PL230467B1 - Wirnik kruszarki młotkowej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wirnik kruszarki młotkowej znajdujący zastosowanie jako element składowy kruszarki młotkowej wykorzystywanej zwłaszcza w przemyśle rudnym, budowlanym i ceramicznym do rozdrabniania takich materiałów jak wapń, margiel, ruda itp.

Znany jest wirnik kruszarki młotkowej, zawierający wał na którym nieruchomo osadzonych jest dwanaście okrągłych tarcz. Każda tarcza zaopatrzona jest w osiem gniazd osadczych w postaci przelotowych okrągłych otworów, których osie symetrii: są równoległe do osi symetrii tarczy, leżą w jednakowej odległości od tej osi - na okręgu zwanym dalej okręgiem podziałowym gniazd osadczych a ponadto dzielą okręg podziałowy na jednakowe odcinki. Tarcze osadzone są na wale wirnika tak, że tworzą odpowiednio osiem szeregów tych gniazd. Osie symetrii gniazd osadczych każdego szeregu leżą na wspólnej prostej. Przez każdy szereg gniazd osadczych przesunięty jest sworzeń osadczy. Na każdym sworzniu osadczym we wszystkich lub wybranych przestrzeniach między sąsiadującymi tarczami, wahliwie lub obrotowo, zamocowane są młotki. Wirnik kruszarki osadzony jest poziomo w korpusie, a jego część robocza znajduje się w komorze rozdrabniana.

W trakcie pracy najszybszemu zużyciu ulegają: powierzchnie czołowe i boczne tarcz - w pobliżu powierzchni czołowej powyżej gniazd osadczych. W związku z tym, cyklicznie, zachodzi konieczność wymiany całego wirnika albo wymiana lub regeneracja uszkodzonych korpusów tarcz. Regenerację tarcz wykonuje się, po demontażu wirnika, poprzez uzupełnienie ubytków materiału na przykład metodą napawania, a następnie odpowiedniego skorygowania ich powierzchni czołowych i bocznych. Czas remontu wirnika trwa około 3 miesięcy i w tym czasie kruszarka jest wyłączona z ruchu.

Celem wynalazku jest opracowanie takiej konstrukcji, która pozwoli na wykonywanie regeneracji tarcz wirnika bez konieczności demontażu wirnika a nawet bez wyjmowania wirnika z korpusu kruszarki.

Wirnik kruszarki według wynalazku składa się z: wału na którym nieruchomo osadzona jest dowolna ilość okrągłych dwuelementowych tarcz. Każda tarcza składa się z okrągłego rdzenia i pierścieniowej dzielonej osłony. Rdzeń zaopatrzony jest w co najmniej dwa gniazda osadcze w postaci przelotowych okrągłych otworów, których osie symetrii: są równoległe do osi symetrii rdzenia, leżą na okręgu podziałowym gniazd osadczych, a ponadto dzielą okręg podziałowy na jednakowe odcinki. Wirnik zawiera sworznie osadcze - w ilości równej ilości gniazd osadczych w każdym rdzeniu. Zwykle ilość rdzeni osadczych nie przekracza dwunastu. Osłonę pierścieniową tworzą przylegające do siebie, korzystnie identyczne, jednoskorupowe segmenty. Każdy jednoskorupowy segment zawiera wycinek pierścienia zwany dalej pierścieniową skorupą i odsądzony uchwyt w postaci, korzystnie płaskiej, ścianki oporowej. Pierścieniowa skorupa ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną i zewnętrzną, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi prostopadłymi do powierzchni walcowych i dwoma powierzchniami czołowymi. Promień powierzchni wewnętrznej skorupy jest równy promieniowi powierzchni czołowej rdzenia. Wysokość skorupy dobierana jest w zależności od potrzeb technologicznych to jest od założonej średnicy zewnętrznej tarczy. Grubość skorupy, czyli odległość między jej ścianami bocznymi jest równa grubości rdzenia. Powierzchnia boczna uchwytu jest prostopadła do walcowych powierzchni skorupy. Uchwyt zawiera gniazdo mocujące w postaci przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu. Oś symetrii gniazda mocującego leży na promieniu powierzchni wewnętrznej skorupy w odległości od środka tego okręgu równej długości promienia okręgu podziałowego gniazd osadczych rdzenia i korzystnie w tej samej odległości od każdej powierzchni czołowej skorupy. Korzystnie, w przypadku wirników dwu lub trzy sworzniowych, ilość wycinków jest równa ilości sworzni osadczych. W przypadku wirników o konstrukcji zawierającej więcej niż trzy sworznie osadcze stosuje się co najmniej dwa segmenty. Korzystnie, suma długości walcowych powierzchni wewnętrznych segmentów umieszczonych na danym rdzeniu jest równa długości obwodu powierzchni czołowej tego rdzenia. W stanie zmontowanym walcowa powierzchnia wewnętrzna każdego segmentu przylega do powierzchni czołowej rdzenia a powierzchnia boczna uchwytu do powierzchni bocznej rdzenia, osie gniazd mocujących usytuowane są współosiowo z odpowiednimi osiami gniazd osadczych. Poprzez gniazda osadcze i gniazda mocujące wycinków osłony przesunięte są sworznie mocujące. Na każdym sworzniu w zależności od ilości tarcz wahliwie lub obrotowo osadzony jest jeden lub więcej młotków.

