PL219284B1 - Sposób osuszania i zabezpieczania murów przed ponownym zawilgoceniem - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku sposób osuszania i zabezpieczania murów przed ponownym zawilgoceniem, znajdujący zastosowanie głównie w renowacji starych budowli, zawilgoconych na skutek kapilarnego podciągania wody z gruntu.

Z opisu polskiego wynalazku, chronionego patentem nr 139 041, znany jest sposób osuszania i zabezpieczania murów przed ponownym ich zawilgoceniem, polegający na tym, że hydrofobowy środek jest wprowadzany ciśnieniowo lub grawitacyjnie w uprzednio nawiercone otwory, które osusza się termodyfuzyjnie strumieniem ogrzanego powietrza aż do uzyskania w otoczeniu otworu wilgotności poniżej 10% po czym w nawiercone otwory wprowadza się hydrofobowy środek w postaci płynu. W dalszej kolejności prowadzi się termiczne odparowanie rozpuszczalników środków hydrofobowych w celu przyśpieszenia utwardzenia składników hydrofobowych.

Z opisu polskiego wynalazku, chronionego patentem nr 184 012, znany jest sposób równomiernego ogrzewania otworów w murze w trakcie jego osuszania i zabezpieczania przed ponownym zawilgoceniem oraz element grzejny do realizacji tego sposobu. Opisany sposób polega na tym, że w uprzednio nawiercone pod kątem otwory wprowadza się umieszczone w rurce grzałki i kieruje strumień suchego powietrza. Grzałki wraz z rurkami są zgrupowane w sekcje utworzone z połączonych szeregowo grzejnych elementów.

Znane i dotychczas stosowane rozwiązania wymagały nawiercania otworów w mokrym murze pod kątem do poziomu co skutkowało znacznie wydłużonym czasem wykonywania odwiertów. Były również trudności z usuwaniem wilgotnej wywierciny z otworów i z wiertła. W dotychczas stosowanych metodach otwory musiały być nawiercane pod kątem do poziomu ze względu na ułatwienie grawitacyjnego nasączania preparatami hydrofobowymi. Po wywierceniu otworów, montowano w nich sprzęt termowentylacyjny, zgodnie ze wspomnianym powyżej rozwiązaniem, chronionym patentem nr 184 012. Nasączanie otworów preparatami hydrofobowymi rozpoczynano w momencie gdy wilgotność masowa wokół nawiercanych otworów spadała poniżej 10%. Po przeprowadzeniu hydrofobizacji, w nawierconych otworach ponownie montowano sprzęt termowentylacyjny w celu odparowania rozpuszczalników płynu hydrofobowego i w celu przyspieszenia utwardzania składników hydrofobowych. Taki proces był długotrwały, pracochłonny i kosztowny, szczególnie gdy zmieniono prawo i dotychczas stosowane preparaty hydrofobowe na bazie rozcieńczalników organicznych lub alifatycznych należało zastąpić środkami hydrofobowymi na bazie wody. Montaż elementów grzejnych urządzenia termowentyIacyjnego z nagrzanym powietrzem był możliwy jeśli zastosowano środki hydrofobowe, rozcieńczane w rozcieńczalnikach organicznych, po odczekaniu około 24 godzin od zakończenia hydrofobizacji. Przy zastosowaniu środków hydrofobowych, rozcieńczanych wodą okres ten znacznie się wydłużał, czasami nawet o kilkadziesiąt godzin ze względu na brak możliwości zamontowania w wypełnionych płynem na bazie wody otworach elementów grzejnych urządzenia termowentylacyjnego, pozostających pod napięciem. Opisany sposób hydrofobizacji z użyciem składników hydrofobowych na bazie wody wyróżniał się niewątpliwie mniejszą toksycznością ale wymagał stałego dostępu dwutlenku węgla, niezbędnego do wytworzenia skutecznej hydrofobowej membrany. Procesy chemiczne zachodzące w murze podczas wytwarzania izolacji hydrofobowej prowadziły do powstawania łatwo rozpuszczalnych soli, migrujących w wyższe partie muru podczas jego dalszego odsychania, powyżej hydrofobowej membrany. Był to wielce niepożądany proces wtórnych, niekorzystnych dla muru reakcji chemicznych. Wspomniane, stosowane wcześniej środki hydrofobowe na bazie rozcieńczalników organicznych i alifatycznych, nie wywołując wtórnych reakcji, tworzyły trwałą hydrofobową membranę już po odparowaniu rozcieńczalnika, ale z uwagi na ich toksyczność nie mogą być już stosowane. Występujące na rynku, dopuszczone do stosowania preparaty hydrofobowe na bazie wodnych mikroemulsji silikonowych, skutecznie wytwarzają hydrofobową membranę, po odparowaniu z nich wody. Nie powodują żadnych dodatkowych wtórnych reakcji w murze jednak czas odparowywania z tych substancji wody z ukośnie nawierconych do podłoża otworów bardzo się wydłuża. Stwierdzono, że wtórne podgrzanie otworów jest możliwe co najmniej po 7 dniach.

