PL232131B1 - Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych - Google Patents

Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych

Info

Publication number
PL232131B1
PL232131B1 PL420020A PL42002016A PL232131B1 PL 232131 B1 PL232131 B1 PL 232131B1 PL 420020 A PL420020 A PL 420020A PL 42002016 A PL42002016 A PL 42002016A PL 232131 B1 PL232131 B1 PL 232131B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
paclitaxel
copolymer
coating
lactide
trimethylene
Prior art date
Application number
PL420020A
Other languages
English (en)
Other versions
PL420020A1 (pl
Inventor
Katarzyna Jelonek
Joanna Jaworska
Małgorzata PASTUSIAK
Małgorzata Pastusiak
Piotr DOBRZYŃSKI
Piotr Dobrzyński
Janusz Kasperczyk
Michał SOBOTA
Michał Sobota
Krzysztof Milewski
Paweł Buszman
Piotr Buszman
Original Assignee
American Heart Of Poland Spolka Akcyjna
American Heart Of Poland Spólka Akcyjna
Centrum Mat Polimerowych I Weglowych Polskiej Akademii Nauk
Centrum Materialów Polimerowych I Weglowych Polskiej Akademii Nauk
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by American Heart Of Poland Spolka Akcyjna, American Heart Of Poland Spólka Akcyjna, Centrum Mat Polimerowych I Weglowych Polskiej Akademii Nauk, Centrum Materialów Polimerowych I Weglowych Polskiej Akademii Nauk filed Critical American Heart Of Poland Spolka Akcyjna
Priority to PL420020A priority Critical patent/PL232131B1/pl
Publication of PL420020A1 publication Critical patent/PL420020A1/pl
Publication of PL232131B1 publication Critical patent/PL232131B1/pl

Links

Landscapes

  • Materials For Medical Uses (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych biostabilnych lub biodegradowalnych, stosowanych w zabiegach angioplastyki naczyniowej i zapobiegających restenozie.
Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie układu kopolimer-palitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych.
Implantacja stentu podczas zabiegu angioplastyki wieńcowej jest uznaną metodą leczenia ostrych zespołów wieńcowych, a także stabilnej choroby wieńcowej u pacjentów z istotnym niedokrwieniem obszaru mięśnia sercowego zaopatrywanego przez zwężoną tętnicę. Najważniejszym ograniczeniem skuteczności tej metody, zwłaszcza w przypadku stosowania stentów metalowych jest zjawisko restenozy, polegające na nawrocie zwężenia leczonej tętnicy. Dlatego też coraz powszechniej w kardiologii inwazyjnej wykorzystywane są stenty uwalniające lek (DES, z ang. Drug Eluting Stents), zwykle pokryte powłokami stanowiącymi układ nośnika z lekiem. Jak opisano w publikacji D.M. Sun i in. pt. „Coronary drug-eluting stents: From design optimization to newer strategies”, J Biomed Mater Res A, 102 (2014) 1625-1640, zastosowanie DES pozwala na znaczną redukcję częstości restenozy po implantacji stentu z 20-30% do 3-20% oraz ponowną rewaskularyzację.
Powszechnie stosowanym lekiem zapobiegającym restenozie, jak wskazano m.in. w publikacji Y.Y. Huang i in. pt. „Drug-eluting biostable and erodible stents”, Journal of Controlled Release, 193 (2014) 188201, jest paklitaksel, który stanowi lipofilową cząsteczkę o silnej aktywności hamującej proliferację i migrację komórek mięśni gładkich naczyń. Jego działanie polega na hamowaniu depolimeryzacji mikrotubul, przez co niemożliwe jest poprawne rozdzielenie chromatyd siostrzanych i ich wędrówka podczas podziału komórki. W efekcie dochodzi do zaburzeń fazy M cyklu komórkowego i do śmierci komórek.
Jako nośniki leków coraz częściej stosowane są polimery biodegradowalne co zostało opisane m.in. w publikacji A. Ta, i in. pt. „Inception to actualization: Next generation coronary stent coatings incorporating nanotechnology:, J Biotechnol, 164 (2013) 151-170. Zastosowanie polimerów biodegradowalnych umożliwia dodatkową kontrolę uwalniania leku poprzez erozję matrycy powodowaną przez degradację hydrolityczną polimeru. Ponadto, równoczesny przebieg erozji polimeru i dyfuzji leku zapobiega utrzymywaniu się pozostałości leku w tkance.
Znane jest ze zgłoszenia WO2009112741 A2 urządzenie medyczne m.in. stent naczyniowy, zawierające składnik aktywny lub lek korzystnie zapobiegający restenozie oraz zabezpieczającą go biodegradowalną hydrofobową powłokę polimerową wytworzoną np. z glikolu polialkilenowego lub poliwinylopirolidonu.