W innym rozwiązaniu wirnik składa się z: wału na którym nieruchomo osadzone są co najmniej dwa okrągłe rdzenie osłonięte ażurową pierścieniową dzieloną powłoką. Każdy rdzeń zaopatrzony jest w co najmniej dwa gniazda osadcze w postaci przelotowych okrągłych otworów, których osie symetrii: są równoległe do osi symetrii rdzenia, leżą na okręgu podziałowym gniazd osadczych, a ponadto dzielą

PL 230 467 Β1 okręg podziałowy na jednakowe odcinki. Wirnik zawiera sworznie osadcze - w ilości równej ilości gniazd osadczych w każdym rdzeniu. Zwykle ilość rdzeni osadczych nie przekracza dwunastu. Ażurowa pierścieniowa powłoka składa się z zespołu pierścieniowych segmentów. W praktyce wykorzystywane są trzy rodzaje segmentów: segment jednoskorupowy - opisany w pierwszym rozwiązaniu, segment dwuskorupowy - którego skorupy osłaniają fragmenty powierzchni czołowych usytuowanych obok siebie rdzeni, segment trójskorupowy - wykorzystywany do osłony fragmentów powierzchni czołowych trzech, korzystnie skrajnych, usytuowanych obok siebie rdzeni. Pierścieniowe skorupy każdego rodzaju segmentu ograniczone są dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną i zewnętrzną, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi prostopadłymi do powierzchni walcowych i dwoma powierzchniami czołowymi. Promień powierzchni wewnętrznej każdej skorupy jest równy promieniowi powierzchni czołowej rdzenia. Wysokość skorup dobierana jest w zależności od potrzeb technologicznych to jest od założonej średnicy zewnętrznej wirnika. Grubość każdej skorupy, czyli odległość między jej ścianami bocznymi jest równa grubości rdzenia. Każdy segment dwuskorupowy powłoki zawiera dwie pierścieniowe, korzystnie identyczne, skorupy i osadzony między nimi - łączący je - uchwyt w postaci, korzystnie płaskiej, ścianki oporowej. Odległość między zewnętrznymi ścianami bocznymi skorup jest równa odległości między zewnętrznymi ścianami bocznymi sąsiadujących ze sobą rdzeni. Powierzchnie boczne uchwytu są prostopadłe do walcowych powierzchni obu skorup. Uchwyt zawiera gniazdo mocujące w postaci przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu. Oś symetrii gniazda mocującego leży na promieniu powierzchni wewnętrznej skorupy w odległości od środka tego okręgu równej długości promienia okręgu podziałowego gniazd osadczych rdzenia i korzystnie w tej samej odległości od każdej powierzchni czołowej skorupy.

Każdy segment trzyskorupowy powłoki zawiera trzy pierścieniowe skorupy. Między środkową skorupą i jedną ze skorup zewnętrznych osadzony jest - łączący je - uchwyt w postaci, korzystnie płaskiej, ścianki oporowej, druga skorupa zewnętrzna i środkowa połączone są ze sobą poprzez ścianki łączące - usytuowane między sąsiadującymi ścianami bocznymi obu skorup przy ich powierzchniach czołowych. Odległość między wewnętrznymi ścianami bocznymi skorup jest równa odległości między wewnętrznymi ścianami bocznymi sąsiadujących ze sobą rdzeni. Powierzchnie boczne uchwytu są prostopadłe do walcowych powierzchni skorup. Uchwyt zawiera gniazdo mocujące w postaci przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu. Oś symetrii gniazda mocującego leży na promieniu powierzchni wewnętrznej skorupy w odległości od środka tego okręgu równej długości promienia okręgu podziałowego gniazd osadczych rdzenia i korzystnie w tej samej odległości od każdej powierzchni czołowej skorupy.

