PL220641B1 - Klamka z obrotowym uchwytem i mechanizmem blokady obrotu - Google Patents

Abstract

Klamka charakteryzuje się tym, że podzespół mechanizmu, utrzymujący czop blokujący (7) w pozycji zwalniającej lub blokującej, w całości znajduje się w korpusie (2) klamki. Podzespół mechanizmu, utrzymujący czop blokujący (7) w pozycji zwalniającej, składa się z płaskiej obrotowej tarczy (5) z wypustem (12), osadzonej w korpusie (2), połączonej sztywno z czopem (1a), będącym częścią uchwytu (1).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest klamka z obrotowym uchwytem, przeznaczona w szczególności do okien dachowych, wyposażona we wbudowany mechanizm blokady obrotu uchwytu w pozycji zamkniętej oraz w zamek unieruchamiający tenże mechanizm.

Znane jest rozwiązanie, w którym element blokujący, zamocowany sprężyście w korpusie klamki, wciskany jest w pozycji zamkniętej uchwytu klamki przy pomocy przycisku umieszczonego nad nim. Po wciśnięciu przycisku powstaje możliwość zmiany położenia uchwytu. Podczas obrotu element blokujący utrzymywany jest w pozycji wciśniętej za pomocą ślizgającego się po nim uchwytu. Po przestawieniu uchwytu klamki w położenie zamknięte, element blokujący, wykorzystując siłę sprężyny, wsuwa się częściowo w gniazdo w uchwycie klamki blokując wzajemny ruch korpusu i uchwytu. Estetyczną wadą tego rozwiązania jest ścieranie i zużywanie się odsłoniętych powierzchni elementu blokującego w trakcie eksploatacji.

Znane jest z patentu EP nr 0 460 297 rozwiązanie, które składa się z uchwytu, korpusu, tarczy blokującej z wypustami, cylindra blokującego z wypustami i przycisku odblokowującego. W rozwiązaniu tym, w pozycji zamkniętej, cylinder blokujący i tarcza blokująca umieszczone w uchwycie klamki, zachodzą na siebie wzajemnie się zazębiając, blokując możliwość obrotu uchwytu względem korpusu. W pozycji otwartej natomiast, cylinder i tarcza zachodzą na siebie w sposób umożliwiający wzajemny obrót uchwytu względem korpusu. W rozwiązaniu tym wzajemne ustawienie tarczy blokującej i uchwytu klamki uzyskano dzięki połączeniu tych elementów śrubą, która łączy ze sobą przycisk odblokowujący i tarczę blokującą. Niedogodnością tego rozwiązania może być znaczny stopień skomplikowania budowy mechanizmu blokującego znajdującego się w uchwycie oraz w korpusie klamki.

Znany jest również szereg rozwiązań, w których mechanizmy z czopem blokującym umieszczone są w uchwycie, natomiast gniazda zasadniczo są częścią korpusu klamki.

Znane jest m. in. z patentu EP nr 0 581 001 rozwiązanie, składające się z uchwytu, korpusu klamki i zamka z czopem blokującym. W rozwiązaniu tym, w pozycji zamkniętej, uchwyt i korpus klamki ustawione są równolegle do siebie, a czop blokujący wysunięty jest z zamka na tyle głęboko, że wchodząc w gniazdo w korpusie klamki uniemożliwia zmianę położenia uchwytu. Zmiana pozycji klucza powoduje przemieszczenie się czopa blokującego w taki sposób, że w całości pozostaje schowany w uchwycie i nie blokuje możliwości jego obrotu.

