PL230450B1 - Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania - Google Patents

Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania

Info

Publication number
PL230450B1
PL230450B1 PL411244A PL41124415A PL230450B1 PL 230450 B1 PL230450 B1 PL 230450B1 PL 411244 A PL411244 A PL 411244A PL 41124415 A PL41124415 A PL 41124415A PL 230450 B1 PL230450 B1 PL 230450B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
acid
asbestos
silica
fibrous
fibers
Prior art date
Application number
PL411244A
Other languages
English (en)
Other versions
PL411244A1 (pl
Inventor
Katarzyna Makowska
Sylwia Lipecka
Włodzimierz Urbaniak
Kazimierz Piszczek
Katarzyna Skórczewska
Krzysztof Lewandowski
Jolanta Tomaszewska
Original Assignee
Fundacja Univ Im Adama Mickiewicza W Poznaniu
Fundacja Uniwersytetu Im Adama Mickiewicza W Poznaniu
Univ Technologiczno Przyrodniczy Im Jana I Jedrzeja Sniadeckich
Uniwersytet Technologiczno Przyrodniczy Im J J Sniadeckich W Bydgoszczy
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Fundacja Univ Im Adama Mickiewicza W Poznaniu, Fundacja Uniwersytetu Im Adama Mickiewicza W Poznaniu, Univ Technologiczno Przyrodniczy Im Jana I Jedrzeja Sniadeckich, Uniwersytet Technologiczno Przyrodniczy Im J J Sniadeckich W Bydgoszczy filed Critical Fundacja Univ Im Adama Mickiewicza W Poznaniu
Priority to PL411244A priority Critical patent/PL230450B1/pl
Publication of PL411244A1 publication Critical patent/PL411244A1/pl
Publication of PL230450B1 publication Critical patent/PL230450B1/pl

Links

Landscapes

  • Compositions Of Macromolecular Compounds (AREA)
  • Reinforced Plastic Materials (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania w procesie uplastyczniania, ugniatania i prasowania.
Zastosowanie napełniaczy mineralnych, zarówno w postaci włókien jak i proszków do napełniania polimerów termoplastycznych oraz żywic chemoutwardzalnych jest powszechnie znane i stosowane obecnie na masową skalę. Do napełniania tworzyw stosuje się obecnie najczęściej takie minerały jak: mączka kwarcowa, piasek kwarcowy, kreda, talk, kaolin, sproszkowana mika, a także mineralne napełniacze pochodzenia syntetycznego, jak krzemionka strącana, krzemionka pirogenna, ditlenek tytanu i inne. Napełnianie tworzyw polimerowych napełniaczami mineralnymi wpływa korzystnie na właściwości wyrobów, przede wszystkim ogranicza ujemny wpływ skurczu termicznego, poreakcyjnego lub krystalizacyjnego w wyrobach gotowych podczas ich otrzymywania przy stosowaniu różnych technik przetwórczych. Ważnym efektem stosowania takich napełniaczy jest również obniżanie ceny wyrobów z tworzyw polimerowych.
Jako napełniacze o funkcji wzmacniającej odporność na obciążenia mechaniczne statyczne i udarowe stosowane są przede wszystkim włókna szklane, których podstawowym składnikiem jest krzemionka, a także włókna aramidowe oraz węglowe.
Bardzo rozpowszechnioną grupą włókien mineralnych są włókna, których podstawowym składnikiem jest krzemionka. Są one szeroko wykorzystywane w technice np. do polepszania właściwości mechanicznych innych materiałów, np. w kompozytach polimerowych, jako izolacje termiczne czy też do otrzymywania materiałów optycznych.
Najczęściej spotykanymi materiałami tego typu są włókna szklane (na przykład typu E) czy żużlowe otrzymywane za pomocą „ciągnięcia” włókien ze stopionego w wysokiej temperaturze materiału o odpowiednim składzie. Włókna takie, obok krzemionki, zawierają także znaczne ilości tlenków innych metali, najczęściej alkalicznych, przy czym włókna wysokokrzemionkowe zazwyczaj mają lepsze parametry mechaniczne, termiczne i optyczne. Wysokokrzemionkowe włókna, zawierające minimum 95% S1O2, otrzymuje się najczęściej poprzez ługowanie kwasem borokrzemianowych włókien szklanych typu E. Czyste włókna krzemionkowe, a zawierające powyżej 99% S1O2, najczęściej otrzymuje się w procesie zolowożelowym za pomocą przędzenia z odpowiednio przygotowanego roztworu, najczęściej na bazie szkła wodnego. Obok szkła wodnego do przygotowania roztworu zolu stosuje się często tetraetoksysilan (TEOS) jak na przykład w polskim opisie patentowym PL 204 627.
