PL225786B1 - Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych - Google Patents

Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych

Info

Publication number
PL225786B1
PL225786B1 PL408069A PL40806914A PL225786B1 PL 225786 B1 PL225786 B1 PL 225786B1 PL 408069 A PL408069 A PL 408069A PL 40806914 A PL40806914 A PL 40806914A PL 225786 B1 PL225786 B1 PL 225786B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
carbon nanotubes
carried out
chlorination
poly
nanotubes
Prior art date
Application number
PL408069A
Other languages
English (en)
Other versions
PL408069A1 (pl
Inventor
Iwona Pełech
Robert Pełech
Agnieszka Piegat
Anna Jędrzejewska
Original Assignee
Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie filed Critical Zachodniopomorski Univ Tech W Szczecinie
Priority to PL408069A priority Critical patent/PL225786B1/pl
Publication of PL408069A1 publication Critical patent/PL408069A1/pl
Publication of PL225786B1 publication Critical patent/PL225786B1/pl

Links

Landscapes

  • Compositions Of Macromolecular Compounds (AREA)
  • Polyesters Or Polycarbonates (AREA)
  • Carbon And Carbon Compounds (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku są kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) (PBT) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych.
Otrzymane według wynalazku kompozyty charakteryzują się polepszonymi właściwościami m echanicznymi oraz możliwością przewodzenia prądu elektrycznego.
Kompozyty polimerowe z dodatkiem nanorurek węglowych (CNTs) na bazie polimerów termoplastycznych otrzymywane są głównie trzema metodami: (1) wylewanie folii z roztworów polimerów, w których zdyspergowano CNTs, (2) syntezy in situ, w przypadku której CNTs dyspergowane są w monomerze i proces polimeryzacji przebiega w obecności CNTs oraz (3) metody mieszania w stopie, w której CNTs mieszane są z polimerem w stanie stopionym, głównie w procesie wytłaczania. Główną wadą Metody 1 jest konieczność stosowania rozpuszczalników oraz trudności w uzyskaniu równomiernego rozmieszczenia nanonapełniacza w matrycy. Metoda 2 charakteryzuje się możliwością uzyskania dobrego rozproszenia nanorurek w matrycy polimerowej, dzięki oddziaływaniom monomer - nanonapełniacz, a następnie polimer - nanonapełniacz, oraz brakiem konieczności używania rozpuszczalników. Do głównych wad tej metody zaliczyć należy ograniczenia dotyczące ilości wprowadzanego nanonapełniacza, która to istotnie wpływa na lepkość monomeru, a później stopu polimerowego w reaktorze. Metoda 3 jest najszerzej wykorzystywaną metodą otrzymywania kompozytów, głównie ze względów technologicznych jak i ekonomicznych. Metoda ta umożliwia wprowadzenie większej ilości nanonapełniacza (1-7,5% wag.) w stosunku do metody 2, co z kolei wpływa na zwiększenie przewodności takich materiałów lub ich wytrzymałości.
Jako napełniacze do polimerów wykorzystuje się zarówno jednościenne nanorurki węglowe (SWCNT) jak i wielościenne nanorurki węglowe (MWCNT). Zazwyczaj do matrycy dodawane są nanorurki węglowe tuż po procesie syntezy i nie poddane żadnej modyfikacji. W pracy [G. Mago, F.T. Fisher, D.M. Kalyon, Macromolecules, 41 (2008) 8103-8113], przedstawiono badania nad kinetyką krystalizacji kompozytów opartych na bazie poli(tereftalanu butylenu) oraz niemodyfikowanych nanorurek węglowych. Materiały te były otrzymywane metodą mieszania w stanie stopionym. Mieszanie odbywało się w mieszalniku z przeciwbieżnymi wirnikami, co umożliwiło wprowadzenie nanorurek węglowych w ilości 0,5, 1 i 2% obj. (co odpowiada 0,57, 1,14 i 2,28% wag.). W pracy [S. Maiti, S. Suin, N.K. Shrivastava, B.B. Khatua, Journal of Applied Polymer Science, 130 (2013) 543-553] opisano metodę otrzymywania przewodzących materiałów w osnowie polimerowej, którą stanowiła mieszanina następujących polimerów: poliwęglanu i poli(tereftalanu butylenu). Zastosowanie tego typu matrycy polimerowej i wprowadzenie do niej MWCNT pozwoliło na uzyskanie materiałów przewodzących przy stężeniu nanorurek węglowych równym 0,35% wag. Z publikacji [P.R. Rajakumar, R. Nanthini, International Journal of Advanced