Znane jest również z patentu EP nr 0 260 517 rozwiązanie, które w jednym z przykładów wykonania składa się z uchwytu, korpusu klamki, tarczy blokującej z odpowiednio wyprofilowanymi nacięciami oraz blokady z mechanizmem zamykającym. W rozwiązaniu tym, w pozycji zamkniętej, tarcza blokująca, która przykręcona jest śrubą do trzpienia będącego przedłużeniem wewnętrznej części blokady z mechanizmem zamykającym, zazębia się w taki sposób z korpusem klamki, że skutecznie blokuje możliwość ruchu uchwytu klamki. Po naciśnięciu blokady z mechanizmem zamykającym następuje odsunięcie tarczy blokującej od korpusu klamki. Dzięki temu powstaje możliwość obrotu uchwytu.

Celem proponowanego rozwiązania jest taka konstrukcja obrotowej klamki, która pozwoli na łatwe przestawianie mechanizmu blokującego od wewnątrz pomieszczenia i równocześnie znacząco utrudni próbę uruchomienia mechanizmu zamka w drzwiach lub w oknie od zewnątrz. Klamka wyposażona jest w prosty, bezpieczny i skuteczny mechanizm blokujący obrót uchwytu w wybranej pozycji, z elementem blokującym w postaci przesuwnego czopa, umiejscowionym w korpusie klamki, przy jednoczesnym pozostawieniu w uchwycie klamki przycisku oraz popychacza, służących do przestawiania pozycji czopa blokującego w pierwszej fazie odblokowania i obrotu uchwytu klamki.

Istotą wynalazku jest klamka z uchwytem osadzonym obrotowo w korpusie, wyposażona w mechanizm, uruchamiany ręcznie za pomocą przycisku, blokujący obrót uchwytu w wybranej pozycji za pomocą przesuwnego czopa blokującego znajdującego się w korpusie klamki, przesuwanego w kierunku blokującym i utrzymywanego w pozycji blokującej przy pomocy siły wywołanej napięciem sprężyny, przy czym podzespół mechanizmu, utrzymujący czop blokujący w pozycji zwalniającej lub blokującej, w całości znajduje się w korpusie klamki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że podzespół mechanizmu utrzymujący czop blokujący w pozycji zwalniającej, składa się z płaskiej obrotowej tarczy z wypustem, osadzonej w korpusie, połączonej sztywno z czopem będącym częścią uchwytu.

Zewnętrzny kształt obrotowej tarczy z wypustem zdefiniowany jest przez dwa wycinki koła o sumie kątów równej kątowi pełnemu i o wspólnym środku i różnych promieniach. Obrót uchwytu klamki zablokowany jest w pozycji blokującej przez jednoczesny nacisk gniazda w uchwycie i wypustu

PL 220 641 B1 na czop blokujący. Nacisk wypustu i gniazda w uchwycie na czop blokujący jest równoważony przez reakcję gniazda w korpusie. Czop blokujący dociskany jest w kierunku wysunięcia z gniazda w korpusie przez sprężynę. Sprężyna w pozycji blokującej ma ugięcie wstępne wywołujące siłę utrzymującą czop blokujący w gnieździe w uchwycie. Przycisk i popychacz służące do przestawiania pozycji czopa blokującego umiejscowione są w uchwycie klamki.

Klamka może mieć zamek z dwupołożeniową obrotową wkładką, przestawianą za pomocą klucza i blokującą w jednym z położeń ruch przycisku, umiejscowiony w uchwycie klamki. Istotną zaletą proponowanego rozwiązania jest także rozwiązanie blokady obrotu uchwytu z wykorzystaniem dwupunktowego nacisku elementów związanych z obracanym uchwytem na czop blokujący. Rozwiązanie to zasadniczo zwiększa odporność klamki na siłowe zerwanie blokady podczas próby obrotu.

