PL212639B1 - Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania - Google Patents

Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania

Info

Publication number
PL212639B1
PL212639B1 PL390774A PL39077410A PL212639B1 PL 212639 B1 PL212639 B1 PL 212639B1 PL 390774 A PL390774 A PL 390774A PL 39077410 A PL39077410 A PL 39077410A PL 212639 B1 PL212639 B1 PL 212639B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
thiosemicarbazide
nitrophenyl
indol
ylcarbonyl
disubstituted
Prior art date
Application number
PL390774A
Other languages
English (en)
Other versions
PL390774A1 (pl
Inventor
Agata Siwek
Paweł Stączek
Piotr Paneth
Joanna Stefańska
Original Assignee
Univ Medyczny W Lublinie
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Univ Medyczny W Lublinie filed Critical Univ Medyczny W Lublinie
Priority to PL390774A priority Critical patent/PL212639B1/pl
Publication of PL390774A1 publication Critical patent/PL390774A1/pl
Publication of PL212639B1 publication Critical patent/PL212639B1/pl

Links

Landscapes

  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)

Description

Przedmiotem wynalazku jest nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu, 1-(indol-2-ylkarbonyl)-4-(4-nitrofenyl)-tiosemikarbazyd oraz sposób jej wytwarzania.
Znane są z literatury (Dogan i wsp., Il Farmaco 1998, 53, 462; Rostom i wsp., Bioorg Med Chem 2009, 17, 2410)) pochodne 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu, które mogą wykazywać szerokie spektrum działania wobec bakterii Gram-dodatnich. Przykładowo, pochodne tiosemikarbazydu podstawionego w pozycji 1 grupą 3-hydroksy-naftalen-2-ylokarbonylową zaś w pozycji 4 podstawnikiem etylowym, cykloheksylowym lub 4-fluorofenylowym są aktywne wobec szczepów Staphylococcus aureus (MICs = 64 μg/mL) (Dogan i wsp., Il Farmaco, 1998, 53, 462). Aktywność pochodnych tiosemikarbazydu potwierdzają również inni autorzy; Rostom i wsp. (Bioorg Med Chem 2009, 17, 41
2410) opisali trzy związki z układem tiosemikarbazydu, tj. N4-fenylo-/chlorofenylo-N1-{[2-(5-benzylo41
-1H-tetrazol-1-ylo)-1-(4-chlorofenylo)etoksy]acetylo}tiosemikarbazyd oraz N4-fenylo-N1-{[2-(5-fenylo-2H-tetrazol-2-ylo)-1-(4-chlorofenylo)etoksy]acetylo}tiosemikarbazyd, wykazujące działanie wobec
Staphylococcus aureus (MICs 25-100 μg/mL), Micrococcus luteus (MICs = 100 μg/mL) oraz Bacillus subtilis (MICs = 100 μg/mL).
Przez wiele lat w leczeniu zakażeń wywoływanych przez Gram-dodatnie dysponowano skutecznymi antybiotykami. W ostatnim okresie sytuacja uległa drastycznemu pogorszeniu w wyniku pojawienia się nowych mechanizmów oporności, a także szerokiemu i szybkiemu rozprzestrzenianiu się patogenów znanych już od lat. Szczególnie niebezpiecznymi drobnoustrojami, z punktu widzenia nie tylko terapii, ale także epidemiologii oporności, stały się m.in. wielolekooporne gronkowce.
Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus), w stosunku do którego, między innymi, wykazano aktywność 1-(indol-2-ylkarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu, należy do drobnoustrojów wywołujących liczne infekcje zarówno miejscowe jak i ogólnoustrojowe, często o bardzo ciężkim przebiegu. Obecnie ponad 90% gronkowców, dzięki wytwarzaniu penicylinaz, jest niewrażliwych na działanie penicylin naturalnych, aminopenicylin oraz ureidopenicylin.
Z obecnie dostępnych na rynku leków aktywność przeciwko Staphylococcus aureus wykazują penicyliny odporne na hydrolizę przez beta-laktamazy. Ponadto, aktywność wobec gronkowców, wytwarzających penicylinazy wykazują cefalosporyny I i II generacji. Obecnie największy i najważniejszy problem z punktu widzenia terapii i epidemiologii zakażeń gronkowcowych, stanowią szczepy określane jako MRSA (ang. methicillin resistant Staphylococcus aureus), bowiem oporność na metycylinę oznacza jednocześnie oporność na wszystkie antybiotyki betalaktamowe. Szczepy MRSA zwykle wytwarzają również penicylinazy, a więc dysponują dwoma mechanizmami oporności na tę grupę leków. Niejednokrotnie szczepy MRSA wykazują jedynie wrażliwość na glikopeptydy, wankomycynę i teikoplaninę. Jednakże, w ostatnich latach pojawiły się już szczepy o obniżonej wrażliwości lub