ruchu ruchomej części pochłaniacza jest taki sam jak zderzenia. Następnie energię tę w kolejnych, co najmniej dwóch, impulsach siły przekazuje się na konstrukcję obiektu fizycznego za pośrednictwem korpusu pochłaniacza energii połączonego sztywno z konstrukcją zderzającego się obiektu fizycznego, zwłaszcza pojazdu. Impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się, wzdłuż korpusu, elementów ruchomych umieszczonych na członach przesuwnych względem elementów nieruchomych umieszczonych na korpusie pochłaniacza. W tym czasie pokonuje się siły łączenia elementów ruchomych z elementami nieruchomymi. Czas trwania impulsu siły jest krótszy niż 0,01 sekundy, natomiast czas przerwy pomiędzy impulsami siły jest dłuższy niż 0,001 sekundy. Sposób ten stosuje się, między innymi, umieszczając bijak w bezpośrednim sąsiedztwie zderzaków pojazdu.

Korzystnie jest gdy siły łączenia elementów ruchomych z elementami nieruchomymi pokonuje się metodą zrywania.

Korzystnie jest również, jeśli te siły łączenia pokonuje się metodą ścinania.

Korzystnie jest również, jeśli te siły łączenia stanowią siły tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych i pokonuje się je metodą przesunięcia.

Pochłaniacz energii obiektów fizycznych, podczas zderzeń zwłaszcza pojazdów, wykorzystuje przekształcanie energii uderzenia w układzie popychaczowym. Składa się z części nieruchomej, dostosowanej do zespolenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Istotą rozwiązania jest to, że część nieruchomą stanowi korpus, który ma w ścianie czołowej wykonany otwór wejściowy, zaś wewnątrz korpusu, naprzeciw otworu wejściowego ma zamocowaną prowadnicę. Częściami ruchomymi jest trzpień współdziałający

PL 240 711 B1 z prowadnicą oraz człony przesuwne i człon przesuwny pierwszy, usytuowane suwliwie, szeregowo na prowadnicy. Ponadto wewnątrz korpusu, na kolejnych, co najmniej dwóch, poziomach licząc od wewnętrznej ściany korpusu, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły. Zespołami generującym impulsy siły nazwano współpracujące ze sobą funkcjonalnie elementy. Na zespoły te składają się odpowiednio ukształtowane elementy nieruchome usytuowane w bocznych ścianach korpusu oraz współpracujące z nimi elementy ruchome połączone bezpośrednio z członami przesuwnymi. Ilość i położenie elementów ruchomych odpowiada ilości i położeniu elementów nieruchomych. Impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się, wzdłuż korpusu, trzpienia i członów przesuwnych z elementami ruchomymi. Trzpień wyposażony jest w bijak wysunięty przez otwór wejściowy poza korpus.

Korzystnie jest jeżeli korpus popychacza ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Korzystnie jest również jeżeli prowadnica zamocowana jest wewnątrz korpusu, w jego osi.

Inną korzyścią jest to, że trzpień ma nieprzelotowe wydrążenie.

Również korzystnie jest, gdy ten trzpień jest zespolony z członem przesuwnym pierwszym, położonym najbliżej otworu wejściowego.

Dla pochłaniacza, według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy pracują na zrywanie.

Wówczas korzystnym jest to, że z boczną ścianą korpusu zespolony jest element zrywny nieruchomy.

Ponadto korzystnie, że element zrywny nieruchomy ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Korzystnym jest także to, że na ścianach członu przesuwnego pierwszego i członu przesuwnego umieszczone są elementy zrywne ruchome.

Wówczas korzystnym jest to, że element zrywny ruchomy ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.

Także korzystnie jest, że element zrywny nieruchomy i element zrywny ruchomy zachodzą na siebie i mają co najmniej po jednym otworze usytuowanym współosiowo, zaś w otworach tych umieszczone są łączące je elementy pracujące na zrywanie.