Znane są także mezoporowate włókna krzemionkowe (MSF - mesoporous silica fibres) najczęściej otrzymywane poprzez „przędzenie” (spinning) oraz wzrost włókna w warunkach statycznych. Spinning opiera się na wyciąganiu włókien z roztworu zawierającego cząsteczki surfaktantu i źródło krzemionki. Włókna uzyskane tą metodą mają długość od 3 do 10 cm i średnicę od 5 do 100 pm. Mezoporowate włókna krzemionkowe można także uzyskać poprzez ich spontaniczny wzrost w roztworze. Włókna otrzymane w warunkach statycznych zazwyczaj mają od 100 pm do 5 cm długości oraz 1-40 pm średnicy [A. Kierys, J. Goworek: „Materiały krzemionkowe nowej generacji” w „Adsorbenty i katalizatory” pod red. J. Ryczkowskiego, Rzeszów 2012].
Bardzo rozpowszechnionym i popularnym naturalnym materiałem włóknistym, stosowanym jako napełniacz tworzyw sztucznych, przez wiele lat był azbest chryzotylowy. Po stwierdzeniu jego szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi, w latach 90-tych XX wieku wprowadzono praktycznie całkowity zakaz jego stosowania. Zakaz ten dotyczy konkretnych związków określanych jako azbest i wykazujących bardzo charakterystyczne właściwości. Głównym elementem budulcowym wszystkich włókien azbestowych są tetraedry krzemowe, które w chryzotylu tworzą warstwy (S14O10)4·. Najpowszechniej występujący oraz najczęściej wykorzystywany przemysłowo azbest chryzotylowy, zwany także azbestem białym, pod względem chemicznym jest uwodnionym krzemianem magnezu tworzącym włókniste struktury zbudowane z dwóch naprzemiennie ułożonych warstw: oktaedrycznej warstwy wodorotlenku magnezu (brucytu) Mg6O4(OHs)4· oraz tetraedrycznej warstwy krzemionki [Virta R. L., „Asbestos: Geology, Mineralogy, Mining and Uses”, U.S. Geological Survey, Reston, Virginia, Open - File Report 02-149 2002],
Włókna tego rodzaju azbestu są najcieńsze ze wszystkich znanych włókien pochodzenia naturalnego, a średnica pojedynczego włókna chryzotylu może wynosić nawet ok. 25 nm. Włóknista struktura azbestu chryzotylowego oraz jego właściwości, szczególnie takie jak wysoka odporność termiczna, właściwości sorpcyjne, zdolność tworzenia kompozytów np. z cementem, polimerami itp. umożliwiły jego bardzo szerokie zastosowanie przemysłowe [Chissick S. S. Michaels L., Asbestos: Properties, Applications, and Hazards. New York: John Wiley & Sons, Inc., 1979],
PL 230 450 Β1
Włókna azbestu chryzotylowego wykorzystywane w przemyśle posiadają średnicę od 0,1 do 100 pm, a długość włókien tego minerału może sięgać do 10-12 cm. Zewnętrzną warstwę każdego włókna chryzotylu stanowi zawsze warstwa brucytu z jonami wodorotlenowymi na powierzchni, powodując hydrofitową naturę minerału chryzotylowego, a także stosunkowo łatwe wypłukiwanie magnezu, zazwyczaj jednak połączone ze zniszczeniem struktury włóknistej.
