PL226353B1 - Centrala wentylacyjna - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest nawiewno-wywiewna centrala wentylacyjna z odzyskiem energii cieplnej z powietrza wywiewanego (wyrzucanego) do otoczenia, przeznaczona do układów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, w szczególności pomieszczeń mieszkalnych i biurowych.

Z opisu polskiego wzoru użytkowego PL 50337(Y1) znana jest centrala nawiewno-wywiewna z odzyskiem ciepła, stosowana do klimatyzacji pomieszczeń. Znana centrala składająca się z zespołów wentylacyjnych, filtrów powietrza, nagrzewnicy, nawilżacza, chłodnicy, zespołu tłumienia i rozdziału powietrza, zespołu zbierającego powietrze oraz króćców wlotowych i wylotowych powietrza, charakteryzuje się tym, że na wspólnej fundamentowej ramie osadzona jest dodatkowa rama nośna, a do niej od strony wewnętrznej obudowy jest przykręcona wsporcza rama wentylacyjnego zespołu umieszczonego po stronie wyciągowej centrali, zaś pomiędzy filtrem a nagrzewnicą po stronie nawiewnej centrali i wentylatorowym zespołem a filtrem po stronie wyciągowej centrali, usytuowany jest obrotowy regenerator ciepła.

Z opisu patentowego EP 0666973(B1) znany jest wymiennik ciepła do układów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, który zawiera kanały pierwszego typu i kanały drugiego typu, przy czym kanały obu typów przynajmniej częściowo wzajemnie ze sobą sąsiadują poprzez wspólne dla obu typów kanałów ścianki.

Znany wymiennik zawiera korpus z tworzywa sztucznego, korzystnie uformowany z pakietu płyt mających zygzakowaty przekrój poprzeczny.

Przynajmniej na jednym końcu korpusu wymiennik ma zespół łączący, przystosowany do łączenia końców kanałów pierwszego typu z otworem pierwszego przyłącza, zaś końców kanałów drugiego typu z otworem drugiego przyłącza, przy czym oba przyłącza są usytuowane po tej samej stronie korpusu.

W przypadku, gdy znany wymiennik ma analogiczny zespół łączący również na drugim końcu korpusu, to drugie końce kanałów pierwszego typu połączone są z otworem trzeciego przyłącza, a drugie końce kanałów drugiego typu połączone są z otworem czwartego przyłącza, przy czym otwory pierwszego i trzeciego przyłącza, powiązane z kanałami pierwszego typu, są usytuowane po przekątnej korpusu wymiennika, podobnie jak i otwory drugiego i czwartego przyłącza, powiązane kanałami drugiego typu. Taka konfiguracja przyłączy pozwala na wprowadzanie i wyprowadzanie z wymiennika dwóch strumieni gazu ukierunkowanych „po przekątnej”, tj. analogicznie jak w znanych wymiennikach krzyżowych, jednakże przy zachowaniu przeciwprądowego przepływu obu strumieni przez kanały wymiennika, co znacznie zwiększa efektywność wymiany ciepła w porównaniu z krzyżowym przepływem strumieni czynników.

W polskim zgłoszeniu patentowym PL 328292(A1) ujawniono centralę wentylacyjną nawiewnowywiewną z krzyżowym wymiennikiem ciepła, która wyposażona jest w obudowę, czerpnię powietrza zużytego, czerpnię powietrza świeżego, nagrzewnicę, regenerator ciepła oraz w umieszczone w obudowie dwa wentylatory wyciągowe, z których jeden wyprowadza z centrali na zewnątrz powietrze zużyte, a drugi nawiewa z centrali do pomieszczenia powietrze świeże.