Inną korzyścią jest to, że element pracujący na zrywanie stanowi śruba zrywana.

Dla pochłaniacza, według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy pracują na ścinanie.

Korzystnym jest, że w bocznej ścianie korpusu umieszczony jest sworzeń, stanowiący element nieruchomy ścinany.

Również korzystne jest umieszczenie na ścianach członu przesuwnego pierwszego i członów przesuwnych noży stanowiących elementy ruchome ścinania.

Dla pochłaniacza, według wynalazku, korzystnie jest jeśli w zespole generującym impulsy siły poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych.

Także korzystnym jest to, że w bocznej ścianie korpusu, w gniazdach, umieszczone są klocki dociskane sprężyną, stanowiące element nieruchomy tarciowy.

Wówczas korzystnym jest to, że gniazda w bocznych ścianach korpusu są prostopadłe do osi korpusu.

Korzystnym jest też, że klocek zabezpieczony jest przed wypadnięciem za pomocą śruby.

Korzystnym jest to, że na ścianie członu przesuwnego pierwszego i członu przesuwnego umieszczone są elementy ruchome tarciowe.

Wówczas korzystnym jest, że powierzchnia tarciowa klocka i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego są do siebie równoległe.

Zaletą opisanego rozwiązania jest to, że impulsy siły działające na obiekt fizyczny, w szczególności na pojazd, zostają przekształcone w bardzo krótkie impulsy siły, dzięki czemu siły bezwładności powstające w obiekcie podczas zderzenia również są przekształcone na porcje bezpieczne dla pasażera. Jeśli element przesuwny pochłaniacza odbierający impuls siły połączony jest ze zderzakiem przejmuje siłę zgniatającą i przekazuje w postaci przekształconej na korpus, a tym samym na karoserię i pasażera. Sposób pochłaniania energii powstającej podczas zderzeń i pochłaniacz energii, według wynalazku, może być również zastosowany do pochłaniania energii uderzeń i przekształcania sił uderzenia w barierach drogowych na niebezpiecznych odcinkach dróg. Przedstawiony pochłaniacz energii jest prosty w budowie i łatwy do zamontowania.

Sposób pochłaniania energii został objaśniony a pochłaniacz przedstawiony schematycznie w przykładowym rozwiązaniu na rysunku. Fig. 1 jest przekrojem pionowym, a fig. 2 jest przekrojem po

PL 240 711 B1 ziomym, pochłaniacza wykorzystującego elementy pracujące na zrywanie. Fig. 3 jest przekrojem pionowym, a fig. 4 jest przekrojem poziomym, pochłaniacza wykorzystującego elementy pracujące na ścinanie. Fig. 5 jest przekrojem pionowym, a fig. 6 jest przekrojem poziomym, pochłaniacza wykorzystującego siły tarcia. Fig. 7 przedstawia przebieg impulsów siły na wyjściu popychacza.

Przedstawiono trzy przykładowe rozwiązania, których wspólne cechy konstrukcyjne zostały opisane poniżej. Zadaniem wszystkich przykładowych pochłaniaczy jest zamiana powstającego w przypadku zderzeń jednego długotrwałego impulsu siły i towarzyszących mu przeciążeń na kilka krótkotrwałych impulsów siły. Siła działająca podczas zderzenia pojazdu z drugim pojazdem lub innym obiektem, a odbierana przez pochłaniacz jest siłą zgniatającą, zaś sposób pochłaniania energii i pochłaniacz realizujący ten sposób bazują na przekształcaniu energii uderzenia w układzie popychaczowym.