oporne na wankomycynę (szczepy VRSA, ang. vancomycin resistant Staphylococcus aureus), co wyklucza stosowanie tego leku w terapii zakażeń wywołanych przez takie szczepy. Rozprzestrzenienie się szczepów VRSA będzie stanowiło ogromne zagrożenie dla skutecznej terapii zakażeń gronkowcowych. Sytuacja ta jest najgroźniejsza od czasu wprowadzenia antybiotyków do lecznictwa, bowiem wankomycyna jest często antybiotykiem ostatniej szansy w leczeniu zakażeń wywoływanych przez szczepy MRSA. Zakażenia MRSA występują prawie zawsze w szpitalu, jednak istnieją przypadki izolowania ich z materiału pozaszpitalnego. W ostatnim okresie opisano szereg dramatycznie przebiegających przypadków pozaszpitalnych zakażeń wywołanych przez gronkowce metycylinooporne.
Celem wynalazku jest synteza nowej pochodnej tiosemikarbazydu podstawionego w pozycji 1 układem heterocyklicznokarbonylowym, zaś w pozycji 4 pierścieniem aromatycznym, oznaczenie jej aktywności przeciwbakteryjnej oraz określenie celu molekularnego. Pochodną według wynalazku stanowi 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd o wzorze przedstawionym na rysunku.
Istotą według wynalazku jest pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu, 1-(indol-2-ylkarbonyl)-4-(4-nitrofenyl)-tiosemikarbazyd do stosowania przeciwbakteryjnego inhibitującego aktywność bakteryjnej topoizomerazy IV Staphylococcus ureus.
W wyniku szeregu badań nieoczekiwanie okazało się, że nowy związek 1-(indol-2-ylkarbonyl)-4-(4-nitrofenyl)-tiosemikarbazyd wykazuje wysoką skuteczność przeciwbakteryjną w stosunku do bakterii Gram-dodatnich, zaś miejscem docelowym jego działania jest bakteryjna topoizomeraza IV.
Otrzymany według wynalazku związek może znaleźć zastosowanie do wytwarzania antybiotyków, których mechanizm działania polegałby na hamowaniu aktywności bakteryjnej topoizomerazy IV,
PL 212 639 B1 przeznaczonych do leczenia pacjentów z objawami zakażeń wywołanych przez chorobotwórcze bakterie Gram-dodatnie, szczególnie Staphylococcus aureus.
Bakteryjna topoizomeraza IV, zbudowana z podjednostek kodowanych przez geny parC i parE, jest ATP-zależnym enzymem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania genomu i wzrostu komórek. Jego podstawową funkcją jest rozdzielanie potomnych, kolistych chromosomów po procesie replikacji (tzw. dekatenacja), ale jest także zaangażowany w usuwanie zapętleń (węzłów) powstających w cząsteczkach DNA podczas jego prawidłowego metabolizmu oraz w proces relaksacji nadmiernie, negatywnie superskręconego DNA. Podczas swojego działania, topoizomeraza IV, podobnie jak inny przedstawiciel klasy IIA topoizomeraz - gyraza, przecina obie nici DNA, a następnie dokonuje przeniesienia sąsiadującego fragmentu dupleksu przez uprzednio wygenerowaną przerwę, po czym odtwarza przecięte wiązania fosfodiestrowe. Jest ona celem molekularnym dla trzech grup związków przeciwbakteryjnych: a) chinolonów, b) antybiotyków cyklotialidynowych i kumarynowych, które zaburzają proces przecinania i łączenia DNA, a także c) niezgrupowanych w wyżej wymienionych klasach, np. mikrocyny B17, których mechanizm działania polega na współzawodnictwie z ATP o miejsce wiązania w enzymie.
Za główną przyczynę wzrostu oporności bakterii na antybiotyki z ww. grup uważa się mutacje w genach strukturalnych parC oraz parE. Mutacje te powodują drastycznie zmniejszone powinowactwo podjednostki ParC w kompleksie z DNA do chinolonów.
Jednym z podejmowanych kroków, mających na celu wynalezienie nowych leków przeciwbakteryjnych, których celem molekularnym są bakteryjne topoizomerazy jest poszukiwanie nowych struktur wiodących, tzw. Iead compound. Nowo odkryty związek wykazuje zbliżony mechanizm działania do antybiotyków chinolinowych, lecz jego budowa chemiczna jest odmienna i stanowi on nową generację związków, na który bakterie wolniej będą nabywać oporność. Tego typu związek może być w przyszłości wykorzystany do produkcji leków przeciwbakteryjnych o dużej skuteczności, które znajdą zastosowanie zarówno w medycynie jak i weterynarii.