Pomiędzy czerpnią powietrza zużytego i wentylatorem wyciągającym powietrze zużyte oraz pomiędzy czerpnią powietrza świeżego i wentylatorem nawiewowym oraz nagrzewnicą wyposażoną w termostat jest zainstalowany krzyżowy wymiennik ciepła z płyt kanalikowych, korzystnie poliwęglanowych, przy czym krzyżowy wymiennik ciepła jest od strony czerpni powietrza zużytego zaopatrzony we wkładkę filtracyjną, a od strony czerpni powietrza świeżego w drugą wkładkę filtracyjną, natomiast pomiędzy czerpnią powietrza świeżego, a drugą wkładką filtracyjną usytuowana jest nagrzewnica wstępna z termostatem. Ponadto, za wentylatorem wyciągowym powietrza zużytego jest zainstalowany odpływ skroplin.

Według tego rozwiązania, na jednym końcu obudowy znanej centrali usytuowana jest czerpnia powietrza zużytego i wentylator nawiewu powietrza świeżego do pomieszczenia, zaś na drugim końcu obudowy usytuowana jest czerpnia powietrza świeżego i wentylator wyciągowy powietrza zużytego. Wskutek tego, strefa czerpania z pomieszczeń powietrza zużytego do pierwszego wlotu wymiennika sąsiaduje na tym samym pierwszym końcu obudowy ze strefą czerpania powietrza świeżego z drugiego wylotu wymiennika przez wentylator nawiewowy, zaś strefa czerpania powietrza świeżego do drugiego wylotu wymiennika sąsiaduje na tym samym drugim końcu obudowy ze strefą czerpania powietrza zużytego z pierwszego wylotu wymiennika przez wentylator wyciągowy.

Konstrukcja taka powoduje, że na obu końcach obudowy strefy czerpania powietrza do wymiennika i strefy czerpania powietrza z wymiennika sąsiadują ze sobą. Równocześnie, ponieważ

PL 226 353 B1 w zaopatrzonych w wentylatory strefach czerpania powietrza z wymiennika, ciśnienie jest niższe niż ciśnienie w pozbawionych wentylatorów strefach czerpania powietrza do wymiennika, to w znanym rozwiązaniu występuje konieczność uzyskania obudowy o dużej szczelności wewnętrznych ścianek, oddzielających strefy z wentylatorami od stref pozbawionych wentylatorów, by ograniczyć niekorzystne zjawisko mieszania się wewnątrz obudowy pewnej części strumieni powietrza świeżego i zużytego.

W opisie patentowym PL 183987(B1) ujawniono klimatyzator, zawierający prostopadłościenną odbudowę, w środkowej części w której usytuowana jest wymiennikowa komora, odseparowana od innych komór ścianami wyposażonymi w otwory umożliwiające przepływ przez wymiennik dwóch oddzielnych strumieni powietrza.

Wewnątrz obudowy, przy jednym jej końcu, są poza obrębem wymiennikowej komory usytuowane dwie oddzielone od siebie komory z wentylatorami, wymuszającymi przepływ dwóch strumieni powietrza przez urządzenie, przy czym usytuowany w pierwszej z komór obudowy wentylator dla strumienia powietrza świeżego jest skierowany stroną ssawną w kierunku komory wymiennikowej, a usytuowany w sąsiedniej drugiej komorze wentylator dla strumienia powietrza zużytego jest skierowany stroną tłoczną w kierunku komory wymiennikowej. Każda ze wspomnianych komór wentylatorowych połączona jest z przepustem - pierwsza z przepustem strumienia powietrza świeżego, opuszczającego klimatyzator, a druga z przepustem powietrza zużytego, pobieranego do klimatyzatora. Ponadto, przy drugim końcu obudowy, poza obrębem wymiennikowej komory, usytuowane są dwie oddzielone od siebie komory końcowe, z których jedna jest połączona z przepustem strumienia świeżego powietrza czerpanego do klimatyzatora, a druga jest połączona z przepustem strumienia powietrza zużytego, wyrzucanego z klimatyzatora.

Konstrukcja klimatyzatora według opisu patentowego PL 1883987(B1) nie eliminuje problemu, jakim jest różnica ciśnień w duktach powietrza zużytego i powietrza świeżego na końcach urządzenia, gdyż usytuowany na jednym końcu obudowy wentylator dla duktu powietrza świeżego jest skierowany stroną ssawną w kierunku w kierunku wymiennika, zaś usytuowany na tym samym końcu obudowy wentylator dla duktu powietrza zużytego jest skierowany stroną tłoczną w kierunku wymiennika.