Pochłaniacz składa się z części nieruchomej, dostosowanej do połączenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia. Część nieruchomą stanowi korpus 1.1; 2.1; 3.1, o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu. W ścianie czołowej korpus ma wykonany otwór wejściowy 1.2; 2.2; 3.2, zaś wewnątrz korpusu, w jego osi, naprzeciw otworu wejściowego zamocowana jest centralnie prowadnica 1.3; 2.3; 3.3. Wewnątrz korpusu 1.1; 2.1; 3.1, w pozycji przygotowanej do pracy, na kolejnych trzech poziomach, licząc od otworu wejściowego, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły G1, G2, G3. Zespołami generującymi impulsy siły G1, G2, G3 nazwano współpracujące ze sobą funkcjonalnie elementy. Stanowią je odpowiednio ukształtowane elementy nieruchome usytuowane w bocznych ścianach korpusu 1.1; 2.1; 3.1 oraz elementy ruchome połączone z członami przesuwnymi 1.4; 2.4; 3.4 i członem przesuwnym pierwszym 1.5; 2.5; 3.5 zespolonym z trzpieniem 1.6; 2.6; 3.6. Ilość i położenie elementów ruchomych odpowiada ilości i położeniu elementów nieruchomych. Trzpień ma nieprzelotowe wydrążenie 1.7; 2.7; 3.7, a każdy człon przesuwny 1.4; 2.4; 3.4 ma wykonany przelotowy kanał 1.8; 2.8; 3.8 współdziałający z prowadnicą 1.3; 2.3; 3.3. Trzpień 1.6; 2.6; 3.6 na końcu, na zewnątrz korpusu, ma usytuowany bijak 1.9; 2.9; 3.9. Na fig. 7 pokazano kształt impulsów siły i zaznaczono czas impulsu siły t1, który w próbach przeprowadzonych na przykładach rozwiązań wynosił 0,0003 s, a przerwa t2 pomiędzy impulsami siły wynosiła 0,001 s.

Kolejne przykłady, opisane poniżej, różnią się rozwiązaniami szczegółów w zespołach generujących impulsy siły G1, G2, G3. Szczegóły te przedstawiono poniżej.

P r z y k ł a d 1

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G1 poszczególne elementy pracują na zrywanie. Elementem w bocznej ścianie korpusu 1.1 jest element zrywny nieruchomy 1.10 zespolony z korpusem i ma kształt zbliżony do prostopadłościanu. Elementy te rozmieszczone są parami, na przeciwległych ścianach korpusu. Na bocznych ścianach każdego członu przesuwnego 1.4 i członu przesuwnego pierwszego 1.5 umieszczone są pary elementów zrywnych ruchomych 1.11. One również mają kształt zbliżony do prostopadłościanu. Elementy zrywne zachodzą na siebie i mają po jednym otworze. Otwory te usytuowane są współosiowo. W otworach umieszczone są łączące je, pracujące na zrywanie, śruby zrywane 1.12.

P r z y k ł a d 2

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G2 poszczególne elementy pracują na ścinanie. W bocznej ścianie korpusu 2.1 umieszczone są sworznie 2.10. Odpowiadające im elementy ruchome stanowią noże 2.11 umieszczone na ścianach członu przesuwnego 2.4 i członu przesuwnego pierwszego 2.5. Jedne i drugie rozmieszczone są parami na trzech poziomach.

P r z y k ł a d 3

W przykładzie tym w zespole generującym impulsy siły G3 poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych i pokonuje się je metodą przesunięcia. W bocznych ścianach korpusu 3.1 umieszczone są zespoły tarciowe, usytuowane parami naprzeciw siebie, na trzech poziomach. Zespoły tarciowe stanowią klocki 3.10 mające powierzchnie tarciowe klocka współdziałające z powierzchniami tarciowymi elementów ruchomych tarciowych 3.13 usytuowanych parami na przeciwległych stronach członów przesuwnych 3.4 i członu przesuwnego pierwszego 3.5. Klocek 3.10 dociskany jest przez sprężynę 3.11, a zabezpieczony przed wypadnięciem za pomocą śruby 3.12. Powierzchnia tarciowa klocka i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego są do siebie równoległe, nachylone pod kątem około 45 stopni.

