PL206954B1

PL206954B1 - Sposób wytwarzania wielowarstwowej rury plastikowej

Info

Publication number: PL206954B1
Application number: PL367021A
Authority: PL
Inventors: Claude Dehennau; Pierre Matz
Original assignee: Strumann Werner Egeplast
Priority date: 2001-04-27
Filing date: 2002-04-25
Publication date: 2010-10-29
Also published as: NO20034769L; US20040213935A1; US20070107830A1; EA004977B1; KR100901747B1; DE60220791T2; EA200301186A1; BR0209223A; BE1014146A3; DE60220791D1; KR20040015130A; EP1397248A1; JP2004531677A; ATE365105T1; PL367021A1; ES2289106T3; EP1397248B1; PT1397248E; NO20034769D0; WO2002087874A1

Description

Opis wynalazku

Sposób wytwarzania wielowarstwowej rury plastikowej

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania wielowarstwowej rury plastikowej zabezpieczonej przed pogorszeniem jej właściwości podczas użytkowania i obsługi.

Rury, które muszą wytrzymywać duże naprężenia mechaniczne, takie jak rury o dużej średnicy i/lub rury poddane działaniu wysokiego ciśnienia wewnętrznego, można wytwarzać ekonomicznie z ż eliwa. Jednakż e, rury plastikowe są w pewnej liczbie przypadków korzystniejsze niż ż eliwne, ponieważ są one znacznie lżejsze i wykazują szczególną odporność na korozję.

W celu uzyskania wytrzymałości na duże naprężenia mechaniczne porównywalnej z żeliwem, typowe plastikowe rury muszą mieć ściankę o większej grubości, co zwiększa ich koszt i zmniejsza konkurencyjność w porównaniu z rurami odlewanymi z żeliwa.

Ponadto, plastikowe rury często mają małą żarowytrzymałość przy przedłużonym naprężeniu. Jednakże, w przypadku pewnych zastosowań bardzo ważne jest, aby wytrzymałość tych rur, np. wytrzymałość na pękanie, nie zmniejszała się po długim okresie użytkowania, który czasem może trwać kilka dekad.

Podjęto kilka prób rozwiązania tego problemu. Pierwsze rozwiązanie polegało na produkcji rur, w których plastik jest dwuosiowo zorientowany w kierunkach równoległym i prostopadłym do osi rury. Jednakże, dwuosiową orientację można uzyskać tylko na rurze utworzonej przez wytłaczanie, co wymaga procesu okresowego i zwiększa jego koszt. Ponadto, utrzymanie dwuosiowej orientacji materiału podczas dopasowywania złączek powoduje, że trzeba podjąć szczególne środki ostrożności wymagające zastosowania wielu specjalnych złączek. Ponadto, wzmocnienie otrzymane tą techniką jest szczególnie skuteczne w kierunku wzdłużnym; lecz tylko nieznacznie rozwiązuje problem wytrzymałości na siły radialne, które reprezentują maksymalne naprężenia w pewnych zastosowaniach, np. transport płynów pod ciśnieniem.

Dotychczas, próby uzyskania dwuosiowej orientacji w procesie ciągłym nie były całkowicie udane ze względu na ograniczenia technologiczne i znaczny koszt, który pociągają za sobą, w zestawieniu z wciąż niewystarczającym zwiększeniem wytrzymałości.

Innym rozwiązaniem było umieszczenie wzmocnienia na plastikowych rurach, takie jak np. przez ciągłe nawijanie włókien (np. włókien szklanych) nasyconych żywicą termoodlewaną lub termoutwardzalną (COFITS). Jednakże to rozwiązanie nie jest bez wad, gdyż te zwoje są na ogół kruche i znacznie zwiększa się gęstość uzyskanej wzmocnionej rury oraz jej koszt. Ponadto skuteczność tego wzmocnienia nie zawsze pozostaje stała w miarę upływu czasu i często trudne jest ponowne wykorzystanie rury pod koniec jej działania, ze względu na wprowadzenie do polimeru rury obcego materiału, trudnego do oddzielenia.

W opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr A-4093004 ujawniono podstawy wzmacniania nośników wykonanych z różnych materiałów (karton, papier, guma, drewno lub plastik), z zastosowaniem taśm ze zorientowanych poliolefin. Jednakże, otrzymana wzmocniona rura nie ma wystarczającej wytrzymałości w środowiskach zawierających rozpuszczalniki organiczne, takie jak te znajdujące się np. w kompozycjach spoiw stosowanych do łączenia złączek z rurą. Ponadto czas, przez który rura zostaje poddana działaniu wysokiej temperatury % jest szkodliwy dla zabezpieczenia orientacji taśm wzmacniających i, w konsekwencji, szkodliwy dla trwałości dobrej wytrzymałości mechanicznej rury.

Celem wynalazku jest rozwiązanie problemów występujących we wspomnianych wyżej, znanych systemach wzmacniających, utrzymując koszt produkcji w dopuszczalnych granicach i na poziomie konkurencyjnym do rur z odlewanego żeliwa.

Zatem przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania wielowarstwowej rury plastikowej zabezpieczonej przed pogorszeniem jej właściwości podczas użytkowania i obsługi, w którym przeprowadza się etapy:

b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej na rurowy nośnik na bazie kompozycji polimerycznej metodą nawijania, co najmniej jednej warstwy taśm zbudowanych z kompozycji niezorientowanego polimeru kompatybilnej ze spodnią HH kompozycją polimeryczną; i c1) nakładania metodą wytłaczania drugiej warstwy ochronnej, zawierającej niezorientowaną kompozycję polimeryczną, uzyskując zewnętrzną powłokę wykańczającą, przy czym nośnik:

- zawiera kompozycję polimeryczną o dwuosiowo zorientowanej strukturze, lub

PL 206 954 B1

- zawiera kompozycję polimeryczną o niezorientowanej strukturze i posiada na swojej powierzchni warstwę wzmacniającą utworzoną, z co najmniej dwóch warstw taśm wzmacniających zawierających kompozycję zorientowanego polimeru.

W korzystnym sposobie przeprowadza się etapy:

a1) nakładania warstwy wzmacniającej utworzonej, z co najmniej dwóch warstw taśm na bazie kompozycji zorientowanego polimeru, na nośnik na bazie kompozycji niezorientowanego polimeru, metodą nawijania taśmy w taki sposób, że taśmy jednej poszczególnej warstwy tworzą z taśmami sąsiadującej warstwy podobny kąt, lecz o przeciwnym znaku, względem osi rury;

b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej; i c1) nakładania drugiej warstwy ochronnej.

Korzystnie przeprowadza się etap:

a1.1) przyklejania pierwszej warstwy wzmacniającej do nośnika.

Korzystnie przeprowadza się etapy:

a0.1) powlekania wstępnego taśm warstwy wzmacniającej po jednej spośród ich stron termicznie aktywowanym spoiwem polimerycznym;

a1) nakładania tych taśm wzmacniających metodą nawijania ich wokół nośnika; b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej;

a1.1); a2) aktywacji spoiwa warstwy wzmacniającej przez napromienianie rury promieniowaniem podczerwonym podczas wytwarzania rury; i c1) nakładania drugiej warstwy ochronnej. Korzystnie przeprowadza się etapy:

a0) wstępnego powlekania taśm warstwy wzmacniającej termicznie aktywowanym spoiwem polimerycznym;

a1.1); a2.2) nakładania taśm wzmacniających metodą nawijania wokół nośnika, kolejno każdą warstwę taśmy, podczas gdy jednocześnie wstępnie powleczone spoiwo aktywuje się w kilku oddzielnych etapach, po każdym nałożeniu warstwy taśm lub grupy kilku kolejnych warstw tych taśm, kolejno przez napromienianie rury promieniowaniem podczerwonym podczas wytwarzania rury;

Korzystnie przeprowadza się etap:

B1.1) wiązania pierwszej warstwy ochronnej ze spodnią kompozycją polimeryczną.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania wielowarstwowej rury, czyli rury utworzonej z rurowego noś nika pokrytego, co najmniej warstwami ochronnymi, z których najbardziej zewnętrzna warstwa tworzy ciągłą warstwę wierzchnią.

