PL217016B1 - Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego - Google Patents

Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Info

Publication number
PL217016B1
PL217016B1 PL398410A PL39841012A PL217016B1 PL 217016 B1 PL217016 B1 PL 217016B1 PL 398410 A PL398410 A PL 398410A PL 39841012 A PL39841012 A PL 39841012A PL 217016 B1 PL217016 B1 PL 217016B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
diaminobis
naphthyl
bisphosphonic acid
cytostatics
methylidene
Prior art date
Application number
PL398410A
Other languages
English (en)
Other versions
PL398410A1 (pl
Inventor
Waldemar Goldeman
Anna Nasulewicz-Goldeman
Original Assignee
Politechnika Wroclawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Wroclawska filed Critical Politechnika Wroclawska
Priority to PL398410A priority Critical patent/PL217016B1/pl
Publication of PL398410A1 publication Critical patent/PL398410A1/pl
Publication of PL217016B1 publication Critical patent/PL217016B1/pl

Links

Landscapes

  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego.
Kwasy bisfosfonowe, w tym także aminometylidenobisfosfonowe, znajdują zastosowanie jako odczynniki analityczne, preparaty antykorozyjne, a zwłaszcza jako związki biologicznie aktywne. Najważniejsze zastosowanie kwasów bisfosfonowych związane jest w chorobami charakteryzującymi się zaburzeniami metabolizmu wapnia jak osteoporoza czy choroba Pageta. Kwasy bisfosfonowe wykazują ponadto aktywność przeciwpasożytniczą jak np. w malarii czy chorobie Chagasa. Są także inhibitorami enzymów np. syntazy difosforanu famezylu, a także stymulują komórki γδΤ układu odpornościowego.
Kwasy bisfosfonowe wykazują też aktywność przeciwnowotworową, w skojarzeniu z innymi lekami, bądź same.
Zastosowanie kwasów bisfosfonowych w leczeniu chorych na osteoporozę związane jest z ich wpływem na resorpcję kostną. Wykazują one również dużą skuteczność w leczeniu przeciwprzerzutowym niektórych nowotworów do kości, zwłaszcza nowotworów gruczołu sutkowego, a także w leczeniu hiperkalcemii czy osteoporozie, będących powikłaniami choroby nowotworowej. Bisfosfoniany stanowią alternatywną metodę leczenia bólu spowodowanego przerzutami raka piersi do kości, a w ostatnich latach bada się także możliwość użycia bisfosfonianów w celu opóźnienia występowania przerzutów nowotworu piersi do kości. Bisfosfoniany są też kompleksonami, wykazującymi duże powinowactwo, zwłaszcza do jonów wapnia.
Dane literaturowe podają, że u 75-90% chorych na nowotwory gruczołu sutkowego występuje przerzutowanie tego nowotworu do kości. Wiąże się to z takimi powikłaniami jak zwiększona podatność na złamania, hiperkalcemia, ból czy znaczne ograniczenie ruchowe. Co prawda, w badaniach klinicznych nie stwierdzono znaczących różnic pod względem przeżycia (dla grupy której podawano bisfosfonian i grupy kontrolnej), to jednak stosowanie bisfosfonianów znacząco poprawiało jakość życia chorego w przypadku wystąpienia powyższych powikłań.
Spośród bisfosfonianów na liście leków znajduje się tylko jeden aminometylidenobisfosfonian - Inkadronian (kwas cykloheptyloaminometylideno-bisfosfonowy), pozostałe bisfosfoniany są 1-hydroksymetylidenobisfosfonianami. Najczęściej stosowanym i badanym pod kątem użyteczności w terapii nowotworów gruczołu sutkowego bisfosfonianem jest zoledronian (kwas zoledronowy), a także pamidronian, klodronian i etidronian. Do najczęściej badanych cytostatyków w skojarzeniu z bisfosfonianami należą taksany jak np. paklitaksel czy docetaksel oraz antracykliny jak np. doksorubicyna czy epirubicyna.
Użycie zoledronianu w połączeniu z paklitaksolem wobec komórek ludzkiego raka gruczołu piersiowego MCF-7 zwiększa pięciokrotnie apoptozę komórek w stosunku do samego zoledronianu oraz czterokrotnie w stosunku do samego paklitakselu [Jagdev S.P. i współ., Br J Cancer. 2001, 84, 1126-1134], Zoledronian wykazuje także efekt synergistyczny w skojarzeniu z doksorubicyna [NevilleWebbe H.L. i współ., Int J Cancer. 2005, 113, 364-371], Najlepszy efekt uzyskiwano po traktowaniu komórek MCF-7 najpierw cytostatykiem (paklitaksel lub doksorubicyna), a następnie zoledronianem [Neville-Webbe H.L. i współ., Tumour Biol. 2006, 27, 92-103; Neville-Webbe H.L. i współ. Int J Cancer. 2005, 113, 364-371]. Doksorubicyna w skojarzeniu z aledronianem także wykazuje efekt synergistyczny, ale znacznie mniejszy niż w skojarzeniu z zoledronianem. Badania w modelu ludzkiego nowotworu piersi MDA-MB-436 przeszczepianego myszom o obniżonej reaktywności układu odpornościowego, pokazały że użycie doksorubicyny 24 godziny po pretraktowaniu zoledronianem nie daje statystycznie znaczącego zmniejszenia wielkości guzów w stosunku do kontroli. Z kolei, znaczące statystycznie zmniejszenie guza uzyskano w przypadku równoczesnego zastosowania zoledronianu i doksorubicyny. Użycie zoledronianu 24 godziny po pertraktowaniu doksorubicyną całkowicie hamowało wzrost guza [Ottewell P.D. i współ., J Natl Cancer Inst 2008, 100 (16), 1167-1178].
Znacznie rzadziej badano możliwość zastosowania bisfosfonianów w skojarzeniu z cytostatykami alkilującymi. Minodronian wykazywał efekt synergistyczny lub addytywny w kombinacji z cisplatyną wobec komórek ludzkiego raka pęcherza [Sato K. i współ., British Journal of Cancer 2006, 95, 1354 - 1361]. Cisplatyna wykazywała także efekt synergistyczny w skojarzeniu z zoledronianem wobec drobnokomórkowego raka płuc (SCLC) [Matsumoto S., Lung Cancer, 2005, 47, 31-39].
Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego, zawierającego kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) o wzorze 1 albo jego farmaceutycznie akceptowalne sole, wodziany lub
PL 217 016 B1 solwaty do leczenia nowotworów gruczołu sutkowego i powikłań wynikających z ich przerzutowania do kości w postaci osteoporozy, osteopenii lub hiperkalcemii, w skojarzeniu z cytostatykami.
Przedmiotem wynalazku jest również zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego zawierającego kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) o wzorze 1 albo jego farmaceutycznie akceptowalne sole, wodziany lub solwaty do leczenia chorób związanych z zaburzeniami gospodarki wapnia w organizmie takich jak osteoporoza, zwłaszcza osteoporoza postmenopauzalna, osteopenia, hiperkalcemii lub choroba Pageta, w skojarzeniu z cytostatykami.
Korzystnie jako cytostatyk stosuje się cytostatyki alkilujące, zwłaszcza cisplatynę lub cytostatyki antracyklinowe zwłaszcza doksorubicynę.
Korzystnie farmakologicznie akceptowalnymi solami kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) są sole otrzymane z odpowiednich zasad, a zwłaszcza sole zasad zwierających metal z grupy la, Ib, IIa i IIb układu okresowego, a zwłaszcza sole zasad zawierających metale alkaliczne, korzystnie sole sodowe, potasowe lub odpowiednie sole amoniowe uzyskane z amoniaku lub odpowiednich amin organicznych.
Korzystnymi farmaceutycznie dopuszczalnymi solami są takie sole, w których jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem lub osiem, a zwłaszcza jeden, dwa, trzy lub cztery kwaśne atomy wodoru grup fosfonowych w kwasie naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) zastąpione są przez odpowiedni kation zdefiniowany powyżej, zwłaszcza kation sodowy, potasowy lub amoniowy. Szczególnie korzystne sole sodowe kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego).
W grupie szczególnie korzystnych farmaceutycznie dopuszczalnych soli, każda z grup fosfonowych kwasu naftylo-1,5-diaminobis-(metylidenobisfosfonowego) zawiera jeden atom wodoru i jeden farmaceutycznie dopuszczalny kation, zdefiniowany jak powyżej, zwłaszcza kation sodowy.
Jako modele badawcze do oceny aktywność kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) wybrano linię ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7 oraz linię komórek mysich makrofagów J774E. Linia ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7 została wybrana jako reprezentatywny model nowotworu przerzutującego do kości, zaś komórki mysich makrofagów J774E, ponieważ makrofagi stymulują proces osteolizy w kościach. Ponadto dane literaturowe wskazują, iż jednym z mechanizmów działania bisfosfonianów jest wpływ na osteoklasty poprzez tzw. komórki mikrośrodowiska w tym makrofagi. Bisfosfoniany gromadzą się w miejscach, w których występuje przebudowa kości i tam za pośrednictwem różnych komórek, w tym makrofagów, wpływają na resorpcję kostną. Wpływ bisfosfonianów na hamowanie resorpcji kości przez osteoklasty oraz wpływ na przeżywalność makrofagów zachodzi według tego samego mechanizmu molekularnego [Luckman S.F i współ., J. Bone Miner Res 1998, 13(11), 1668-1678]. Choroba Pageta, druga obok osteoporozy choroba, w terapii której stosowane są bisfosfoniany, charakteryzuje się nieprawidłowym tworzeniem kości przez osteoblasty, co poprzedzane jest zwiększoną reabsorpcją kości przez osteoklasty. Wobec tego, obie wybrane linie pozwalają ocenić aktywność badanego związku zarówno w przypadku nowotworów gruczołu sutkowego oraz powikłań kostnych będących wtórnym efektem związanym z przerzutowaniem nowotworów do kości, zwłaszcza nowotworów gruczołu sutkowego, jak i pierwotnych chorób kości związanych z zaburzeniami gospodarki wapnia w organizmie jak osteoporoza, zwłaszcza osteoporoza postmenopauzalna, osteopenia, hiperkalcemia, szczególnie hiperkalcemia wywołana chorobą nowotworową czy chorobą Pageta.
Jako „terapię skojarzoną” rozumie się równoczesne podawanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) wraz z cytostatykiem lub podawanie w pierwszej kolejności kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego), a potem cytostatyk lub podawanie w pierwszej kolejności cytostatyku, a potem kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego).
Wynalazek został bliżej przedstawiony w przykładach realizacji, na wykresach (dla przejrzystości wykresów na ich legendzie kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) został opisany jako „bisfosfonian”) oraz w tabelach.
Ocena aktywności przeciwproliferacyjnej kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) w skojarzeniu z doksorubicyną oraz cisplatyną:
Aktywność przeciwproliferacyjna kwasu naftylo-1,5-diaminobis-(metylidenobisfosfonowego) w skojarzeniu z doksorubicyną oraz cisplatyną określana była wobec komórek ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7 oraz mysich makrofagów J774E. Zastosowano następujące kombinacje: kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) podawany równolegle z cytostatykiem, kwas naftylo-1,5-diaminobis4