Energię uderzenia przejmuje się z uderzanego obiektu fizycznego za pomocą bijaka 1.9; 2.9; 3.9 usytuowanego na przemieszczającym się trzpieniu 1.6; 2.6; 3.6. Następnie jako impulsy siły o czasie trwania t1, za pośrednictwem korpusu 1.1; 2.1; 3.1 pochłaniacza, porcjami przekazuje się na konstrukcję pojazdu.

PL 240 711 B1

W przykładzie 1 przekazanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole generującym impulsy siły G1 pierwszego poziomu, trwa do momentu zerwania się śrub zrywanych 1.12 na poziomie pierwszym, najbliższym otworu wejściowego 1.2. Po ich zerwaniu następuje przerwa t2 w przekazywaniu impulsu siły na korpus 1.1. W czasie tej przerwy trzpień 1.6 pokonuje dystans D1 do drugiego poziomu. Wtedy trzpień 1.6 zderza się z członem przesuwnym 1.4 drugiego poziomu i następuje zerwanie śrub zrywanych 1.12 na poziomie drugim oraz przekazanie drugiej porcji impulsu siły na korpus 1.1. Sekwencja się powtarza i przekazywanie porcji impulsu siły kontynuowane jest skokowo do momentu zerwania się pary śrub zrywanych 1.12 ostatniego poziomu i pokonaniu dystansu, po którym trzpień 1.6 wraz z członami przesuwnymi 1.4 dobije do korpusu 1.1 popychacza, w jego głębi, i przekaże ostatni impuls siły na konstrukcję pojazdu. Na tym kończy się działanie pochłaniacza energii. Do następnego użycia wymagana jest wymiana zużytych elementów.

W przykładzie 2 przekazanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole generującym impulsy siły G2 pierwszego poziomu, najbliższego otworu wejściowego 1.2, trwa do momentu ścięcia pary sworzni 2.10 przez noże 2.11 na poziomie pierwszym. Po ich ścięciu następuje przerwa w przekazywaniu impulsu siły na korpus 2.1. W czasie tej przerwy t2 trzpień 2.6 pokonuje dystans D2 do drugiego poziomu. Wtedy człon przesuwny pierwszy 2.5 zderza się członem przesuwnym z drugiego poziomu i następ uje ścięcie pary sworzni na poziomie drugim przez noże 2.11 oraz przekazanie drugiej porcji impulsu siły na korpus 2.1. Sekwencja się powtarza i przetwarzanie kończy analogicznie jak w przykładzie 1.

W przykładzie 3 przekazywanie pierwszej porcji impulsu siły, w zespole pierwszego poziomu generującym impulsy siły G3, trwa do momentu, w którym przemieszczające się elementy ruchome tarciowe 3.13 pary członów przesuwnych pierwszych 3.5 nie pokonają siły tarcia pomiędzy powierzchniami tarciowymi elementów ruchomych tarciowych 3.13 i powierzchniami tarciowymi klocków 3.10. Najpierw sił większych, tarcia statycznego, następnie sił mniejszych tarcia kinetycznego i ześlizgnie się z klocka 3.10. Trzpień 6.6, a zatem człony przesuwne dalej się przemieszczają. Po przekazaniu impulsu siły na korpus 3.1, trzpień 3.6 wraz z członem przesuwnym pierwszym 3.5, przesuwa się do momentu zetknięcia z członem przesuwnym 3.4 drugiego poziomu, pokonując dystans D3. Czas potrzebny na pokonanie dystansu D3 jest czasem przerwy t2 w przekazywaniu impulsu siły na korpus 3.1. Gdy człon przesuwny pierwszy 3.5 zetknie się z członem przesuwnym 3.4 drugiego poziomu, na korpus zaczyna być przekazywany kolejny impulsu siły wynikający z tarcia powierzchni tarciowej elementu ruchomego tarciowego 3.13 o powierzchnię tarciową klocka 3.10 w zespole tarciowym na poziomie drugim. Sekwencja się powtarza i przetwarzanie kończy analogicznie jak w przykładzie 1.