Dwupołożeniowy czop blokujący zamocowany przesuwnie w korpusie klamki jest uruchamiany i przestawiany do pozycji zwalniającej ręcznie za pomocą przycisku i popychacza umiejscowionych w uchwycie klamki. Ruch powrotny czopa blokującego do pozycji blokującej wymuszany jest przy pomocy sity wywołanej napięciem sprężyny osadzonej w korpusie klamki, przy czym sprężyna jest elementem stale wywierającym siłę na czop blokujący w kierunku położenia blokującego. Po ustawieniu klamki w położenie zamknięte, czop blokujący, wykorzystując siłę sprężyny, wsuwa się częściowo w kształtowo dopasowane gniazdo w uchwycie klamki blokując wzajemny ruch korpusu oraz uchwytu klamki. Czop utrzymywany jest w tej pozycji przy pomocy siły wywołanej napięciem sprężyny.

Odblokowanie i umożliwienie ruchu obrotowego uchwytu klamki następuje przez wciśnięcie przycisku, który, z wykorzystaniem popychacza, znajdującego się w tej pozycji uchwytu bezpośrednio nad czopem blokującym, powoduje jego przesunięcie do pozycji zwalniającej. Jednocześnie czop blokujący zostaje wysunięty z gniazda w uchwycie klamki umożliwiając obrót uchwytu. Czop blokujący umieszczony jest z luzem w gnieździe ukształtowanym w korpusie klamki pozwalającym na swobodny ruch wzdłużny. W pierwszej fazie obrotu uchwytu względem korpusu, czop blokujący utrzymywany jest w pozycji wciśniętej dzięki zablokowaniu jego powierzchni czołowej przez obracający się razem z uchwytem popychacz. W kolejnej fazie obrotu, czop blokujący, pomimo uwolnienia jego powierzchni czołowej, pozostaje w pozycji wciśniętej przez zablokowanie go przy pomocy wypustu znajdującego się na obrotowej tarczy sprzężonej mechanicznie z uchwytem klamki. Zewnętrzny obrys płaskiej obrotowej tarczy z wypustem zdefiniowany może być przez dwa wycinki koła o sumie kątów równej kątowi pełnemu i o wspólnym środku i różnych promieniach, przy czym promień ograniczający wypust jest większy od promienia tarczy.

W pozycji klamki zamkniętej, wypust znajduje się poza obrysem czopa blokującego. Po wciśnięciu czopa blokującego następuje możliwość obrotu uchwytu razem z obrotową tarczą przez ustawienie na jednakowej wysokości wypustu tarczy i współosiowego cylindrycznego rowka wykonanego w czopie blokującym. Do opisu współpracy elementów obrotowych, wygodnie jest się posługiwać współrzędnymi biegunowymi. Ze względu na obrotową współpracę wypustu tarczy z rowkiem w czopie blokującym, korzystny jest cylindryczny kształt o wspólnej osi w płaszczyźnie prostopadłej do osi obrotu tarczy, zarówno wypustu, jak i rowka. Wymiary rowka, powinny zapewnić luźną współpracę tych dwóch elementów. Kąt wycinka koła ograniczający wielkość wypustu, korzystnie ostry, jest dobrany tak, aby zapewnić stałą w trakcie obrotu obecność wypustu w rowku. Jedynie w pozycji, w której wymagane jest zablokowanie obrotu klamki, niezbędne jest, aby wypust był poza obrysem czopa blokującego, umożliwiając jego wysunięcie z gniazda w korpusie. Przycisk może zostać zwolniony już w pierwszej fazie obrotu, w momencie, gdy wypust przynajmniej częściowo znajduje się w rowku.

Dodatkowa blokada obrotu uchwytu klamki w położeniu zamkniętym, zwiększająca skuteczność zabezpieczenia, wynika z wzajemnego położenia wypustu tarczy, którego obrót jest zablokowany przez czop blokujący, który w pozycji wciśniętej wymuszonej przez sprężynę blokuje obrót wypustu tarczy, a więc i uchwytu, w kierunku zwalniającym. Przy próbie obrotu uchwytu, pojawia się jednoczesny nacisk w tym samym kierunku, wypustu oraz ściany gniazda w uchwycie, na ścianę czopa blokującego. Wykorzystując przeciwległą ścianę w gnieździe w korpusie jako punkt podparcia pojawia się trzypunktowy statyczny układ sił, zasadniczo zwiększający odporność mechanizmu na próbę siłowego przekręcenia uchwytu klamki.

