PL218022B1 - Sposób wykonywania witraży - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wykonywania witraży, zwłaszcza do wnętrz mieszkalno-użytkowych o szerszym zakresie użytkowania, stosowania niż na szkle okiennym.

Znane klasyczne witraże powstają z łączenia kolorowych szkieł za pomocą taśmy miedzianej lub ołowianej spajanej w sztywną całość. Inna metoda to łączenie kolorowych kształtów przez stapianie ich w procesie wypalania. Wykonywane są też witraże przez bezpośrednie malowanie na szkle za pomocą profesjonalnych farb witrażowych oraz farb (past) konturowych dla namalowania zarysów dowolnego motywu. Gotowe witraże czasami są wzmacniane przez pokrycie przezroczystą farbą witrażową.

Znany jest ze zgłoszenia nr 283956 sposób wykonywania witraża polegający na tym, że przygotowuje się masę stanowiącą mieszaninę 50% kleju stolarskiego i 50% gliceryny, doprowadza się do temperatury wrzenia i odparowuje w tej temperaturze przez okres 10 minut. Masę nanosi się równomierną warstwą na całą taflę szklaną a po jej zastygnięciu na masę nanosi się żądany zarys rysunku. Następnie z linii zarysu usuwa się ostrym narzędziem naniesioną masę i w kolejności miejsca te poddaje ₂ operacji żłobienia skupionym strumieniem piasku, pod ciśnieniem 6 atmosfer (6.0980665-10 kPa). Po wykonaniu żłobienia na żądaną głębokość usuwa się z tafli szklanej powłokę masy, odtłuszcza taflę szklaną i poddaje ją operacji nanoszenia żądanych kolorów na poszczególne elementy wzoru.

Ponadto, znany jest z polskiego opisu patentowego nr 167821 sposób wytwarzania witraży polegający na tym, że pod taflę szkła o dowolnej wielkości podkłada się szablon o dowolnej kompozycji figuralnej lub ornamentalnej a następnie na widoczne linie rysunku nakłada się masę szpachlową lub inne tworzywo. Utworzone w ten sposób pola przedzielone wałeczkiem masy barwi się przezroczystym lakierem o dowolnym kolorze.

Wykonywanie klasycznych witraży na skalę przemysłową jest utrudnione ze względu na skomplikowaną technologię i co za tym idzie - wysoki koszt produkcji.

Natomiast wykonywanie klasycznych witraży w mniejszych lub większych pracowniach nie zapewnia masowej produkcji. Skutkuje to ograniczeniem stosowania witraży do obiektów sakralnych, państwowych i sporadycznie w domach prywatnych. Zapotrzebowanie na witraże limituje wąski zakres stosowania podłoża ograniczający się do powierzchni szklanych. Wynikało to też z faktu, że szkło nie ulegało tak łatwo zarysowaniu jak ogólnie dostępne podłoże tworzywowe.

Podejmowane próby wykonywania witraży na innych niż szkło powierzchniach przezroczystych były też nieudane ze względu na złuszczanie się z nich farb witrażowych w krótszym lub dłuższym okresie czasu. Podobna sytuacja była przy stosowaniu farb do malowania na szkle - farbę się łatwo zdejmowało, a otrzymany witraż posiadał małą wartość artystyczną.

Celem i zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu wykonywania witraży o większym zakresie stosowania - nie tylko na stałe na szkle w otworach okiennych, ale na dowolnych powierzchniach wewnętrznych takich jak: meble, ściany, drzwi, lampy, sufity. Zakładano również większą dostępność, czyli dla szerszej grupy klientów oraz zagwarantowanie doskonałej jakości artystycznej porównywalnej z klasycznymi witrażami.

Okazało się, że można otrzymać profesjonalny, artystyczny witraż, gdy zastosuje się odpowiednie zabezpieczenie powierzchni wykonanego motywu oraz jako podkład - przezroczystą odpowiednią folię tworzywową.

Wytyczone zagadnienie techniczne rozwiązuje sposób wykonania witraży, zwłaszcza do wnętrz mieszkalno-użytkowych, charakteryzujący się tym, że stosuje się giętkie, przezroczyste podłoże tworzywowe, na którego powierzchni po odtłuszczeniu za pomocą alkoholu o mocy powyżej 90% maluje się farbą witrażową dowolny motyw i odstawia się na okres 4-7 dni do przeschnięcia, po czym w drugim etapie zabezpiecza się powierzchnię witraża przez nałożenie warstewki kleju polimerowego a następnie odstawia się na wypoziomowanej powierzchni do wyschnięcia na okres co najmniej 5 dni w temperaturze co najmniej 5°C, a w trzecim etapie otrzymany witraż mocuje się do dowolnie wybranej powierzchni wewnątrz pomieszczenia za pomocą elementu klejąco-mocującego. Jako giętkie, przezroczyste podłoże tworzywowe stosuje się: folię polipropylenową, korzystnie estrafol, cienką plexi, winyl. Jako klej polimerowy stosuje się dogodnie klej polimerowy do styropianu o gęstości śmietany. Stosuje się także warstewkę kleju o grubości 1,5-3 do 1 względem warstewki farby. W okresie zwiększonej wilgotności czas schnięcia wydłuża się o około 10%. Jako element klejąco-mocujący stosuje się masę mocującą, taśmę klejącą dwustronną.