Istotą wynalazku jest kompozyt polimerowo-mineralny składający się z termoplastycznych tworzyw poliolefinowych i włóknistego napełniacza mineralnego, w którym zgodnie z wynalazkiem włóknisty napełniacz stanowi krzemionka włóknista zawierająca nie mniej niż 99% krzemionki oraz co najmniej 95% włókien o długości powyżej 0,5 mm i nie mniej niż 45% włókien o długości powyżej 1 mm, mająca powierzchnię właściwą nie mniejszą niż 50 m2/g, gęstość objętościową 1,8-2,0 g/cm3 oraz stabilność termicznej nie mniejszej niż 900°C, otrzymana w procesie, w którym azbest chryzotylowy i/lub produkt zawierający azbest chryzotylowy zalewa się kwasem mineralnym, korzystnie takim jak kwas siarkowy (VI), kwas azotowy (V), kwas fosforowy (V), kwas solny korzystnie, kwas siarkowy lub kwas fosforowy, o stężeniu 10 do 40%, korzystnie 20 do 25%, w takiej ilości, aby stosunek stechiometryczny kwasu do magnezu zawartego w azbeście wynosił 2:1 do 10:1, korzystnie 5:1, następnie mieszając co kilka godzin, mieszaninę pozostawia się na 48 do 240 godzin, korzystnie 72 do 120 godzin, w temperaturze 15 do 50°C, korzystnie 25 do 40°C, po czym z mieszaniny poreakcyjnej w znany sposób wyodrębnia się włókna krzemionkowe.
Istotą wynalazku jest także sposób otrzymywania kompozytu polimerowo-mineralnego składającego się z termoplastycznego tworzywa poliolefinowego i włóknistego napełniacza mineralnego w znanym procesie uplastyczniania, ugniatania i prasowania, w którym jako włóknisty napełniacz mineralny stosuje się w ilości 5-50% wsadu krzemionkę włóknistą otrzymaną w procesie, w którym azbest chryzotylowy i/lub produkt zawierający azbest chryzotylowy zalewa się kwasem mineralnym, korzystnie takim jak kwas siarkowy (VI), kwas azotowy (V), kwas fosforowy (V), kwas solny korzystnie, kwas siarkowy lub kwas fosforowy, o stężeniu 10 do 40%, korzystnie 20 do 25%, w takiej ilości, aby stosunek stechiometryczny kwasu do magnezu zawartego w azbeście wynosił 2:1 do 10:1, korzystnie 5:1, następnie mieszając co kilka godzin, mieszaninę pozostawia się na 48 do 240 godzin, korzystnie 72 do 120 godzin, w temperaturze 15 do 50°C, korzystnie 25 do 40°C, po czym z mieszaniny poreakcyjnej w znany sposób wyodrębnia się włókna krzemionkowe.
Zastosowane w wynalazku włókna krzemionkowe (WK) otrzymuje się w procesie polegającym na całkowitym wyługowaniu magnezu ze struktury azbestu chryzotylowego, bez niszczenia włóknistej warstwy krzemionkowej, za pomocą rozcieńczonych kwasów mineralnych w temperaturze zbliżonej do pokojowej. Metoda nie wymaga intensywnego mieszania reagentów ani dokładnego rozdrabiania azbestu czy to w formie technicznego włóknistego azbestu czy w formie unieszkodliwianych „miękkich” wyrobów azbestowych. Włóknista struktura pozostałości po wyługowaniu magnezu znacznie ułatwia procesy sączenia i przemywania.
Krzemionka włóknista stanowiąca w wynalazku napełniacz mineralny, w porównaniu z wyjściowym azbestem, charakteryzuje się wysoką powierzchnią właściwą, większą stabilnością termiczną, mniejszym ciężarem nasypowym i gęstością objętościową.
W porównaniu z krzemionką bezpostaciową (strącaną), często stosowaną jako napełniacz polimerów termoplastycznych, zastosowana w wynalazku włóknista krzemionka ma znacznie lepsze właściwości przerobowe, gdyż nie jest substancją pylistą w takim stopniu jak strącana krzemionka bezpostaciowa (np. Arsil), co między innymi umożliwia łatwiejsze wprowadzenie większych ilości napełniacza do osnowy polimerowej, a otrzymane kompozyty z tworzywami termoplastycznymi osiągają parametry co najmniej takie same jak w przypadku zastosowania krzemionki bezpostaciowej, a szczególnie przy zawartości napełniacza 20-40% osiągają lepsze parametry wytrzymałościowe (wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie względne) przy mniejszej gęstości kompozytu.
Wynalazek ilustrują poniższe przykłady, przy czym przykłady I do V pokazują sposoby otrzymywania napełniacza mineralnego.