Mechanizm blokady obrotu uchwytu klamki może być dodatkowo wyposażony w zamek otwierany i zamykany kluczem, będący częścią zmodyfikowanego do tego celu zespołu przycisku. Zamek w stanie otwartym jest elementem neutralnym dla wszystkich funkcji klamki. Przekręcenie zamka w pozycję zamkniętą za pomocą klucza, możliwe w pozycji zablokowanej klamki, powoduje unieruchomienie przycisku, uniemożliwiając tym samym obrót klamki. Konstrukcja klamki powinna charakte4

PL 220 641 B1 ryzować się prostą budową, niewielkim kosztem wytwarzania oraz łatwością montażu, przy jednoczesnym zapewnieniu maksymalnego zabezpieczenia przed próbą jej odblokowania z zewnątrz. Klamka wyposażona w mechanizm blokujący obrót uchwytu umiejscowiony w korpusie daje większą swobodę w kształtowaniu uchwytu obrotowej części klamki. Ma to szczególne znaczenie w przypadku klamek w oknach dachowych, ze względu na bliską odległość toru klamki od elementów okna. Istotną zaletą proponowanego rozwiązania jest brak odkrytych i wystających poza obrysy uchwytu i korpusu klamki elementów mechanizmu blokującego, zarówno w pozycji klamki otwartej, jak również w pozycji zamkniętej. Dzięki temu wyeliminowane zostało ryzyko przypadkowego zniszczenia konstrukcji, bądź też zaczepienia się o wystające elementy częścią garderoby. Niewątpliwą zaletą takiej konstrukcji jest także estetyka rozwiązania.

Wynalazek przedstawiony jest w przykładach realizacji na rysunkach, na których poszczególne figury przedstawiają:

Figura 1 - zestaw elementów zespołu klamki z blokadą w postaci rozstrzelonego rysunku zestawieniowego.

Figura 2 - przekrój przez płaszczyznę poprzeczną do rękojeści uchwytu, wyznaczoną przez oś klamki i środek symetrii czopa blokującego - przedstawienie głównie elementów w stanie zmontowanym, wykonujących ruch obrotowy razem z uchwytem.

Figura 3 - przekrój przez zmontowaną klamkę, w płaszczyźnie równoległej do płaszczyzny wyznaczonej przez osie otworów montażowych w korpusie, stycznej do ściany gniazda prowadzącego czop blokujący - przedstawienie głównie kształtu czopa blokującego oraz jego umiejscowienie.

Figura 4 - usytuowanie zespołu przycisku w uchwycie, w przekroju równoległym do przekroju na rysunku fig. 3, przechodzącym przez środek czopa blokującego.

Figura 5 - widok klamki w pełni zmontowanej, od strony obrotowej tarczy z wypustem, znajdującej się wewnątrz korpusu klamki.

Figura 6 - kompletny zestaw klamki z zamkiem otwieranym kluczem, blokującym możliwość ruchu przycisku w formie rozstrzelonego rysunku zestawieniowego.

Kompletna klamka w pierwszym przykładzie wykonania, pokazana na rysunku fig. 1 w formie rozstrzelonej, składa się z dwóch podstawowych elementów - uchwytu (1) oraz korpusu (2). Uchwyt, do którego trwale zamocowany jest trzpień (3) o korzystnie kwadratowym przekroju, zamocowany jest obrotowo w korpusie (2) klamki z wykorzystaniem czopa (1a) ukształtowanego w uchwycie (1) i podkładki dystansowej (4) pełniącej także częściowo rolę poprzeczno-wzdłużnego łożyska ślizgowego ułatwiającego obrót uchwytu klamki względem korpusu.