Rurowy nośnik jest tuleją w postaci rury. Jest on przynajmniej częściowo zbudowany z kompozycji polimerycznej.

Termin „kompozycja polimeryczną” odnosi się do dowolnej substancji zawierającej, co najmniej jeden plastik na bazie polimeru wykonanego z żywicy syntetycznej.

Wszystkie typy plastików mogą być odpowiednie. Tworzywa sztuczne, które są bardzo odpowiednie należą do kategorii, termoplastików.

Termin „termoplastyk” odnosi się do dowolnego polimeru termoplastycznego, w tym termoplastycznych elastomerów i ich mieszanek. Termin „polimer” odnosi się zarówno do homopolimerów, jak i kopolimerów (szczególnie kopolimery dwuskładnikowe lub trójskładnikowe). Przykłady takich kopolimerów obejmują bez ograniczania kopolimery bezładne, kopolimery blokowe i kopolimery szczepione.

Odpowiedni jest dowolny typ polimeru lub kopolimeru termoplastycznego, którego temperatura topnienia jest niższa niż temperaturą rozkładu. Szczególnie odpowiednie są termoplastiki syntetyczne, które mają zakres temperatur topnienia o szerokości, ponad co najmniej 10 stopni Celsjusza.

Przykłady takich substancji obejmują te, które wykazują polidyspersyjność ich mas cząsteczkowych.

W szczególności można stosować poliolefiny, poli(halogenki winylu), poliestry termoplastyczne, poliketony, poliamidy i ich kopolimery. Można także stosować mieszankę polimerów lub kopolimerów, jak również mieszankę substancji polimerycznych z nieorganicznymi, organicznymi i/lub naturalnymi wypełniaczami, takimi, jak, lecz nie ograniczając się do np. węgla, soli i innych pochodnych nieorganicznych, włókien szklanych, naturalnych włókien mineralnych lub włókien polimerycznych. Możliwe jest też zastosowanie struktur wielowarstwowych składających się z warstw ułożonych i połączonych razem, zawierających, co najmniej jeden spośród polimerów lub kopolimerów opisanych powyżej.

Często stosuje się polimery takie jak poli(chlorek winylu) i polietylen o dużej gęstości. Doskonałe wyniki otrzymano stosując poli(chlorek winylu).

PL 206 954 B1

Wyrażenie „zabezpieczona przed pogorszeniem” odnosi się do rury, której parametry wytrzymałości w warunkach jej środowiska pozostają zwiększone przez powleczenie rury, co najmniej jedną warstwą substancji szczególnie odpowiednią do wytrzymywania tych warunków.

Jako przykład warunków środowiskowych, które mogą być szkodliwe dla zachowania właściwości niezabezpieczonej rury, możną wymienić wysoką temperaturę i obecność rozpuszczalników organicznych.

Warstwy ochronne specyficznie obejmują specjalne warstwy wymienione, powyżej, które zwiększają parametry wytrzymałości rury w jej warunkach środowiskowych.

Każda z tych warstw ochronnych zawiera kompozycję polimeryczną o niezorientowanej strukturze, czyli kompozycję zawierającą, jako polimery tylko te, których łańcuchy cząsteczkowe nie mają dowolnej szczególnej orientacji.