PL 217 016 B1 (metylidenobisfosfonowy) oraz po 24 godzinach cytostatyk lub cytostatyk oraz po 24 godzinach kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy).
Ogólny schemat postępowania:
Komórki mysich makrofagów J774E oraz ludzkiego raka gruczołu sutkowego MCF-7 pochodzące z hodowli in vitro nanoszono na płytkę 96-dołkową w liczbie 1X104 na dołek w objętości 100 μΐ medium hodowlanego z dodatkiem surowicy bydlęcej płodowej (FBS) i antybiotyków. Dalsze postępowanie zależało od układu doświadczalnego, co zostało przedstawione bliżej w przykładach zastosowania. Przy czym w każdym przypadku roztwór kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) przygotowywano ex tempore, rozpuszczając naważkę związku w 10% roztworze NaHCC3, dodając 33,6 μΐ roztworu na każdy 1 mg związku, a następnie dopełniając medium hodowlanym do stężenia związku 2 mg/ml. Kolejne rozcieńczenia wykonywane były w medium hodowlanym.
P r z y k ł a d 1
Traktowanie komórek kwasem naftylo-1,5-diaminobis-(metylidenobisfosfonowym) równolegle z cytostatykiem:
Komórki w liczbie IX104 na dołek w objętości 100 μΐ medium hodowlanego z dodatkiem surowicy wysiano na płytkę 96-dołkową. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po 24 h inkubacji dodano 50 μ roztworu kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) oraz po 50 μl cytostatyków (stężenie końcowe kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) wynosiło odpowiednio dla linii: J774E - 2 μg/ml, MCF-7 - 90 μg/ml, zaś stężenie doksorubicyny dla linii J774E i MCF-7: 1-0,1-0,01-0,001 μg/ml, cisplatyny dla linii J774E i MCF-7: 10-1-0,1-0,01 μg/ml). W kontroli dodawano 100 μl medium. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po kolejnych 72 h inkubacji dokonano odczytu metodą SRB [wg Skehan P. i współ., J Natl Cancer Inst, 1990, 82, 1107-1112]. Kontrole stanowiły komórki traktowane roztworami samych cytostatyków lub samego kwasu naftylo-1,5-diaminobis-(metylidenobisfosfonowego) oraz komórki nietraktowane.
Na podstawie wykresu zależności procentu zahamowania proliferacji komórek od stężenia kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) określano zależności w oddziaływaniu pomiędzy kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) a cytostatykami [metoda wg Peters G.J. i współ., Semin Oncol. 1995, 22 (4 Suppl 11),72-9].
Poniżej przedstawiono wykresy obrazujące aktywność antyproliferacyjną cisplatyny i doksorubicyny stosowanych w skojarzeniu z kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) uzyskaną w przypadku traktowania komórek kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) równolegle z cytostatykiem:
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek mysich makrofagów J774E:
PL 217 016 B1
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7:
P r z y k ł a d 2
Pretraktowanie komórek kwasem naftylo-1,5-diaminobis-(metylidenobisfosfonowym), a następnie cytostatykiem:
Komórki w liczbie 1X104 na dołek w objętości 100 μΐ medium hodowlanego z dodatkiem surowicy wysiano na płytkę 96-dołkową. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po 30 minutach inkubacji dodano 50 μΐ roztworów kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego). Stężenie końcowe kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) wynosiło odpowiednio dla linii: J774E - 2 μg/ml, MCF-7 - 90 μg/ml). Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po 24 h inkubacji dodano po 50 μΐ roztworów cytostatyków (stężenie końcowe doksorubicyny wynosiło dla linii J774E i MCF-7: 1 - 0,1 - 0,01 - 0,001 μg/ml, cisplatyny dla linii J774E i MCF-7: 10 - 1 - 0,1 - 0,01 μg/ml). Do kontroli dodawano odpowiednio 50 lub 100 μl medium. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po kolejnych 72 h inkubacji dokonano odczytu metodą SRB. Kontrole stanowiły komórki wyłącznie pretraktowane kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym), komórki traktowane po 24 godzinach jedynie cytostatykiem oraz komórki nietraktowane.
Poniżej przedstawiono wykresy obrazujące aktywność antyproliferacyjną cisplatyny i doksorubicyny stosowanych w skojarzeniu z kwasem naftyIo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) uzyskaną w przypadku pretraktowania komórek kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) a następnie cytostatykiem:
PL 217 016 B1
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek mysich makrofagów J774E:
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7:
PL 217 016 B1
P r z y k ł a d 3
Pretraktowanie cytostatykiem, a następnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym):
Komórki w liczbie 1X104 na dołek w objętości 100 μΐ medium hodowlanego z dodatkiem surowicy wysiano na płytkę 96-dołkową. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po 30 minutach inkubacji dodano po 50 μΐ roztworów cytostatyków (stężenie końcowe doksorubicyny dla linii J774E i MCF-7: 1 - 0,1 - 0,01 - 0,001 μg/ml, cisplatyny dla linii J774E i MCF-7: 10 -1 - 0,1 - 0,01 μg/ml). Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po 24 h inkubacji dodano 50 μl roztworu kwasu naftylo-1,5-diaminobis-(metylobisfosfonowego) (stężenie końcowe kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylobisfosfonowego) J774E - 2 μg/ml, MCF-7 - 90 μg/ml). Do kontroli dodawano odpowiednio 50 lub 100 μl medium. Następnie inkubowano w 37°C, w wilgotnej atmosferze nasyconej 5% CO2. Po kolejnych 72 h inkubacji dokonano odczytu metodą SRB. Kontrole stanowiły komórki wyłącznie pretraktowane roztworami cytostatyków, komórki traktowane po 24 godzinach jedynie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) oraz komórki nietraktowane.