Z opisu patentowego PL201558 B1 znany jest sposób wytwarzania bioresorbowalnych alifatycznych poliwęglanów, zwłaszcza poli(trimetylenowęglanu) i poli(dimetylotrimetylenowęglanu) oraz kopolimerów węglanów z laktydem i/lub glikolidem i/lub z laktonami. Proces prowadzi się w stopie lub rozpuszczalniku korzystnie w zakresie temperatur 20-150°C, w czasie 6-48 godzin w obecności inicjatora kopolimeryzacji, którym może być acetyloacetonian cyrkony (IV), żelaza (III), cynku, magnezu. Materiały te mogą być wykorzystywane jako m.in. nośniki leków, wprowadzane bezpośrednio do organizmu pacjenta, podczas wielu terapii. Najczęściej w formie mikrokapsuł (mikrosfer) zawierających lek.
Z publikacji K. Jelonek, J. Kasperczyk „Poliestry i poliestrowęglany w systemach kontrolowanego uwalniania leków”, Polimery 2013, nr 9, str. 654-662, znany jest również sposób wytwarzania biodegradowalnego kopolimeru węglanu trimetylenu z laktydem (w stos. 26:74) i jego zastosowanie jako biodegradowalnej matrycy do powolnego uwalniania cyklosporyny A. Z publikacji tej widomo również, że jako inicjator stosowane są związki cyrkonu, ze względu na jego małą toksyczność.
Z opisu patentowego CN102836147 B znany jest sposób wytwarzania biodegradowalnego kompozytu zawierającego lek przeciwrakowy paklitaxel w matrycy z kopolimeru glikolu etylenowego i węglanu trimetylenu. Kopolimer i paklitaxel rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym, miesza i wytwarza emulsję, z której usuwa się rozpuszczalnik. Rozpuszczalnikiem może być chlorek metylenu, chloroform, tetrahydrofuran, acetylonitryl lub aceton.
Ze zgłoszenia PL402235 A1 znany jest układ powłok i powlekane urządzenie medyczne, korzystnie stent naczyniowy metalowy lub polimerowy, które charakteryzuje się tym, że co najmniej na części swojej powierzchni zawiera układ biokompatybilnych, polimerowych powłok biodegradowalnych, składający się z co najmniej dwóch powłok: jednej hydrofilowej i jednej hydrofobowej. Układ powłok korzystnie zawiera powłoki na bazie polimerów wybranych z grupy obejmującej poli(glikol etylenowy) PEG,
PL 232 131 B1 poli(kwas mlekowy) PLA, poli(kwas glikolowy) PGA, kopolimery PGA-PLA, kopolimery kwasu mlekowego lub glikolowego z ε-kaprolaktonem PCL. Co najmniej jedna z powłok zawiera przynajmniej jedną substancję czynną korzystnie wybraną z grupy obejmującej leki antyproliferacyjne, przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe, leki o działaniu cytostatycznym i/lub immunosupresyjnym. Korzystnie substancję czynną stanowi lek wybrany z grupy obejmującej rapamycynę, pochodne rapamycyny, ich analogi i prekursory albo paklitaksel, docetaksel, ich analogi, prekursory oraz inne pochodne z grup taksanów.
W wielu badaniach nadal obserwowane są efekty uboczne zastosowania DES takie jak reakcje zapalne, późna zakrzepica w stencie, czy późna restenoza. Jak wskazano w publikacji K. Park pt. „Dual drugeluting stent”, Journal of Controlled Release, 159 (2012) 1-1, efekty te spowodowane są przede wszystkim nieodpowiednim dostosowaniem dawki leku uwalnianego z DES, co istotnie wpływa na jego skuteczność. Przedwczesne uwalnianie leku z DES może zmniejszyć efektywność jego działania, a z kolei niekontrolowane wyrzuty leku lub nagłe uwolnienie zbyt dużej dawki może opóźniać regenerację śródbłonka i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Potwierdzają to wyniki randomizowanych badań klinicznych opisanych np. w publikacji G. Acharya, K. Park pt. „Mechanisms of controlled drug release from drug-eluting stents”, Adv Drug Deliver Rev, 58 (2006) 387-401, które wskazują, że jedynie optymalna kinetyka uwalniania leku zapobiega restenozie i zapewnia prawidłowy proces odbudowy śródbłonka.
Jak opisano w publikacji S. Fredenberg i in. pt.: „The mechanisms of drug release in poly(lactic-coglycolic acid)-based drug delivery systems - A review”, Int J Pharmaceut 415, 34-52 (2011), dobór kopolimeru oraz sama charakterystyka nośnika polimerowego ma kluczowy wpływ na właściwości całego systemu, m.in. sposób i szybkość degradacji oraz kinetykę uwalniania leku. Nawet przy zastosowaniu takiego samego rodzaju polimeru występuje złożony wpływ interakcji związanych z nośnikiem polimerowym, właściwościami leku, polimeru, co udokumentowano na przykładzie poli(laktydo-ko-glikolidu).
Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych oraz jego zastosowanie do wytwarzania powłoki stałej, z której paklitaksel uwalniany jest do organizmu w sposób kontrolowany i dopasowany do procesu naprawy urazu naczyniowego.
