PL212179B1 - Wspornik górniczej obudowy chodnikowej - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest wspornik górniczej obudowy chodnikowej w miejscach niemożności zabudowy segmentów ociosowych.

W miejscach skrzyżowania chodników dla zabudowy stosowane są segmenty obudowy chodnikowej, najczęściej łukowej, podpierane stojakami z uwagi na trudności zabudowy pełnych odrzwi obudowy wobec niemożności zabudowy segmentów ociosowych.

Znane są wsporniki łukowych segmentów obudowy chodnikowej przykładowo z polskiej normy branżowej BN-64/0432-26 wsporniki w zasadzie do jednostronnego podpierania łukowych segmentów obudowy chodnikowej w miejscach skrzyżowania chodników osadzany w specjalnej głowicy specjalnej konstrukcji mocowanej do łukowego segmentu na jego skraju, a stanowiącej gniazdo dla stojaka wspierającego segment łukowy obudowy.

Znany jest z patentu PL 175965 wspornik łuku obudowy górniczej będący dwuramiennym korytkowym wysięgnikiem, korzystnie o przekroju profilu łuku obudowy, którego jedno ramię od powierzchni odocisowej mocowane jest obejmą do łukowego segmentu, a drugie ramię podparte jest znanym górniczym stojakiem, przy czym, co najmniej w obrębie wygięcia wysięgnika pomiędzy łukowym segmentem, a ramieniem wysięgnika osadzona jest dystansowo-cierna wkładka tworząca powierzchnię współpracy wysięgnika z dnem poprzecznego profilu łukowego segmentu obudowy.

Wsporniki te powszechnie stosowane w górnictwie mają tę wadę, że podpora osadzana jest od wewnętrznej strony segmentu łukowego zmniejszając poprzeczny prześwit chodnika w miejscach podparcia.

Wspornik, według wynalazku segmentu górniczej obudowy chodnikowej, stanowi korpus osadzony na pochyłym fragmencie tego segmentu obudowy chodnikowej od strony dennej, korzystnie na dolnym fragmencie segmentu, który od strony wzniosowej segmentu obudowy, mocowany jest do tego segmentu strzemionami kabłąkowymi lub hakowymi, a od strony opadającej tego segmentu korpus zakończony jest głowicą przystosowaną do współpracy ze stojakiem, przy czym na długości pomiędzy strzemionami i głowicą umiejscowiony jest oporowy segment dystansujący korpus względem segmentu obudowy i wspierający się o ten segment.

Praktycznie korpus stanowi więc dźwignię dwuramienną względem oporowego segmentu dystansowego z jednej strony obciążoną dociskiem strzemion, zaś z drugiej siłą wstępnego rozparcia stojaka i dalej siłą parcia górotworu równoważoną przez stojak.

Segment oporowy wspornika przykładowo stanowić może miejscowe plastyczne odkształcenie korpusu, wkładka, korzystnie z tworzywa wysokociernego, lub naniesiona warstwa tworzywa, korzystnie wysokociernego, przy czym segment oporowy może być zlokalizowany w obrębie dennej części segmentu obudowy lub od przeciwdennej strony segmentu obudowy.

Dla powszechnie stosowanych obudów chodnikowych, korytkowych korpus ma poprzeczny przekrój korytkowy zbliżony do kształtu segmentu łukowego i stanowi fragment obudowy chodnikowej korytkowej mocowany znanymi strzemionami na segmencie łukowym od strony wzniosowej oraz od strony opadającej zakończony głowicą przystosowaną do współpracy ze stojakiem.

Wspornik, według wynalazku zapewnia odpowiednie sprzężenie cierne pomiędzy pochyłym segmentem obudowy a korpusem, tym większe im większa jest siła podparcia stojakiem oraz znaczne zwiększenie prześwitu chodnika wobec zewnętrznej lokalizacji stojaka, to jest od strony ociosu wyrobiska chodnikowego.