Sposób połączenia uwidoczniony jest na rysunku fig. 2. Czop (1a) wykorzystywany jest ponadto do sztywnego zamocowania na nim obrotowej tarczy (5). Wystająca część czopa (1a) ponad tarczą (5) jest, po zmontowaniu, roznitowywana radialnie, powodując zablokowanie możliwości ruchu uchwytu (1) względem korpusu (2). Pomiędzy tarczą (5) a wewnętrzną powierzchnią korpusu (2) klamki, umieszczony jest pierścień dystansowy (6), o zewnętrznej średnicy korzystnie równej zewnętrznej średnicy tarczy (5). Zastosowanie pierścienia z materiału o niewielkim współczynniku tarcia sprawia, że jednocześnie pełni on rolę wzdłużnego łożyska ślizgowego ułatwiającego obrót uchwytu klamki. Do mechanizmu blokującego należą, oprócz tarczy (5), także ruchomy czop blokujący (7) oraz sprężyna (8), które współpracują z mechanizmem wbudowanym wewnątrz uchwytu (1) klamki, składającym się z przycisku (9) oraz popychacza (10).

Czop blokujący (7) o prostokątnym przekroju poprzecznym, osadzony jest przesuwnie na sprężynie (8) w gnieździe (11), umiejscowionym w określonej odległości od osi obrotu uchwytu (1) w kierunku prostopadłym do linii wyznaczonej przez środki otworów montażowych korpusu (2). Prostokątny kształt czopa blokującego (7) zabezpiecza go przed niepożądanym obrotem podczas ruchu elementów z nim bezpośrednio współpracujących, tzn. popychacza (10), który podczas obrotu uchwytu wykonuje ruch po łuku, ślizgając się w części swojej drogi po powierzchni czołowej (a) czopa blokującego (7) oraz tarczy (5), której wypust (12) współpracuje ślizgowo z powierzchnią (b) czopa pokazaną na rysunku fig. 3. Powierzchnia (b) będąca efektem wykonania koncentrycznego rowka (13) w czopie blokującym (7) posiada niewielkie stażowanie (b'), ułatwiające wprowadzenie wypustu (12) podczas obrotu tarczy (5). W ustawieniu uchwytu klamki w położeniu zamkniętym, czop blokujący (7), umieszczony jest częściowo w gnieździe (11) w korpusie (2) oraz częściowo w kształtowo dopasowanym gnieździe (14) w uchwycie (1) klamki, blokując możliwość obrotu uchwytu względem korpusu. Położenie gniazda (1) w korpusie (2) jest więc związane z pozycją gniazda (14) w uchwycie (1) oraz popychacza (10) w ustawieniu uchwytu klamki w pozycji zamkniętej. Czop blokujący (7) utrzymywany jest

PL 220 641 B1 w gnieździe (14) w uchwycie przy pomocy stałej siły wywołanej wstępnym ugięciem sprężyny (8), umieszczonej w dedykowanym gnieździe (15) wydrążonym w czopie blokującym (7). Dodatkowa blokada obrotu uchwytu klamki w tym położeniu, zwiększająca skuteczność zabezpieczenia, wynika z wzajemnego położenia wypustu (12) tarczy, którego obrót jest zablokowany z jednej strony przez zderzak lewy (16) w korpusie (2), pokazany na rysunku fig. 5, a z drugiej przez czop blokujący (7), który w pozycji wciśniętej wymuszonej przez sprężynę (8) blokuje obrót wypustu (12) w swoim kierunku.