Istota sposobu wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych, biostabilnych lub biodegradowalnych, polegającego na tym, że prowadzi się reakcję kopolimeryzacji z otwarciem pierścienia w stopie, i wytwarza się kopolimer poprzez ciągłe mieszanie komonomerów w postaci węglanu trimetylenu i laktydu w ilości 0,2-0,6 mola węglanu trimetylenu i 0,4-0,8 mola laktydu w temperaturze 100-200°C, korzystnie 130-150°C, przez 6-96 godzin, w obecności inicjatora kopolimeryzacji w postaci związków cyrkonu (IV), takich jak acetyloacetonian cyrkonu i/lub chlorek cyrkonu i/lub alkoholan cyrkonu, a następnie uzyskany suchy kopolimer rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie w chlorku metylenu i dodaje się do niego uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku metylenu, charakteryzuje się tym, że w reakcji wytwarzania kopolimeru, jako inicjator kopolimeryzacji stosuje się związki cyrkonu (IV) o wzorze ogólnym Zr(OR)4, w którym R oznacza grupy alkilowe o ogólnym wzorze CnH2n+1, przy zachowaniu stosunku molowego sumy użytych komonomerów do inicjatora kopolimeryzacji w zakresie od 300:1 do 1200:1. Następnie uzyskany kopolimer poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu) o bezładnej mikrostrukturze łańcucha i średniej długości mikrobloków laktydylowych niższych od wartości 4,5 jednostek oraz o zawartości molowej laktydylu 20-90%, a korzystnie 75%, rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku metylenu i oczyszcza, suszy w warunkach podciśnienia 80-120 mbar w temperaturze 20-60°C przez 48-80 godzin do uzyskania stałej masy. Uzyskany suchy kopolimer rozpuszcza się w rozpuszczalniku tak aby uzyskać roztwór o stężeniu 1-2% wagowych a następnie dodaje do niego uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu w rozpuszczalniku, o stężeniu 1-13% wagowo-objętościowych i całość miesza aż do uzyskania homogenicznego roztworu roboczego zawierającego paklitaksel, którego po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy się powłokę, korzystnie o grubości 1,5-2,0 pm, zawierającą po usunięciu rozpuszczalnika 5-40% wagowych zdyspergowanego w niej paklitakselu w stosunku do poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu), a korzystnie 20-30% wagowych.
Korzystnie jako komonomer stosuje się L-laktyd lub D,L-laktyd.
Istotą wynalazku jest również zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych, w którym to zastosowaniu roztwór roboczy wytworzony sposobem według zastrzeżenia 1, zawierający poli(laktydoko-węglan trimetylenu) w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku metylenu oraz paklitaksel, nanoszony jest na polimerowy stent naczyniowy biostabilny lub biodegradowalny,
PL 232 131 B1 w temperaturze 4-30°C, poprzez zanurzanie w nim stentu, z szybkością zanurzania 40-3000 mm/min., przez 0,1-30 s. Czas trwania zanurzenia/wynurzenia wynosi 0,2-50 s/cykl, po czym utworzona powłoka o korzystnej grubości 1,5-2,0 μm, zawierającą po usunięciu rozpuszczalnika 5-40% wagowych zdyspergowanego w niej paklitakselu w stosunku do poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu), a korzystnie 20-30% wagowych jest suszona, utwardzana i w końcowym etapie sterylizowana, korzystnie z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego.
Korzystnie, naniesiona z roztworu roboczego na stent powłoka jest suszona w temperaturze 25°C przez 48 godzin, a następnie w warunkach podciśnienia 80-120 mbar przez kolejne 72 godziny.
Ponadto roztwór roboczy nanoszony jest na polimerowy stent naczyniowy metodą zanurzeniową, z szybkością zanurzania 1000-3000 mm/min.
Korzystnie w przypadku nanoszenia roztworu roboczego na polimerowy stent naczyniowy wykonany z alifatycznych poliestrów, czas trwania zanurzenia wynosi 0,2-3 s/cykl, a najlepiej 1-3 s/cykl.
Natomiast w przypadku nanoszenia roztworu roboczego na polimerowy stent naczyniowy wykonany poli(tereftalanu etylenu), czas trwania zanurzenia korzystnie wynosi 5-30 s/cykl.
Sposób według wynalazku prowadzi do uzyskania produktu w postaci powłoki stanowiącej układ kopolimer-palitaksel, która po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy w sposób kontrolowany uwalnia lek do organizmu, przez co zwiększa skuteczność zapobiegania restenozie po zabiegach angioplastyki naczyniowej.
Dobór komonomerów w postaci węglanu trimetylenu i laktydu oraz wykorzystanie nietoksycznych związków cyrkonu jako inicjatora kopolimeryzacji umożliwia otrzymanie kopolimeru o bezładnej mikrostrukturze łańcucha, co zapewnia jego równomierną degradację i stabilne uwalnianie palitakselu po wszczepieniu do organizmu pacjenta. Ilość leku od 5 do 50% wagowych masy całkowitej kopolimeru zapewnia wymaganą kinetykę jego uwalniania i właściwe działanie antyproliferacyjne.