Z kolei z opisu patentowego US5490557 znany jest rekuperator ciepła, pozwalający wyeliminować powyżej wskazaną niedogodność polegającą na występowaniu na danym końcu urządzenia różnicy ciśnień między sąsiadującymi ze sobą ścieżkami pierwszego i drugiego strumienia powietrza przepływającego przez urządzenie. W znanym rekuperatorze obudowa ma wlot i wylot pierwszego strumienia powietrza oraz wlot i wylot drugiego strumienia powietrza. Wewnątrz obudowy osadzony jest zespół płytowego wymiennika ciepła o dwóch zestawach płyt co pozwala na przepływ przez niego dwóch oddzielnych strumieni powietrza.

Pierwsza ścieżka przepływu strumienia łączy wlot i wylot pierwszego strumienia, a druga ścieżka łączy wlot i wylot drugiego strumienia. Przy jednym końcu obudowy, pomiędzy wymiennikiem a ścianą końcową, jest zamontowana płyta montażowa, która jednocześnie rozdziela ścieżki pierwszego i drugiego strumienia, oraz wyznacza przy tym końcu obudowy dwie komory wentylatorowe połączone z wylotami obu strumieni powietrza. Do wspomnianej płyty montażowej są zamocowane, po przeciwnych jej stronach, wentylator pierwszego i wentylator drugiego strumienia. Natomiast usytuowane na przeciwległym końcu obudowy, sąsiadujące ze sobą i z wymiennikiem komory czerpalne, są połączone z wlotami odpowiednio pierwszego i drugiego strumienia powietrza.

Ponadto z opisu patentowego US4874042A znane jest urządzenie rekuperacyjne z usytuowaną w środkowej części obudowy wymiennikową komorą, odseparowaną od innych komór, przy czym ściany tej komory, oddzielające ją od innych komór, są wyposażone w otwory umożliwiające przepływ powietrza. Na jednym końcu obudowy, w oddzielonych od siebie komorach, zamontowane są wentylatory wymuszające przepływ dwóch oddzielnych strumieni powietrza przez urządzenie. Rozwiązanie to pozwala wyrównać ciśnienia między sąsiadującymi ze sobą ścieżkami pierwszego i drugiego strumienia powietrza przepływającego przez urządzenie.

Aby wyeliminować wyżej wskazaną, niezmiernie ważną z eksploatacyjnego punktu widzenia niedogodność, związaną z występowaniem na końcach obudowy różnicy ciśnień między dwoma przepływającymi strumieniami powietrza, centrala wentylacyjna według wynalazku ma obudowę, zawierającą w środkowej części wymiennikową komorę, która odseparowana jest pierwszą oddzielającą ścianą od usytuowanych na jednym końcu obudowy dwóch czerpalnych komór rozdzielonych pierwszą przegrodą, która korzystnie jest termicznie izolowana, oraz jest odseparowana drugą oddzielającą ścianą od usytuowanych na drugim końcu obudowy dwóch wywiewnych komór z usytuowanymi

PL 226 353 B1 w nich wyciągowymi wentylatorami powietrza zużytego i powietrza świeżego, które to wywiewne komory są rozdzielone drugą przegrodą.

Pierwsza oddzielająca ściana wymiennikowej komory, ma od strony czerpalnych komór pierwszy otwór, umożliwiający przepływ strumienia powietrza zużytego do pierwszego wlotu wymiennika oraz drugi otwór umożliwiający przepływ strumienia powietrza świeżego do drugiego wlotu wymiennika. Korzystnie, przed każdym z wlotów do wymiennika jest w każdej z czerpalnych komór usytuowany filtr powietrza, najlepiej w postaci wymiennego filtracyjnego wkładu z ramą, osadzoną w szynowych prowadnicach połączonych z obudową centrali.