Poniżej przedstawiono wykresy obrazujące aktywność antyproliferacyjną cisplatyny i doksorubicyny stosowanych w skojarzeniu z kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) uzyskaną w przypadku pretraktowania komórek cytostatykiem, a następnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym)
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek mysich makrofagów J774E:
PL 217 016 B1
Wykresy obrazujące aktywność dla komórek ludzkiego nowotworu gruczołu sutkowego MCF-7:
Analiza wykresów i ocena wzajemnych oddziaływań między związkami:
Na wykresach powyżej krzywa zobrazowana punktami w postaci trójkątów (opisana na legendzie danym cytostatykiem) obrazuje zależność procentu zahamowania proliferacji komórek J774E i MCF-7 od stężenia cytostatyku (cisplatyny lub doksorubicyny) stosowanego pojedynczo, krzywa zobrazowana punktami w postaci rombów (opisana na legendzie danym cytostatykiem + bisfosfonian) przedstawia zależność procentu zahamowania proliferacji komórek od stężenia cytostatyku stosowanego w skojarzeniu z kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym), wyznaczoną eksperymentalnie, natomiast krzywa zobrazowana punktami w postaci kwadratów (opisana jako hipotetyczna) to krzywa obrazująca hipotetyczne oddziaływanie dwóch związków, wyznaczona na podstawie równania:
%H = %CYT + (%CYT x (%bisAPA/100)), gdzie:
%H - hipotetyczne zahamowanie proliferacji komórek przez obydwa związki stosowane razem;
%CYT - hipotetyczne zahamowanie proliferacji komórek przez cytostatyk samodzielnie;
%bisAPA - hipotetyczne zahamowanie proliferacji komórek przez kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) samodzielnie.
Jeśli krzywa wyznaczona eksperymentalnie dla danej kombinacji związków znajduje się powyżej krzywej hipotetycznej wskazuje to na synergistyczne oddziaływanie między związkami. Pokrywanie się obydwu krzywych świadczy o addytywnym efekcie. Jeśli krzywa eksperymentalna znajduje się poniżej krzywej hipotetycznej, wówczas mówimy o oddziaływaniu antagonistycznym.
Wzajemne oddziaływania dla poszczególnych kombinacji związków przedstawiono w tabelach poniżej:
PL 217 016 B1
T a b e l a 1
Wpływ kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) na aktywność przeciwproliferacyjną cisplatyny wobec komórek mysich makrofagów J774E. Komórki traktowano jednocześnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) oraz cisplatyną, pretraktowane kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) lub pretraktowane cisplatyną (jak opisano w przykładach zastosowania).
J774E
Stężenie cisplatyny ^g/ml]
0,01 0,1 1 10
Jednoczesne stosowanie synergizm synergizm synergizm addytywny
Pretraktowanie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) addytywny addytywny addytywny addytywny
Pretraktowanie cisplatyną addytywny addytywny synergizm addytywny
T a b e l a 2
Wpływ kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) na aktywność przeciwproliferacyjną doksorubicyny wobec komórek mysich makrofagów J774E. Komórki traktowano jednocześnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) oraz doksorubicyną, pretraktowane kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) lub pretraktowane doksorubicyną (jak opisano w przykładach zastosowania).
J774E
Stężenie doksorubicyny ^g/ml]
0,001 0,01 0,1 1
Jednoczesne stosowanie addytywny addytywny synergizm addytywny
Pretraktowanie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) synergizm antagonizm synergizm addytywny
Pretraktowanie doksorubicyną synergizm synergizm synergizm addytywny
T a b e l a 3
Wpływ kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) na aktywność przeciwproliferacyjną cisplatyny wobec komórek ludzkiego raka piersi MCF-7. Komórki traktowano jednocześnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) oraz cisplatyną, pretraktowane kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) lub pretraktowane cisplatyną (jak opisano w przykładach zastosowania).
MCF-7
Stężenie cisplatyny ^g/ml]
0,01 0,1 1 10
Jednoczesne stosowanie antagonizm addytywny synergizm antagonizm
Pretraktowanie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) addytywny addytywny addytywny addytywny
Pretraktowanie cisplatyną addytywny addytywny addytywny addytywny
T a b e l a 4
Wpływ kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) na aktywność przeciwproliferacyjną doksorubicyny wobec ludzkiego raka piersi MCF-7. Komórki traktowano jednocześnie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) oraz doksorubicyną, pretraktowane kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) lub pretraktowane doksorubicyną (jak opisano w przykładach zastosowania).
MCF-7
Stężenie doksorubicyny ^g/ml]
0,001 0,01 0,1 1
Jednoczesne stosowanie addytywny addytywny addytywny addytywny
Pretraktowanie kwasem naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowym) addytywny addytywny addytywny addytywny
Pretraktowanie doksorubicyną addytywny synergizm addytywny addytywny