Przykład I
Do syntezy użyto techniczny azbest chryzotylowy w postaci rozwłóknionego materiału o dominującej długości włókien 2-4 mm, ciężarze nasypowym około 0,22 g/cm3, gęstości objętościowej 2,55 g/cm3 i powierzchni właściwej około 22 m2/g. Analiza elementarna wykazała zawartość 26,1% magnezu, 0,1% wapnia oraz 2,7% żelaza. Pozostałość stanowił głównie krzem oraz tlen. Metodą termograwimetryczną zbadano stabilność termiczną. Badania wykazały, że struktura krystaliczna azbestu
PL 230 450 Β1 chryzotylowego użytego do badań jest stabilna do temperatury wynoszącej ok. 600°C, w której to następuje gwałtowny spadek masy chryzotylu. Uzyskana odporność termiczna stosowanego w przykładzie azbestu chryzotylowego jest zgodna z wartościami zawartymi w literaturze.
Następnie 20 g azbestu o powyższej charakterystyce umieszczono w kolbie szklanej ze szlifem o pojemności 1 dcm3 i zalano 230 cm3 25% kwasu siarkowego(VI) (5-krotny nadmiar kwasu w stosunku do magnezu) i pozostawiono w temperaturze pokojowej (25+/-5°C) na 96 godzin mieszając delikatnie zawartość kolby kilka razy na dobę. Następnie zawartość kolby przesączono przez sączek szerokoporowaty oraz przemyto pozostałość na sączku wodą destylowaną aż do całkowitego usunięcia siarczanów. Przemyty osad wysuszono do stałej masy, otrzymując 12 g białego włóknistego materiału o dominującej długości włókien ok. 1-2 mm. Zawartość magnezu zmalała do 0,015%, wapnia do 0,02%, a żelaza do 0,13%. Ciężar nasypowy nowego włóknistego materiału wynosił 0,14 g/cm3, gęstość objętościowa 1,8 g/cm3, a powierzchnia właściwa ok. 51 m2/g. Analiza termograwimetryczna wykazała, że do temperatury 900°C, oprócz usunięcia wody w temperaturze 120°C, nie zachodzi żadna gwałtowna przemiana termiczna. Dlatego też można wnioskować, że otrzymany materiał jest stabilny termicznie do 900°C.
Badania metodą dyfraktometryczną (XRD) nie wykazały sygnałów dyfrakcyjnych charakterystycznych dla chryzotylu (12,5° i 25° kąta 20). Wykonano także badania metodą mikroskopii optycznej w świetle spolaryzowanym, które wykazały, że otrzymany materiał nie wykazuje żadnych właściwości optycznych charakterystycznych dla chryzotylu, co pozwala na wykluczenie obecności włókien chryzotylowych w otrzymanym produkcie.
Na podstawie analizy zdjęć wykonanych za pomocą mikroskopu skaningowego (SEM), można stwierdzić, że po ekstrakcji magnezu z azbestu chryzotylowego struktura włóknista pozostaje, jednakże pojawiają się włókna nie obserwowane pierwotnie w azbeście chryzotylowym. Są one długie, proste o gładkiej powierzchni. Analiza za pomocą przystawki EDS (spektrometr dyspersji energii wtórnego promieniowania rentgenowskiego) wykazała, że włókna te zbudowane są głównie z krzemu i tlenu ze śladowymi ilościami siarki i glinu.
Przykład II
W 50-litrowym reaktorze z ogrzewanym płaszczem wodnym umieszczono 1 kg wyrobów z azbestu chryzotylowego w postaci sznurów azbestowych, fragmentów koców gaśniczych, tkanin azbestowych oraz tektury uszczelkowej, nie zawierających żadnych środków wiążących w postaci cementu, klejów itp. Ogólna charakterystyka azbestu była bardzo podobna do charakterystyki azbestu z przykładu I. Wyroby azbestowe nie były dodatkowo wstępnie rozdrabniane, a jedynie poddane fragmentacji umożliwiającej umieszczenie w reaktorze. Następnie do reaktora dodano roztwór otrzymany przez zmieszanie 25 litrów wody destylowanej oraz 6 litrów stężonego 95% kwasu siarkowego(VI), tak aby cały azbest był zanurzony, a stężenie kwasu wynosiło ok. 30%. Zawartość reaktora utrzymywano w temp.45+/-5°C przez cztery doby, co kilka godzin powoli mieszając przez kilka minut.
Następnie zawartość reaktora przesączono na sicie o średnicy oczek 1 mm i przemywano wodą aż do całkowitego wypłukania jonów siarczanowych.
Pozostałość na sicie wysuszono otrzymując ok. 0,6 kg włóknistego materiału, w którym nie stwierdzono obecności włókien azbestowych oraz charakterystyce praktycznie identycznej jak materiał otrzymany w przykładzie I.