Chemistry 1 (2) (2013) 39-42] znana jest metoda otrzymywania kompozytów polimerowych na bazie poli(tereftalanu butylenu) (PBT) i poli(tereftalanu etylenu) (PET) z doda tkiem wielościennych nanorurek węglowych (MWCNT). W pierwszym etapie mieszano PBT i PET w stosunku wagowym 80:20, następnie dodawano 0,15%, 0,30% lub 0,45% wag. wielościennych nanorurek węglowych. Kompozyt otrzymywano poprzez mieszanie składników w stanie stopionym w temperaturze około 220°C za pomocą wytłaczarki dwuślimakowej (150 obroty/min). Produkt wytłaczania chłodzono w łaźni wodnej, następnie granulowano i wtryskiwano w celu otrzymania kształtek do badań mechanicznych. Wykazano, że dodatek nanorurek węglowych do kompozytów PBT:PET (80:20) wpływa na ich właściwości mechaniczne. Zarówno wytrzymałość na rozciąganie i zginanie zwiększają się po dodaniu MWCNT do mieszanki PBT:PET. Kompozyt z dodatkiem 0,3% wag. CNTs charakteryzuje się maksymalną wytrzymałością na rozciąganie równą 73 MPa (większą o 9%, niż dla kompozytu bez dodatku nanorurek węglowych) i wytrzymałością na zginanie równą 105 MPa (większą o 25%, niż kompozytu bez dodatku nanorurek węglowych). Zwiększa się również wartość modułu sprężystości i modułu sprężystości przy zginaniu. Znane jest otrzymywanie kompozytów poliestrowych na bazie poli(tereftalanu butylenu) (PBT) i wielościennych nanorurek węglowych (MWCNT) metodą mieszania w stanie stopionym przy użyciu dwuślimakowej wytłaczarki [J.Y. Kim, Journal of Applied Polymer Science, 112 (2009) 2589-2600]. Aby zminimalizować efekty wilgoci wszystkie komponenty były suszone w 120°C przez 24 h. Przed stapianiem, PBT i MWCNT były fizycznie mieszane w celu osiągnięcia lepszego rozproszenia MWCNT w matrycy PBT. Zawartość nanorurek węglowych w matrycy polimerowej wynosiła 0,5; 1 i 2% wag. Następnie mieszankę doprowadzano do leja zasypowego wytłaczarki dwuślimakowej. Temperatura w strefie grzewczej wynosiła około 260°C, a prędkość obr oPL 225 786 B1 towa ślimaków 45 obr/min. Wytłaczany kompozyt chłodzono w łaźni wodnej, a następnie granulowano. Na podstawie przeprowadzonych analiz stwierdzono, że właściwości mechaniczne kompozytów zawierających nanorurki węglowe uległy poprawie w porównaniu do właściwości polimeru bez dodatku CNTs. Kompozyty PBT/CNTs charakteryzują się większą niż w przypadku kompozytów bez dodatku nanorurek wartością modułu sprężystości przy rozciąganiu (21,7%), wytrzymałością na rozciąganie (35,1%) oraz większą sztywnością. Wprowadzenie nanorurek węglowych do matrycy PBT prowadzi również do większej stabilności termicznej tych kompozytów. Z pracy [L.A.S. de A. Prado, M. Kwiatkowska, S.S. Funari, Z. Rosłaniec, G. Broza, K. Schulze, Polymer Engineering and Science, (2010) 1571-1576] znana jest synteza in situ kompozytów PBT/SWCNT, przy czym nanorurki nie zawierały żadnych grup funkcyjnych na swojej powierzchni. W pracy [O. Saligheh, M. Forouharshad, R. Arasteh, R. Eslami-Farsani, R. Khajavi, B. Yadollah Roudbari, Journal of Polymer Research, (2013) 20: 65] zbadano wpływ wielościennych nanorurek węglowych na morfologię, krystaliczność i własności mechaniczne włókien kompozytowych PBT/MWCNT. Nanowłókna kompozytowe PBT i MWCNT przygotowano techniką elektroprzędzenia. Na podstawie analizy DSC odnotowano, że dodanie nanorurek węglowych powoduje wzrost temperatury krystalizacji o około 8°C. Po dodaniu MWCNT zmieniają się również właściwości mechaniczne otrzymanych nanowłókien. Dodatek około 1% CNTs powoduje wzrost wartości wytrzymałości na rozciąganie i modułu sprężystości o odpowiednio 34% i 18%. Dodatek nanorurek węglowych powyżej 1% powoduje spadek tych wartości. Znana jest z patentu [H. Wang, CN102532823 (A) 2012-07-04], metoda otrzymywania materiałów o właściwościach antystatycznych. W skład takiego kompozytu wchodzą: 40 do 70 części PBT, 20 do 40 części włókna szklanego, 1 do 7 części nanorurek węglowych, 0,1 do 0,5 części przeciwutleniacza i 1 do 5 części środka utwardzającego. Właściwości antystatyczne są wynikiem dodatku nanorurek węglowych, które jednocześnie wpływają na poprawę właściwości mechanicznych.
