Wieksza czesc dotychczas znanych przy¬ rzadów do ogrzewania, dzialajacych na za¬ sadzie katalizy, jest przeznaczona do ben¬ zyny, lecz moze dzialac nalezycie tylko w razie zastosowania do tego celu benzyny lekkiej, np. stosowanej w lotnictwie i tury¬ styce. Odwrotnie, przyrzady takie nie dzia¬ laja wcale albo dzialaja zle, wydajac nie¬ przyjemne zapachy i zanieczyszczajac sie bardzo szybko, przy uzyciu cieczy palnych, odmiennych od benzyny, stosowanej w tu¬ rystyce lub lotnictwie.Zwlaszcza przyrzady te nie dzialaja wcale, albo dzialaja wadliwie lub bardzo krótkotrwale w razie stosowania wszelkich odmian benzyny, zawierajacych z jednej strony znaczna ilosc (wieksza od 15%) re¬ sztek, wrzacych powyzej 160°C, z drugiej zas strony znaczna ilosc (wieksza od 5%) nienasyconych weglowodorów acyklicz¬ nych.Wskutek rozpowszechnienia sie sposo¬ bów rozszczepiania, odmiany benzyny, sprzedawane pospolicie w handlu pod na¬ zwa benzyny do celów turystyki, zawieraja coraz to wieksze ilosci wzmiankowanych powyzej weglowodorów, z czego wynika, ze gatunki benzyny, które mozna stosowac w przyrzadach do ogrzewania, dzialajacych na zasadzie katalizy, sa coraz to mniej *) Wlascicielka patentu oswiadczyla, ze wynalazcami sa: Louis Tallon i Henri Pravaz.Uczac. W ten sposób stosowanie tych przy¬ rzadów zostaje znacznie ograniczone., Wynalazek niniejszy ma na celu umozli¬ wienie nalezytego dzialania przyrzadów do ogrzewania, dzialajacych na zasadzie kata¬ lizy, przy uzyciu wszelkich gatunków ben¬ zyny oraz wiekszosci innych cieczy pal¬ nych.W tym celu sposób, stanowiacy przed¬ miot niniejszego wynalazku, polega z jed¬ nej strony na rozszczepianiu wewnatrz przyrzadu produktów parowania cieczy pal¬ nej w celu przeksztalcenia weglowodorów wyzszego rzedu w weglowodory rzedu niz¬ szego, a weglowodorów nienasyconych w weglowodory nasycone, z drugiej zas stro¬ ny polega on na zwiekszeniu aktywnosci katalizatora utleniajacego przez zmuszenie go do dzialania w obecnosci innego katali¬ zatora metalicznego, pobudzajacego dzia¬ lanie katalizatora utleniajacego.Rozszczepianie ciezkich weglowodorów w celu przeksztalcenia ich w weglowodory lekkie odbywa sie przy temperaturze wzglednie umiarkowanej (okolo 200°C) przez scisle zetkniecie ich par z pewnemi metalami czynnemi, jak miedzia, niklem i t. d.( dobranemi tak, aby ich dzialanie ka¬ talityczne przy tej temperaturze powodo¬ walo wskazane powyzej przeksztalcanie sie weglowodorów. Te metale czynne sa stoso¬ wane w takiej postaci, ze posiadaja bardzo duza powierzchnie zetkniecia sie z gazami, umozliwiajac jednoczesnie przechodzenie tych gazów poprzez warstwe metalu czyn¬ nego, zwlaszcza stosowane sa one w posta¬ ci metalowej siatki o bardzo drobnych ocz¬ kach.Przechodzenie par weglowodorów przy tej temperaturze przez taka siatke powodu¬ je wewnetrzne przesuwanie sie w czastecz¬ kach ciezkich weglowodorów z utworzeniem weglowodorów lekkich nizszego rzedu i wy¬ dzieleniem wegla.Rozklad taki z wydzieleniem wegla wy¬ zwala wodór, który nasyca weglowodory nienasycone, zwlaszcza zas weglowodory e- tylenowe.Katalizator rozszczepiajacy jest umie¬ szczany w ten sposób, ze wszystkie pary weglowodorów zostaja poddane jego dzia¬ laniu, poczem lacza sie z tlenem powietrza w obecnosci katalizatora utleniajacego, któ¬ rego zadanie polega na wywolaniu reakcji egzotermicznej, wytwarzajacej cieplo.Jeden z przykladów takiego umieszcze¬ nia moze polegac, np. w razie zastosowania katalizatora utleniajacego, posiadajacego postac poduszki z welny azbestowej prze¬ puszczajacej gazy, powleczonej platyna, na nalozeniu siatki z metalu czynnego na powierzchnie tej poduszki, skierowana