W przypadku wirników zawierających dwa lub trzy sworznie osadcze, korzystnie, ilość skorup osadzanych na jednym rdzeniu jest równa ilości sworzni osadczych. W przypadku wirników o ilości sworzni osadczych większej niż trzy, ilość skorup osadzanych na jednym rdzeniu jest mniejsza od ilości sworzni osadczych. Korzystnie, suma długości walcowych powierzchni wewnętrznych skorup leżących na powierzchni czołowej tego samego rdzenia jest równa długości obwodu powierzchni czołowej rdzenia. W stanie zmontowanym walcowe powierzchnie wewnętrzne każdej skorupy przylegają odpowiednio do powierzchni czołowej rdzeni a powierzchnie boczne uchwytów do sąsiadujących ze sobą powierzchni bocznych rdzeni, osie symetrii gniazd mocujących usytuowane są współosiowo z odpowiednimi osiami symetrii gniazd osadczych. Powierzchnie czołowe osadzonych na rdzeniach pierścieniowych skorup, korzystnie, przylegają odpowiednio do siebie, a osie gniazd mocujących pokrywają się z odpowiednimi osiami gniazd osadczych. Korzystnie długości pierścieniowych skorup powłoki, mierzone między powierzchniami czołowymi każdej ze skorup są sobie równe. Poprzez gniazda osadcze rdzeni i gniazda mocujące segmentów powłoki przesunięte są sworznie mocujące. Na każdym sworzniu, w zależności od ilości tarcz, wahliwie lub obrotowo osadzony jest jeden lub więcej młotków. Ażurowa pierścieniowa dzielona powłoka według wynalazku może być montowana z jedno dwu i trzyskorupowych segmentów albo z jedno i dwu skorupowych segmentów albo z dwuskorupowych segmentów.

Taka konstrukcja wirnika pozwala na wymianę całej lub fragmentów powłoki bez konieczności wymontowywania wirnika z korpusu, możliwa jest także, zamiana wzajemnego położenia poszczególnych segmentów powłoki w celu wymuszenia ich równomiernego zużycia. Wirnik stosowany jest w znany sposób jako element kruszarki młotkowej.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest na rysunku na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym rozsunięty wirnik czterotarczowy z pierścieniową dzieloną osłoną zawierającą segmenty jedno dwu i trzyskorupowe, fig. 2 przedstawia w widoku perspektywicznym rozsunięty wirnik dwunastordzeniowy z powłoką zawierającą segmenty dwu i trzyskorupowe, fig. 3 segment jednoskorupowy

PL 230 467 Β1 osłony w widoku perspektywicznym, fig. 4 segment dwuskorupowy powłoki w widoku perspektywicznym, fig. 5 segment trzyskorupowy powłoki w widoku perspektywicznym a fig. 6 widok z przodu rdzenia z ośmioma gniazdami osadczymi.

Wirnik kruszarki pokazany na fig. 1 składa się zwału 1 na którym nieruchomo osadzone są cztery okrągłe rdzenie 2, osłonięte ażurową pierścieniową dzieloną powłoką 3. Każdy rdzeń 2 zaopatrzony jest w osiem gniazd osadczych 7. Osie symetrii 8 gniazd osadczych 7 są równoległe do osi symetrii 9 rdzenia 2 i leżą na okręgu podziałowym 10 gniazd osadczych 7 i dzielą okręg podziałowy 10 na jednakowe odcinki. Ażurowa pierścieniowa dzielona powłoka 3 zawiera segmenty: jednoskorupowe segmenty 4, dwuskorupowe 5 oraz trzyskorupowe 6, które zawierają odpowiednio jedną dwie i trzy pierścieniowe skorupy 11. Każda pierścieniowa skorupa 11 ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną 13 i zewnętrzną 14, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi 15 prostopadłymi do powierzchni walcowych 13 i 14, dwoma powierzchniami czołowymi 16. Segmenty jednoskorupowe 4 zawierają odsądzone uchwyty 12 a segmenty dwuskorupowe 5 oraz trzyskorupowe 6, zawierają uchwyty 17. Uchwyty 12 i 17 wyposażone są w gniazda mocujące 18. Przez każdy szereg gniazd osadczych 7, rdzeni 2 i gniazda mocujące 18 segmentów, przesunięte są sworznie osadcze 19. Na każdym sworzniu osadczym 19 w co drugiej przestrzeni między rdzeniami 2 osadzony jest młotek 20.

