PL205196B3 - Pułapka do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych i sposóbodłowu i przechowywania szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest pułapka do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych, i sposób odłowu, i przechowywania odłowionych szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych.

Zgłoszenie niniejsze jest zgłoszeniem dodatkowym do zgłoszenia wynalazku pod tytułem „Pułapka do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych i sposób odłowu i przechowywania szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych, dokonanego w dniu 1 sierpnia 2003 roku w Urzędzie Patentowym RP i oznaczonego numerem P 361513. Przedstawiona w nim pułapka do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych, zawierała część chwytną z otworem wylotowym i pojemnik na odł owione owady. Puł apka ta charakteryzuje się tym, ż e na drodze przemieszczania się owadów, pomiędzy otworem wylotowym części chwytnej i komorą, w której gromadzą się odłowione owady, znajduje się urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów.

Tego typu rozwiązanie jest szczególnie przydatne przy odławianiu korników, niemniej może być ono wykorzystane w pułapkach do odłowu innych grup szkodników owadzich, których skuteczność odłowu jest ściśle uwarunkowana częstotliwością opróżniania pojemników na odłowione owady, gdyż przy rzadkich kontrolach, z uwagi na wydzielanie przez odłowione owady antyferomonów i dźwięków ostrzegawczych oraz odoru, odłowy są stosunkowo niskie.

Celem wynalazku jest stworzenie innych modeli pułapek, które cechowałyby się mniejszą uciążliwością obsługi i większą łownością od pułapek dotychczas stosowanych.

Istotą wynalazku jest to, że w pułapce do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych, zawierają cej część chwytną z otworem wylotowym i pojemnik na odł owione owady, pomiędzy którymi znajduje się droga przemieszczania się owadów, na której znajduje się urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów, które jest umieszczone powyżej poziomu dna pojemnika i poniżej otworu wylotowego części chwytnej, przy czym rzut poziomy otworu wylotowego części chwytnej na płaszczyznę urządzenia do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów zawiera się w powierzchni urządzenia do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów, pod którym znajduje się wlot urządzenia odprowadzającego wodę i drobne zanieczyszczenia na zewnątrz, według zgłoszenia nr P-361513, część chwytna ma urządzenie nakierowujące owady na urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów.

Korzystnie część chwytna ma kształt otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi, który w części dolnej posiada otwór, i którego część dolna tworzy urządzenie nakierowujące.

Korzystnie nad częścią chwytną znajduje się daszek, przy czym przestrzeń pomiędzy częścią chwytną a daszkiem tworzy przestrzeń wlotową ułatwiająca dostanie się owadów do środka pułapki.

Korzystnie część chwytna i pojemnik chwytny osłonięty jest siatkowym workiem, którego górne brzegi połączone są na całości obwodu z zewnętrznymi krawędziami otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi.

Korzystnie we wnętrzu otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi jest umieszczona konstrukcja usztywniająca, której zewnętrzne krawędzie dolegają do wewnętrznej ściany otwartego u góry pojemnika zwężają cego się ku doł owi.

Korzystnie wznoszący się, zewnętrzny element części chwytnej ma kształt otwartej u dołu bryły wielościennej zwężającej się ku górze, która w części górnej posiada otwór.

Korzystnie pod otworem bryły wielościennej jest umieszczony wewnętrzny, opadający element części chwytnej, do którego podłączone jest urządzenie nakierowujące, którego wylot znajduje się centrycznie nad urządzeniem separującym.

Korzystnie dookoła otworu bryły wielościennej umieszczony jest elastyczny kołnierz, który pełni rolę uszczelnienia pomiędzy zewnętrznym elementem części chwytnej a wewnętrznym elementem części chwytnej.

Korzystnie boczne ściany bryły wielościennej mają kształt trapezu i są usytuowane pod kątem od 25° do 35° względem powierzchni gleby.

Korzystnie powierzchnia otworu bryły wielościennej leży powyżej powierzchni gleby, dzięki podwieszeniu za pomocą uchwytów do podpórki.