Kopolimer i lek zostały tak dobrane by umożliwić tworzenie wiązań wodorowych między obecnymi w paklitakselu grupami NH i OH, a grupami karbonylowymi obecnymi w łańcuchu poli(L-laktydo-kowęglanu trimetylenu). Dzięki temu uzyskano efekt spowolnionego uwalniania leku z powłoki wyeliminowano ryzyko niekontrolowanego gwałtownego uwolnienia dużej dawki tzw. wyrzutu leku w pierwszych 3 dniach po wszczepieniu stentu, co w praktyce stanowi główną przyczynę niebezpiecznych powikłań. Jak wykazały badania in vitro, w pierwszych 3 dniach z powłoki w uzyskanej sposobem wg. niniejszego wynalazku uwalniane jest w zależności od zastosowanego układu 12-44% leku, a 63-83% w czasie kolejnych 21 dni, po czym utrzymuje się na równomiernym poziomie przez co najmniej kolejny miesiąc, tym samym spełniając wymogi kliniczne wskazane m.in. w publikacji T.Z. Hu, J.L. Yang, I in. pt. „Controlled Slow-Release Drug-Eluting Stents for the Prevention of Coronary Restenosis: Recent Progress and Future Prospects”, Acs Appl Mater Inter, 7 (2015) 11695-11712. Ponadto zaobserwowano, że kinetyka uwalniania leku uzależniona jest od rodzaju zastosowanego polimeru i przebiega szybciej dla poli(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu) w porównaniu z poli(L-laktydo-ko-węglanem trimetylenu).
Zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych umożliwia uzyskanie powłok o różnej grubości i zawartości leku. Jak wykazały przeprowadzone badania, mechanizm uwalniania leku nie zależy od grubości nałożonej na stent warstwy, co stanowi z technologicznego punktu widzenia dodatkową zaletę wynalazku.
Wytworzone sposobem wg wynalazku powłoki wykazują ponadto dobrą przyczepność i charakteryzuje je duża elastyczność. Nie ulegają one uszkodzeniu nawet przy dużych odkształceniach mechanicznych stentu.
Rozwiązanie według wynalazku przedstawiono poniżej w przykładach objaśniających realizację sposobu wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych oraz zastosowania układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych. Przykładów tych nie należy jednak uważać za ograniczające istotę lub zawężające zakres ochrony, gdyż stanowią one jedynie ilustrację wynalazku.
Na rysunku przedstawiono wyniki badań kinetyki uwalniania paklitakselu w okresie 91 dni w warunkach in vitro, w temperaturze 37°C w buforze fosforanowym:
fig. 1 - z powłoki zawierającej 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(L-laktydoko-węglanu trimetylenu), utworzonej z 2% (w/w) roztworu roboczego kopolimeru w chlorku metylenu zawierającego paklitaksel, naniesionej na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm (oznaczonej jako 2%PLLA/TMC);
PL 232 131 B1 fig. 2 - z powłoki zawierającej 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(L-laktydoko-węglanu trimetylenu), utworzonej z 1% (w/w) roztworu roboczego kopolimeru w chlorku metylenu zawierającego paklitaksel, naniesionej na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 50 mm (oznaczonej jako 1%PLLA/TMC);
fig. 3 - z powłoki zawierającej 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu), utworzonej z 2% (w/w) roztworu roboczego kopolimeru w chlorku metylenu zawierającego paklitaksel, naniesionej na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm (oznaczonej jako 2%PDLA/TMC);
fig. 4 - z powłoki zawierającej 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poIi(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu), utworzonej z 1% (w/w) roztworu roboczego w chlorku metylenu zawierającego paklitaksel, naniesionej na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm (oznaczonej jako 1%PDLA/TMC).
P r z y k ł a d 1
W pierwszej kolejności wytworzono kopolimer w reakcji kopolimeryzacji z otwarciem pierścienia w stopie z 0,25 mola cyklicznego węglanu trimetylenu i 0,75 mola L-laktydu. Reakcję prowadzono w masie, w temperaturze 150°C, w atmosferze argonu, stosując jako inicjator kopolimeryzacji acetylacetonian cyrkonu w ilości 0,001 mola. Reakcję prowadzono przy ciągłym mieszaniu przez 24 godziny. Otrzymany kopolimer poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu) rozpuszczono w chloroformie, a następnie oczyszczono poprzez wkraplanie uzyskanego roztworu do zimnego metanolu. Kopolimer suszono następnie w warunkach podciśnienia 95 mbar, w temperaturze 35°C przez 72 godziny. Otrzymano poli(L-laktydo-ko-węglan trimetylenu) o zawartości molowej laktydylu 76%, o średniej liczbowo masie cząsteczkowej 120 000 g/mol oraz o bezładnej mikrostrukturze łańcucha i średniej długości mikrobloków w łańcuchu kopolimeru: laktydylowych 2,4, a węglanowego około 1, z wydajnością 94%.
Następnie odważono 0,266 g suchego poli(L-laktydo-ko-węglano trimetylenu) i rozpuszczono w 9 ml chlorku metylenu, po czym dodano uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu otrzymany poprzez rozpuszczenie 0,0665 g paklitakselu w 1 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 1 godzinę z użyciem mieszadła magnetycznego. Otrzymano 2% (w/w) roztwór roboczy kopolimeru w chlorku metylenu zawierający paklitaksel, który po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy powłokę zawierającą 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu).