Claims (4)

1. Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego zawierającego kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) o wzorze 1 albo jego farmaceutycznie akceptowalne sole, wodziany lub solwaty do leczenia nowotworu gruczołu sutkowego oraz powikłań wynikających z ich przerzutowania do kości w postaci osteoporozy, osteopenii lub hiperkalcemii, w skojarzeniu z cytostatykami.
2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że jako cystotatyk stosuje się cytostatyki alkilujące zwłaszcza cisplatynę lub cytostatyki antracyklinowe, zwłaszcza doksorubicynę.
3. Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego zawierającego kwas naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowy) o wzorze 1 albo jego farmaceutycznie akceptowalne sole, wodziany lub solwaty do leczenia chorób związanych z zaburzeniami gospodarki wapnia w organizmie, takich jak osteoporoza, zwłaszcza osteoporoza postmenopauzalna, osteopenia, hiperkalcemia lub choroba Pageta, w skojarzeniu z cytostatykami.
4. Zastosowanie według zastrz. 3, znamienne tym, że jako cystotatyk stosuje się cytostatyki alkilujące, zwłaszcza cisplatynę lub cytostatyki antracyklinowe zwłaszcza doksorubicynę.
PL398410A 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego PL217016B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL398410A PL217016B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL398410A PL217016B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL398410A1 PL398410A1 (pl) 2012-07-16
PL217016B1 true PL217016B1 (pl) 2014-06-30

