PL229720B1 - Podpałka do rozpalania ognia, zwłaszcza w kotłach węglowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest podpałka do rozpalania ognia, zwłaszcza w kotłach węglowych, przydatna również przy rozpalaniu ognisk, grilla czy też kominków.

Dotychczas znane są podpałki wykonywane z pochodnych ropy naftowej, np.: z parafiny bądź też tak zwane „eko podpałki”, które wykonywane są z materiałów przyjaznych środowisku, np.: z drewna, czy też z kartonu.

Z opisu patentowego WO 03/080770 znane jest urządzenie do rozpalania ognia, wytworzone tylko i wyłącznie z kartonu. Urządzenie przeznaczone jest do samodzielnego składania i w pierwotnej postaci jest to plansza z nacięciami, natomiast po złożeniu ma postać stożka, utworzonego przez kartonową wstęgę, spiralnie ułożoną na czterech podporach. Taka konstrukcja, po jej zapaleniu od góry, zapewnia dobrą wentylację i szybkie rozpalenie ognia.

Natomiast z opisu patentowego IE 892585 znany jest zestaw ułatwiający rozpalanie ognia. Zestaw składa się z klatki zbudowanej z łatwopalnego materiału, np.: z kawałków drewna przeznaczonego na rozpałkę, na klatce umieszcza się właściwy materiał łatwopalny. Ułożenie materiału łatwopalnego na klatce zapewnia dobry dostęp powietrza do palnego materiału i ułatwia rozpalenie ognia.

Z kolei z opisu patentowego ES 2111451 znany jest drewniany produkt do rozpalania ognia. Produkt posiada zewnętrzne, papierowe opakowanie w kształcie piramidy, której podstawa ma kształt czworokąta. Wnętrze papierowego opakowania wypełnione jest kawałkami drewna. Papierowe opakowanie posiada dwa otwory: jeden w dolnej części na jednej z bocznej powierzchni piramidy oraz drugi na wierzchołku piramidy, co ułatwia dostęp powietrza podczas spalania.

Najbliższy stan techniki to GB418608. Rozwiązanie ujawnione w tym opisie dotyczy podpałki składającej się z dwóch lub więcej połączonych ze sobą drewnianych elementów poprzecznych i elementów pionowych, pochylonych względem siebie i tworzących kształt przypominjący stożek. Między tymi elementami znajdują się puste przestrzenie. Dolne końce elementów wyznaczają podstawę podpałki, a górne końce wyznaczają prześwit. Elementy są wzajemnie powiązane gwoździami lub drutem. Wewnątrz podpałki można włożyć materiał rozpalający w postaci wiórów, trocin czy papieru.

Wynalazek dotyczy podpałki do rozpalania ognia, zwłaszcza w kotłach węglowych, która zawiera materiał rozpalający oraz wzdłużne elementy z materiału palnego, w postaci belek, przeznaczone do podtrzymywania płomienia, z których każdy ma jeden koniec i drugi koniec. Belki tworzą zarys pobocznicy bryły przestrzennej, rozmieszczone są w odstępach i wzajemnie połączone ze sobą, przy czym pierwsze, dolne końce belek wyznaczają podstawię bryły, zaś drugie, górne końce belek wyznaczają prześwit będący otwarciem wnętrza bryły przestrzennej od góry. Istota wynalazku polega na tym, że belki połączone są tacą usytuowaną przy pierwszych, dolnych końcach belek, oraz dodatkowymi pierścieniem. W szczególności belki są osadzone w otworach wykonanych w tacy, do której przytwierdzony jest materiał rozpalający. Wszystkie elementy składowe podpałki są palne.

W korzystnym wykonaniu belki tworzą zarys pobocznicy ściętego stożka.

Dodatkowy pierścień jest usytuowany pomiędzy tacą a drugimi, górnymi końcami belek, bądź alternatywnie, dodatkowy pierścień zamocowany jest do drugich, górnych końców belek.

W pierwszym z powyższych wykonań belki mogą być osadzone w otworach wykonanych w dodatkowym pierścieniu.

W dalszym korzystnym wykonaniu belki wykonane są ze sprasowanych trocin, bądź alternat ywnie z drewna, korzystnie o wilgotności do 12%.

Ponadto celowym jest, gdy belki mają prostokątny przekrój poprzeczny.

Dodatkowo zasadnym jest, gdy materiał rozpalający stanowią trociny zmieszane z parafiną.