P r z y k ł a d 2
Odważono 0,133 g suchego poli(L-laktydo-ko-węglano trimetylenu) otrzymanego w przykładzie 1 i rozpuszczono w 9 ml chlorku metylenu, po czym dodano uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu otrzymany poprzez całkowite rozpuszczenie 0,0332 g paklitakselu w 1 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 1 godzinę z użyciem mieszadła magnetycznego. Otrzymano 1 % (w/w) roztwór roboczy kopolimeru w chlorku metylenu zawierający paklitaksel, który po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy powłokę zawierającą 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu).
P r z y k ł a d 3
Najpierw wytworzono kopolimer w reakcji kopolimeryzacji z otwarciem pierścienia z 0,27 mola cyklicznego węglanu trimetylenu i 0,73 mola D,L-laktydu. Reakcję prowadzono w masie, w temperaturze 120°C, w atmosferze argonu, stosując jako inicjator kopolimeryzacji acetylacetonian cyrkonu w ilości 0,0013 mola. Reakcję prowadzono przy ciągłym mieszaniu przez 96 godzin. Otrzymany kopolimer poli(D,L-laktydo-ko-węglan trimetylenu) rozpuszczono w chloroformie, a następnie oczyszczono poprzez wkraplanie uzyskanego roztworu do zimnego metanolu. Kopolimer suszono następnie w warunkach podciśnienia, 95 mbar w temperaturze 35°C przez 72 godziny. Otrzymano kopolimer poli(D,L-laktydo-ko-węglan trimetylenu) o zawartości molowej laktydylu 74%, o średniej liczbowo masie cząsteczkowej 58 000 g/mol z wydajnością 90%. Następnie odważono 0,266 g suchego poli(D,L-laktydoko-węglano trimetylenu) i rozpuszczono w 9 ml chlorku metylenu, po czym dodano uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu otrzymany poprzez rozpuszczenie 0,0665 g paklitakselu w 1 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 1 godzinę z użyciem mie
PL 232 131 B1 szadła magnetycznego. Otrzymano 2% (w/w) roztwór roboczy kopolimeru w chlorku metylenu zawierający paklitaksel, który po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy powłokę zawierającą 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu).
P r z y k ł a d 4
Odważono 0,133 g suchego poli(D,L-laktydo-ko-węglano trimetylenu) otrzymanego w przykładzie 3 i rozpuszczono w 9 ml chlorku metylenu, po czym dodano uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu otrzymany poprzez całkowite rozpuszczenie 0,0332 g paklitakselu w 1 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 1 godzinę z użyciem mieszadła magnetycznego. Otrzymano 1 % (w/w) roztwór roboczy kopolimeru w chlorku metylenu zawierający paklitaksel, który po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy powłokę zawierającą 20% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu).
P r z y k ł a d 5
Najpierw wytworzono kopolimer w reakcji kopolimeryzacji z otwarciem pierścienia z 0,6 mola cyklicznego węglanu trimetylenu i 0,4 mola D,L-laktydu. Reakcję prowadzono w masie, w temperaturze 180°C, w atmosferze argonu, stosując jako inicjator kopolimeryzacji chlorek cyrkonu ZrCI4 w ilości 0,002 mola. Reakcję prowadzono przy ciągłym mieszaniu przez 6 godzin. Otrzymany kopolimer poli(laktydoko-węglan trimetylenu) rozpuszczono w chloroformie, a następnie oczyszczono poprzez wkraplanie uzyskanego roztworu do zimnego metanolu. Kopolimer suszono następnie w warunkach podciśnienia, 95 mbar w temperaturze 35°C przez 72 godziny. Otrzymano poli(D,L-laktydo-ko-węglan trimetylenu) o zawartości molowej laktydylu 45%, o średniej liczbowo masie cząsteczkowej 28 500 g/mol oraz o bezładnej mikrostrukturze łańcucha i średniej długości mikrobloków w łańcuchu kopolimeru: laktydylowych 1,5, a węglanowego około 2,5, z wydajnością 92%.
Następnie odważono 0,25 g suchego poli(D,L-laktydo-ko-węglano trimetylenu) i rozpuszczono w 9 ml chlorku metylenu, po czym dodano uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu otrzymany poprzez rozpuszczenie 0,1667 g paklitakselu w 1 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w szczelnie zamkniętym naczyniu szklanym przez 1 godzinę z użyciem mieszadła magnetycznego. Otrzymano 3% (w/w) roztwór roboczy kopolimeru w chlorku metylenu zawierający paklitaksel, który po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy powłokę zawierającą 40% wagowych paklitakselu w stosunku do poli(D,L-laktydo-ko-węglanu trimetylenu).