Otrzymany włóknisty materiał przesiano na sitach otrzymując: 55% frakcji 0,5-1 mm, 20% frakcji 1-2 mm, 12% frakcji 2-3,15 mm oraz 10% frakcji powyżej 3,15 mm.
Przykład III
W kolbie umieszczono ok. 1 g azbestu chryzotylowego w postaci sznura azbestowego, bez dodatkowego rozdrabniania. Następnie całość zalano 25 cm3 roztworu kwasu azotowego (V) o stężeniu 20% (ok. 5-krotny nadmiar kwasu w stosunku do magnezu). Po 256 godzinach w temperaturze 20+/-5°C, w trakcie których kilkakrotnie zawartość kolby delikatnie mieszano. Następnie zawartość kolby przesączono, przemyto i wysuszono otrzymując ok. 0,4 g białego, włóknistego materiału, w którym nie stwierdzono obecności azbestu i którego właściwości były analogiczne jak materiału z przykładu I.
Przykład IV
Analogicznie jak w przykładzie III, wykonano reakcję stosując roztwór kwasu fosforowego (V) o stężeniu 20% (ok. 10-krotny nadmiar kwasu w stosunku do magnezu). Po 168 godzinach otrzymano ok. 0,6 g włóknistego materiału nie wykazującego żadnych właściwości azbestu i właściwościach analogicznych do materiału otrzymanego w przykładzie I.
PL 230 450 Β1
Przykład V
Analogicznie jak w przykładzie III, przeprowadzono reakcję stosując roztwór kwasu solnego o tężeniu 20% i ok. 5-krotny nadmiar kwasu w stosunku do magnezu. Po 96 godzinach w temp. 25+/-5°C otrzymano ok. 0,4 g włóknistego materiału nie wykazującego żadnych właściwości azbestu i właściwościach analogicznych do materiału otrzymanego w przykładzie I.
Przykład VI
Otrzymywanie kompozytów (przykład ogólny)
W plastografometrze Brabendera wyposażonym w komorę o objętości swobodnej 50 cm3 uplastyczniano tworzywo polimerowe wraz z krzemionkowym napełniaczem mineralnym. Ilość napełniacza wynosiła odpowiednio 5-40% wagowych wsadu. Jako tworzywo polimerowe użyto polietylen małej gęstości FABS 23D022 (FABS). Temperatura komory wynosiła 200°C, a obroty głównego rotora 30 min1. Masa wsadu wynosiła 35 g.
Ugniatanie prowadzono przez 5 min, po tym czasie tworzywo polimerowe prasowano na płytki o wymiarach 120 x 120 x 2 mm przy użyciu prasy hydraulicznej. Ciśnienie prasowania wynosiło 80 bar. Temperatura stołów prasy 190°C.
Z otrzymanych płytek wycięto przy użyciu frezarki numerycznej kształtki do oznaczania własności mechanicznych przy statycznym rozciąganiu typ 1BB zgodny z PN-EN ISO 527-2. Oznaczanie modułu sprężystości przy rozciąganiu prowadzono z szybkością rozciągania 1 mm/min, a pozostałych własności przy szybkości rozciągania 50 mm/min. Dla otrzymanych kompozytów wykonano badania gęstości w temperaturze 20°C za pomocą piknometru helowego Pycnomatic. Wykonano także badania termograwimetryczne wytworzonych kompozytów stosując aparat TG 209 F3 firmy Netzsch. Pomiar prowadzono w atmosferze azotu do temperatury 900°C z szybkością grzania 10K/min. Z otrzymanych termogramów TG odczytano temperaturę początku rozkładu definiowaną jako Tonset oraz temperaturę najintensywniejszej przemiany (definiowanej jako inflection point).
Jako krzemionkowy napełniacz porównawczy zastosowano bezpostaciową krzemionkę strącaną Arsil (Z.Ch. Rudniki).
Przykład VII
Według metodyki opisanej w przykładzie VI wykonano i zbadano kompozyty z czystą niemodyfikowaną krzemionką strącaną (Arsil). Wyniki badań termograwimetrycznych kompozytów polietylenu (FABS) z Arsilem zestawiono w tabeli 1. Wyniki badań fizykomechanicznych kompozytów polietylenu (FABS) z Arsilem zestawiono w tabeli 2.