Z kolei druga oddzielająca ściana wymiennikowej komory, ma od strony wywiewnych komór trzeci otwór, umożliwiający czerpanie przez pierwszy wentylator strumienia powietrza zużytego z pierwszego wylotu wymiennika i czwarty otwór, umożliwiający czerpanie przez drugi wentylator strumienia powietrza świeżego z drugiego wylotu wymiennika.

Pierwszy otwór i drugi otwór są usytuowane umownie wyżej na pierwszej oddzielającej ścianie niż trzeci otwór i czwarty otwór na drugiej oddzielającej ścianie.

Ponieważ powietrze zużyte czerpane z pierwszego wylotu wymiennika często zawiera kropelki skroplonej pary, to pierwszy wylot wymiennika jest połączony z pierwszym wentylatorem poprzez wyciągowy kanał, zawierający tacę skroplin, której króciec skroplin wyprowadzony jest na zewnątrz obudowy.

Wyciągowy kanał ma wlotową szczelinę o wymiarach odpowiadających wymiarom pierwszego wylotu wymiennika, usytuowaną równolegle do tego wylotu i zarazem zasadniczo prostopadle do drugiej ograniczającej ściany wymiennikowej komory. Ponadto wyciągowy kanał ma wylotową szczelinę, usytuowaną przy drugiej ograniczającej ścianie, naprzeciw trzeciego otworu, łączącego wymiennikową komorę z wywiewną komorą powietrza zużytego.

Wlotowa szczelina wyciągowego kanału rozciąga się na powierzchni całego pierwszego wylotu wymiennika, natomiast wylotowa szczelina wyciągowego kanału jest usytuowana prostopadle do niej. Dzięki połączeniu wylotu wymiennika z tak uformowanym wyciągowym kanałem, następuje załamanie kierunku strumienia powietrza zużytego w wyciągowym kanale, co powoduje, że wykroplona para wodna gromadzi się na tacy skroplin a pozbawione kropel powietrze, opuszczając wyciągowy kanał wchodzi do pierwszej wywiewnej komory. Pozwala to skutecznie chronić wentylator przed szkodliwym oddziaływaniem skroplin.

Centrala wentylacyjna według wynalazku nadaje się do stosowania w układach wentylacji i klimatyzacji, przeznaczonych zwłaszcza dla obsługi budynków mieszkalnych i biur.

Dzięki zwartej budowie, osiągniętej przez obrócenie wymiennika o 90° w stosunku do pozycji jakie zajmuje on w znanych rozwiązaniach, co możliwe było poprzez zróżnicowanie wysokości, jaką mają pierwszy i drugi otwór na pierwszej oddzielającej ścianie względem wysokości jaką mają trzeci i czwarty otwór na drugiej oddzielającej ścianie, centrala nadaje się do montowania pod sufitami, na pionowych przegrodach budowlanych jak i na posadzkach.

Rozwiązanie w pełni realizuje postawione zagadnienie techniczne dzięki temu, że na każdym z końców obudowy ciśnienie strumienia powietrza zużytego odpowiada ciśnieniu strumienia powietrza świeżego na tym końcu obudowy, co eliminuje problem wzajemnej infiltracji obu strumieni.

Ponadto, dzięki połączeniu wlotów wymiennika z doprowadzającymi do niego powietrze otworami pierwszej oddzielającej ściany, usytuowanej przy jednej krawędzi wymiennika oraz połączeniu wylotów wymiennika z odprowadzającymi z niego powietrze otworami drugiej oddzielającej ściany, usytuowanej przy przeciwległej krawędzi wymiennika, cały wymiennik może pracować w układzie analogicznym do znanego powszechnie układu Tichelmanna, w którym strumienie powietrza przepływające przez poszczególne kanały wymiennika są zrównoważone, co ma korzystny wpływ na efektywność wymiany ciepła.