Ponieważ właściwości kompozytów polimerowych z dodatkiem nanorurek węglowych jako napełniacza zależą głównie od oddziaływań napełniacz - matryca polimerowa, prowadzono prace nad modyfikacją powierzchni nanorurek węglowych, poprzez wprowadzenie na ich powierzchnię grup funkcyjnych, mogących tworzyć wiązania z grupami funkcyjnymi monomeru/polimeru. W pracy [D. Wu, L. Wu, M. Zhang, Journal of Polymer Science Part B: Polymer Physics, 45 (2007) 2239-2251] przestawiono sposób otrzymywania kompozytów na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem modyfikowanych MWCNT metodą mieszania składników w stanie stopionym. Modyfikacja nanorurek polegała na wprowadzeniu na ich powierzchnię grup -COOH, przy czym zawartość grup karboksylowych wahała się pomiędzy 1 a 6% wag. Zgodnie z [S.M. Bhatt, US 2005/0186378, 2005] kompozyty zawierające nanorurki węglowe otrzymywane były poprzez przygotowanie dyspersji nanorurek, a następnie jej współwytłaczanie z materiałem polimerowym, m.in. poli(tereftalanem butylenu) czy poli(alkoholem winylowym). Znana jest metoda otrzymywania kompozytów na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem wielościennych nanorurek węglowych [Ch-S. Wu, Polymer International, 60 (2011) 807-815]. Kompozyty otrzymano przez mieszanie składników w stanie stopionym. Nanorurki węglowe sfunkcjonalizowano poddając je działaniu mieszaniny stężonych kwasów: siarkowego i azotowego (3:1) w temperaturze 50-60°C przez 50 min, otrzymując w ten sposób MWCNT-COOH. Następnie materiał poddano reakcji z chlorkiem tionylu w temperaturze 0-5°C przez 24 h otrzymując MWCNT-COCI. Kolejno materiał poddano reakcji z glikolem etylenowym w celu otrzymania MWCNT-COOH. Przed przystąpieniem do formowania kompozytu MWCNT suszono w piecu próżniowym w temperaturze 60°C przez 2 dni. Przygotowano kompozyty z różną zawartością nanonapełniacza: 0; 0,5; 1; 2% wag. Około 20 g mieszaniny (polimer i nanorurki) mieszano w temperaturze 230-240°C przez 30 minut 50 obrotów na minutę. Próbki do badań przygotowano korzystając z prasy hydraulicznej i przed przystąpieniem do charakterystyki próbek kondycjonowano je przez 24 godziny przy wilgotności względnej 50 ± 5%. W wyniku przeprowadzonych testów stwierdzono, że dodatek nanorurek węglowych prowadzi do poprawy aktywności przeciwbakteryjnej, przewodnictwa elektrycznego i wydajności antystatycznej. Z publikacji [G. Broza, M. Kwiatkowska, Z. Rosłaniec, K. Schulze, Polymer 46 (2005) 58605867] znane jest otrzymywanie kompozytów na bazie poli(tereftalanu butylenu) (PBT) i utlenionych jednościennych nanorurek węglowych (SWCNT) metodą polimeryzacji in situ. Modyfikacja nanorurek węglowych była prowadzona w fazie gazowej w atmosferze powietrza oraz w fazie ciekłej z wykorz ystaniem mieszaniny kwasów: siarkowego i azotowego. W pierwszym etapie przygotowania kompozytu 1,4-butanodiol i SWCNT mieszano przez 5 minut (20,000 obr/min), a następnie odgazowywano w piecu próżniowym w temperaturze 50°C. W drugim etapie dyspersję sonikowano przez 5 min w temperaturze pokojowej. Etapy powtarzano sześciokrotnie. Otrzymana dyspersja wraz z pozostały4
PL 225 786 B1 mi substratarm wprowadzana była do reaktora polikondensacji, gdzie prowadzony był dwuetapowy proces syntezy PBT. Otrzymany polimer wytłoczono z reaktora za pomocą sprężonego azotu i ochł odzono do temperatury pokojowej, a następnie przemyto wielokrotnie wodą i suszono pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 60°C przez 1 dzień. Otrzymane materiały poddawane były procesowi granulacji i suszeniu. Przygotowano kompozyty o następującej zawartości utlenionych nanorurek węglowych 0,01; 0,05; 0,1; 0,2% wag. Na podstawie badań mechanicznych stwierdzono, że dodatek niewielkiej ilości SWCNT poprawia właściwości mechaniczne kompozytu. Wartość modułu Younga, wytrzymałość na rozciąganie i odkształcenia przy zerwaniu wzrasta wraz ze wzrostem zawartości nanorurek węglowych w kompozycie do stężenia nanorurek równego 0,1% wag. Kolejne zwiększanie zawartości nanorurek prowadzi do nieznacznych spadków tych wartości. Z publikacji [K. Saeed, S-Y. Park, Iranian Polymer Journal, 20 (2011) 795-802] znana jest metoda otrzymywania nanowłókien węglowych z poli(tereftalanu etylenu) z dodatkiem sfunkcjonalizowanych nanorurek węglowych. Nanowłókna przygotowano techniką elektroprzędzenia. Kompozyty zawierały 0, 1, 3 lub 5% wag. sfunkcjonalizowanych CNTs, które zawierały grupy aminowe na powierzchni wprowadzone poprzez acylowanie metodą Friedel - Craftsa. Na podstawie zdjęć z transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM) stwierdzono, że większość nanorurek jest dobrze zorientowana wzdłuż osi nanowłókien. Na podstawie analizy DSC stwierdzono, że po dodaniu sfunkcjonalizowanych nanorurek węglowych temperatura krystalizacji przesuwa się w stronę wyższych temperatur i wzrost ten wynosi około 10°C. Nanowłókna kompozytowe zawierające nanorurki węglowe wykazują lepsze właściwości mechaniczne w porównaniu do tych bez nanorurek węglowych. Poprawa wytrzymałości na rozciąganie (ok. 15%) i wartości modułu sprężystości (ok. 25%) świadczą, że nanowłókna zawierające nanorurki węglowe są twardsze i bardziej odporne na odkształcenia.
Kompozyt polimerowy, według wynalazku, na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem modyfikowanych nanorurek węglowych wytwarzany metodą in situ lub metodą mieszania w stanie stopionym charakteryzuje się tym, że jako napełniacz zawiera wielościenne nanorurki węglowe w ilości od 0,01% do 12%, modyfikowane chemicznie metodą chlorowania w fazie gazowej lub hydrolitycznego odchlorowania z udziałem wodorotlenku sodu lub potasu. Kompozyt, jako napełniacz, zawiera komercyjnie dostępne wielościenne nanorurki węglowe lub wielościenne nanorurki węglowe otrzymywane na katalizatorach metali przejściowych np.: żelazowy, kobaltowy, niklowy lub katalizatorach bimetalicznych takich jak: żelazowo-kobaltowy.
Kompozyt polimerowy, według wynalazku, można otrzymać dwiema metodami: metodą in situ oraz metodą mieszania w stanie stopionym.