Podpałka według wynalazku ma szerokie zastosowanie. Poza możliwością rozpalania ognia w ogniskach, grillach lub kominkach podpałka służy przede wszystkim do rozpalania ognia w kotłach węglowych. Konstrukcja nowej podpałki, w której pomiędzy belkami znajdują się odstępy, a w jej górnej części prześwit, pozwala na optymalny przepływ powietrza przy rozpalaniu, co zapewnia dopływ odpowiedniej ilości tlenu potrzebnego do spalania materiału rozpalającego, jak i też właściwego spalania materiału palnego podpałki. Ponadto podpałka może być rozpalana jedną zapałką, którą po jej zapaleniu wrzuca się do wnętrza bryły wyznaczonej przez belki, gdzie ulokowany jest materiał rozpalający. Przy takiej konstrukcji podpałki, której nie trzeba rozpalać od dołu lub z boku, możliwym jest obłożenie podpałki paliwem, na przykład skruszonym węglem, przed podpaleniem, przez co efekt zapalania jest

PL 229 720 B1 bardziej intensywny i skuteczny nawet w piecach węglowych, gdzie dotychczas znane podpałki nie były stosowane. Wszystkie elementy podpałki są palne i wykonane wyłącznie lub prawie wyłącznie z materiałów naturalnych, co powoduje, że są całkowicie spalane, biodegradowalne. Konstrukcja podpałki pozwala na jej stabilne ułożenie na podłożu, bądź w złożu paliwa, na przykład w węglu. Stabilizacja podpałki w pionie wraz z jej konstrukcją zapewniają łatwość palenia się rozpałki i tworzenie efektu wiru ogniowego lub trąby ogniowej podczas jej palenia się. Taca podpałki stanowi palenisko dla materiału rozpalającego i pozwala na wstępne ogrzanie strugi zimnego powietrza, co pobudza powstanie efektu ciągu kominowego podczas rozpalania.

Podpałka do rozpalania ognia według wynalazku została bliżej przedstawiano w poniższych przykładach wykonania i na załączonym rysunku, na którym fig. 1 ilustruje podpałkę w widoku z boku, fig. 2 - podpałkę z fig. 1 w widoku z góry, fig. 3 - podpałkę z fig. 1 w widoku z dołu, zaś fig. 4-6 - podpałkę w kolejnym wykonaniu, odpowiednio w widokach z boku, z góry i z dołu.

Podpałka do rozpalania ognia 1 zawiera wzdłużne elementy z materiału palnego, w szczególności belki 2 wykonane z drewna, przeznaczone do podtrzymywania płomienia. Każda belka 2 ma pierwszy, dolny koniec A, oraz drugi, górny koniec B. Belki 2 tworzą zarys pobocznicy bryły przestrzennej, w szczególności ściętego stożka. Belki 2 są tak usytuowane, że pomiędzy nimi znajdują się odstępy 3. Pierwsze, dolne końce A belek 2 wyznaczają podstawę bryły, zaś drugie, górne końce B belek 2 wyznaczają prześwit 6 będący otwarciem wnętrza bryły przestrzennej od góry.

W opisywanym przykładzie wykonania belki 2 wykonane są z drewna, przykładowo sosnowego, korzystnie sezonowanego o wilgotności do 12%, przykładowo 9%, i mają prostokątny przekrój poprzeczny. Alternatywnie belki 2 mogą być wykonane z każdego innego znanego materiału palnego, przykładowo sprasowanych trocin. Dodatkowo, poza opisanym prostokątnym przekrojem poprzecznym belki 2, w zakresie wynalazku mieszczą się także inne przekroje, przykładowo okrągły. Możliwy jest także inny kształt bryły przestrzennej, której zarys tworzą belki 2. Zamiast ściętego stożka może to być przykładowo piramida ze ściętym wierzchołkiem, graniastosłup lub walec.

Belki 2 połączone są wzajemnie ze sobą za pomocą tacy 4, która usytuowana jest wewnątrz bryły przestrzennej przy pierwszych, dolnych końcach A belek 2. W szczególności taca 4 jest oddalon a od końców A do 2 cm, przykładowo 1 cm. Belki 2 osadzone są w otworach 5 wykonanych wokół krawędzi tacy 4.