Wspornik, według wynalazku segmentu górniczej obudowy chodnikowej przedstawiony jest na załączonym rysunku którego fig. 1 przedstawia schematycznie zabudowany wspornik w widoku z boku, fig. 2 wspornik w widoku z boku dla przykładowej obudowy chodnikowej korytkowej z oporowym segmentem przydennym, fig. 3 przekrój A-A wspornika zaznaczony na fig. 2, a fig. 4 wspornik w widoku z boku dla przykładowej obudowy chodnikowej korytkowej z oporowym segmentem przeciwdennym.

Wspornik, według wynalazku stanowi korpus 1 osadzony od strony dennej na pochyłym fragmencie segmentu 2 obudowy chodnikowej, korzystnie na dolnym fragmencie segmentu, który od strony wzniosowej mocowany jest do tego segmentu kabłąkowymi lub hakowymi strzemionami 3, będącymi zespołami rozłącznymi, korzystnie śrubowymi lub połączonymi nierozłącznie z korpusem 1, a od strony opadającej segmentu obudowy korpus 1 zakończony jest głowicą 4 przystosowaną do współpracy ze stojakiem 5, przy czym na długości pomiędzy strzemionami 3 i głowicą 4 od dennej strony

PL 212 179 B1 lub przeciwdennej strony segmentu 2 ma oporowy segment 6 dystansujący korpus 1 od segmentu 2 i pozwalający na wahadłowy ruch korpusu 1 względem segmentu 2.

Oporowy występ 6 zespołu wspornika stanowić może przykładowo wkładka, jak na fig. 2, korzystnie z tworzywa wysokociernego, miejscowe napylenie tworzywa wysokociernego na korpusie 1 i/lub segmencie 2 lub miejscowe plastyczne odkształcenie korpusu 1.

Dla powszechnie stosowanych obudów chodnikowych korytkowych kadłub 1 stanowi odcinek obudowy o przekroju poprzecznym, jak łukowy segment 2.

Claims (9)

1. Wspornik segmentu górniczej obudowy chodnikowej osadzony na pochyłym fragmencie tego segmentu, w tym mocowany do tego segmentu, znamienny tym, że wspornik stanowi korpus (1) osadzony od strony dennej na pochyłym fragmencie segmentu (2) obudowy chodnikowej, korzystnie na dolnym fragmencie segmentu (2), który od strony wzniosowej segmentu (2) ma kabłąkowe lub hakowe strzemiona (3) obejmujące korpus (1) i segment (2), a od strony opadającej zakończony jest głowicą (4) przystosowaną do współpracy ze stojakiem (5), a na długości pomiędzy strzemionami (3) i głowicą (4) ma oporowy segment (6) dystansujący korpus (1) od segmentu (2) i wspierający się o ten segment (2).

2. Wspornik, według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus (1) ma poprzeczny przekrój zbliżony do poprzecznego przekroju łukowego segmentu (2), korzystnie przekroju korytkowego powszechnie stosowanego w górnictwie.

3. Wspornik, według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że oporowy segment (6) stanowi miejscową wypukłość korpusu (1).

4. Wspornik, według 1 lub 2, znamienny tym, że oporowy segment (6) stanowi wkładka, korzystnie z tworzywa wysokociernego.

5. Wspornik, według 1 lub 2, znamienny tym, że oporowy segment (6) stanowi naniesiona warstwa tworzywa, korzystnie wysokociernego

6. Wspornik, według zastrz. 2, znamienny tym, że oporowy segment (6) zlokalizowany jest od dennej części segmentu (2).

7. Wspornik, według zastrz. 2, znamienny tym, że oporowy segment (6) zlokalizowany jest od przeciwdennej części segmentu (2).

8. Wspornik, według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że strzemiona (3) są zespołami rozłącznymi, korzystnie śrubowymi

9. Wspornik, według zastrz. 1 lub 2, znamienny tym, że strzemiona (3) połączone są nierozłącznie z korpusem (1).