Korzystnie boczne ściany bryły wielościennej są wykonane z czarnego płótna umocowanego do sztywnej ramy.

PL 205 196 B1

Korzystnie boczne ściany bryły wielościennej tworzą fartuch, który jest częściowo zakopany w glebę .

Korzystnie w miejscach łączenia się krawędzi ścian bryły wielościennej na całej długości łączenia umieszczone są listwy naprowadzające.

Korzystnie częścią chwytną jest naczynie w kształcie ściętego ostrosłupa lub klina przechodzące u dołu w urządzenie nakierowujące.

Korzystnie w ściankach bocznych naczynia znajdują się minileje, zwężające się do wnętrza naczynia i mające kształt stożków ściętych lub rynienek.

Korzystnie minileje łączą klamry w kształcie litery „U o szerokości równej dystansowi pomiędzy osiami symetrii sąsiadujących minilejów.

Korzystnie ścianki pułapki mają kształt harmonijki lub część chwytna jest podzielona na wiele symetrycznych klinów połączonych ze sobą za pomocą giętkich łączy.

Korzystnie część chwytna jest utworzona z prostopadłościanów połączonych ze sobą i rozchodzących się gwiaździście od środka części chwytnej.

Korzystnie część chwytna ma kształt prostopadłościanu, na którego ściankach znajdują się małe otwory lub minileje, albo leje o rozmiarach odpowiednich do wielkości wabionego szkodnika.

Korzystnie wewnętrzna strona ścian części chwytnej, czy ścian usytuowanych w krzyżaki, dzielących przestrzeń części chwytnej i części nakierowującej na mniejsze objętościowo bryły, ma strukturę szpiczasto-zakładkową lub daszkowo-łuskową. Taka budowa ścian ułatwia nakierowanie owadów znajdujących się wewnątrz pułapki do pojemnika i jednocześnie utrudnia wydostawanie się owadów poza pułapkę.

Korzystnie urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów jest dodatkowym zbiornikiem o ściankach z materiału wodoprzepuszczalnego i paroprzepuszczalnego, który nie przepuszcza światła, przy czym dodatkowy zbiornik ma w swojej górnej części otwór prowadzący do zbiornika na odłowione owady, który jest wykonany z przepuszczającego światło materiału.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny pierwszego wariantu pułapki krzyżakowo-lejowej z pojemnikiem na odłowione owady, fig. 2 przedstawia widok perspektywiczny drugiego wariantu pułapki krzyżakowo-lejowej z pojemnikiem na odłowione owady, fig. 3 i 4 przedstawiają pułapkę w kształcie ściętego ostrosłupa, fig. 5 przedstawia widok perspektywiczny pułapki napniowej, fig. 6 przedstawia przekrój pułapki napniowej, fig. 7 przedstawia widok perspektywiczny pułapki krzyżakowej-prostopadłościennej z mini-lejami, fig. 8 przedstawia widok perspektywiczny pułapki prostopadło-krawędziowej o zagłębionych ścianach w postaci ostrosłupa ściętego, fig. 9 przedstawia pułapkę lejową i fig. 10 przedstawia pułapkę ze zbiornikiem separującym.

Pułapka przedstawiona na fig. 1 składa się zasadniczo z części chwytnej 17 i pojemnika 15 połączonych ze sobą elementem łączącym 14. Część chwytna 17 składa się ze stożkowatej osłony 13, skierowanej zwężającym się końcem ku dołowi i krzyżakowej konstrukcji 19. Stożkowata osłona 13 jest zakończona urządzeniem umożliwiającym utrzymanie pojemnika w pionie i nakierowanie owadów, wody i zanieczyszczeń centrycznie na urządzenie 8 do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów, które w tym rozwiązaniu tworzy dodatkowo komin wentylacyjny, ułatwiający rozprzestrzenianie się feromonów. W przedstawionym rozwiązaniu urządzenie do nakierowywania owadów ma kształt leja, o otworze wylotowym znajdującym się nad urządzeniem 8 do oddzielania owadów od wody i zanieczyszczeń, dzięki połączeniu tego urządzenia z lejem części chwytnej za pomocą przegubu zamkniętego giętkiego 7. Stożkowata osłona 13 jest przywieszona za pomocą zaczepów 12, najczęściej drucianych, do daszka pułapki 10. Średnica daszka 10 jest nieco większa od średnicy otworu wlotowego stożkowatej osłony 13. Do daszka 10 przymocowany jest hak 9 służący do podwieszania pułapki do gałęzi. W środku stożkowatej osłony 13 znajduje się krzyżakowa konstrukcja 19, wystająca ponad płaszczyznę otworu wlotowego stożkowatej osłony 13. Zewnętrzne krawędzie konstrukcji krzyżakowej 19 w całości przylegają do wewnętrznej ściany stożkowatej osłony 13 i daszka