Przedmiotem wynalazku jest również sposób otrzymywania 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu polegający na tym, że hydrazyd kwasu indolo-2-karboksylowego poddaje się reakcji z izotiocyjanianem 4-nitrofenylu, przy czym reakcję prowadzi się w stosunku molowym 1:1, w eterze dietylowym w temperaturze pokojowej przez minimum 1 tydzień, a następnie powstały produkt odsącza się, przemywa rozpuszczalnikiem niepolarnym, korzystnie eterem dietylowym lub chloroformem, po czym suszy się i krystalizuje z rozpuszczalnika polarnego, korzystnie z etanolu.
P r z y k ł a d
1,80 g (0,01 mola) izotiocyjanianu 4-nitrofenylu rozpuszczono w 15 ml eteru dietylowego, a następnie do tak sporządzonego roztworu dodano 1,75 g (0,01 mola) hydrazydu kwasu indolo-2karboksylowego. Zawartość erlenmajerki pozostawiono w temperaturze pokojowej na 1 tydzień. Następnie produkt reakcji przesączono, przemyto eterem dietylowym, wysuszono i przekrystalizowano z etanolu. Otrzymano 3,06 g (86% wydajności teoretycznej) 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)tiosemikarbazydu o temperaturze topnienia 230-232°C. Właściwą budowę związku oraz jego czystość 1 13 potwierdzono na podstawie analizy widm 1H i 13C NMR oraz analizy elementarnej.
Do badania aktywności przeciwbakteryjnej 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu użyto następujących szczepów referencyjnych ziarenkowców Gram-dodatnich: Staphylococcus aureus NCTC 4163, Staphylococcus aureus ATCC 25923, Staphylococcus aureus ATCC 6538, Staphylococcus ureus ATCC 29213, Staphylococcus epidermidis ATCC 12228, Bacillus subtilis ATCC 6633, Bacillus cereus ATCC 11778, Micrococcus luteus ATCC 9341, Micrococcus luteus ATCC 10240. Szczepy pochodziły z międzynarodowych kolekcji: ATCC (American Type Culture Collection) i NCTC (National Collection of Type Cultures). Badania prowadzono metodą krążkowodyfuzyjną oraz oznaczając wartość minimalnego stężenia hamującego (MIC) zgodnie z zaleceniami CLSI (Clinical and Laboratory Standard Institute).
W metodzie krążkowo-dyfuzyjnej na podłożu Mueller-Hinton II agar (Becton Dickinson) rozprowadzano równomiernie zawiesinę drobnoustroju o gęstości 0,5 w skali Mc Farlanda, a następnie nanoszono krążki bibułowe (Whatman 3) o średnicy 9 mm nasączone roztworami 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu (jako kontrola krążek nasączony rozpuszczalnikiem - DMSO) w stężeniu 400 μg/krążek. Po okresie inkubacji (18 h w temperaturze 35°C) mierzono średnicę strefy zahamowania wzrostu drobnoustrojów wokół krążków z 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydem. Nie wykazano wpływu rozpuszczalnika na wzrost drobnoustrojów.
PL 212 639 B1
Minimalne stężenie hamujące - MIC oznaczano metodą rozcieńczeń badanego 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu w podłożu stałym w zakresie stężeń 3,125 μg/ml - 400 μg/ml. 1 ml roztworu 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu (o odpowiednim stężeniu) wylewano na płytkę Petriego o średnicy 9 cm następnie mieszając dodawano 19 ml upłynnionego ochłodzonego do ok. 56° C podłoża MHII i pozostawiano do zastygnięcia. Na tak przygotowane płytki z podłożem zawierające odpowiednie stężenie 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu nanoszono po 2 μΐ inokulum drobnoustroju w ilości końcowej 104 cfu/ml. Wyniki odczytywano po 18-godzinnej inkubacji w temperaturze 35°C. Jako wartość MIC przyjmowano stężenie, przy którym nie obserwowano wzrostu badanego szczepu (obecność pojedynczych kolonii również traktowano, jako zahamowanie wzrostu). Zgodnie z uzyskanymi wynikami, badany 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd charakteryzowała taka sama (MIC = 50 μg/mL) aktywność wobec badanych szczepów bakterii Gram-dodatnich.
Poniżej opisano hamowanie aktywności topoizomerazy IV Staphylococcus aureus przez 1-(indol-2-ylkarbonyl)-4-(4-nitrofenyl)-tiosemikarbazyd.
Zasada reakcji: kinetoplastowy DNA (kDNA) pochodzi z komórek Crithidia fasciculata. Tworzące go koliste cząsteczki DNA występują w postaci katenatów, przypominających złączone ze sobą ogniwa łańcucha. Topoizomeraza IV jest enzymem bakteryjnym zdolnym do wydajnego procesu dekatenacji, w wyniku którego dochodzi do powstania niezależnych, pojedynczych, kolistych cząsteczek DNA. Ze względu na dużą masę cząsteczkową, w trakcie standardowych warunków elektroforezy w żelu agarozowym, kDNA nie opuszcza studzienek żelu, podczas gdy produkty dekatenacji wykazują dużą ruchliwość elektroforetyczną. Dlatego też możliwa jest prosta ocena aktywności tego enzymu, poprzez pomiar densytometryczny stosunku produktu do substratu.