Sposób otrzymywania kompozytu polimerowego, według wynalazku metodą in situ, charakteryzuje się tym, że jako napełniacz stosuje się wielościenne nanorurki węglowe w ilości od 0,01% do 2%, modyfikowane chemicznie, przy czym modyfikację nanorurek prowadzi się metodą chlorowania w fazie gazowej lub metodą chlorowania, a następnie hydrolitycznego odchlorowania z udziałem wodorotlenku sodu lub potasu. Następnie tak otrzymane napełniacze dysperguje się w glikolu butylenowym, dyspersję miesza się i wprowadza się do rektora gdzie prowadzi się dwuetapową syntezę. Pierwszy etap syntezy - transestryfikację tereftalanu dimetylu (DMT) ze składnikami dyspersji prowadzi się w temperaturze 160-200°C pod ciśnieniem atmosferycznym, następnie obniża się ciśnienie przy jednoczesnym podwyższaniu temperatury i prowadzi się drugi etap syntezy - polikondensację w temperaturze 255-263°C pod ciśnieniem 0,5-0,6 hPa, z udziałem tetrabutoksytytanu w butanolu jako katalizatora. Jako napełniacz stosuje się komercyjnie dostępne wielościenne nanorurki węglowe lub wielościenne nanorurki węglowe otrzymywane na katalizatorach metali przejściowych np.: żelazowy, kobaltowy, niklowy lub katalizatorach bimetalicznych takich jak: żelazowo-kobaltowy.
Modyfikowane nanorurki węglowe dysperguje się w glikolu butylenowym za pomocą ultradźwięków lub za pomocą szybkoobrotowego mieszadła lub naprzemiennie ultradźwiękami i szybkoobrotowym mieszadłem. Po uzyskaniu odpowiedniego poboru mocy na mieszadle, uzyskaną stopioną masę kompozytu wytłacza się z reaktora przez rozgrzaną dyszę do wanny z zimną wodą i formuje, uzysk ując polimerowy materiał zawierający modyfikowane nanorurki węglowe w postaci żyłki.
Alternatywna metoda mieszania w stanie stopionym otrzymywania kompozytu według wynalazku polega na tym, że nanorurki węglowe w ilości od 0,1% do 12%, modyfikowane chemicznie oraz granulat poli(tereftalanu butylenu) wytłacza się w wytłaczarce. Mieszaninę fizyczną granulatu i nanorurek umieszcza się w leju zasypowym wytłaczarki, skąd jest automatycznie dozowana do systemu uplastyczniającego wytłaczarki. Kompozyt wytłacza się do wanny z wodą, a następnie granuluje na krajarce. Modyfikację nanorurek prowadzi się metodą chlorowania w fazie gazowej lub nanorurki podPL 225 786 B1 daje się hydrolitycznemu odchlorowaniu z udziałem wodorotlenku sodu lub potasu. Stosuje się komercyjnie dostępne wielościenne nanorurki węglowe lub wielościenne nanorurki węglowe otrzymywane na katalizatorach metali przejściowych np. żelazowy, kobaltowy, niklowy lub katalizatorach bimetalic znych takich jak: żelazowo-kobaltowy.
Chlorowanie nanorurek węglowych prowadzi się w reaktorze okresowym lub przepływowym w temperaturze z zakresu od 200°C do 600°C przez 0,5 do 10 h, zaś odchlorowanie prowadzi się w rektorze w obecności wodorotlenku sodu lub potasu o stężeniu z zakresu 1-10 mol/dm .
W celu otrzymania próbek do badań, zarówno materiały preparowane metodą in situ, jak i metodą mieszania w stanie stopionym, zostały zgranulowane, a następnie poddane przetwórstwu metodą wtrysku na wtryskarce z dwupłytowym systemem zamykania, według warunków przedstawionych w Tabeli 1. Otrzymywano próbki w postaci wiosełek typ 5A.
T a b e l a 1.
Temperatury stref [°C] 200 240 250 250
Temperatura formy [°C] 40
Ciśnienie wtrysku [bar] 400
Ciśnienie docisku [bar] 300
Czas docisku [s] 15
Szybkość wtrysku [mm/s] 80
Czas chłodzenia [s] 20
Jako napełniacze wykorzystano wielościenne nanorurki węglowe po procesie ich modyfikacji metodą chlorowania oraz hydrolitycznego odchlorowania. Chlorowanie wielościennych nanorurek węglowych prowadzono w fazie gazowej w rektorze przepływowym. Nanorurki usypywano w formie złoża w rektorze. Następnie odpompowywano powietrze przy użyciu pompy próżniowej i wsad nagrzewano do temperatury procesu. Po tym czasie wprowadzano gazowy chlor utrzymując ciśnienie w zakresie od 10 do 10 Pa, przy szybkości przepływu chloru od 2·10- m/s do 70·10- m/s w przeliczeniu na warunki normalne. Nieprzereagowany chlor był zbierany i zawracany do procesu. Wsad w tych warunkach utrzymywany był od 1 do 10 h. Po tym czasie odcinano dopływ chloru, a następnie przy użyciu pompy próżniowej odpompowywano chlor resztkowy. Odpompowywanie prowadzono w temperaturze reakcji przez 0,5 h. Po tym czasie odłączano zasilanie grzałek i prowadzono dalsze odpompowywanie gazów resztkowych do momentu uzyskania w reaktorze temperatury pokojowej. W przypadku nanorurek zanieczyszczonych cząstkami katalizatora typu żelazo, kobalt, nikiel dodatkowo usuwano chlorki tych metali poprzez płukanie nanorurek acetonem i gotowanie w wodzie. Uzyskany materiał poddawano suszeniu w temperaturze 120°C przez 24 h.