W sposobie wedł ug wynalazku, pierwsza warstwa ochronna jest kompatybilna ze spodnią kompozycją polimeryczną. Termin „kompatybilny” odnosi się do sytuacji, w której kompozycja polimeryczna warstwy ochronnej jest obojętna z chemicznego punktu widzenia w stosunku do spodniej kompozycji polimerycznej, a kompozycja fizyczna tej warstwy ochronnej jest taka, aby w stanie stopionym mogła się ona łatwo mieszać ze spodnią kompozycją polimeryczną, bez powstawania zjawiska rozdzielania. Kompatybilność może także oznaczać łatwe przyleganie jednej warstwy do drugiej.

Przykłady kompozycji polimerycznych odpowiednich dla pierwszej warstwy ochronnej obejmują te zawierające poli(halogenki winylu) i poliolefiny. Zastosowanie poli(chlorku winylu) daje doskonałe wyniki.

Druga warstwa ochronna jest powłoką zewnętrzną, czyli warstwą zewnętrzną, która dopasowuje zewnętrzne wymiary rury i własności i daje wykończenie jej powierzchni. Druga warstwa ochronna może mieć skład identyczny lub różny od składu pierwszej warstwy. W szczególności może ona być wykonana z takiej samej substancji polimerycznej, jak pierwsza warstwa. Zastosowanie w składzie tej drugiej warstwy ochronnej poli(chlorku winylu) także dało dobre wyniki.

Drugą powłokę ochronną można nakładać metodą wytłaczania stosując dowolną technikę wytłaczania dobrze znaną, jako taką, w szczególności techniki wytłaczania stosowane w przemyśle wytwarzania rur plastikowych. Przykładem tych technik jest zastosowanie wydrążonego tłocznika w kształcie pierścienia, przez środek, którego przechodzi rura, który to tłocznik umożliwia kontrolowanie ilości polimerycznej kompozycji równomiernie i w sposób ciągły osadzanej wokół obrzeża rury.

Według pierwszego szczególnego rozwiązania według wynalazku, nośnik zawiera kompozycję polimeryczną o dwuosiowo zorientowanej strukturze.

Termin „zorientowaną dwuosiowo” odnosi się do struktury polimerycznej, w której co najmniej 20% wagowych łańcuchów cząsteczkowych polimerów znajdujących się w jej kompozycji jest uporządkowane w dwóch różnych kierunkach. Korzystnie, dwa kierunki są wzajemnie prostopadłe. Jako polimery o zorientowanych łańcuchach można wybrać dowolny typ polimeru termoplastycznego, którego łańcuchy cząsteczkowe można łatwo poddawać orientowaniu. Przykłady takich polimerów obejmują poliolefiny, poli(halogenki winylu), poliamidy i ich kopolimery.

W przypadku, gdy noś nik nie zawiera kompozycji zorientowanego polimeru, drugie korzystne rozwiązanie obejmuje takie, w którym nośnik posiada na swojej powierzchni warstwę wzmacniającą utworzoną, z co najmniej dwóch warstw taśm wzmacniających zawierających kompozycję zorientowanego polimeru, umieszczonych pomiędzy nośnikiem i pierwszą warstwą ochronną. Według tego drugiego rozwiązania według wynalazku, właściwości zorientowania kompozycji polimerycznej taśm wzmacniających zapewniają rurze skuteczne wzmocnienie.

Termin „wzmocniona rura” odnosi się do rury, w której wewnętrzne właściwości mechaniczne kompozycji materiału podstawowego, z którego jest zbudowana rura, są zmodyfikowane przez obecność kompozycji materiału dodatkowego różniącego się od tego materiału podstawowego i dzięki temu zwiększa się wytrzymałość mechaniczna. Kompozycja materiału podstawowego jest kompozycją polimeryczną, która stanowi, co najmniej 40% wagowych sumarycznej masy wzmocnionej rury. Podstawową kompozycja polimeryczną znajduje się w nośniku. Kompozycję materiału dodatkowego stanowi kompozycja warstwy wzmacniającej.