Claims (25)

1. PL 240 711 Β1

   Wykaz oznaczeń

   PRZYKŁAD 1 PRZYKŁAD 2 PRZYKŁAD 3

   1.1 2.1 3.1 korpus

   1.2 2.2 3.2 otwór wejściowy

   1.3 2.3 3.3 prowadnica

   1.4 2.4 3.4 człon przesuwny

   1.5 2.5 3.5 człon przesuwny pierwszy

   1.6 2.6 3.6 trzpień

   1.7 2.7 3.7 wydrążenie

   1.8 2.8 3.8 kanał (w członie przesuwnym)

   1.9 2.9 3.9 bijak

   1.10 element zrywny nieruchomy (w ścianie korpusu)

   1.11 element zrywny ruchomy (w członie przesuwnym)

   1.12 śruba zrywana

   2.10 sworzeń (w ścianie korpusu)

   2.11 nóż (w członie przesuwnym)

   3.10 klocek

   3.11 sprężyna

   3.12 śruba

   3.13 element ruchomy tarciowy (członu przesuwnego)

   Dl D2 D3 przerwa pomiędzy członami przesuwnymi

   Cl G2 G3 zespół generujący impulsy siły ti LsJ czas trwania impulsu siły na wyjściu pochłaniacza t₂ L&J czas przerwy pomiędzy impulsami siły

   Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób pochłaniania energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów, polegający na przekształcaniu energii uderzenia w układzie popychaczowym znamienny tym, że energię uderzenia przejmuje się wykorzystując popychanie części ruchomej pochłaniacza energii,