Hydrolityczne odchlorowanie wielościennych nanorurek węglowych prowadzono przy użyciu roztworu wodorotlenku sodu lub potasu pod ciśnieniem atmosferycznym. Po zakończeniu procesu materiał przemywano na gorąco rozcieńczonym roztworem kwasu azotowego (V) oraz wodą destyl owaną w celu wypłukania resztek alkaliów. Kolejno materiał gotowano w wodzie destylowanej, aż do ustalenia pH, co świadczyło wypłukaniu reagentów. Analiza jakościowa i ilościowa grup tlenowych została przeprowadzona za pomocą metody rentgenowskiej spektrometrii fotoelektronów (XPS).
Zbadano właściwości termiczne, mechaniczne oraz elektryczne otrzymanych kompozytów. Ocenę uzyskanego kompozytu odniesiono do niewypełnionego PBT w oparciu o parametry wytrzym ałościowe. Parametry wytrzymałościowe materiałów polimerowych przeprowadzono zgodnie z normą PN-EN ISO 527-1:1998, użyto maszyny wytrzymałościowej typ Instron 3366 z głowicą pomiarową Instron 10 kN, próbki mocowano w szczękach mechanicznych Instron, tempo rozciągania: moduł Younga - 1 mm/min od 0,25% do 1% wydłużenia względnego, powyżej 1% wydłużenia względnego 50 mm/min.
Metodą różnicowej kalorymetrii skaningowej przeprowadzono analizę właściwości termicznych otrzymanych materiałów. W trakcie badania stosowana była następująca metodyka:
etap - grzanie z prędkością 10°C/min w zakresie temperatur 30-250°C etap - izotermiczne wygrzewanie w 250°C przez 1 minutę
PL 225 786 B1 etap - chłodzenie z prędkością 10°C/min w zakresie temperatur 250°C do -100°C etap - izotermiczne chłodzenie w -100°C przez minutę etap - grzanie z prędkością 10°C/min w zakresie temperatur -100-25°C.
Obserwacji poddawane były procesy egzo- i endotermiczne, takie jak: krystalizacja, topnienie, oraz przejście fazowe, jakim jest przejście ze stanu szklistego do elastycznego. W związku z tym, na podstawie różnic ilości strumienia ciepła dostarczanych do wzorca oraz próbki, możliwe było wyliczenie zmian ciepła właściwego (ACp) charakterystycznego dla temperatury zeszklenia (Tg), jak również określenie entalpii krystalizacji (AHc) oraz entalpii topnienia (AHc).
Ocenę właściwości elektrycznych przeprowadzono w oparciu o charakterystyki prądowonapięciowe. Charakterystyki wyznaczono dla przewodności skrośnej. W tym celu próbkę kompozytu o określonym kształcie umieszczano między metalowymi elektrodami i mierzono przepływ prądu przy zadanym napięciu. Badania prowadzono stosując napięcie stałe w zakresie 350-350 V. Na podstawie wartości napięcia i natężenia prądu wyznaczono przewodność próbek zgodnie z równaniem:
σ gdzie: I - natężenie prądu [A], U - napięcie [V], S - powierzchnia przekroju próbki [m ].
Kompozyty polimerowe według wynalazku charakteryzują się polepszonymi właściwościami mechanicznymi oraz posiadają zdolność przewodzenia prądu elektrycznego. Dzięki zastosowaniu modyfikowanych metodą chlorowania lub metodą chlorowania i hydrolitycznego odchlorowania wielościennych nanorurek węglowych uzyskuje się poprawę dyspersji napełniacza w osnowie polimerowej co wpływa na końcowe właściwości kompozytu.
Rozwiązanie według wynalazku przedstawione jest w przykładach wykonania.
P r z y k ł a d 1.
1.a. Komercyjnie dostępne wielościenne nanorurki węglowe poddano chlorowaniu. Chlorowanie wielościennych nanorurek węglowych prowadzono w fazie gazowej w rektorze przepływowym. 10 g nanorurek węglowych usypywano w formie złoża w rektorze. Następnie odpompowywano powietrze przy użyciu pompy próżniowej i wsad nagrzewano do temperatury 480°C. Po ustaleniu się zadanej temp eratury powoli wprowadzano chlor. Reakcję chlorowania gazowym chlorem prowadzono przez 3 h utrzymując ciśnienie w zakresie od 10 do 10 Pa, przy szybkości przepływu chloru od 2·10- m/s do 70· 10- m/s w przeliczeniu na warunki normalne. Nieprzereagowany chlor był zbierany i zawracany do procesu. Po zakończeniu reakcji odcinano dopływ chloru, a następnie przy użyciu pompy próżniowej odpompowywano chlor resztkowy. Odpompowywanie prowadzono w temperaturze reakcji przez 0,5 h. Po tym czasie odłączano zasilanie grzałek i prowadzono dalsze odpompowywanie gazów resztkowych do momentu uzyskania w reaktorze temperatury pokojowej. Uzyskany materiał poddawano suszeniu w temperaturze 120°C przez 24 h.