Część doświadczalna: badania prowadzono przy użyciu zestawu Staphylococcus aureus Topoisomerase IV Decatenation Kit (Inspiralis, Wlk. Brytania).
Wykonano 10 mM roztwór 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu w DMSO, a następnie przygotowano 10 i 100-krotne rozcieńczenia w PBS (Phosphate Buffered Saline). Korzystając z tych rozcieńczeń, w cienkościennych probówkach o objętości 200 pl, umieszczonych w łaźni lodowej, przygotowano po 10 pl wodnych roztworów 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu w odpowiednich stężeniach. Do każdej probówki dodawano 5 pl 5-cio krotnie stężonego buforu reakcyjnego (Staphylococcus aureus decatenation buffer), 1 U topoizomerazy IV Staphylococcus aureus (2 pl) i uzupełniano do objętości 20 pl, mieszano a następnie dodawano 200 ng kinetoplastowego DNA (kDNA) w objętości 5 pl. Probówki umieszczano w termocyklerze i poddawano 60 min. inkubacji w temp. 37°C. Następnie reakcję zatrzymywano przez dodanie buforu próbkowego z dodatkiem EDTA i rozdzielano w 1% żelu agarozowym, przy napięciu 5V/cm długości żelu. Żel barwiono bromkiem etydyny i wizualizowano w świetle UV. Aktywność 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu badano, dokonując przy pomocy pomiaru densytometrycznego analizy przyrostu substratu w rosnących stężeniach inhibitora.
Na podstawie uzyskanych wyników obliczono dawkę inhibitora hamującą o 50% aktywność topoizomerazy IV Staphylococcus aureus (IC50), która dla 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu wynosiła 14 μΜ.
PL 212 639 B1
1. 100 μΜ l-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu
2. 50 μΜ l-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu
3. 20 μΜ l-(indol-2-ylokarbony!o)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu
4. 5 μΜ l-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-iiosemikarbazydu
5. 1 μΜ l-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu
6. Ο μΜ l-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofeny!o)-tiosemikarbazydu
PL 212 639 B1
W Tabeli 1 przedstawiono warunki i wydajności reakcji dla badanego związku, w Tabeli 2 przedstawiono parametry fizykochemiczne, natomiast Tabela 3 zawiera dane mikrobiologiczne, zaś Tabela 4 zawiera analizę aktywności w stosunku do topoizomerazy IV.
T a b e l a 1
Czas i wydajność reakcji otrzymywania 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenyIo)-tiosemikarbazydu
Nazwa związku Czas reakcji [dni] Wydajność [g=%]
1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd 7 3,06 = 86
T a b e l a 2
Parametry fizykochemiczne 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu
Związek Parametry fizykochemiczne
Analiza elementarna [%] 1H NMR 13C NMR Temp. top. [°C]
1-(indol-2-ylokarbonylo)- -4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd Teoretycznie: C 54,08 H 3,69 N 19,71 Oznaczono: C 53,87 H 3,58 N 19,46 (DMSO-d6) δ (ppm): 7,00-7,09 (m, 1H), 7,14-7,26 (m, 2H), 7,41-7,47 (m, 1H), 7,65-7,68 (m, 1H), 7,92-7,95 (m, 2H), 8,20-8,23 (m, 2H), 10,23 (br s, 2H), 10,65 (br s, 1H), 11,77 (s, 1H) (DMSO-d6) δ (ppm): 104,76, 112,84, 120,27, 122,23, 124,03, 124,36, 125,29, 127,39, 128,79, 129,89, 131,17, 143,88, 161,75, 181,45 230-232
T a b e l a 3
Wyniki badań mikrobiologicznych 1-(indol-2-ylokarbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazydu. Przcciwbakteryjna aktywność badanych związków wobec szczepów referencyjnych bakterii Gram-dodatnich, oznaczona w oparciu o wartość MIC [gg/mL] określoną metodą seryjnych rozcieńczeń w podłożu agarowym Mueller-Hinton
Związek MIC [gg/mL]
S. aureus S. epidermidis B. subtilis B. cereus M. luteus
1-(indol-2-ylokarbonylo)- -4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd 50a 50b 50c 50d 50e 50f 50g 50h 50i
Szczepy:
aNCTC 4163, bATCC 25923, cATCC 6538, dATCC 29213, eATCC 12228, fATCC 6633, gATCC 11778, hATCC 9341, iATCC 10240