Wyrażenie „kompozycja zorientowanego polimeru” odnosi się w tym przypadku do kompozycji polimerycznej zawierającej, co najmniej jeden zorientowany polimer.

Warstwa wzmacniająca może zawierać kompozycję pojedynczego zorientowanego polimeru. Alternatywnie, może ona także zawierać mieszankę kilku polimerycznych kompozycji i ewentualnie niepolimerycznych dodatków, przy czym co najmniej jeden spośród tych polimerów jest zorientowany.

PL 206 954 B1

Może to być dowolny polimer termoplastyczny, który może występować w taśmach w formie zorientowanej, czyli zawierać, co najmniej 20% wagowych tworzących go łańcuchów cząsteczkowych ułożonych w tym samym kierunku. Korzystnie, kierunek orientacji jest zgodny z długością taśmy. Jako zorientowany polimer można wybrać dowolny typ polimeru termoplastycznego umożliwiający PI zorientowanie łańcuchów cząsteczkowych. Na ogół stosuje się zorientowany polimer, którego własności są takie same jak polimerów powszechnie stosowanych do wytwarzania rur, które muszą wytrzymywać ciśnienie. Korzystne przykłady takich polimerów w przypadku nośnika wykonanego z polietylenu o dużej gęstości (HDPE) obejmują, bez ograniczania, multimodalne żywice HDPE oraz ż ywice ulegające sieciowaniu.

Dwie warstwy taśm wzmacniających nawija się wokół nośnika w taki sposób, aby druga warstwa taśmy całkowicie pokryła pierwszą warstwę taśmy wokół nośnika.

Gdy rura jest wzmocniona przez zorientowane taśmy, korzystna alternatywa rozwiązania opisanego powyżej polega na tym, że pierwsza warstwa taśmy wzmacniającej jest związana z nośnikiem przez przyklejenie i jest połączona z drugą warstwą za pomocą odpowiedniego typowego spoiwa.

Ponadto dla różnych grubości warstw wzmacniających szczególnie korzystne jest dodatkowe związanie ich ze sobą tak, aby uzyskać maksymalną spoistość całej rury.

We wszystkich sytuacjach opisanych powyżej, korzystne rozwiązanie rury obejmuje przypadek, w którym pierwsza warstwa ochronna jest utworzona, przez co najmniej jedną warstwę niezorientowanych taśm nawijanych wokół rury.

Spośród wariantów rury opisanych powyżej, jedno szczególnie korzystne rozwiązanie obejmuje sytuację, w której pierwsza warstwa ochronna jest związana ze spodnią kompozycją polimeryczną.

Wyrażenie „podobny kąt” odnosi się do kąta, co najmniej równego takiemu samemu kątowi do 5 stopni mniej. Wyraż enie „podobny kąt” obejmuje także ką t, co najwyżej równy takiemu samemu kątowi do 5 stopni więcej. Korzystnie, to wyrażenie odnosi się do kąta, co najmniej równego takiemu samemu kątowi do 2 stopni mniej. Ponadto korzystnie, kąt jest, co najwyżej równy takiemu samemu kątowi do 2 stopni więcej.

Zastosowanie dwóch warstw ochronnych prowadzi się w taki sam sposób jak opisano powyżej w przypadku wytwarzania niewzmocnionej rury.

W rozwią zaniu sposobu wytwarzania zabezpieczonej rury dodatkowo szczególnie korzystne jest powlekanie wstępne taśm wzmacniających spoiwem. W tym przypadku, korzystnie można stosować spoiwo polimeryczne, które jest termicznie aktywowane po osadzeniu.

Operację powlekania wstępnego można prowadzić bezpośrednio przed użyciem taśm wzmacniających albo, w innym rozwiązaniu, w innym momencie przed wytwarzaniem rury. Podobnie, operację można przeprowadzić na jednej stronie taśm lub na obu. Korzystnie, przeprowadza się ją na jednej spośród stron.