W tej pozycji przy próbie obrotu uchwytu (1) następuje jednoczesny nacisk dwóch elementów, wypustu (12) i ściany gniazda (14) w uchwycie, na czop blokujący (7). Wykorzystując przeciwległą ścianę w gnieździe (11) w korpusie jako punkt podparcia, pojawia się trzypunktowy, statyczny układ sił, zasadniczo zwiększając skuteczność zabezpieczenia przed próbą siłowego przekręcenia uchwytu klamki. Kątowe położenie zderzaka lewego (16) definiuje maksymalny zakres obrotu w lewo, natomiast położenie odpowiadającego mu zderzaka prawego (17) ogranicza maksymalny zakres obrotu uchwytu klamki w prawo, w kierunku otwarcia klamki. Odblokowanie i umożliwienie ruchu obrotowego uchwytu (1) klamki następuje przez wciśnięcie przycisku (9), pokazanego na rysunku fig. 4, który, z wykorzystaniem popychacza (10), znajdującego się w tej pozycji klamki bezpośrednio nad czopem blokującym (7), wymusza wysunięcie czopa blokującego z gniazda (14) w uchwycie i wsunięcie go w całości do gniazda (11) w korpusie klamki, tym samym umożliwiając obrót uchwytu. Czop blokujący (7) umieszczony jest z niewielkim, typowym dla tego rodzaju elementów luzem w gnieździe (11) w korpusie, którego boczne ściany stanowią prowadnicę pozwalającą na swobodny ruch wzdłużny.

W pierwszej fazie zmiany położenia uchwytu (1) względem korpusu (2) z pozycji klamki zablokowanej, czop blokujący (7) utrzymywany jest w pozycji wciśniętej w gnieździe (11) w korpusie dzięki zablokowaniu jego powierzchni czołowej (a) przez przesuwający się razem z uchwytem popychacz (10). W kolejnej fazie obrotu czop blokujący, pomimo uwolnienia jego powierzchni czołowej (a) pozostaje w pozycji wciśniętej w wyniku zablokowania go przy pomocy wypustu (12). W pozycji zamkniętej klamki wypust znajduje się poza obrysem czopa blokującego (7), co jest warunkiem koniecznym dla umożliwienia częściowego wysunięcia się czopa blokującego z gniazda (11) w korpusie i wsunięcia do gniazda(14) w uchwycie. Pozycja wciśnięta czopa blokującego (7) umożliwia obrót uchwytu w kierunku otwartym klamki poprzez ustawienie na jednakowej wysokości wypustu (12) tarczy oraz rowka (13). Szerokość i głębokość rowka są nieznacznie większe od grubości wypustu (12) tarczy, zapewniając luźną współpracę tych dwóch elementów, przy czym oddziaływanie sprężyny (8) powoduje stały nacisk powierzchni (b) rowka na wypust. Kąt wycinka koła ograniczający wielkość wypustu (12), korzystnie ostry, dobrany jest tak, aby zapewnić przynajmniej częściową, obecność wypustu w rowku w trakcie obrotu, stąd przycisk (9) może zostać zwolniony już w trakcie pierwszej fazy obrotu, w momencie, gdy wypust przynajmniej częściowo znajduje się w rowku. Dodatkowa zależność wynikająca z przyjętego rozwiązania określa kąt pomiędzy zderzakami (16) i (17), który jest sumą kąta ograniczającego wielkość wypustu (12) oraz projektowanego maksymalnego kąta obrotu uchwytu (1).

W opisywanym przykładzie maksymalny kąt obrotu uchwytu klamki wynosi 90°. W celu ponownego zablokowania klamki należy obrócić uchwyt w powrotnym kierunku, do jego skrajnej pozycji. W tej pozycji wypust (12) wysuwa się z rowka (13) uwalniając czop blokujący, który pod wpływem nacisku sprężyny wsuwa się częściowo do gniazda (14) w uchwycie, blokując możliwość obrotu klamki. Wsunięcie czopa blokującego (7) do gniazda (14) wymusza ruch powrotny przycisku (9), za pośrednictwem popychacza (10), do pozycji całkowicie wysuniętej, co umożliwia powtórzenie operacji odblokowywania i obrotu uchwytu. Zarówno popychacz (10), jak i przycisk (9), po zamontowaniu w odpowiednich prowadnicach, wykorzystują elastyczne zatrzaski (21), które po zamontowaniu pełnią także funkcję ograniczników ruchu i zabezpieczają te elementy przed niekontrolowanym wypadnięciem.