1.b. Na dzień przed syntezą odważono 0,284 g nanorurek węglowych (co odpowiada stężeniu 0,05% wag. w stosunku do masy uzyskanego polimeru), a następnie zalano je 300 g 1,4-butanodiolu. Uzyskaną zawiesinę umieszczono w łaźni ultradźwiękowej i poddano dyspergowaniu przez działanie ultradźwięków przez 3 h. W dniu syntezy dyspersję nanorurek węglowych w 1,4-butanodiolu dodatkowo poddano naprzemiennemu mieszaniu sondą ultradźwiękową (UP200S, Hielscher) oraz mieszadłem wysokoobrotowym (mieszadła ultra Turrax T25, IKA) (18 tys. obrotów/min) w cyklach 5 minutowych przez 30 minut. Tak otrzymaną dyspersje wprowadzano do reaktora króćcem wsadowym, podobnie jak tereftalan dimetylu.
1.c. Polimeryzację prowadzono w reaktorze wykonanym ze stali nierdzewnej o pojemności 1,8 dm , zaopatrzonym w mieszadło kotwicowe oraz dwie chłodnice, umożliwiające odprowadzanie produktów ubocznych w poszczególnych etapach syntezy. Temperaturę syntezy kontrolowano poprzez system grzałek elektrycznych rozmieszczonych w dwóch strefach. Pod dnem reaktora umieszczona była wanna z wodą, do której wprowadzano strumień stopionego kompozytu. Polimeryzację prowadzono w dwuetapowej syntezie, obejmującej etap transestryfikacji oraz polikondensacji w masie stopionej. Jako katalizator zastosowano roztwór tetrabutoksytytanu (TBT) w butanolu (14%) w ilości 2 ml. Postęp reakcji transestryfikacji kontrolowano poprzez obserwację ilości wydzielonego produktu ubocznego metanolu. W miarę postępu reakcji podnoszono temperaturę procesu od 100 do 200°C, przez około 1 h. Za koniec reakcji przyjęto moment odebrania ok. 95% ilości metanolu. W kolejnym etapie do m asy reakcyjnej dodawano dodatkową porcję katalizatora TBT w ilości 2 m l. Proces polikondensacji prowadzono w temperaturze 255-263°C pod ciśnieniem 0,5-0,6 hPa, przez 0,5 h. Stopioną masę komPL 225 786 B1 pozytu wytłoczono z reaktora przez rozgrzaną dyszę, do wanny z zimną wodą. Uformowaną żyłkę granulowano, a otrzymany materiał poddawano dalszemu przetwórstwu.
P r z y k ł a d 2.
2.a. Wielościenne nanorurki węglowe otrzymane metodą CVD na katalizatorze kobaltowym poddano chlorowaniu. Chlorowanie wielościennych nanorurek węglowych prowadzono w fazie gazowej w rektorze przepływowym. Nanorurki usypywano w formie złoża w rektorze. Następnie odpompowywano powietrze przy użyciu pompy próżniowej i wsad nagrzewano do temperatury 400°C. Po ustaleniu się zadanej temperatury powoli wprowadzano chlor. Reakcję chlorowania gazowym chlorem prowadzono przez 10 h utrzymując ciśnienie w zakresie od 104 do 107 Pa, przy szybkości przepływu chloru od 2-10' m/s do 70-10' m/s w przeliczeniu na warunki normalne. Nieprzereagowany chlor był zbierany i zawracany do procesu. Po zakończeniu reakcji odcinano dopływ chloru, a następnie przy użyciu pompy próżniowej odpompowywano chlor resztkowy. Odpompowywanie prowadzono w temperaturze reakcji przez 0,5 h. Po tym czasie odłączano zasilanie grzałek i prowadzono dalsze odpompowywanie gazów resztkowych do momentu uzyskania w reaktorze temperatury pokojowej. Uzyskany materiał poddawano suszeniu w temperaturze 120°C przez 24 h.
2.b. Na dzień przed syntezą odważono 1,42 g nanorurek węglowych (co stanowiło 0,25% wag.) i zalano 1,4-butanodiolem w ilości 300 g. Uzyskaną zawiesinę umieszczono w łaźni ultradźwiękowej i poddano dyspergowaniu przez działanie ultradźwięków przez 2 h. W dniu syntezy dyspersję nanorurek w 1,4-butanodiolu dodatkowo poddano naprzemiennemu mieszaniu sondą ultradźwiękową (UP200S, Hielscher) oraz mieszadłem wysokoobrotowym (ultra Turrax T25, IKA) (18 tys. obrotów/min) w cyklach 5 minutowych przez 120 minut. Tak otrzymaną dyspersje wprowadzano do reaktora, w którym wcześniej umieszczono 500 g DMT.
2. c. Polimeryzację prowadzono zgodnie z Przykładem 1.c.
P r z y k ł a d 3.
3. a. Komercyjnie dostępne wielościenne nanorurki węglowe poddano procesowi hydrolitycznego odchlorowania. W tym celu materiał poddano chlorowaniu zgodnie z Przykładem 2.a. Próbkę po proc esie chlorowania umieszczono w kolbie o objętości 250 cm i zalano 150 cm 10M roztworu wodorotlenku sodu. Zawartość kolby gotowano przez 1 h pod chłodnicą zwrotną. Po tym czasie zawartość kolby wychłodzono i odsączono na sączku. Osad przepłukiwano 1M roztworem kwasu azotowego (V) w ilości 100 cm3, a następnie wodą destylowaną w ilości 500 cm3.
3.b. Dyspersję nanorurek w monomerze przygotowano zgodnie z Przykładem 2.b.
3. c. Polimeryzację prowadzono zgodnie z Przykładem 1.a.
P r z y k ł a d 4.
4. a. Wielościenne nanorurki węglowe otrzymane metodą CVD na katalizatorze żelazowym poddano chlorowaniu, a następnie hydrolitycznemu odchlorowaniu zgodnie z Przykładem 3.a.