10. Wskazane jest, by wewnętrzne ściany osłony 13, jak również ściany krzyżaka, miały części 6 o budowie zakładkowej lub dachówkowej. Między daszkiem 10 a stożkowatą osłoną 13 znajduje się przestrzeń wlotowa lub okno wlotowe 11, przez które owady dostają się do środka pułapki. Odległość między krawędzią otworu wlotowego stożkowatej osłony 13 a krawędzią daszka 10 wynosi od jednego do kilku centymetrów. W dolnej części przegubu 7 lub elementu podatnego znajduje się nagwintowana tulejka, służąca do łączenia z pokrywą pojemnika 15 na odłowione owady, tym samym dno pojemnika na odłowione owady przyjmuje pozycję horyzontalną.

PL 205 196 B1

Pułapka przedstawiona na fig. 2 jest wariantem pułapki przedstawionej na fig. 1. Składa się ona z pojemnika 25 na odłowione owady, elementu łączącego 24, urządzenia 28 do nakierowania owadów i wody, daszku 20 połączonego ze stożkowatą osłoną 23 za pomocą drucianych zaczepów 22 i części chwytnej 27, w skład której wchodzą stożkowata osłona 23, siatkowy worek 26 oraz wewnętrzne ściany ułożone w kształt krzyżaka. Część chwytna 27 jest połączona urządzeniem 28, które jest przegubem lub elementem podatnym, przykładowo elementem o ściankach mieszka, z pojemnikiem 25 na odłowione owady za pomocą elementu łączącego 24. W tym wariancie część chwytna 27, urządzenie 28 do nakierowania owadów i wody, jak i pojemnik 25 na odłowione owady znajdują się wewnątrz siatkowego worka 26, którego górne brzegi połączone są na całości obwodu z krawędzią otworu wlotowego stożkowatej osłony 23, tym samym worek siatkowy 26 stanowi element części chwytnej pułapki. U spodu worek siatkowy 26 wieńczy zapięcie 29, które może być zamkiem błyskawicznym. Dzięki niemu możliwy jest łatwy dostęp do pojemnika 25 na odłowione owady, w celu sprawdzenia wielkości odłowu. Duża powierzchnia zewnętrzna ścian worka 26 ułatwia osiadanie na powierzchni pułapki owadom nalatującym na pułapkę, które następnie poruszają się w kierunku okien wlotowych. Podobnie jak przy poprzedniej pułapce wskazane jest, by wewnętrzne ściany osłony 23, jak również ściany krzyżaka 21, były o budowie zakładkowej lub dachówkowej. Poza tym dla ułatwienia dostania się owadów do wnętrza pułapki, które osiadły na daszku 20, ma on budowę dwupoziomową, przy czym średnica otworu, leżącego pod dodatkowym zadaszeniem 120, powinna wynosić od 1/4 do 1/3 średnicy daszku.