Wirnik kruszarki w pokazany na fig. 2 składa się z wału 1 na którym nieruchomo osadzonych jest dwanaście okrągłych rdzeni 2, osłoniętych ażurową pierścieniową dzieloną powłoką 3. Każdy rdzeń 2 zaopatrzony jest w osiem gniazd osadczych 7. Osie symetrii 8 gniazd osadczych 7 są równoległe do osi symetrii 9 rdzenia 2 i leżą na okręgu podziałowym 10 gniazd osadczych 7 i dzielą okręg podziałowy 10 na jednakowe odcinki. Ażurowa pierścieniowa dzielona powłoka 3 zawiera segmenty: dwuskorupowe 5 oraz trzyskorupowe 6, które zawierają odpowiednio dwie i trzy pierścieniowe skorupy 11. Każda pierścieniowa skorupa 11 ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną 13 i zewnętrzną 14, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi 15 prostopadłymi do powierzchni walcowych 13 i 14, dwoma powierzchniami czołowymi 16. Segmenty dwuskorupowe 5 oraz trzyskorupowe 6, zawierają uchwyty 17. Uchwyty 17 wyposażone są w gniazda mocujące 18. Przez każdy szereg gniazd osadczych 7, rdzeni 2 i gniazda mocujące 18 segmentów, przesunięte są sworznie osadcze 19. Na każdym sworzniu osadczym 19 w co drugiej przestrzeni między rdzeniami 2 osadzony jest młotek 20.

Na fig. 3 pokazany jest segment jednoskorupowy 4 zawierający pierścieniową skorupą 11 i odsądzony uchwyt 12. Pierścieniowa skorupa 11 ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną 13 i zewnętrzną 14, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi 15 dwoma powierzchniami czołowymi 16. Uchwyt 12 zaopatrzony jest w gniazdo mocujące 18.

Na fig. 4 pokazany jest segment dwuskorupowy 5 powłoki 3, zawiera on dwie identyczne pierścieniowe skorupy 11 i łączący je uchwyt 17. Każda pierścieniowa skorupa 11 ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną 13 i zewnętrzną 14, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi 15, i dwoma powierzchniami czołowymi 16. Uchwyt 17 zawiera gniazdo mocujące 18 w postaci przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu.

Na fig. 5 pokazany jest segment trzyskorupowy 6 powłoki 3, zawiera trzy pierścieniowe skorupy 11. Każda pierścieniowa skorupa 11 ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną 13 i zewnętrzną 14, dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi 15, i dwoma powierzchniami czołowymi 16. Między środkową skorupą i jedną ze skorup zewnętrznych osadzony jest uchwyt 17. Uchwyt zawiera gniazdo mocujące 18 w postaci przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu. Druga skorupa zewnętrzna i środkowa połączone są ze sobą poprzez ścianki łączące 21 - usytuowane między sąsiadującymi ścianami bocznymi na obu końcach skorup przy ich powierzchniach czołowych.