Tabela 1
Osnowa FABS Rodzaj napełniacza/zawartość [%] Temperatura początku rozkładu Tonset, (°O Temperatura naj intensywni ej szej przemiany (inflection point) (°C)
FABS 450,1 468,5
FABS Arsil/5 454,9 465,8
FABS Arsil/10 442,7 457,4
FABS Arsil/20 452,3 463,8
FABS Ar si 1/40 451,1 471,1
Tabela 2
Osnowa Rodzaj napełni acza/zawartość [%] Moduł sprężystości przy rozciąganiu, (MPa) Wytrzymałość na rozciąganie, (MPa) Wydłużenie względne przy wytrzymałości na rozciąganie, (%) Gęstość, (g/cm3)
FABS 180 12,2 22,9 0,923
FABS Arsil/5 203 13,1 21,8 0,945
FABS Arsil/10 234 13,7 23,2 0,967
FABS Arsil/20 277 15 16,8 1,006
FABS Arsil/40 511 13,5 3,2 1,163
PL 230 450 Β1
Przykład VIII
Według metodyki opisanej w przykładzie VI wykonano i zbadano kompozyty z włóknistą krzemionką otrzymaną wg przykładu II, wykorzystując frakcję sitową 0,5-1 mm (WKO.5-1) oraz 1-2 mm (WK1-2).
Wyniki badań termograwimetrycznych kompozytów polietylenu (FABS) z włóknistą krzemionką z przykładu II zestawiono w tabeli 3.
Wyniki badań fizykomechanicznych kompozytów polietylenu (FABS) z włóknistą krzemionką z przykładu II zestawiono w tabeli 4.
Tabela 3
Osnowa Rodzaj napełni acza/zawartość [%] Temperatura początku rozkładu Tonset , (°C) Temperatura najintensywniejszej przemiany (inflcction point) (°C)
FABS 450,1 468,5
FABS WK0,5-1/5 447,8 461,5
FABS WK0,5-1/10 450,0 470,2
FABS WK0.5-1/20 450,5 471,1
FABS WK0,5-1/40 449,0 471,5
FABS WK0,5-1/5 449,1 471,2
FABS WK0,5-1/10 449,7 469,9
FABS WK0,5-1/20 449,6 470,1
FABS WK0,5-1/40 449,3 470,8
Tabela 4
Osnowa Rodzaj napełniacza/ zawartość [%] Moduł sprężystości przy rozciąganiu, (MPa) Wytrzymałość na rozciąganie, (MPa) Wydłużenie względne przy wytrzymałości na rozciąganie, (%) Gęstość, (g/cm3)
FABS 180 12,2 22,9 0,923
FABS WK0,5-1/5 224 13,5 21,4 0,943
FABS WK0,5-1/10 254 13,8 19,6 0,961
FABS WK0,5-1/20 260 13,9 20,8 0,991
FABS WK0,5-1/40 483 16,6 7,8 1,081
FABS WK0,5-1/5 207 12,8 19,7 0,946
FABS WK0,5-1/10 190 11,8 26,4 0,960
FABS WK0,5-1/20 227 12,6 21,5 0,991
FABS WK0,5-1/40 480 16,3 7,2 1,075
Zastrzeżenia patentowe

Claims (2)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Kompozyt polimerowo-mineralny składający się z termoplastycznych tworzyw poliolefinowych i włóknistego napełniacza mineralnego, znamienny tym, że włóknisty napełniacz stanowi krzemionka włóknista zawierająca nie mniej niż 99% krzemionki oraz co najmniej 95% włókien o długości powyżej 0,5 mm i nie mniej niż 45% włókien o długości powyżej 1 mm, mająca powierzchnię właściwą nie mniejszą niż 50 m2/g, gęstość objętościową 1,8-2,0 g/cm3 oraz stabilność termiczną nie mniejszej niż 900^, otrzymana w procesie, w którym azbest chryzotylowy i/lub produkt zawierający azbest chryzotylowy zalewa się kwasem mineralnym, korzyst
    PL 230 450 Β1 nie takim jak kwas siarkowy (VI), kwas azotowy (V), kwas fosforowy (V), kwas solny korzystnie, kwas siarkowy lub kwas fosforowy, o stężeniu 10 do 40%, korzystnie 20 do 25%, w takiej ilości, aby stosunek stechiometryczny kwasu do magnezu zawartego w azbeście wynosił 2:1 do 10:1, korzystnie 5:1, następnie mieszając co kilka godzin, mieszaninę pozostawia się na 48 do 240 godzin, korzystnie 72 do 120 godzin, w temperaturze 15 do 50°C, korzystnie 25 do 40°C, po czym z mieszaniny poreakcyjnej w znany sposób wyodrębnia się włókna krzemionkowe.