Fig. 3 i 4 i przedstawiają pułapkę do odłowu owadów wędrujących po powierzchni gleb ze szczególnym przeznaczeniem do odłowu szeliniaków. Fig. 3 przedstawia perspektywiczny widok pułapki, natomiast fig. 4 częściowy przekrój pułapki. Pułapka ta składa się z części chwytnej wnoszącej 138 i leżącej w środku części opadającej 32, składającej się z dużego leja 45 i osadzonego w nim leja małego 33, do którego z kolei podczepiony jest pojemnik 44 na odłowione owady. Część wznoszącą 138 stanowią cztery trapezowate ściany 38, najlepiej wykonane z ciemnego płótna. Trapezowate ściany 38 osadzone są na sztywnej kwadratowej ramie 39. Górne ich brzegi są doczepione do krawędzi otworu wejściowego leja dużego, będącego integralnym elementem części opadającej. Lej duży 45 jest podwieszony do podpórki nośnej 41 za pomocą drucianego uchwytu 37. Boczne, trapezowate ściany 38 pułapki usytuowane są pod kątem 20° - 25° względem powierzchni gleby, w ten sposób tworzą one bryłę w kształcie ostrosłupa ze ściętym wierzchołkiem. Płaszczyzny trapezowatej ściany 38 poniżej sztywnej ramy 39 tworzą fartuch 40, który jest częściowo zakopywany w glebę 43. Zabezpiecza on przed wypłukiwaniem gleby wokół ramy 39 i ułatwia przedostanie się wędrujących owadów z powierzchni ziemi na ukośne trapezowate ściany 38.

W miejscach łączenia się krawędzi bocznych każdej ze ścian 38 na całej długości, umieszczono pionowe listwy naprowadzające 42 biegnące od rogu ramy 39 aż do krawędzi otworu wejściowego leja dużego 45. Ich celem jest naprowadzanie wędrujących owadów do wnętrza części chwytnej 32. U spodu lej mały łączy się z urządzeniem pionująco-naprowadzającym 36, który z kolei prowadzi do pojemnika 44 na odłowione owady i nakierowuje owady na urządzenie separujące i odwadniające 35, pokryte w górnej części siatką 34, która znajduje się tuż pod otworem wylotowym urządzenia pionująco-naprowadzającego 36. Taki kształt urządzenia separującego i urządzenia nakierowującego, umożliwia lepszą pionową wentylację pułapki i tym samym lepszą turbulencję feromonów, umożliwia także odprowadzenie wody z opadów atmosferycznych poza pojemnik na owady, jak również stosowanie w nim płynu konserwująco - wabiącego, służącego do przechowywania odłowionych owadów. Atraktant syntetyczny w obecnie dostępnej postaci może zostać umieszczony pod pokrywą pojemnika chwytnego lub w rurce pod siatką urządzenia separującego. Średnica otworu wylotowego leja dużego, w przedstawionym rozwiązaniu, jest większa niż średnica pojemnika 44 na odłowione owady, przez co możliwa jest częsta kontrola odłowów w pojemniku 44 na odłowione owady. Takie rozwiązanie umożliwia swobodny dostęp do pojemnika 44 bez potrzeby demontażu całej pułapki.

Dla uniknięcia przypadkowych odłowów drobnych ssaków, czy innych większych od szeliniaka zwierzątek wskazane jest, by na górnej krawędzi leja dużego na całym obwodzie znajdował się ukośnie leżący kołnierz z otworami lub szczeliną, nieco szerszą od rozmiaru wabionego owada.

Nad otworem w piramidzie może być umieszczony daszek 31, który będzie dodatkowo ocieniał pojemnik 44 na odłowione owady, z płynem konserwującym i atraktantem oraz chronił przed wpadaniem do środka pułapki większych zanieczyszczeń, w przypadku pułapek wystawionych pod okapem drzewostanu.

PL 205 196 B1

Dla lepszego nakierowywania owadów do środka pułapki, podobnie jak w poprzednio opisanej pułapce, wnętrze części chwytnej 32 może dzielić krzyżak lub w przypadku pułapek bezdaszkowych, na wewnętrznych ścianach leja dużego i leja małego, może znajdować się gęsta sieć leżących promieniście odkrytych korytarzy, o odstępach miedzy ścianami około 1 cm i wysokości ścian około 12-15 mm. Taka budowa ścian wewnętrznych ograniczy do minimum odwrót szeliniaka.