P r z y k ł a d 6
Roztwór roboczy wytworzony w przykładzie 1 naniesiono na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm. Roztwór naniesiono metodą zanurzeniową z wykorzystaniem urządzenia Dip Coater PTL-OV6P, MTI CORPORATION, przy szybkości zanurzania 1500 mm/min., czasie zanurzenia 1 s i 1 cyklu zanurzania. Pokryte roztworem stenty suszono przez 48 godzin na powietrzu w temperaturze 25°C, a następnie przez 72 godziny w warunkach podciśnienia 105 mbar. Uzyskano jednorodne pokrycie całej powierzchni stentu o średniej grubości warstwy 1,5 μm i gęstości pokrycia 180 μg/cm2, o zawartości 20% paklitakselu. W końcowym etapie stent z powłoką poddano sterylizacji z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego. Zbadano kinetykę uwalniania paklitakselu z powłoki w warunkach in vitro, w buforze fosforanowym w temperaturze 37°C, mierząc uwalniane dobowe dawki leku. Uzyskane wyniki przedstawiono na fig. 1. Badania wykazały, że w pierwszych 3 dniach inkubacji nie nastąpił efekt gwałtownego wyrzutu leku, a uwolniona dawka była niska. Po 1 dniu zostało uwolnione 11,3% paklitakselu, a po 3 dniach 21,1 %. Najwięcej leku zostało uwolnione w okresie 21 dni, a mianowicie 63,0%, jednakże proces ten utrzymywał się na równomiernym poziomie i po 91 dniach zostało uwolnione 78,2% paklitakselu, co potwierdza, że powłoka spełnia wymogi kliniczne dla takich układów uwalniających leki.
P r z y k ł a d 7
Roztwór roboczy wytworzony w przykładzie 2 naniesiono na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 50 mm. Roztwór naniesiono metodą zanurzeniową z wykorzystaniem urządzenia Dip Coater PTL-OV6P, MTI CORPORATION, przy szybkości zanurzania 1500 mm/min., czasie zanurzenia 1 s i 1 cyklu zanurzania. Pokryte roztworem stenty suszono przez 48 godzin na powietrzu w temperaturze 25°C, a następnie przez 72 godziny w warunkach podciśnienia 105 mbar. Uzyskano jednorodne pokrycie całej powierzchni stentu o średniej grubości warstwy 1,6 μm i gęstości pokrycia około 90 μg/cm2, o zawartości 20% paklitakselu. W końcowym etapie stent z powłoką poddano sterylizacji z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego. Zbadano kinetykę uwalniania paklitakselu z powłoki w warunkach in vitro, w buforze fos
PL 232 131 B1 foranowym w temperaturze 37°C, mierząc uwalniane dobowe dawki leku. Uzyskane wyniki przedstawiono na fig. 2. Badania wykazały, że w pierwszych 3 dniach inkubacji nie nastąpił efekt gwałtownego wyrzutu leku, a uwolniona dawka była niska. Po 1 dniu zostało uwolnione 9,8% paklitakselu, a po 3 dniach - 12,6%. Najwięcej leku zostało uwolnione w okresie 21 dni, a mianowicie 71,2%, jednakże proces ten utrzymywał się na równomiernym poziomie i po 91 dniach zostało uwolnione 82,3% paklitakselu, co potwierdza, że powłoka spełnia wymogi kliniczne dla takich układów uwalniających leki.
P r z y k ł a d 8
Roztwór roboczy wytworzony w przykładzie 3 naniesiono na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm. Roztwór naniesiono metodą zanurzeniową z wykorzystaniem urządzenia Dip Coater PTL-OV6P, MTI CORPORATION, przy szybkości zanurzania 1500 mm/min., czasie zanurzenia 1 s i 1 cyklu zanurzania. Pokryte roztworem stenty suszono przez 48 godzin na powietrzu w temperaturze 25°C, a następnie przez 72 godziny w warunkach podciśnienia 95 mbar. Uzyskano jednorodne pokrycie całej powierzchni stentu o średniej grubości warstwy 1,2 μm i gęstości pokrycia 180 μg/cm2, o zawartości 20% paklitakselu. W końcowym etapie stent z powłoką poddano sterylizacji z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego. Zbadano kinetykę uwalniania paklitakselu z powłoki w warunkach in vitro, w buforze fosforanowym w temperaturze 37°C, mierząc uwalniane dobowe dawki leku. Uzyskane wyniki przedstawiono na fig. 3. Badania wykazały, że w pierwszych 3 dniach inkubacji nie nastąpił efekt gwałtownego wyrzutu leku, a uwolniona dawka była niska. Po 1 dniu zostało uwolnione 22,2% paklitakselu, a po 3 dniach 23,8%. Najwięcej leku zostało uwolnione w okresie 21 dni, a mianowicie 75,2%, jednakże proces ten utrzymywał się na równomiernym poziomie i po 91 dniach zostało uwolnione 83,3% paklitakselu, co potwierdza, że powłoka spełnia wymogi kliniczne dla takich układów uwalniających leki.