Ta technika korzystnie umożliwia stosowanie taśm wzmacniających bez ich wstępnego ogrzewania, a następnie łatwe kontrolowanie strumienia ciepła przekazywanego przez promieniowanie w podczerwieni poprzez pierwszą warstw ę ochronną tak, aby nie niszczył o ono orientacji kompozycji polimerycznej taśm wzmacniających.

W rozwiązaniu, spoiwo taśm wzmacniających można takż e aktywować w kilku oddzielnych etapach, po każdym nakładaniu kolejnych warstw taśm, przez kolejne napromieniania rury z zastosowaniem promieniowania w podczerwieni podczas wytwarzania rury.

Możliwe jest też aktywowanie tego spoiwa w kilku oddzielnych etapach po nałożeniu grupy kilku kolejnych warstw taśm wzmacniających.

W innym rozwiązaniu, co najmniej jedna spośród warstw ochronnych może być także związana ze spodnią strukturą za pomocą spoiwa. To spoiwo można, np. aktywować metodą napromieniania promieniowaniem w podczerwieni.

Poniższy przykład ma na celu ilustrację wynalazku, bez ograniczania w jakikolwiek sposób jego zakresu.

P r z y k ł a d

Taśmę zorientowanego poli(chlorku winylu) (PVC) o szerokości 360 mm wytworzono metodą wyciągania folii o szerokości 400 mm niezorientowanego SOLVTN® 266RC PVC z szybkością wyciągania 400% za pomocą gładziarki laboratoryjnej. Po wyciąganiu, taśma miała grubość 400 μm, moduł sprężystości podłużnej 5 GPa i wytrzymałość na rozciąganie 175 MPa.

Następnie, ten pas powleczono tylko na jednej stronie aktywowanym cieplnie, rozpuszczalnym w wodzie spoiwem polimerycznym marki LUFEN®D200A.

PL 206 954 B1

Powleczoną taśmę nawinięto wokół rury wykonanej z POLVA® PVC, mającej średnicę zewnętrzną 50 mm, stosunek średnica zewnętrzna/grubość ścianki 34 i zwykłej jakości z punktu widzenia jej wytrzymałości ciśnieniowej (nominalne dopuszczalne ciśnienie 0,75 MPa). Nawijanie prowadzono tak, aby uzyskać dwie warstwy, każda przecinająca oś rury pod kątem 55°. Następnie zewnętrzną powierzchnię taśm nawijanych wokół rury ogrzano do temperatury 75°C na 5 sekund.

Następnie otrzymaną rurę powleczono następną warstwą SOLYIN® 266RC PVC, do której dodano wcześniej dodatki, w postaci niezorientowanej taśmy o grubości 400 μm całkowicie pokrywającej i wstępnie powlekano stosując spoiwo LUFEN®D200A. Dodatki obejmowały mieszaninę stabilizatora cynowego typu karboksylanowego (3% wagowych w stosunku do PVC), substancji wspomagającej przetwarzanie (1% wagowy poli(metakrylanu metylu)) i lubrykanta (1% wagowy) w mieszaninie ze stearynianem wapnia, woskiem parafinowym i utlenionym woskiem polietylenowym. Następnie spoiwo aktywowano w takich samych warunkach, jak opisane powyżej w przypadku taśm zorientowanych.

Następnie otrzymaną rurę powleczono powłoką zewnętrzną wykonaną z SOLVES® 266RC PVC (klasa zazwyczaj stosowana dla rur o grubości 300 μm), do której dodano takie same dodatki, jak te opisane powyżej, przez przepuszczenie rury poprzez pierścieniowy tłocznik, następnie poprzez urządzenie dopasowujące wymiar i poprzez zbiornik oziębiający wypełniony wodą o temperaturze pokojowej.