Celem rozwiązania jest wyeliminowanie wszystkich dotychczasowych niedogodności. Chodzi o opracowanie skutecznego, a jednocześnie nie wydłużonego nadmiernie w czasie sposobu osuszania murów i zabezpieczania ich przed ponownym zawilgoceniem, przy zastosowaniu dopuszczonych przepisami do użytkowania hydrofobowych środków.

Sposób osuszania i zabezpieczania murów przed ponownym ich zawilgoceniem polega na tym, że w osuszanym murze wykonuje się usytuowane poziomo w stosunku do podłoża otwory. W nawierPL 219 284 B1 conych otworach umieszcza się grzałki urządzenia termowentylacyjnego, przez które przepływa powietrze podgrzewane przez te grzałki. Ogrzane przez grzałki powietrze jest kierowane tak długo aż otoczenie wokół otworu osiągnie wilgotność poniżej 4%. Gdy wilgotność osiągnie wymaganą wartość, w osuszonych nagrzanym powietrzem otworach montuje się iniektory dozujące dopuszczony przepisami hydrofobowy środek pod ciśnieniem. Iniektory dozują hydrofobowy środek, wytwarzający hydrofobową membranę bez żadnych dodatkowych, niekorzystnych dla muru reakcji chemicznych. Dzięki temu, że mur został wysuszony do wilgotności 4% usunięcie wody zawartej w hydrofobowych rozpuszczalnikach nie wymaga ponownego jego podgrzewania.

Sposób, zgodnie z rozwiązaniem dzięki poziomemu usytuowaniu otworów ułatwia oczyszczenie wiertła i usunięcie wydrążonych drobin muru, powstających podczas wiercenia otworu. Dzięki dozowaniu hydrofobowego środka w osuszoną sferę muru pod ciśnieniem nie jest konieczne powtórne suszenie i podgrzewanie zahydrofobizowanej strefy w celu przyśpieszenia penetracji hydrofobowej substancji. Eliminacja powtórnego podgrzewania murów ma wpływ na oszczędność energii i skrócenie czasu procesu. Hydrofobowy środek dozowany pod ciśnieniem, intensywniej wnika w pory i w kapilary muru. Rozwiązanie, zgodnie z wynalazkiem daje możliwość znacznego skrócenia procesu osuszania murów z zapewnieniem większej niż dotychczas skuteczności.

P r z y k ł a d:

W celu osuszenia murów starych budowli i zabezpieczenia ich przed ponownym zawilgoceniem, w osuszanym murze wykonuje się przebiegające poziomo otwory. W nawierconych otworach umieszcza się grzałki urządzenia termowentylacyjnego, przez które podaje się powietrze podgrzewane przez te grzałki. Ogrzane powietrze kieruje się tak długo aż otoczenie wokół otworu osiągnie wilgotność poniżej 4%. Po uzyskaniu wymaganej wilgotności 4%, w osuszonych nagrzanym powietrzem otworach montuje się iniektory dozujące hydrofobowy środek. Jest on dozowany pod ciśnieniem. Powstająca z hydrofobowego środka hydrofobowa membrana nie wywołuje żadnych dodatkowych, niekorzystnych dla muru reakcji chemicznych.

Claims (1)

1. Sposób osuszania i zabezpieczania murów przed ponownym ich zawilgoceniem, polegający na wykonaniu w murze otworów usytuowanych ukośnie do podłoża, w które kieruje się ogrzane powietrze a po osuszeniu, gdy otoczenie wokół otworu osiągnie wilgotność poniżej 10%, w osuszone otwory dozuje się utwardzający hydrofobowy środek, po czym obszar wokół otworów poddaje się procesowi termicznemu, znamienny tym, że otwory w murze wykonuje się poziomo w stosunku do podłoża, następnie osusza się za pomocą wprowadzonych w te otwory urządzeń termowentylacyjnych aż do osiągnięcia wilgotności w ich otoczeniu poniżej 4%, po czym w wysuszonych otworach montuje się iniektory, za pomocą których wtłacza się pod ciśnieniem hydrofobowy środek, dozowany z pompy, przy czym sposób jest realizowany bez konieczności powtórnego osuszania.