PL220903B1 - Implant ściany oczodołu - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wszczep ściany oczodołu, przeznaczony do umieszczania w czaszce w miejsce uszkodzonej ściany oczodołu.

Znane są implanty oczodołu w postaci płytki odtwarzającej uszkodzoną ścianę oczodołu. Implant stabilizuje się przez przykręcenie go do kości w miejscu wywinięcia twarzowego na brzegu oczodołu i staje się on częścią czaszki. Płytki implantów wykonuje się z różnego rodzaju materiałów alloplastycznych, jednym z najbardziej popularnych i najczęściej stosowanych jest siatka tytanowa. Zaletą siatki jest łatwość jej formowania śródzabiegowego, ale jednocześnie jest to jej wadą, ponieważ tak uformowany implant może ulec odkształceniu w trakcie aplikacji. Istnieje więc możliwość, że gałka oczna po zabiegu nie będzie znajdować się w położeniu optymalnym. Odbija to się na jakości widzenia (podwójne widzenia) i wyglądzie pacjenta (zapadnięcie gałki ocznej). Alternatywę stanowią materiały sztywne, które zapewniają stabilne utrzymanie kształtu, ale tutaj z kolei sztywna płytka stanowi duże zagrożenie w razie kolejnego urazu w tej samej okolicy ciała. Możliwe jest przebicie oczodołu i przedostanie się sztywnego wszczepu do zatok obocznych nosa lub co gorsza do jamy czaszki. Cienka, sztywna płytka działa wtedy jak ostrze.

Według wynalazku implant ściany oczodołu jest w postaci sztywnej płytki z gładką powierzchnią górną, a na spodniej powierzchni płytka implantu posiada karby dzielące płytkę implantu na małe segmenty. Segmenty te połączone są ze sobą dnami karbów. Karby na spodniej powierzchni płytki ułożone są w postaci krzyżujących się ze sobą linii. Najlepiej jest, gdy jedne linie są do siebie równoległe i krzyżują się pod kątem prostym z drugimi liniami równoległymi.

Implant ściany oczodołu według wynalazku utrzymuje zawartość oczodołu we właściwym położeniu, a w przypadku ponownego urazu w tej samej okolicy czaszki rozpadnie się na drobne segmenty, które nie spowodują nowych obrażeń w czaszce.

Przedmiot wynalazku pokazano na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia płytkę w widoku od dołu, zaś fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny płytki.

Jak pokazano na fig. 1 i fig. 2, implant ściany oczodołu to sztywna płytka 1, posiadająca na dolnej powierzchni karby 2, które dzielą dolną część płytki 1 na małe segmenty 3, połączone ze sobą dnami 4 karbów 2. Do mocowania płytki 1 do kości czaszki służy wywinięcie twarzowe 5, w którym są otwory 6 na wkręty mocujące.

Jak pokazano na fig. 2, górna powierzchnia płytki 1 implantu jest jak w znanych implantach gładka, na niej spoczywa gałka oczna. Po przykręceniu płytki 1 do czaszki, do czego służy twarzowe wywinięcie 5 płytki 1, gałka oczna spoczywa na górnej, gładkiej powierzchni płytki 1. W razie ponownego urazu, któremu ulegnie pacjent z wszczepionym implantem, sztywna płytka 1 pochłonie energię urazu i rozpadnie się na segmenty 3, które nie będą w stanie spowodować uszkodzeń jamy czaszki, gdyż będą za małe.

Claims (2)

1. Implant ściany oczodołu w postaci sztywnej płytki z gładką powierzchnią górną, znamienny tym, że na spodniej powierzchni płytka (1) implantu posiada karby (2) dzielące płytkę (1) implantu na małe segmenty (3), połączone ze sobą dnami (4) karbów (2).

2. Implant ściany oczodołu według zastrz. 1, znamienny tym, że karby (2) na spodniej powierzchni płytki (1) ułożone są w postaci krzyżujących się ze sobą linii, przy czym korzystne jest, gdy jedne linie są do siebie równoległe i krzyżują się pod kątem prostym z drugimi liniami równoległymi.