PL233962B1 - Krzywka do napędu kosza sitowego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest mimośrodowy element napędowy do wymuszania nieharmonicznego ruchu posuwisto-zwrotnego kosza sitowego przesiewaczy.

W procesach czyszczenia i sortowania nasion bardzo często są stosowane płaskie przesiewacze sitowe. W klasycznej ich wersji elementami roboczymi są sita blaszane lub druciane, które grupuje się w jednym zespole, tzw. koszu sitowym. Każde sito ma na swojej powierzchni odpowiedniego kształtu jednakowe otwory, co pozwala na dzielenie materiału nasiennego na 2 frakcje - pozostającą na powierzchni sita i przedostającą się przez otwory tegoż sita. Dla uzyskania kilku frakcji w koszu sitowym instaluje się odpowiednią liczbę sit różniących się wymiarami lub/i kształtem otworów.

Znana jest ze zgłoszenia wynalazku P-396745 koncepcja sita, którego elementami są struny rozciągnięte między dwoma poprzecznymi belkami i rozmieszczone w taki sposób, że powstaje między nimi szczelina robocza, zmieniająca swoje wymiary wraz z oddaleniem od początku sita.

Dla uzyskania efektu przemieszczania materiału nasiennego względem sita należy albo ustawić kąt nachylenia sita większy od kąta tarcia zewnętrznego nasion, albo też wprawić kosz sitowy w ruch przy jednoczesnym niewielkim nachyleniu powierzchni sita. Przy stosowaniu w procesie rozdzielczym sit z otworami podłużnymi lub sita strunowego wystarczającym ruchem jest ruch o charakterze posuwisto-zwrotnym. Tradycyjnie w układzie napędowym takich koszy występuje przekładnia korbowa, tj. mechanizm z korbą, łącznikiem i napędzanym jarzmem, którym jest element ramy kosza sitowego. Ramię korby w zależności od konstrukcji przekładni, może być stałe lub też o regulowanej długości, co w drugim przypadku pozwala na uzyskiwanie różnych amplitud wychyleń. Aby ułatwić przemieszczanie materiału kąt nachylenia powierzchni sit względem poziomu w przesiewaczach może wynosić od 4 do 12°, a w nowoczesnych ich rozwiązaniach rzadko przekracza 8°. Wyższe wartości kątów nachylenia sit nie są zalecane ze względu na niekorzystne zwiększanie wysokości urządzenia. W przesie waczu strunowym materiał nasienny przemieszcza się strugami pojedynczo ułożonych nasion między parami dwóch sąsiednich strun i w miarę oddalenia od początku sita coraz bardziej się między nie zagłębia. Ze względu na stosunkowo dużą długość strun oraz ich ułożenie, a także pod wpływem ruchu kosza sitowego, struny ulegają procesowi tzw. falowania. Gdy sito przemieszcza się zgodnie z zakładanym ruchem mieszaniny szczeliny robocze nieco się powiększają, a gdy przeciwnie - zwężają. To zjawisko, jak i sam układ strun, prowadzą do zakleszczania się nasion pomiędzy strunami i blokowania ich ruchu (zapychanie się sita strunowego). Aby temu zapobiec należałoby zmniejszyć siłę zaciskającą nasiona między strunami, a zwiększyć siłę wymuszającą ich ruch.

Według wynalazku krzywkę do napędu kosza sitowego stanowi tarcza mimośrodowa, której szerokość jest dostosowana do współpracującego z nią wodzika. Powierzchnię czynną stanowią środkowe fragmenty dwóch spiral Archimedesa - wznosząca (dłuższa) i opadająca (krótsza) - wykonane w stosunku co najmniej 3:1. Obie krzywizny łączą się ze sobą, a wielkość mimośrodu s odpowiada amplitudzie wychyleń kosza sitowego. Miejsca przejścia jednej spirali w drugą są łagodnie zaokrąglone, a ich promień krzywizny jest dostosowany do krzywizny współpracującego z krzywką wodzika.

Zaletą stosowania krzywki według wynalazku w przesiewaczu jest uzyskanie nietypowego cyklu napędowego. W wyniku tego istnieje możliwość ustawienia mniejszego kąta nachylenia sit w tradycyjnych koszach sitowych, jak również przeciwdziałanie zjawisku zakleszczania nasion w sicie strunowym, a przez to zapobieganie jego zapychaniu się.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 pokazuje powierzchnię krzywkową tarczy.

Krzywka do napędu kosza sitowego ma postać asymetrycznej tarczy, której mimośród wynosi s. Szerokość tarczy jest dobierana do szerokości współpracującego z nią wodzika. Powierzchnię czynną krzywki tworzą środkowe części dwóch spiral Archimedesa - wznosząca i opadająca, a przejścia między nimi są łagodnie zaokrąglone promieniem krzywizny, dostosowanym do krzywizny wodzika. Krzywa wznosząca i opadająca są wykonane w proporcji 3:1. Tarcza po zamocowaniu w układzie napędowym przesiewacza (należy uwzględnić odpowiednie punkty mocowania) obraca się względem punktu O z prędkością kątową ω, wywołującą odpowiednią częstotliwość wychyleń kosza sitowego.

Powierzchnia napędowa krzywki jest tak dobrana, że na przynajmniej % obwodu krzywki następuje równomierne jej wznoszenie, a na pozostałej części obwodu krzywki następuje równomierne jej opuszczanie. W pierwszym etapie cyklu napędowego nasiona są delikatnie przenoszone na sicie, a w drugim - występuje poślizg między nasionami a sitem w wyniku szybkiego powracania sita do punktu wyjściowego oraz oddziaływania siły bezwładności na nasiona.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   1. Krzywka do napędu kosza sitowego znamienna tym, że ma postać asymetrycznej tarczy, której powierzchnię czynną stanowią wycinki połączonych ze sobą dwóch spiral Archimedesa, wznoszącą i opadającą, wykonanych w stosunku co najmniej 3:1, a wielkość mimośrodu (s) odpowiada amplitudzie wychyleń kosza sitowego, przy czym przejścia jednej spirali w drugą są łagodnie zaokrąglone, a ich promień krzywizny jest dostosowany do krzywizny współpracującego z krzywką wodzika.