P r z y k ł a d 9
Roztwór roboczy wytworzony w przykładzie 4 naniesiono na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(L-laktydo-ko-glikolido-ko-węglanu trimetylenu) o średnicy 4 mm i długości 30 mm, zgodnie z procedurą opisaną w przykładzie 4. Uzyskano jednorodne pokrycie całej powierzchni stentu o średniej grubości warstwy 1,4 μm i gęstości pokrycia 90 μg/cm2, o zawartości 20% paklitakselu. W końcowym etapie stent z powłoką poddano sterylizacji z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego. Zbadano kinetykę uwalniania paklitakselu z powłoki w warunkach in vitro, w buforze fosforanowym w temperaturze 37°C, mierząc uwalniane dobowe dawki leku. Uzyskane wyniki przedstawiono na fig. 4. Badania wykazały, że w pierwszych 3 dniach inkubacji nie nastąpił efekt gwałtownego wyrzutu leku, a uwolniona dawka była niska. Po 1 dniu zostało uwolnione 28,2% paklitakselu, a po 3 dniach 44,8%. Najwięcej leku zostało uwolnione w okresie 21 dni, a mianowicie 83,1%, jednakże proces ten utrzymywał się na równomiernym poziomie i po 91 dniach zostało uwolnione 91,7% paklitakselu, co potwierdza, że powłoka spełnia wymogi kliniczne dla takich układów uwalniających leki.
P r z y k ł a d 10
Roztwór roboczy wytworzony w przykładzie 5 naniesiono na biodegradowalny polimerowy stent naczyniowy z poli(tereftalanu etylenu) o średnicy 3 mm i długości 25 mm. Roztwór naniesiono metodą zanurzeniową z wykorzystaniem urządzenia Dip Coater PTL-OV6P, MTI CORPORATION, z szybkością zanurzania 100 mm/min., przy czym zastosowano 7 cykli co 120 s, a czas trwania zanurzenia wynosił dla pierwszego cyklu 30 s i dla kolejnych cykli 2 s. Pokryte roztworem stenty suszono przez 48 godzin na powietrzu w temperaturze 25°C, a następnie przez 72 godziny w warunkach podciśnienia 95 mbar. Uzyskano jednorodne pokrycie całej powierzchni stentu o średniej grubości warstwy 3,1 μm i gęstości pokrycia 180 μg/cm2, o zawartości 40% paklitakselu. W końcowym etapie stent z powłoką poddano sterylizacji z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego.

Claims (7)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych, biostabilnych lub biodegradowalnych, polegający na tym, że prowadzi się reakcję kopolimeryzacji z otwarciem pierścienia w stopie i wytwarza się kopolimer poprzez ciągłe mieszanie komonomerów w postaci węglanu trimetylenu i laktydu w ilości 0,2-0,6 mola węglanu trimetylenu i 0,4-0,8 mola laktydu w temperaturze 100-200°C, korzystnie 130-150°C, przez 6-96 godzin, w obecności inicjatora kopolimeryzacji w postaci związków cyrkonu (IV), takich jak acetyloacetonian cyrkonu i/lub chlorek cyrkonu i/lub alkoholan cyrkonu,
    PL 232 131 B1 a następnie uzyskany suchy kopolimer rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie w chlorku metylenu i dodaje się do niego uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku m etylenu, znamienny tym, że w reakcji wytwarzania kopolimeru, jako inicjator kopolimeryzacji stosuje się związki cyrkonu (IV) o wzorze ogólnym Zr(OR)4, w którym R oznacza grupy alkilowe o ogólnym wzorze CnH2n+i, przy zachowaniu stosunku molowego sumy użytych komonomerów do inicjatora kopolimeryzacji w zakresie od 300:1 do 1200:1, a następnie uzyskany kopolimer poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu) o bezładnej mikrostrukturze łańcucha i średniej długości mikrobloków laktydylowych niższych od wartości 4,5 jednostek oraz o zawartości molowej laktydylu 20-90%, a korzystnie 75%, rozpuszcza się w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku metylenu i oczyszcza, suszy w warunkach podciśnienia 80-120 mbar w temperaturze 20-60°C przez 48-80 godzin do uzyskania stałej masy, po czym suchy kopolimer rozpuszcza się w rozpuszczalniku tak, aby uzyskać roztwór o stężeniu 1-2% wagowych, dodaje do niego uprzednio przygotowany roztwór paklitakselu w rozpuszczalniku, o stężeniu 1-13% wagowo-objętościowych i całość miesza, aż do uzyskania homogenicznego roztworu roboczego zawierającego paklitaksel, z którego po naniesieniu na polimerowy stent naczyniowy tworzy się powłokę, korzystnie o grubości 1,5-2,0 μm, zawierającą po usunięciu rozpuszczalnika 5-40% wagowych zdyspergowanego w niej paklitakselu w stosunku do poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu),a korzystnie 20-30% wagowych.
  2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako komonomer stosuje się L-laktyd lub D,L-laktyd.