   PL 240 711 B1 a następnie energię tę w kolejnych, co najmniej dwóch, impulsach siły przekazuje się na konstrukcję obiektu fizycznego za pośrednictwem korpusu (1.1; 2.1; 3.1) pochłaniacza energii połączonego sztywno z konstrukcją zderzającego się obiektu fizycznego, zaś impulsy siły uzyskuje się podczas skokowego przemieszczania się wzdłuż korpusu (1.1; 2.1; 3.1) pochłaniacza, elementów ruchomych umieszczonych na członach przesuwnych (1.4; 2.4; 3.4) pochłaniacza względem elementów nieruchomych umieszczonych na korpusie pochłaniacza, gdy pokonuje się siły łączenia tych elementów ruchomych z elementami nieruchomymi, przy czym czas trwania ti impulsu siły jest krótszy niż 0,01 sekundy, natomiast czas przerwy t2 pomiędzy impulsami siły jest dłuższy niż 0,001 sekundy.
2. 2. Sposób pochłaniania energii według zastrz. 1, znamienny tym, że siły łączenia pokonuje się metodą zrywania.
3. 3. Sposób pochłaniania energii według zastrz. 1, znamienny tym, że siły łączenia pokonuje się metodą ścinania.
4. 4. Sposób pochłaniania energii według zastrz. 1, znamienny tym, że siły łączenia stanowią siły tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych i pokonuje się je metodą przesunięcia.
5. 5. Pochłaniacz energii zderzeń obiektów fizycznych, zwłaszcza pojazdów, wykorzystujący przekształcanie energii uderzenia w układzie popychaczowym składający się z części nieruchomej, dostosowanej do zespolenia z zabezpieczanym uderzanym obiektem fizycznym oraz z części ruchomych przemieszczających się podczas uderzenia, znamienny tym, że część nieruchomą stanowi korpus (1.1; 2.1; 3.1), który ma w ścianie czołowej wykonany otwór wejściowy (1.2; 2.2; 3.2), zaś wewnątrz korpusu, naprzeciw otworu wejściowego ma zamocowaną prowadnicę (1.3; 2.3; 3.3), natomiast częściami ruchomymi jest trzpień (1.6; 2.6; 3.6) współdziałający z prowadnicą, oraz człony przesuwne (1.4; 2.4; 3.4) i człon przesuwny pierwszy (1.5; 2.5; 3.5), usytuowane suwliwie, szeregowo na prowadnicy, ponadto wewnątrz korpusu (1.1; 2.1; 3.1), na kolejnych, co najmniej dwóch poziomach, rozmieszczone są zespoły generujące impulsy siły (G1, G2, G3) składające się z elementów nieruchomych umieszczonych w bocznych ścianach korpusu (1.1; 2.1; 3.1) i z elementów ruchomych połączonych z członami przesuwnymi (1.4; 2.4; 3.4), przy czym trzpień (1.6; 2.6; 3.6) wyposażony jest w bijak (1.9; 2.9; 3.9) wysunięty przez otwór wejściowy (1.2; 2.2; 3.2) poza korpus.
6. 6. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że korpus (1.1; 2.1; 3.1) ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
7. 7. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że prowadnica (1.3; 2.3; 3.3) zamocowana jest wewnątrz korpusu (1.1; 2.1; 3.1), w jego osi.
8. 8. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że trzpień (1.6; 2.6; 3.6) ma nieprzelotowe wydrążenie (1.7; 2.7; 3.7).
9. 9. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że trzpień (1.6; 2.6; 3.6) jest zespolony z członem przesuwnym pierwszym (1.5; 2.5; 3.5), położonym najbliżej otworu wejściowego (1.2; 2.2; 3.2).
10. 10. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G 1) poszczególne elementy pracują na zrywanie.
11. 11. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że z boczną ścianą korpusu (1.1) zespolony jest element zrywny nieruchomy (1.10).
12. 12. Pochłaniacz, według zastrz. 11, znamienny tym, że element zrywny nieruchomy ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
13. 13. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że na ścianie członu przesuwnego pierwszego (1.5) i członu przesuwnego (1.4) umieszczone są elementy zrywne ruchome (1.11).
14. 14. Pochłaniacz, według zastrz. 13, znamienny tym, że element zrywny ruchomy (1.11) ma kształt zbliżony do prostopadłościanu.
15. 15. Pochłaniacz, według zastrz. 11 i 13, znamienny tym, że element zrywny nieruchomy (1.10) i element zrywny ruchomy (1.11) zachodzą na siebie i mają co najmniej po jednym otworze usytuowanym współosiowo, zaś w otworach tych umieszczone są łączące je elementy pracujące na zrywanie.
16. 16. Pochłaniacz, według zastrz. 10, znamienny tym, że element pracujący na zrywanie stanowi śruba zrywana (1.12).
17. 17. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G2) poszczególne elementy pracują na ścinanie.

    PL 240 711 B1
18. 18. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że w bocznej ścianie korpusu (2.1) umieszczony jest sworzeń (2.10), stanowiący element nieruchomy ścinany.
19. 19. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że na ścianie członu przesuwnego (2.4) i członu przesuwnego pierwszego (2.5) umieszczone są noże stanowiące elementy ruchome ścinania.
20. 20. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że w zespole generującym impulsy siły (G3) poszczególne elementy połączone są siłami tarcia suchego pomiędzy powierzchniami ciał stałych.
21. 21. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że w bocznej ścianie korpusu , w gniazdach, umieszczone są klocki (3.10) dociskane sprężyną (3.11), stanowiące element nieruchomy tarciowy.
22. 22. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że gniazda w bocznych ścianach korpusu (3.1) są prostopadłe do osi korpusu.
23. 23. Pochłaniacz, według zastrz. 21, znamienny tym, że klocek (3.10) zabezpieczony jest przed wypadnięciem za pomocą śruby (3.12).
24. 24. Pochłaniacz, według zastrz. 5, znamienny tym, że na ścianie członu przesuwnego (3.4) i członu przesuwnego pierwszego (3.5) umieszczone są elementy ruchome tarciowe (3.13).
25. 25. Pochłaniacz, według zastrz. 21 i 24, znamienny tym, że powierzchnia tarciowa klocka (3.10) i powierzchnia tarciowa elementu ruchomego tarciowego (3.13) są do siebie równoległe.