Belki 2 połączone są dodatkowym pierścieniem 7, który zawiera centralny otwór 10 i usytuowany jest pomiędzy tacą 4 a drugimi, górnymi końcami B belek 2, co stabilizuje położenie belek 2. W szczególności belki 2 osadzone są w otworach 8 wykonanych w dodatkowym pierścieniu 7. Taca 4 i dodatkowy pierścień 7 wykonane są przykładowo z tektury.

Wewnątrz bryły usytuowany jest materiał rozpalający 9, który w szczególności ma postać trocin zmieszanych z parafiną, i jest przytwierdzony do tacy 4. Zakres wynalazku obejmuje również inne znane rodzaje materiałów rozpalających, na przykład same trociny bądź parafinę.

Wszystkie elementy składowe podpałki 1 są palne. Zakres wynalazku obejmuje również możliwe dodatkowe odmiany, nie przedstawione na rysunku, jak na przykład wykonanie w tacy i/lub w belkach przelotowych otworów wspomagających przepływ powietrza w obrębie podpałki podczas jej palenia się.

Na fig. 4 do fig. 6 przedstawiono podpałkę do rozpalania ognia w kolejnym wykonaniu. Podpałka 1 jest bardzo zbliżona do podpałki opisanej powyżej, a jej poszczególne odpowiadające sobie elementy oznaczone są takimi samymi odnośnikami liczbowymi. Dotyczy to belek 2 z końcami A i B, odstępów 3, tacy 4, otworów 5 w tacy 4, prześwitu 6 oraz materiału rozpalającego 9, a także opisanych powyżej możliwych odmian i alternatywnych wykonań. Różnica polega na tym, że podpałka 1 w tym wykonaniu zawiera inną postać dodatkowego pierścienia stabilizującego położenie belek 2, który w tym wykonaniu stanowi pierścień 7' zamocowany do końców B belek 2. Pierścień 7' ma wewnętrzny otwór, który dodatkowo stanowi, prześwit 6. Pierścień 7' może być mocowany do drugich końców B belek 2 z wykorzystaniem kleju, zszywek lub innych znanych środków mocujących.

Claims (9)

1. Podpałka do rozpalania ognia, zwłaszcza w kotłach węglowych, zawierająca materiał rozpalający oraz wzdłużne elementy z materiału palnego, w postaci belek, przeznaczone do po dtrzymywania płomienia, z których każdy ma jeden koniec i drugi koniec, belki tworzą zarys

PL 229 720 Β1 pobocznicy bryły przestrzennej, rozmieszczone są w odstępach i wzajemnie połączone ze sobą, przy czym pierwsze, dolne końce belek wyznaczają podstawę bryły, a drugie, górne końce belek wyznaczają prześwit będący otwarciem wnętrza bryły przestrzennej od góry, znamienna tym, że belki (2) połączone są tacą (4) usytuowaną przy pierwszych, dolnych końcach (A) belek (2), przy czym belki (2) osadzone są w otworach (5) wykonanych w tacy (4), a ponadto belki (2) połączone są dodatkowym pierścieniem (7, 7’), natomiast materiał rozpalający (9) przytwierdzony jest do tacy (4) wewnątrz bryły, a wszystkie elementy składowe podpałki (1) są palne.

2. Podpałka według zastrz. 1, znamienna tym, że belki (2) tworzą zarys pobocznicy ściętego stożka.

3. Podpałka według zastrz. 1, znamienna tym, że dodatkowy pierścień (7) usytuowany jest pomiędzy tacą (4) a drugimi, górnymi końcami (B) belek (2).

4. Podpałka według zastrz. 1, znamienna tym, że dodatkowy pierścień (7’) zamocowany jest do drugich, górnych końców (B) belek (2).

5. Podpałka według zastrz. 3, znamienna tym, że belki (2) osadzone są w otworach (8) wykonanych w dodatkowym pierścieniu (7).

6. Podpałka według jednego z zastrz. 1-5, znamienna tym, że belki (2) wykonane są ze sprasowanych trocin.

7. Podpałka według jednego z zastrz. 1-5, znamienna tym, że belki (2) wykonane są z drewna, korzystnie o wilgotności do 12%.

8. Podpałka według jednego z zastrz. 1-7, znamienna tym, że belki (2) mają prostokątny przekrój poprzeczny.

9. Podpałka według jednego z zastrz. 1-8, znamienna tym, że materiał rozpalający (9) stanowią trociny zmieszane z parafiną.