Przedmiot wynalazku w jednym z przykładów wykonania uwidoczniono na załączonym rysunku, na którym:

fig. 1 przedstawia w widoku izometrycznym otwartą od góry obudowę centrali z zamontowanymi wentylatorami, fig. 2 przedstawia zamkniętą obudowę centrali w widoku od dołu, fig. 3 przedstawia powiększony przekrój A-A na fig. 2, fig. 4 przedstawia powiększony przekrój B-B na fig. 2, fig. 5 przedstawia wnętrze centrali w widoku od dołu, fig. 6 przedstawia powiększony przekrój C-C na fig. 5, fig. 7 przedstawia powiększony przekrój D-D na fig. 5, fig. 8 przedstawia wyciągowy kanał w widoku izometrycznym,

PL 226 353 B1 przy czym używane poniżej pojęcia „od góry”, „od dołu”, odnoszą się do położenia eksploatacyjnego, w jakim centrala jest mocowana do poziomej przegrody budowlanej, jak np. sufit.

W przedstawionym poniżej szczegółowym przykładzie realizacji wynalazku, centrala ma zamkniętą obudowę 1 o konstrukcji płytowej, której ściany zewnętrzne mają postać paneli z dźwiękochłonną i termoizolacyjną warstwą. Zrozumiałe jest jednak dla znawcy, że w innych przykładach wykonania, obudowa 1 centrali, bez wpływu na istotę rozwiązania, może mieć konstrukcję ramową.

Elementy przykładowej centrali są uformowane z giętych na zimno cynkowanych blach. Elementy obudowy 1 są ze sobą łączone w znany sposób, zwłaszcza przy pomocy zgrzewania, nitowania i gwintowych elementów złącznych, takich na przykład jak blachowkręty, przy czym powierzchnie styku elementów obudowy 1, wewnętrznych ścian oraz zamykających ją paneli są uszczelnione, korzystnie uszczelkami neoprenowymi lub gumą silikonową.

Przykładowa centrala wentylacyjna jest wyposażona w obudowę 1, która zawiera na jednym końcu pierwszy czerpalny otwór dla powietrza zużytego odprowadzanego z pomieszczeń, otoczony pierwszym króćcem 2 i połączony z usytuowaną wewnątrz obudowy 1 pierwszą czerpalną komorą 3 powietrza zużytego oraz drugi czerpalny otwór dla pobieranego do centrali powietrza świeżego, otoczony drugim króćcem 4 i połączony z usytuowaną wewnątrz obudowy 1 drugą czerpalną komorą 5 powietrza świeżego. W pierwszej czerpalnej komorze 3 jest osadzony pierwszy filtr powietrza 6, usytuowany od strony pierwszego wlotu 8 wymiennika 9 dla powietrza zużytego, a w drugiej czerpalnej komorze 5 jest osadzony drugi filtr powietrza 7, usytuowany od strony drugiego wlotu 10 wymiennika 9 dla powietrza świeżego. Korzystnie jest gdy wspomniane filtry 6 i 7 mają postać wymiennych wkładów zaopatrzonych w ramy, które są osadzonej w szynowych prowadnicach połączonych z obudową 1.

Z kolei na przeciwległym końcu centrali, wewnątrz obudowy 1 umieszczone są dwa wyciągowe wentylatory, z których pierwszy 11 wyprowadza (wyrzuca) z obudowy 1 na zewnątrz powietrze zużyte przez pierwszy wylotowy otwór, otoczony trzecim króćcem 12, a drugi wentylator 13 nawiewa z obudowy 1 do pomieszczeń powietrze świeże przez drugi wylotowy otwór, otoczony czwartym króćcem 14.

Obudowa 1 centrali ma w środkowej części wymiennikową komorę 15, która odseparowana jest pierwszą oddzielającą ścianą 16 od usytuowanych na jednym końcu obudowy dwóch wspomnianych czerpalnych komór 3 i 5, rozdzielonych pierwszą termicznie izolowaną przegrodą 17 oraz odseparowana jest drugą oddzielającą ścianą 18 od usytuowanych na drugim końcu obudowy 1 dwóch wywiewnych komór - pierwszej 19 dla powietrza zużytego i drugiej 20 dla powietrza świeżego. W wywiewnych komorach 19 i 20 są usytuowane wspomniane wyciągowe wentylatory - pierwszy 11 dla powietrza zużytego i drugi 13 dla powietrza świeżego, przy czym wywiewne komory 19, 20 są rozdzielone drugą przegrodą 21.