Pomiary ciśnienia rozrywającego prowadzono według normy ISO 9080 na rurze porównawczej, wykonanej z POLYA® PVC, niezabezpieczonej ani niewzmocnionej i w konsekwencji nie według wynalazku oraz na rurze wzmocnionej i zabezpieczonej według wynalazku, co dało następujące wyniki:

Typ rury	Grubość (mm)	Ciśnienie rozrywające (MPa)
POLVA®	3,7	8,5
Zabezpieczona i wzmocniona POLVA®	3,2	10,0
Zabezpieczona i wzmocniona POLVA®	3,8	12,0

Można stwierdzić, że rury według wynalazku mają znacznie lepsze ciśnienie rozrywające niż niewzmocniona rura. Możliwe jest nawet zaoszczędzenie około 25% wagowych substancji w stosunku do typowej rury, przy zwiększeniu wytrzymałości na pękanie o 15% (wzmocniona i zabezpieczona POLVA® rura o grubości 3,2 mm).

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania wielowarstwowej rury plastikowej zabezpieczonej przed pogorszeniem jej właściwości podczas użytkowania i obsługi, znamienny tym, że przeprowadza się etapy:

b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej na rurowy nośnik na bazie kompozycji polimerycznej metodą nawijania, co najmniej jednej warstwy taśm zbudowanych z kompozycji niezorientowanego polimeru kompatybilnej ze spodnią kompozycją polimeryczną; i c1) nakładania metodą wytłaczania drugiej warstwy ochronnej, zawierającej niezorientowaną kompozycję polimeryczną, uzyskując zewnętrzną powłokę wykańczającą, przy czym nośnik:

- zawiera kompozycję polimeryczną o dwuosiowo zorientowanej strukturze, lub

- zawiera kompozycję polimeryczną o niezorientowanej strukturze i posiada na swojej powierzchni warstwę wzmacniającą utworzoną, z co najmniej dwóch warstw taśm wzmacniających zawierających kompozycję zorientowanego polimeru.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przeprowadza się etapy:

a1) nakładania warstwy wzmacniającej utworzonej z co najmniej dwóch warstw taśm na bazie kompozycji zorientowanego polimeru, na nośnik na bazie kompozycji niezorientowanego polimeru, metodą nawijania taśmy w taki sposób, że taśmy jednej poszczególnej warstwy tworzą z taśmami sąsiadującej warstwy podobny kąt, lecz o przeciwnym znaku, względem osi rury;

b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej; i c1) nakładania warstwy ochronnej.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że przeprowadza się etap: a1.1) przyklejania pierwszej warstwy wzmacniającej do nośnika.

PL 206 954 B1
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że przeprowadza się etapy:

a0.1) powlekania wstępnego taśm warstwy wzmacniającej po jednej spośród ich stron termicznie aktywowanym spoiwem polimerycznym; a1) nakładania tych taśm wzmacniających metodą nawijania ich wokół nośnika; b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej;

a1.1); a2) aktywacji spoiwa warstwy wzmacniającej przez napromienianie rury promieniowaniem podczerwonym podczas wytwarzania rury; i c1) nakładania warstwy ochronnej.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że przeprowadza się etapy:

a0) wstępnego powlekania taśm warstwy wzmacniającej termicznie aktywowanym spoiwem polimerycznym;

a1.1); a2.2) nakładania taśm wzmacniających metodą nawijania wokół nośnika, kolejno każdą warstwę taśmy, podczas gdy jednocześnie wstępnie powleczone spoiwo aktywuje się w kilku oddzielnych etapach, po każdym nałożeniu warstwy taśm lub grupy kilku kolejnych warstw tych taśm, kolejno przez napromienianie rury promieniowaniem podczerwonym podczas wytwarzania rury;

b1) nakładania pierwszej warstwy ochronnej; i c1) nakładania drugiej warstwy ochronnej.
6. Sposób według któregokolwiek z zastrz. 1-5, znamienny tym, że przeprowadza się etap: b1.1) wiązania pierwszej warstwy ochronnej ze spodnią kompozycją polimeryczną.