4.b. Na dzień przed syntezą odważono 1,42 g nanorurek węglowych (co stanowiło 0,25% wag.) i zalano 1,4-butanodiolem w ilości 300 g. Uzyskaną zawiesinę umieszczono w łaźni ultradźwiękowej i poddano dyspergowaniu przez działanie ultradźwięków przez 5 h. W dniu syntezy dyspersję nanorurek w 1,4-butanodiolu dodatkowo poddano mieszaniu mieszadłem wysokoobrotowym (ultra Turrax T25, IKA) (18 tys. obrotów/min) w cyklach 10-minutowych przez 90 minut. Tak otrzymaną dyspersje wprowadzano do reaktora, w którym wcześniej umieszczono 500 g DMT.
4. c. Polimeryzację prowadzono zgodnie z Przykładem 1.a.
P r z y k ł a d 5.
5. a. Wielościenne nanorurki węglowe otrzymane metodą CVD na katalizatorze żelazowym poddano chlorowaniu, a następnie hydrolitycznemu odchlorowaniu zgodnie z Przykładem 4.a.
5.b. Na dzień przed syntezą odważono 11,36 g nanorurek węglowych (co stanowiło 2% wag.) i zalano 1,4-butanodiolem w ilości 300 g. Uzyskaną zawiesinę umieszczono w łaźni ultradźwiękowej i poddano dyspergowaniu przez działanie ultradźwięków przez 5 h. W dniu syntezy dyspersję nanorurek w 1,4-butanodiolu dodatkowo poddano mieszaniu mieszadłem wysokoobrotowym (ultra Turrax T25, IKA) (18 tys. obrotów/min) w cyklach 10-minutowych przez 90 minut. Tak otrzymaną dyspersje wprowadzano do reaktora, w którym wcześniej umieszczono 500 g DMT.
5. c. Polimeryzację prowadzono zgodnie z Przykładem 1.a.
P r z y k ł a d 6.
6. a. Jako napełniacz wykorzystano wielościenne nanorurki węglowe otrzymane zgodnie z Przykładem 1a.
6.b. Na dzień przed wytłaczaniem granulat PBT w ilości 300 g i nanorurki w ilości 3 g (co odpowiada 1% wag.) były suszone w temperaturze 60°C, w warunkach próżniowych. Przed umieszczeniem gra8
PL 225 786 B1 nulatu i nanorurek węglowych w zasypie wytłaczarki były one mieszane fizycznie w szczelnie zamkniętym pojemniku.
6.c. Następnie tak przygotowana mieszanina była umieszczana w leju zasypowym i podawana z prędkością 120 rpm na ślimak wytłaczarki. Warunki pracy wytłaczarki przedstawia Tabela 2.
T a b e l a 2.
Temperatury stref [°C] 220 240 240 240 250 250 250 250 250 250
Prędkość obrotowa ślimaka 125
Ciśnienie [bar] 25
Obciążenie ślimaka 51%
P r z y k ł a d 7.
7.a. Jako napełniacz wykorzystano wielościenne nanorurki węglowe otrzymane zgodnie z Przykładem 1a.
7.b. Na dzień przed wytłaczaniem granulat PBT w ilości 300 g i nanorurki w ilości 21 g (co odpowiada 7% wag.) były suszone w temperaturze 60°C, w warunkach próżniowych. Przed umieszczeniem granulatu i nanorurek węglowych w zasypie wytłaczarki były one mieszane fizycznie w szczelnie zamkniętym pojemniku.
7. c. Wytłaczanie prowadzono zgodnie z przykładem 6.c.
P r z y k ł a d 8.
8. a. Jako napełniacz wykorzystano wielościenne nanorurki węglowe otrzymane zgodnie z Przykładem 1a.
8.b. Na dzień przed wytłaczaniem granulat PBT w ilości 300 g i nanorurki w ilości 33 g (co odpowiada 11% wag.) były suszone w temperaturze 60°C, w warunkach próżniowych. Przed umieszczeniem granulatu i nanorurek węglowych w zasypie wytłaczarki były one mieszane fizycznie w szczelnie zamkniętym pojemniku.
8.c. Wytłaczanie prowadzono zgodnie z przykładem 6.c.

Claims (10)

1. Kompozyt polimerowy na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem modyfikowanych nanorurek węglowych wytwarzany metodą in situ lub metodą mieszania w stanie stopionym, znamienny tym, że jako napełniacz zawiera wielościenne nanorurki węglowe w ilości od 0,01% do 12%, modyfikowane chemicznie metodą chlorowania w fazie gazowej lub metodą chlorowania, a następnie hydrolitycznego odchlorowania z udziałem wodorotlenku sodu lub potasu.
2. Sposób otrzymywania kompozytu polimerowego na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem modyfikowanych nanorurek węglowych metodą in situ, znamienny tym, że jako napełniacz stosuje się wielościenne nanorurki węglowe w ilości od 0,01% do 2%, modyfikowane chemicznie, przy czym modyfikację nanorurek prowadzi się metodą chlorowania w fazie gazowej lub metodą chlorowania, a następnie hydrolitycznego odchlorowania z udziałem wodorotlenku sodu lub potasu, i tak otrz ymane napełniacze dysperguje się w glikolu butylenowym, a następnie dyspersję miesza się i wprowadza się do rektora, gdzie prowadzi się dwuetapową syntezę, przy czym pierwszy etap syntezy - transestryfikację tereftalanu dimetylu ze składnikami dyspersji prowadzi się w temperaturze 160-200°C pod ciśnieniem atmosferycznym, następnie obniża się ciśnienie przy jednoczesnym podwyższaniu temperatury i prowadzi się drugi etap syntezy - polikondensację w temperaturze 255-263°C pod ciśnieniem 0,5-0,6 hPa, z udziałem tetrabutoksytytanu w butanolu jako katalizatora.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że chlorowanie prowadzi się w reaktorze okresowym lub przepływowym w temperaturze z zakresu od 200°C do 600°C przez 0,5 do 10 h.