Szkodnikiem obecnie najbardziej znanym jest szrotówek kasztanowcowiaczek. Występuje on już prawie w całej Europie i bardzo poważnie co roku uszkadza liście kasztanowców. Brak naturalnych wrogów, wywodzenie przez tego szkodnika w ciągu roku trzech a nawet niekiedy czterech pokoleń, są przyczynami szybkiej jego ekspansji, również w naszym kraju. Znany pod nazwą „Cameriawit sztuczny feromon płciowy tego szkodnika stosuje się najczęściej w połączeniu z pułapkami lepowymi, rzadziej typu lejowego „Variotrap. Jedną z istotnych wad tych pułapek jest: w przypadku pułapek lepowych - szybkie zapełnianie, neutralizowanie powierzchni chwytnej lepu przez masowo nalatujące motyle, natomiast w przypadku „Variotrapu istotną wadą jest jej budowa, przystosowana do odłowu dużych, a nie bardzo małych motyli. Poza tym oba typy pułapek są wystawiane w koronach. Okazuje się jednak, że w przypadku tego szkodnika największą efektywność odłowów samczyków kasztanowcowiaczka, z użyciem sztucznego feromonu, można uzyskać przy użyciu pułapki zlokalizowanej w dolnej części pnia. Tego typu pułapka bezlepowa z minilejami, zwana pułapką napniową, została przedstawiona w widoku perspektywicznym na fig. 5 i w przekroju na fig. 6. Pułapka napniowa składa się z części chwytnej 53 i pojemnika 51 na odłowione owady, z wbudowanym urządzeniem 52 do oddzielania owadów od wody i zanieczyszczeń. Szczególnym rozwiązaniem w tej pułapce jest umieszczenie w ścianach części chwytnej 53 minilejów 55, poprzez które zwabione owady dostają się do jej wnętrza. Część chwytną 53 stanowi naczynie w kształcie ściętego klina lub ściętego ostrosłupa, w którym krótsza krawędź górnej ściany dolega do pnia kasztanowca lub kołnierza naprowadzającego 57. Ścianki boczne ostrosłupa są usytuowane pod kątem 35° do 65° do osi symetrii ostrosłupa. Główne ścianki chwytne mają kształt wybrzuszonego trapezu i są zwrócone wewnętrzną stroną do pnia drzewa, tym samym górna ściana pułapki przybiera kształt wycinka pierścienia. Aby zapewnić lepsze przyleganie wewnętrznej krawędzi górnej ściany pułapki do pni kasztanowców o różnych średnicach, część chwytna może mieć przynajmniej w części budowę harmonijkową. Wypukłe, trójkątne powierzchnie ścian głównych oraz poszczególne części ściany górnej są połączone na stale za pomocą zawiasów harmonijkowych 58, po bokach bryłę części chwytnej zamykają dwie ściany w kształcie podłużnych prostokątów, które są równocześnie zewnętrznymi bokami klinów zewnętrznych, wchodzących w skład bryły, stanowiącej część chwytną, z którą styka się kołnierz 57 naprowadzający owady. W górnej ściance 59 części chwytnej znajdują się minileje, w postaci zwężających się do środka pułapki zagłębień zakończonych otworami, przez które owady dostają się do wnętrza części chwytnej. Ważne jest, aby płaszczyzna podstawy minileja leżała w płaszczyźnie ściany głównej części chwytnej, a krawędzie minilejów nie wystawały ponad nią. Minileje muszą być zlokalizowane jak najbliżej krótszej, wewnętrznej krawędzi ścianki górnej, korzystnie, aby w 1/4 do 1/3 szerokości obejmowały wewnętrzną główną ścianę. W ten sposób optymalnie zlokalizowane minileje będą najlepiej dolegać do pnia, będąc najlepszym pomostem pomiędzy pniem a wnętrzem pułapki. Minileje 55 można również usytuować, w odstępach od siebie co 15 - 20 mm, na głównych, zewnętrznych, trójkątnych ściankach tworzących bryłę części chwytnej.