Family

ID=46575896

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL398410A PL217016B1 (pl) 2012-03-12 2012-03-12 Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL217016B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL398410A1 (pl) 2012-07-16

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Russell Bisphosphonates: mode of action and pharmacology
Barbosa et al. Bisphosphonates, old friends of bones and new trends in clinics
Russell Bisphosphonates: from bench to bedside
Russell et al. Bisphosphonates: from the laboratory to the clinic and back again
Russell et al. Mechanisms of action of bisphosphonates: similarities and differences and their potential influence on clinical efficacy
Heymann et al. Bisphosphonates: new therapeutic agents for the treatment of bone tumors
Clézardin Bisphosphonates' antitumor activity: an unravelled side of a multifaceted drug class
Martin et al. Bisphosphonates-mechanisms of action
EP1339411B1 (en) Use of zoledronic acid for pain treatment
Neville-Webbe et al. Potential anticancer properties of bisphosphonates
US10046055B2 (en) Bone targeted therapeutics and methods of making and using the same
Verdijk et al. Differential effects of bisphosphonates on breast cancer cell lines
Cornish et al. Bone-bound bisphosphonate inhibits growth of adjacent non-bone cells
RS54648B1 (sr) Kombinovana terapija sa antitumorskim alkaloidom
Reinholz et al. Distinct mechanisms of bisphosphonate action between osteoblasts and breast cancer cells: identity of a potent new bisphosphonate analogue
WO2008059052A1 (en) Improved methods of using phosphoantigen for the treatment of cancer
JP2014533691A (ja) 心機能障害を治療及び/又は低減するためのビスホスホネート組成物並びに方法
Barik et al. A Review on Re-Packaging of Bisphosphonates Using Biomaterials
Villa-Bellosta Vascular calcification revisited: a new perspective for phosphate transport
PL217016B1 (pl) Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego
F. Barghash et al. Pathophysiology of metastatic bone disease and the role of the second generation of bisphosphonates: from basic science to medicine
MXPA05001203A (es) Uso de alquilfosfocolinas en combinacion con medicamentos antitumorales.
PL217017B1 (pl) Zastosowanie kwasu naftylo-1,5-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) w preparacie farmaceutycznym
PL217023B1 (pl) Zastosowanie kwasu fenylo-1,4-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) do wytwarzania preparatu farmaceutycznego
PL216486B1 (pl) Zastosowanie kwasu fenylo-1,4-diaminobis(metylidenobisfosfonowego) w preparacie farmaceutycznym