Pierwsza oddzielająca ściana 16 wymiennikowej komory 15 ma od strony czerpalnych komór 3 i 5 pierwszy otwór 22, umożliwiający przepływ strumienia powietrza zużytego do pierwszego wlotu 8 wymiennika 9 oraz drugi otwór 23, umożliwiający przepływ strumienia powietrza świeżego do drugiego wlotu 10 wymiennika 9.

Druga oddzielająca ściana 18 wymiennikowej komory 15 ma od strony wywiewnych komór 19 i 20 trzeci otwór 24, umożliwiający czerpanie przez pierwszy wentylator 11 strumienia powietrza zużytego z pierwszego wylotu 25 wymiennika 9 i czwarty otwór 26, umożliwiający czerpanie przez drugi wentylator 13 strumienia powietrza świeżego z drugiego wylotu 27 wymiennika 9.

Przy usytuowaniu obudowy 1 tak, jak pokazano w widoku od góry na fig. 1, pierwszy otwór (22) i drugi otwór (23) są usytuowane umownie wyżej na pierwszej oddzielającej ścianie (16) niż trzeci otwór (24) i czwarty otwór (25) na drugiej oddzielającej ścianie (18).

Zrozumiałym jest przy tym, że zarówno pierwsza ściana 16 jak i druga ściana 18 wymiennikowej komory 15 mogą być, bez wpływu na istotę rozwiązania, uformowane jako część konstrukcyjna utworzona z jednego lub więcej niż jednego elementu.

W prezentowanej przykładowej centrali można zastosować przeciwprądowy wymiennik 9, znany na przykład z opisu patentowego EP 0666973(B1). Zrozumiałym jest jednak dla znawcy, że bez wpływu na istotę wynalazku w przedmiotowej centrali może być również zastosowany wymiennik krzyżowy, z tym iż efektywność wymiany ciepła będzie wówczas niższa.

Ponieważ powietrze zużyte czerpane przez pierwszy wentylator 11 z pierwszego wylotu 25 wymiennika 9 często zawiera kropelki skroplonej pary, to pierwszy wylot 25 wymiennika 9 jest połączony z pierwszym wentylatorem 11 poprzez usytuowany w wymiennikowej komorze 15 wyciągowy kanał 28, zawierający tacę skroplin 29, której króciec 30 wyprowadzony jest na zewnątrz obudowy 1. Wyciągowy kanał 28 ma wlotową szczelinę 31 o wymiarach odpowiadających wymiarom pierwszego wylotu 25

PL 226 353 B1 wymiennika 9. Wlotowa szczelina 31 rozciąga się na całej długości pierwszego wylotu 25 wymiennika 9 i jest usytuowana równolegle do pierwszego wylotu 25, a przy tym jest zasadniczo prostopadła do drugiej oddzielającej ściany 18 wymiennikowej komory 15. Ponadto wyciągowy kanał 28 ma wylotową szczelinę 32, usytuowaną przy drugiej oddzielającej ścianie 18 naprzeciw trzeciego otworu 24, łączącego wymiennikową komorę 15 z wywiewną komorą 19 powietrza zużytego.

Ponieważ wlotowa szczelina 31 wyciągowego kanału 28 rozciąga się na powierzchni całego wylotu 25 wymiennika 9, zaś wylotowa szczelina 32 wyciągowego kanału 28 jest usytuowana na końcu wlotowej szczeliny 31 prostopadle do niej, to wskutek zmiany kierunku strumienia powietrza pod kątem zbliżonym do prostego pomiędzy pierwszym wylotem 25 wymiennika 9 a wylotową szczeliną 32 wyciągowego kanału 28, para wodna wykroplona z powietrza zużytego gromadzi się wewnątrz wyciągowego kanału 28 na tacy skroplin 29, a pozbawione kropel powietrze, opuszczając wyciągowy kanał 28 wchodzi do pierwszej wywiewnej komory 19, co skutecznie chroni pierwszy wentylator 11 przed szkodliwym oddziaływaniem skroplin.