4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że odchlorowanie prowadzi się w rektorze w obecności wodorotlenku sodu lub potasu o stężeniu z zakresu 1-10 mol/dm .
5. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że modyfikowane nanorurki węglowe dysperguje się w glikolu butylenowym za pomocą ultradźwięków.
6. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że modyfikowane nanorurki węglowe miesza się w glikolu butylenowym za pomocą szybkoobrotowego mieszadła.
PL 225 786 B1
7. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że modyfikowane nanorurki węglowe miesza się w glikolu butylenowym naprzemiennie ultradźwiękami i szybkoobrotowym mieszadłem.
8. Sposób otrzymywania kompozytu polimerowego na bazie poli(tereftalanu butylenu) z dodatkiem modyfikowanych nanorurek węglowych metodą mieszania w stanie stopionym, znamienny tym, że jako napełniacz stosuje się wielościenne nanorurki węglowe w ilości od 0,1% do 12%, modyfikowane chemicznie, przy czym modyfikację nanorurek prowadzi się metodą chlorowania w fazie gazowej lub nanorurki poddaje się hydrolitycznemu odchlorowaniu z udziałem wodorotlenku sodu lub pot asu, a następnie mieszaninę poli(tereftalanu butylenu) nanorurek poddaje się wytłaczaniu.
9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że chlorowanie prowadzi się w reaktorze okresowym lub przepływowym w temperaturze z zakresu od 200°C do 600°C przez 0,5 do 10 h.
10. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że odchlorowanie prowadzi się w rektorze w obecności wodorotlenku sodu lub potasu o stężeniu z zakresu 1-10 mol/dm .
PL408069A 2014-04-30 2014-04-30 Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych PL225786B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL408069A PL225786B1 (pl) 2014-04-30 2014-04-30 Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL408069A PL225786B1 (pl) 2014-04-30 2014-04-30 Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL408069A1 PL408069A1 (pl) 2015-11-09
PL225786B1 true PL225786B1 (pl) 2017-05-31

Family

ID=54364809

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL408069A PL225786B1 (pl) 2014-04-30 2014-04-30 Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL225786B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL408069A1 (pl) 2015-11-09

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Meng et al. Effects of acid-and diamine-modified MWNTs on the mechanical properties and crystallization behavior of polyamide 6
Yang et al. Direct formation of nanohybrid shish-kebab in the injection molded bar of polyethylene/multiwalled carbon nanotubes composite
JP5384405B2 (ja) ナノチューブの含有量が高い熱硬化性複合材料の製造方法
CN106317814B (zh) 用于快速成型的聚乳酸材料
WO2019128484A1 (zh) 用于3d打印的碳纳米管改性tpu材料及其制备方法
Khan et al. Reinforcement effect of acid modified nanodiamond in epoxy matrix for enhanced mechanical and electromagnetic properties
KR20080103029A (ko) 나노튜브, 특히 탄소 나노튜브 기재의 예비복합체의 제조방법
Rahmatabadi et al. 4D Printing of Polyethylene Glycol‐Grafted Carbon Nanotube‐Reinforced Polyvinyl Chloride–Polycaprolactone Composites for Enhanced Shape Recovery and Thermomechanical Performance
TWI633995B (zh) 高衝擊強度聚丙烯複合物
You et al. Interfacial engineering of polypropylene/graphene nanocomposites: improvement of graphene dispersion by using tryptophan as a stabilizer
CN104448564A (zh) 一种由聚丙烯、尼龙6和氧化石墨烯组成的高性能复合材料及其制备方法
Wang et al. Preparation and properties of nylon 6/sulfonated graphene composites by an in situ polymerization process
Ma et al. Modification of carbon nanotubes with fluorinated ionic liquid for improving processability of fluoro-ethylene-propylene
CN113429768A (zh) 一种含酰胺型成核剂的聚乳酸组合物及其制备方法
KR101637632B1 (ko) 나일론 복합체 및 이의 제조방법
Huang et al. Synergistic enhancement of modified sericite on rheological and foaming properties of poly (lactic acid)
Yusof et al. Development of low density polyethylene/graphene nanoplatelets with enhanced thermal properties
Kazimi Characterization of functionalized low density polyethylene/polyaniline nano fiber composite
PL225786B1 (pl) Kompozyt na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych oraz sposób otrzymywania kompozytu na bazie poli(tereftalanu butylenu) i modyfikowanych nanorurek węglowych
CN103665379A (zh) 纳米碳酸盐成核合成聚苯硫醚的方法
Gupta et al. Plasticisation and compatibilisation of poly (propylene) with poly (lauryl acrylate) surface modified MWCNTs
WO2017214743A1 (zh) 聚对苯二甲酰对二苯胺的制备工艺
Zhan et al. Processing of polyurethane/carbon nanotubes composites using novel minimixer
Xiang et al. Effect of cooling rate on the properties of high density polyethylene/multi-walled carbon nanotube composites
Sin et al. The effect of different clay dispersion methods on the properties of polyurethane/clay nanocomposites