Claims (3)

Zastrzeżenia patentowe
1. Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu, którą stanowi 1-(indol-2-ylo-karbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd o wzorze przedstawionym na rysunku, do stosowania przeciwbakteryjnego.
2. Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu według zatrz. 1 do stosowania przeciwbakteryjnego, inhibitującego aktywność bakteryjnej topoizomerazy IV Staphylococcus aureus.
3. Sposób otrzymywania nowej pochodnej 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu o wzorze przedstawionym na rysunku, znamienny tym, że hydrazyd kwasu indolo-2-karboksylowego poddaje się reakcji z 4-nitrofenyloizotiocyjanianem, przy czym reakcję prowadzi się w stosunku molowym 1:1, w eterze dietylowym w temperaturze pokojowej, a następnie powstały produkt reakcji, 1-(indol-2-ylo-karbonylo)-4-(4-nitrofenylo)-tiosemikarbazyd, odsącza się, przemywa rozpuszczalnikiem niepolarnym, korzystnie eterem dietylowym lub chloroformem, po czym suszy się i krystalizuje z rozpuszczalnika polarnego, korzystnie z etanolu.
PL390774A 2010-03-20 2010-03-20 Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania PL212639B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL390774A PL212639B1 (pl) 2010-03-20 2010-03-20 Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL390774A PL212639B1 (pl) 2010-03-20 2010-03-20 Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL390774A1 PL390774A1 (pl) 2011-09-26
PL212639B1 true PL212639B1 (pl) 2012-11-30