Claims (6)

1. Centrala wentylacyjna nawiewno-wywiewna z wymiennikiem ciepła, wyposażona w obudowę zawierającą czerpalny otwór powietrza zużytego, połączony z usytuowaną wewnątrz obudowy jedną czerpalną komorą powietrza zużytego oraz czerpalny otwór powietrza świeżego, połączony z usytuowaną wewnątrz obudowy drugą czerpalną komorą powietrza świeżego, filtry powietrza usytuowane od strony wlotów powietrza do wymiennika, umieszczone w obudowie dwa wyciągowe wentylatory, z których jeden wyprowadza z obudowy na zewnątrz powietrze zużyte, a drugi wyprowadza z obudowy do pomieszczeń powietrze świeże, przy czym jej obudowa ma w środkowej części wymiennikową komorę, która jest odseparowana dwoma oddzielającymi ścianami zawierającymi otwory, od usytuowanych na jednym końcu obudowy dwóch czerpalnych komór powietrza zużytego i powietrza świeżego, rozdzielonych pierwszą przegrodą oraz od usytuowanych na drugim końcu obudowy dwóch wywiewnych komór z wyciągowymi wentylatorami powietrza zużytego i powietrza świeżego, które to wywiewne komory są rozdzielone drugą przegrodą, znamienna tym, że pierwsza oddzielająca ściana (16) wymiennikowej komory (15) ma od strony czerpalnych komór (3), (5) pierwszy otwór (22), umożliwiający przepływ strumienia powietrza zużytego do pierwszego wlotu (8) wymiennika (9) oraz drugi otwór (23), umożliwiający przepływ strumienia powietrza świeżego do drugiego wlotu (10) wymiennika (9), zaś druga oddzielająca ściana (18) wymiennikowej komory (15) ma od strony wywiewnych komór (19), (20) trzeci otwór (24), umożliwiający czerpanie przez pierwszy wentylator (11) strumienia powietrza zużytego z pierwszego wylotu (25) wymiennika (9) i czwarty otwór (26), umożliwiający czerpanie przez drugi wentylator (13) strumienia powietrza świeżego z drugiego wylotu (27) wymiennika (9), przy czym pierwszy otwór (22) i drugi otwór (23) są usytuowane wyżej na pierwszej oddzielającej ścianie (16) niż trzeci otwór (24) i czwarty otwór (25) na drugiej oddzielającej ścianie (18).

2. Centrala wentylacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwszy wylot (25) wymiennika (9) jest połączony z pierwszym wentylatorem (11) wyciągowym kanałem (28), zawierającym tacę skroplin (29), której króciec skroplin (30) wyprowadzony jest na zewnątrz obudowy (1), przy czym wyciągowy kanał (28) ma wlotową szczelinę (31), korzystnie o wymiarach odpowiadających wymiarom wylotu (25) wymiennika, usytuowaną równolegle do wylotu (25) wymiennika i zarazem zasadniczo prostopadle do drugiej oddzielającej ściany (18) wymiennikowej komory (15) oraz ma wylotową szczelinę (32), usytuowaną przy drugiej oddzielającej ścianie (18) naprzeciw trzeciego otworu (24) w tej ścianie, łączącego wymiennikową komorę (15) z pierwszą wywiewną komorą (19) powietrza zużytego.

3. Centrala wentylacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że przed każdym z wlotów (8), (10) wymiennika (9) jest usytuowany filtr powietrza (6), (7), korzystnie w postaci wymiennego filtracyjnego wkładu z ramą, osadzona w szynowych prowadnicach połączonych z obudową (1).

4. Centrala wentylacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwsza przegroda (17) jest termicznie izolowana.

PL 226 353 B1

5. Centrala wentylacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że w wymiennikowej komorze (15) jest osadzony przeciwprądowy wymiennik ciepła.

6. Centrala wentylacyjna według zastrz. 1, znamienna tym, że w wymiennikowej komorze (15) jest osadzony krzyżowy wymiennik ciepła.