W innym wariancie rozwiązania zamiast szeregu pojedynczych minilejów 55 może być zastosowana rynienka lejowa o rozstawie krawędzi górnych równym średnicy otworu wlotowego minileja. Rozstaw dolnych krawędzi rynienki powinien być równy średnicy otworu wylotowego minileja. Głębokość rynienki powinna być zbliżona do głębokości minileja 55. Rynienka podobnie jak minileje 55 powinna być skierowana węższym otworem do środka pojemnika części chwytnej 53.

Wskazane jest aby większość sąsiadujących ze sobą otworów wejściowych 54 minilejów 55 było połączonych ze sobą za pomocą prostokątnych klamer 56, najlepiej z drutu o średnicy około 1 mm i długości ramion bocznych około 2 mm dłuższych niż głębokość minilejów 55. Podobne klamry mogą łączyć również zewnętrzną krawędź górnej ściany w kształcie wycinka pierścienia z minilejami 55 usytuowanymi na powierzchni tej ściany. Mają one za zadanie „przechwytywanie owadów poruszających się po górnej, usytuowanej najbliżej powierzchni kory, tym samym po najbardziej chwytnej ścianie pułapki. Jej wewnętrzna krawędź powinna dolegać jak najlepiej do pnia, dlatego przy starych drzewach, o grubej korze, wskazane jest wyrównanie pnia w miejscu styku krawędzi pułapki z korą. Ze względu na zależność zachowania się tego szkodnika od kierunku wiejącego wiatru, część chwytna 53 pułapki może obejmować tylko część pnia. Ze względów praktycznych przy kasztanowcach

PL 205 196 B1 o duż ych obwodach, wskazane jest aby w środki obu najbardziej na zewną trz położonych minilejów, umieszczonych w górnej ścianie pułapki wchodziły hakowate zakończone druty będące przedłużeniem spiczasto zakończonych, ściętych ukośnie w dół dolnych końców kołnierzy, leżących ukośnie względem pionowej osi pnia.

Wskazane jest aby wewnętrzna strona wewnętrznej ściany głównej, jak również wewnętrzne strony ścian leżącego poniżej części chwytnej urządzenia pionująco-nakierowującego, miały strukturę zakładkową lub dachówkową.

Fig. 7 przedstawia pułapkę na owady, składającą się z części chwytnej 63, utworzonej z prostopadłościanów połączonych ze sobą jedną ścianką i rozchodzących się gwiaździście od środka pułapki. Pułapka składa się z dwóch krzyżujących się w środkowej części prostopadłościanów 65, u których dolne ścianki nachylone są ku środkowi pułapki ze znacznym, około 40-45°, spadkiem. Na ściankach bocznych prostopadłościanów znajdują się minileje 64, których ujście znajduje się we wnętrzu części chwytnej. Prostopadłościany tworzące część chwytną przechodzą w dolnej swej części w urządzenie 68 pionująco-nakierowujące. Ma ono za zadanie nakierowywanie głównie wody z opadów atmosferycznych i owadów na element separujący 67 owady od wody i drobnych zanieczyszczeń. Część chwytna jest połączona z pojemnikiem 66 na odłowione owady za pomocą elementu łączącego 69.

Dla osiągnięcia lepszej skuteczności pułapki wskazane jest, aby zewnętrzne krawędzie poszczególnych prostopadłościanów, przynajmniej w części, połączone były z najbliżej sąsiadującymi minilejami za pomocą klamer naprowadzających, podobnie jak to ma miejsce w przypadku pułapki napniowej. Tego typu klamry powinny łączyć również niektóre sąsiadujące ze sobą minileje, poprzez ułożenie klamer, przykładowo w „jodełkę.

Fig. 8 przedstawia pułapkę na owady, składającą się z części chwytnej 75, przypominającej kształtem prostopadłościan, na którego ściankach znajdują się minileje 74, z urządzenia pionująco-nakierowującego 73, elementu łączącego 78 oraz pojemnika 71 na odłowione owady, wyposażonego w urządzenie separujące 79. W jednym z wariantów części chwytnej ścianki boczne tworzą zagłębienie w postaci ostrosłupa ściętego, które w swoim środku zamiast wierzchołka posiada otwór wlotowy minileja 77. W przedstawionym rozwiązaniu część chwytna u dołu przechodzi w element pionująco-nakierowujący 73, którego dolny otwór znajduje się nad urządzeniem separującym 79 pułapki.