W innym przykładzie wykonania mechanizm blokady obrotu klamki może być dodatkowo wyposażony w zamek, pokazany na rysunku fig. 6, otwierany i zamykany kluczem (18), składający się z przycisku (19) o zmodyfikowanym kształcie w stosunku do przycisku (9) oraz obrotowej wkładki (20). Zamek w stanie otwartym jest elementem neutralnym dla wszystkich funkcji klamki i zachowuje funkcjonalność zespołu klamki z pierwszego przykładu. Przekręcenie zamka w pozycję zamkniętą za pomocą klucza (18), możliwe w pozycji zablokowanej klamki, powoduje unieruchomienie zespołu wkładki (20) i przycisku (19), uniemożliwiając tym samym wysunięcie czopa blokującego z gniazda (14) w uchwycie i obrót uchwytu. Przyjęte rozwiązanie części roboczej klucza (18) w postaci płaskiego trzpienia umożliwia, w przypadku jego zgubienia, użycie np. klasycznego wkrętaka z płaską końcówką o dopasowanej wielkości, co nie umniejsza skuteczności ochronnej przed włamaniem i otwarciem zamka z zewnątrz.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Klamka z uchwytem osadzonym obrotowo w korpusie, wyposażona w mechanizm, uruchamiany ręcznie za pomocą przycisku, blokujący obrót uchwytu w wybranej pozycji za pomocą przesuwnego czopa blokującego znajdującego się w korpusie klamki, przesuwanego w kierunku blokującym i utrzymywanego w pozycji blokującej przy pomocy siły wywołanej napięciem sprężyny, przy czym podzespół mechanizmu utrzymujący czop blokujący (7) w pozycji zwalniającej lub blokującej, w całości znajduje się w korpusie (2) klamki, znamienna tym, że podzespół mechanizmu utrzymujący czop blokujący (7) w pozycji zwalniającej składa się z płaskiej obrotowej tarczy (5) z wypustem (12), osadzonej w korpusie (2), połączonej sztywno z czopem (1a) będącym częścią uchwytu (1).
2. 2. Klamka według zastrz 1, znamienna tym, że zewnętrzny kształt obrotowej tarczy (5) z wypustem (12) zdefiniowany jest przez dwa wycinki koła o sumie kątów równej kątowi pełnemu i o wspólnym środku i różnych promieniach.
3. 3. Klamka według zastrz. 1, znamienna tym, że obrót uchwytu (1) klamki zablokowany jest w pozycji blokującej przez jednoczesny nacisk gniazda (14) w uchwycie (1) i wypustu (12) na czop blokujący (7).
4. 4. Klamka według zastrz. 3, znamienna tym, że nacisk wypustu (12) i gniazda (14) w uchwycie (1) na czop blokujący (7), jest równoważony przez reakcję gniazda (11) w korpusie (2).
5. 5. Klamka według zastrz. 1, znamienna tym, że czop blokujący (7) dociskany jest w kierunku wysunięcia z gniazda(11) w korpusie (2) przez sprężynę (8).
6. 6. Klamka według zastrz. 5, znamienna tym, że sprężyna (8) w pozycji blokującej ma ugięcie wstępne wywołujące siłę utrzymującą czop blokujący (7) w gnieździe (14) w uchwycie (1).
7. 7. Klamka według zastrz. 1, znamienna tym, że przycisk (9, 19) i popychacz (10) służące do przestawiania pozycji czopa blokującego (7) umiejscowione są w uchwycie (1) klamki.
8. 8. Klamka według zastrz. 7, znamienna tym, że zamek z dwupołożeniową obrotową wkładką (20), przestawianą za pomocą klucza (18) i blokującą w jednym z położeń ruch przycisku (19), umiejscowiony jest w uchwycie (1) klamki.