PL 218 022 B1

Sposób według wynalazku pozwala na otrzymanie profesjonalnego, artystycznego witraża o wysokiej trwałości i dużych możliwościach ekspozycyjno-użytkowych oraz umożliwia wykonywanie witraży nie tylko w pracowniach, ale i przemysłowo - co dotychczas nie było możliwe.

Sposób malowania witraży na dowolnie wybranej powierzchni i o dowolnym kształcie oraz w dowolnym miejscu pozwala na uzyskanie nowych funkcji dekoracyjnych: łatwą wymianę witraża, zmianę jego położenia, przesuwanie, komponowanie.

Wykonanym witrażem można dekorować nie tylko okna lecz meble, ściany, drzwi, lampy, sufity: przykładowo wybierając witraż o tematyce bajkowej przyrodniczej można umilać dzieciom pobyt w szpitalu.

P r z y k ł a d 1. Na folii estrafolu o formacie A4 po odtłuszczeniu za pomocą ½ łyżeczki 70%wego etanolu (spirytusu) maluje się pastą do farb witrażowych kontur motywu kwiatów polnych oraz obramowanie. Po wyschnięciu pasty wypełnia się kontur farbą witrażową dla profesjonalistów i odstawia się na 4 dni do wyschnięcia w temperaturze 18°C. W drugim etapie otrzymany obrazek witrażowy konserwuje się przez nałożenie kleju polimerowego do styropianu do uzyskania warstwy o grubości 1,5 mm. Następnie obrazek odstawia się na okres 5 dni do wyschnięcia na wypoziomowanej powierzchni stołu. W trzecim etapie witraż mocuje się na ścianie w pokoju dziecinnym za pomocą masy mocującej nałożonej w trzech punktach na jego wewnętrznej powierzchni.

P r z y k ł a d 2. Na przygotowany wcześniej szablon klosza lampy o kształcie ściętego stożka o średnicy 30 cm u dołu przykłada się folię estrafolową i wycina pożądany kształt witraża. Przygotowaną folię odtłuszcza się za pomocą 2 łyżeczek spirytusu i maluje pastą konturową zarys rysunku o motywie egipskim oraz obramowanie. Następnie po wyschnięciu wypełnia się kontur farbą witrażową i odstawia na 6 dni do wyschnięcia w temperaturze pokojowej. Otrzymany obrazek witrażowy zabezpiecza się za pomocą nałożonego kleju polimerowego do grubości 2 mm. Obrazek odstawia się na okres 6 dni do wyschnięcia na wypoziomowanej powierzchni. Po tym czasie gotowy witraż mocuje się na kloszu z lampy z jednokolorowego płótna za pomocą dwustronnej taśmy klejącej.

Claims (6)

1. Sposób wykonania witraży, zwłaszcza do wnętrz mieszkalno-użytkowych, znamienny tym, że stosuje się giętkie, przezroczyste podłoże tworzywowe, na którego powierzchni po odtłuszczeniu za pomocą alkoholu o mocy powyżej 90% maluje się farbą witrażową dowolny motyw i odstawia się na okres 4-7 dni do przeschnięcia, po czym w drugim etapie zabezpiecza się powierzchnię witraża przez nałożenie warstewki kleju polimerowego a następnie odstawia się na wypoziomowanej powierzchni do wyschnięcia na okres co najmniej 5 dni w temperaturze co najmniej 5°C, a w trzecim etapie otrzymany witraż mocuje się do dowolnie wybranej powierzchni wewnątrz pomieszczenia za pomocą elementu klejąco-mocującego.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako giętkie, przezroczyste podłoże tworzywowe stosuje się: folię polipropylenową, korzystnie estrafol, cienką plexi, winyl.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako klej polimerowy stosuje się dogodnie klej polimerowy do styropianu o gęstości śmietany.

4. Sposób według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że stosuje się warstewkę kleju o grubości 1,5-3 do 1 względem warstewki farby.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w okresie zwiększonej wilgotności czas schnięcia wydłuża się o około 10%.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako element klejąco-mocujący stosuje się masę mocującą, taśmę klejącą dwustronną.