Family

ID=44675210

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL390774A PL212639B1 (pl) 2010-03-20 2010-03-20 Nowa pochodna 1,4-dipodstawionego tiosemikarbazydu oraz sposób jej wytwarzania

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL212639B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL390774A1 (pl) 2011-09-26

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Li et al. Design, synthesis and antibacterial activity of cinnamaldehyde derivatives as inhibitors of the bacterial cell division protein FtsZ
Sharma et al. Synthesis and biological evaluation of some pyrazolylpyrazolines as anti-inflammatory–antimicrobial agents
Cardona et al. Essential two-component systems regulating cell envelope functions: opportunities for novel antibiotic therapies
Cunha et al. Synthesis and antibacterial evaluation of 3, 5-diaryl-1, 2, 4-oxadiazole derivatives
Varadaraji et al. Synthesis and evaluation of a series of 1-substituted tetrazole derivatives as antimicrobial agents.
Akunuri et al. Synthesis and antibacterial evaluation of (E)-1-(1H-indol-3-yl) ethanone O-benzyl oxime derivatives against MRSA and VRSA strains
Liu et al. Chalcone‐Benzotriazole Conjugates as New Potential Antimicrobial Agents: Design, Synthesis, Biological Evaluation and Synergism with Clinical Drugs
Bielenica et al. Synthesis and Antimicrobial Activity of 4‐Chloro‐3‐Nitrophenylthiourea Derivatives Targeting Bacterial Type II Topoisomerases
Wang et al. Synthesis, molecular docking and biological evaluation of metronidazole derivatives containing piperazine skeleton as potential antibacterial agents
Raimondi et al. Synthesis and anti-staphylococcal activity of new 4-diazopyrazole derivatives
Habib et al. Biofilm inhibition and DNA binding studies of isoxazole-triazole conjugates in the development of effective anti-bacterial agents
Popiołek et al. Synthesis, Dissociation Constants, and Antimicrobial Activity of Novel 2, 3‐Disubstituted‐1, 3‐thiazolidin‐4‐one Derivatives
Liao et al. Two ruthenium polypyridyl complexes functionalized with thiophen: Synthesis and antibacterial activity against Staphylococcus aureus
Sirakanyan et al. Synthesis and antimicrobial activity of new 2‐piperazin‐1‐yl‐N‐1, 3‐thiazol‐2‐ylacetamides of cyclopenta [c] pyridines and pyrano [3, 4‐c] pyridines
CN111787921A (zh) 锌离子载体及其用途
Chauhan et al. Transcriptome analysis predicts mode of action of benzimidazole molecules against Staphylococcus aureus UAMS‐1
Elsebaei et al. Rational design and synthesis of novel phenyltriazole derivatives targeting MRSA cell wall biosynthesis
Ammar et al. Design and synthesis of pyridine-amide based compounds appended naproxen moiety as anti-microbial and anti-inflammatory agents
Siwek et al. Biological and docking studies of topoisomerase IV inhibition by thiosemicarbazides
KR102214988B1 (ko) 신규한 옥시인돌 유도체 및 이를 유효성분으로 함유하는 항균용 조성물
CN105646392B (zh) 含羧酸肟脂的1,3,4‑噁二唑类化合物、其制备方法及应用
Popiołek et al. Synthesis and in vitro antimicrobial activity of nalidixic acid hydrazones
WO2016051133A1 (en) Beta lactamase inhibitors
Venkatagiri et al. Synthesis, Characterization, and Antimicrobial Activity of a Series of 2-(5-Phenyl-1, 3, 4-oxadiazol-2-yl)-N-[(1-aryl-1 H-1, 2, 3-triazol-4-yl) methyl] anilines Using Click Chemistry
Deepthi et al. Antimicrobial and antitubercular activity of novel pyrazole-4-carboxamide derivatives: synthesis and characterization

Legal Events

Date Code Title Description
LICE Declarations of willingness to grant licence

Effective date: 20120712

LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20130320