  3. 3. Zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych, w którym roztwór roboczy wytworzony sposobem według zastrzeżenia 1 , zawierający poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu) w rozpuszczalniku organicznym o dużej lotności, korzystnie chlorku metylenu oraz paklitaksel, nanoszony jest na polimerowy stent naczyniowy biostabilny lub biodegradowalny, w temperaturze 4-30°C, poprzez zanurzanie w nim stentu, z szybkością zanurzania 40-3000 mm/min., przez 0,1-30 s, a czas trwania zanurzenia/wynurzenia wynosi 0,2-50 s//cykl, po czym utworzona powłoka o korzystnej grubości 1,5-2,0 μm, zawierającą po usunięciu rozpuszczalnika 5-40% wagowych zdyspergowanego w niej paklitakselu w stosunku do poli(laktydo-ko-węglan trimetylenu), a korzystnie 20-30% wagowych jest suszona, utwardzana i w końcowym etapie sterylizowana, korzystnie z wykorzystaniem promieniowania jonizacyjnego.
  4. 4. Zastosowanie, według zastrz. 4, znamienne tym, że naniesiona z roztworu roboczego na stent powłoka jest suszona w temperaturze 25°C przez 48 godzin, a następnie w warunkach podciśnienia 80-120 mbar przez kolejne 72 godziny.
  5. 5. Zastosowanie według zastrz. 4, znamienne tym, że roztwór roboczy nanoszony jest na polimerowy stent naczyniowy metodą zanurzeniową, z szybkością zanurzania 1000-3000 mm/min.
  6. 6. Zastosowanie według zastrz. 3, znamienne tym, że w przypadku nanoszenia roztworu roboczego na polimerowy stent naczyniowy wykonany z alifatycznych poliestrów, czas trwania zanurzenia wynosi 0,2-3 s/cykl, a najlepiej 1-3 s/cykl.
  7. 7. Zastosowanie według zastrz. 3, znamienne tym, że w przypadku nanoszenia roztworu roboczego na polimerowy stent naczyniowy wykonany z poli(tereftalanu etylenu), czas trwania zanurzenia wynosi 5-30 s/cykl.
PL420020A 2016-12-29 2016-12-29 Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych PL232131B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL420020A PL232131B1 (pl) 2016-12-29 2016-12-29 Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL420020A PL232131B1 (pl) 2016-12-29 2016-12-29 Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL420020A1 PL420020A1 (pl) 2018-07-02
PL232131B1 true PL232131B1 (pl) 2019-05-31

Family

ID=62705280

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL420020A PL232131B1 (pl) 2016-12-29 2016-12-29 Sposób wytwarzania układu kopolimer-paklitaksel, przeznaczonego do pokrywania polimerowych stentów naczyniowych i zastosowanie układu kopolimer-paklitaksel do wytwarzania powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania paklitakselu na polimerowych stentach naczyniowych

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL232131B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL420020A1 (pl) 2018-07-02

Similar Documents

Publication Publication Date Title
CA2640750C (en) Polymeric, degradable drug-eluting stents and coatings comprising copolymers or homopolymers of 4-hydroxybutyrate
EP2291431B1 (en) Bio-degradable block co-polymers for controlled release
Kraitzer et al. Approaches for prevention of restenosis
US20060198868A1 (en) Biodegradable coating compositions comprising blends
KR102410365B1 (ko) 기능성 내피 세포 층의 복구를 가능하게 하는 약물 용출 스텐트 및 이의 사용 방법
US20060147491A1 (en) Biodegradable coating compositions including multiple layers
US7264822B2 (en) Conjugated drug-polymer coated stent
EP2326359B1 (en) Polymeric, degradable drug-eluting stents and coatings
US20090232863A1 (en) Biodegradable Carbon Diazeniumdiolate Based Nitric Oxide Donating Polymers
JP2007182442A5 (pl)
JP2009505727A (ja) 医療機器及びそのコーティングとして有益な一酸化窒素放出生分解性ポリマー
JP2007190369A (ja) 改善された薬剤放出特性を備えた薬剤溶出物品
KR101708748B1 (ko) 시공간 다중제어가 가능한 지능성 약물방출 스텐트
EP1795185A2 (en) Nano- and/or micro-particulate formulations for local injection-based treatment of vascular diseases
US8137687B2 (en) 4-aza-caprolactone-based polymeric compositions useful for the manufacture of biodegradable medical devices and as medical device coatings
EP1968657B1 (en) Methods of making bioabsorbable drug delivery devices comprised of solvent cast tubes
KR101146558B1 (ko) 약물 방출 스텐트 표면의 나노 코팅 방법
Musiał-Kulik et al. Double layer paclitaxel delivery systems based on bioresorbable terpolymer with shape memory properties
US20140296968A1 (en) Implantable vascular stent
AU2007204731B2 (en) Methods of making bioabsorbable drug delivery devices comprised of solvent cast films
CN1209105C (zh) 一种防血管再狭窄的冠脉内支架药物涂层
PL236142B1 (pl) Sposób wytwarzania z układu kopolimer-inhibitor szlaku mTOR powłoki o kontrolowanej kinetyce uwalniania inhibitora szlaku mTOR na polimerowych stentach naczyniowych
Kraitzer et al. Controlled release of antiproliferative drugs from polymeric systems for stent applications and local cancer treatment
Fan et al. Metallic stents coated with bioabsorbable polymers
CN110198685A (zh) 具有增大的药物递送区域的可植入装置