Wewnętrzne ściany mogą być pokryte elementami o budowie zakładkowej lub dachówkowej.

Pułapka przedstawiona na fig. 9 zasadniczo składa się z części chwytnej 94 i pojemnika 97 na odłowione owady, elementu łączącego 96, urządzenia pionująco-naprowadzającego 95 owady na urządzenie separująco-odwadniające 98, znajdujące się w pojemniku 97 na odłowione owady. W dolnej części urządzenia pionująco-naprowadzającego owady znajduje się pojemnik 99 na większe zanieczyszczenia, które gromadząc się w nim, nie zatykają drobnych otworów urządzenia separującoodwadniającego 98. Pojemnik 99 na większe zanieczyszczenia znajduje się powyżej urządzenia separująco-odwadniającego 98, które oddziela owady od wody i drobnych zanieczyszczeń.

W szczególnym rozwiązaniu, przedstawionym na fig. 10, urządzenie separująco-odwadniające jest dodatkowym pojemnikiem 101 w kształcie odwróconego zamkniętego stożka lub ostrosłupa lub bryły o podobnym kształcie o ścianach wykonanych z ciemnego, przepuszczającego wodę i parę, a nieprzepuszczającego światło, materiału. Zbiornik dodatkowy 101 jest połączony z częścią chwytną 104, która posiada urządzenie nakierowujące 105. Do dodatkowego zbiornika 101 mogą wpadać wszystkie zanieczyszczenia i owady, do którego również może wpływać woda. W górnej części zbiornika usytuowany jest otwór 106 prowadzący do zbiornika 103 na odłowione owady. Ściany pojemnika 103 na odłowione owady i ściany przewodu 102 łączącego są przezroczyste, dzięki temu owady, które wpadły przez górny otwór 106 do ciemnego wnętrza dodatkowego pojemnika 101, kierują się po ukośnych ścianach do jaśniejszej części urządzenia separującego dzięki efektowi fototropii, a stamtąd poprzez otwór 106 i łącznik lub przewód 102 łączący, przedostają się do pojemnika 103 na odłowione owady, wypełnionego płynem konserwującym.

Cechą szczególną przedstawionych rozwiązań jest zastosowanie urządzenia, które umożliwia pionowe położenie pojemnika chwytnego. Jest nim elastyczne lub przegubowe połączenie. Dzięki niemu możliwe jest, pod działaniem ciężaru pojemnika, usytuowanie otworu wylotowego części chwytnej zawsze centrycznie nad urządzeniem do oddzielania owadów od wody, bez względu na wielkość spadku terenu lub nachylenia pnia drzewa. Zapobiega to przedostawaniu się wody opadowej do wnętrza pojemnika na odłowione owady i rozcieńczaniu znajdującego się w nim płynu konserwującego.