Na fig. 6 pokazany jest widok z przodu rdzenia 2, który zawiera osiem gniazd osadczych 7. Osie symetrii 8 gniazd osadczych 7 są równoległe do osi symetrii 9 rdzenia 2, leżą na okręgu podziałowym 10 i dzielą go na jednakowe odcinki.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wirnik kruszarki młotkowej zawierający wał na którym osadzona jest dowolna ilość tarcz zaopatrzonych w co najmniej dwa gniazda osadcze, których osie symetrii są równoległe do osi symetrii tarczy, leżą na okręgu podziałowym i dzielą go na jednakowe odcinki, a ponadto poprzez gniazda osadcze przesunięte są sworznie osadcze przy czym na każdym sworzniu osadczym wahliwie lub obrotowo osadzony jest co najmniej jeden młotek, znamienny tym, że każda tarcza składa się z rdzenia (2) i pierścieniowej dzielonej osłony w postaci zespołu, korzystnie identycznych, jednoskorupowych segmentów (4) przy czym każdy z nich zawiera: pierścieniową skorupę (11) ograniczoną dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną (13) - której promień jest równy promieniowi powierzchni czołowej rdzenia (2) i zewnętrzną (14), dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi (15) prostopadłymi do powierzchni walcowych (13 i 14) i dwoma powierzchniami czołowymi (16), a ponadto zaopatrzony jest w odsądzony uchwyt (12) zaopatrzony w gniazdo mocujące (18) przy czym uchwyt (12) ma postać, korzystnie płaskiej, ścianki oporowej, której powierzchnia boczna jest prostopadła do powierzchni walcowych skorupy (13 i 14), zaś gniazdo mocujące (18) ma postać przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu (12) a jego oś symetrii leży na promieniu powierzchni wewnętrznej skorupy (13) w odległości od środka tego okręgu równej długości promienia okręgu podziałowego gniazd osadczych (7) rdzenia (2) ponadto sworznie osadcze (19) przechodzą przez gniazda mocujące (18).
2. 2. Wirnik według zastrz. 1, znamienny tym, że suma długości walcowych powierzchni wewnętrznych (13) wszystkich skorup (11) leżących na powierzchni czołowej tego samego rdzenia (2) jest równa długości obwodu powierzchni czołowej tego rdzenia (2).
3. 3. Wirnik według zastrz. 1, znamienny tym, że grubość każdej skorupy (11), czyli odległość między jej ścianami bocznymi (15) jest równa grubości rdzenia (2).
4. 4. Wirnik według zastrz. 1, znamienny tym, że oś symetrii gniazda mocującego (18) leży w tej samej odległości od każdej powierzchni czołowej (16) skorupy (11).
5. 5. Wirnik według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera dwa albo trzy sworznie osadcze (19) przy czym ilość jednoskorupowych segmentów (4) jest równa ilości sworzni osadczych (19).
6. 6. Wirnik kruszarki młotkowej zawierający wał na którym osadzona jest dowolna ilość tarcz zaopatrzonych w co najmniej dwa gniazda osadcze których osie symetrii są równoległe do osi symetrii tarczy, leżą na okręgu podziałowym i dzielą go na jednakowe odcinki, a ponadto poprzez gniazda osadcze przesunięte są sworznie osadcze przy czym na każdym sworzniu osadczym wahliwie lub obrotowo osadzony jest co najmniej jeden młotek, znamienny tym, że każda tarcza ma postać rdzenia (2) a ponadto wszystkie rdzenie (2) osłonięte są ażurową pierścieniową dzieloną powłoką (3), zawierającą, korzystnie segmenty jednoskorupowe (4) z jedną pierścieniową skorupą (11) i z odsądzonym uchwytem (12), segmenty dwuskorupowe (5) z dwoma pierścieniowymi skorupami (11) oraz segmenty trzyskorupowe (6) z trzema pierścieniowymi skorupami (11) przy czym każda pierścieniowa skorupa (11) ograniczona jest dwoma walcowymi współosiowymi powierzchniami: wewnętrzną (13) - której promień jest równy promieniowi powierzchni czołowej rdzenia (2) i zewnętrzną (14), dwoma płaskimi powierzchniami bocznymi (15) prostopadłymi do powierzchni walcowych (13 i 14), dwoma powierzchniami czołowymi (16) przy czym segmenty dwuskorupowe (5), i trzyskorupowe (6), powłoki (3) zaopatrzone są w uchwyt (17) wyposażony w gniazdo mocujące (18), które ma postać przelotowego otworu usytuowanego poprzecznie do powierzchni bocznej uchwytu (17), a jego oś symetrii leży na promieniu powierzchni wewnętrznej skorupy (13) w odległości od środka tego okręgu równej długości promienia okręgu podziałowego gniazd osadczych (7) rdzenia (2) przy czym druga skorupa zewnętrzna i środkowa segmentu trzyskorupowego (6) połączone są ze sobą poprzez ścianki łączące (21) usytuowane między sąsiadującymi ścianami bocznymi na obu końcach skorup przy ich powierzchniach czołowych ponadto sworznie osadcze (19) przechodzą przez gniazda mocujące (18).
7. 7. Wirnik według zastrz. 6, znamienny tym, że suma długości walcowych powierzchni wewnętrznych (13) wszystkich skorup (11) leżących na powierzchni czołowej tego samego rdzenia (2) jest równa długości obwodu powierzchni czołowej tego rdzenia (2).

   PL 230 467 Β1
8. 8. Wirnik według zastrz. 6, znamienny tym, że grubość każdej skorupy (11), czyli odległość między jej ścianami bocznymi (15) jest równa grubości rdzenia (2).
9. 9. Wirnik według zastrz. 6, znamienny tym, że długości pierścieniowych skorup (11) powłoki (3), mierzone między powierzchniami czołowymi (16) każdej ze skorup (11) są sobie równe.