  2. 2. Sposób otrzymywania kompozytu polimerowo-mineralnego składającego się z termoplastycznego tworzywa poliolefinowego i włóknistego napełniacza mineralnego w znanym procesie uplastyczniania, ugniatania i prasowania, znamienny tym, że jako włóknisty napełniacz mineralny stosuje się w ilości 5-50% wsadu krzemionkę włóknistą otrzymaną w procesie, w którym azbest chryzotylowy i/lub produkt zawierający azbest chryzotylowy zalewa się kwasem mineralnym, korzystnie takim jak kwas siarkowy (VI), kwas azotowy (V), kwas fosforowy (V), kwas solny korzystnie, kwas siarkowy lub kwas fosforowy, o stężeniu 10 do 40%, korzystnie 20 do 25%, w takiej ilości, aby stosunek stechiometryczny kwasu do magnezu zawartego w azbeście wynosił 2:1 do 10:1, korzystnie 5:1, następnie mieszając co kilka godzin, mieszaninę pozostawia się na 48 do 240 godzin, korzystnie 72 do 120 godzin, w temperaturze 15 do 50°C, korzystnie 25 do 40°C, po czym z mieszaniny poreakcyjnej w znany sposób wyodrębnia się włókna krzemionkowe.
PL411244A 2015-02-11 2015-02-11 Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania PL230450B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL411244A PL230450B1 (pl) 2015-02-11 2015-02-11 Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL411244A PL230450B1 (pl) 2015-02-11 2015-02-11 Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL411244A1 PL411244A1 (pl) 2016-08-16
PL230450B1 true PL230450B1 (pl) 2018-10-31

Family

ID=56617390

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL411244A PL230450B1 (pl) 2015-02-11 2015-02-11 Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL230450B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL411244A1 (pl) 2016-08-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Pahlevani et al. From waste glass to building materials–An innovative sustainable solution for waste glass
Kaze et al. Meta-halloysite to improve compactness in iron-rich laterite-based alkali activated materials
EP0132610B1 (en) Fibrous magnesium oxide and process for production thereof
Prud'Homme et al. In situ inorganic foams prepared from various clays at low temperature
ES3053334T3 (en) Use of modified geopolymer for decreasing the thermal conductivity of vinyl aromatic polymers
CN104402010B (zh) 一种硬硅钙石型硅酸钙材料的制备方法
Li et al. Preparation and characterization of PMMA–kaolinite intercalation composites
Kausar et al. Mechanical properties of functionalized SEBS based inorganic hybrid materials
KR102070380B1 (ko) 합성-헥토라이트의 저온 상압 제조방법
US20200255629A1 (en) Manufacturing method and products
Spudulis et al. Influence of hydrothermal synthesis condition on xonotlite crystal morphology
CN105819678A (zh) 一种改性高长径比硅灰石纤维及其制备方法
Abdel-Gawwad Thermo-alkali activation of talc for the production of a novel white one-part alkali-activated magnesia-based cement
Xinhao et al. Improved ceramifiable properties of EVA composites with whitened and capsulized red phosphorus (WCRP)
Albeniz et al. Synthesis and characterization of organosaponites. Thermal behavior of their poly (vinyl chloride) nanocomposites
PL230450B1 (pl) Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania
CN106459464B (zh) 包含无机粒状填料的聚合物类泡沫组合物
PL230451B1 (pl) Kompozyt polimerowo-mineralny oraz sposób jego wytwarzania
Zormati et al. Effects of cationic surfactant on fresh and hardened properties of cement-based mortar
PL232744B1 (pl) Włókno krzemionkowe i sposób jego otrzymywania
JP2571993B2 (ja) トベルモライト結晶球状二次粒子の製造方法
CN107311598A (zh) 一种防水阻燃吸音板及其生产工艺
PL232195B1 (pl) Włókno krzemionkowe i sposób otrzymywania włókien krzemionkowych
Choeycharoen et al. Superior properties and structural analysis of geopolymer synthesized from red clay
Dalen et al. Effects of CaCO3 and Kaolin Filler Loadings on Curing Rates of Polyurethane Foams