Claims (21)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Pułapka do odłowu szkodliwych owadów leśnych, ogrodniczych i rolniczych zawierają ca część chwytną z otworem wylotowym i pojemnik na odłowione owady, pomiędzy którymi znajduje się droga przemieszczania się owadów, na której znajduje się urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów, które jest umieszczone powyżej poziomu dna pojemnika i poniżej otworu wylotowego części chwytnej, przy czym rzut poziomy otworu wylotowego części chwytnej na płaszczyznę urządzenia do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów zawiera się w powierzchni urządzenia do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów, pod którym znajduje się wlot urządzenia odprowadzającego wodę i drobne zanieczyszczenia na zewnątrz, według zgłoszenia nr P-361513, znamienna tym, że część chwytna (17) ma urządzenie nakierowujące owady na urządzenie (8) do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów.
2. 2. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że część chwytna (17) ma kształt otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi, który w części dolnej posiada otwór i którego część dolna tworzy urządzenie nakierowujące (18).
3. 3. Pułapka według zastrz. 2, znamienna tym, że nad częścią chwytną (17) znajduje się daszek (10), przy czym przestrzeń pomiędzy częścią chwytną (17) a daszkiem (10) tworzy przestrzeń wlotową (11) ułatwiającą dostanie się owadów do środka pułapki.
4. 4. Pułapka według zastrz. 2, znamienna tym, że część chwytna (27) i pojemnik (25) na odłowione owady osłonięty jest siatkowym workiem (26), którego górne brzegi połączone są na całości obwodu z zewnętrznymi krawędziami otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi.
5. 5. Pułapka według zastrz. 2, znamienna tym, że we wnętrzu otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi jest umieszczona konstrukcja usztywniająca, której zewnętrzne krawędzie dolegają do wewnętrznej ściany otwartego u góry pojemnika zwężającego się ku dołowi.
6. 6. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że zewnętrzny element części chwytnej ma kształt otwartej u dołu bryły wielościennej zwężającej się ku górze, która w części górnej posiada otwór.
7. 7. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że pod otworem bryły wielościennej jest umieszczony wewnętrzny element części chwytnej, tworzący urządzenie nakierowujące, którego wylot znajduje się nad urządzeniem separującym.
8. 8. Pułapka według zastrz. 7, znamienna tym, że dookoła otworu bryły wielościennej umieszczony jest elastyczny kołnierz (45), który pełni rolę uszczelnienia pomiędzy zewnętrznym elementem części chwytnej a wewnętrznym elementem części chwytnej.
9. 9. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że boczne ściany bryły wielościennej mają kształt trapezu i są usytuowane pod kątem od 25° do 35° względem powierzchni gleby.
10. 10. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że powierzchnia otworu bryły wielościennej leży powyżej powierzchni gleby, dzięki podwieszeniu za pomocą uchwytów (31) do podpórki (41).
11. 11. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że boczne ściany bryły wielościennej są wykonane z czarnego płótna umocowanego do sztywnej ramy.
12. 12. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że boczne ściany bryły wielościennej tworzą fartuch (40), który jest częściowo zakopany w glebę.
13. 13. Pułapka według zastrz. 6, znamienna tym, że w miejscach łączenia się krawędzi ścian bryły wielościennej na całej długości łączenia umieszczone są listwy naprowadzające (42).
14. 14. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że częścią chwytną (53) jest naczynie w kształcie ściętego klina przechodzące u dołu w urządzenie (57) nakierowujące.
15. 15. Pułapka według zastrz. 14, znamienna tym, że w ściankach bocznych naczynia znajdują się minileje (55), zwężające się do wnętrza naczynia.
16. 16. Pułapka według zastrz. 15, znamienna tym, że minileje (55) mają kształt stożków ściętych lub rynienek.
17. 17. Pułapka według zastrz. 15, znamienna tym, że minileje (55) łączą klamry w kształcie litery „U”, o szerokości równej dystansowi pomiędzy osiami symetrii sąsiadujących minilejów (55).
18. 18. Pułapka według zastrz. 14, znamienna tym, że ściany zewnętrzne mają kształt harmonijki lub naczynie jest podzielone na wiele symetrycznych klinów połączonych ze sobą za pomocą giętkich łączy.
19. 19. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że część chwytna (63) jest utworzona z prostopadłościanów połączonych ze sobą i rozchodzących się gwiaździście od środka części chwytnej (63).

    PL 205 196 B1
20. 20. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że część chwytna (75), ma kształt prostopadłościanu, na którego ściankach znajdują się małe otwory lub minileje (74), oraz większe otwory wlotowe (77).
21. 21. Pułapka według zastrz. 1, znamienna tym, że urządzenie do oddzielania wody i drobnych zanieczyszczeń od owadów jest dodatkowym zbiornikiem o ściankach z materiału wodoprzepuszczalnego i paroprzepuszczalnego, który nie przepuszcza światła, przy czym dodatkowy zbiornik ma w swojej górnej części otwór prowadzący do zbiornika na odłowione owady, który jest wykonany z przepuszczającego światło materiału.