ku wnetrzu przyrzadu.Z drugiej strony wedlug wynalazku ni¬ niejszego aktywnosc katalizatora utlenia¬ jacego moze byc znacznie wzmozona przez umieszczenie na zewnetrznej powierzchni poduszki, t. j. w glównej strefie zetkniecia sie gazów z tlenem powietrza, warstwy in¬ nego metalu czynnego, np. niklu, zastosowa¬ nego w takiej postaci, aby posiadal on duza powierzchnie stykania sie z gazami, zwla¬ szcza zas w postaci siatki o drobnych ocz¬ kach.Przyrzad, w którym obydwa wzmianko¬ wane powyzej zabiegi sa wykonywaae we wlasciwej kolejnosci, powinien byc zao¬ patrzony np. w poduszke z welny azbesto¬ wej, powleczonej platyna, wyposazona na swej powierzchni, zwróconej ku wnetrzu przyrzadu, w zwiezla siatke miedziana, a na powierzchni zewnetrznej w zwiezla siat¬ ke niklowa. Nalezy zaznaczyc, ze miedziana siatka, umieszczona na powierzchni podu¬ szki, moze pobudzac aktywnosc katalizato¬ ra tej poduszki.Poniewaz te siatki metalowe odprowa¬ dzaja pewna ilosc ciepla podczas dzialania przyrzadu do ogrzewania, dzialajacego na zasadzie katalizy, okazalo sie korzystnem wyposazenie tych przyrzadów w narzady, przenoszace cieplo przez przewodnictwo z — 2 -powierzchni poduszki na czesc knota, w któ¬ rej zachodzi parowanie weglowodorów. Na¬ rzady te moga posiadac postac np. dwóch malych precików z metalu, bedacego do¬ brym przewodnikiem ciepla. Jeden koniec kazdego precika jest przytwierdzony do rurki, zawierajacej knot, drugi zas styka sie z powierzchnia poduszki, stanowiacej katalizator utleniajacy.Ponadto katalizator dodatkowy, pobu¬ dzajacy aktywnosc katalizatora utleniaja¬ cego, moze byc umieszczony w postaci nie¬ skonczenie malych czasteczek, przymoco¬ wanych do welny azbestowej lub do jakie¬ gokolwiek odpowiedniego podloza, lub tez w postaci s*'atki o drobnych oczkach we¬ wnatrz wzmiankowanej poduszki.Na rysunku uwidoczniono kilka przy¬ kladów zastosowania wynalazku w przy¬ rzadach rozmaitego ksztaltu, przyczem li¬ tera A oznacza poduszke, w której zacho¬ dzi przy wzglednie niskiej temperaturze polaczenie egzotermiczne par weglowodo¬ rów z tlenem powietrza w obecnosci roz¬ drobnionej platyny, stanowiacej kataliza¬ tor utleniajacy.Litera B oznacza komore parowania, C — scianke tej komory, D — knot, zanu¬ rzony we wkladce chlonnej E, wypelniaja¬ cej wnetrze zbiorniczka F na paliwo, posia¬ dajacego otwór do napelniania z kor¬ kiem H.Litera G oznacza uszczelke, umieszczo¬ na pomiedzy poduszka A i scianka C ko¬ mory parowania.Wedlug wynalazku czesc knota D, sta¬ nowiaca powierzchnie parowania, jest oto¬ czona siatka / z metalu czynnego, posiada¬ jaca na fig. 1 postac dzwonu i bedaca kata¬ lizatorem rozszczepiania i uwodorniania weglowodorów. Rozdziela on komore paro¬ wania na dwie czesci tak, ze wszystkie pa¬ ry weglowodorów musza przejsc przezen w celu przedostania sie z jednej czesci komo¬ ry do drugiej.Dzwon ten moze byc wykonany tak, aby go mozna bylo latwo zdjac; moze np. on posiadac na swym brzegu pierscien nagwin¬ towany 2, wkrecany w pierscien nagwinto¬ wany 3, przytwierdzony do scianek C ko¬ mory parowania.Na fig. 6 katalizator rozszczepiania i u- wodorniania stanowi siatka miedziana 1, u- mieszczona na powierzchni poduszki A, zwróconej ku knotowi. Na zewnetrznej po¬ wierzchni tej poduszki znajduje sie siatka niklowa 5, która ma na celu pobudzanie dzialalnosci katalizatora utleniajacego, ze¬ spolonego z poduszka A.Na fig. 2 poduszka A, skojarzona z ka¬ talizatorem utleniajacym, posiada ksztalt prostokatny, na jej powierzchni zas, skiero¬ wanej ku wnetrzu przyrzadu, znajduje sie katalizator rozszczepiajacy i uwodorniaja¬ cy, utworzony z siatki B z odpowiedniego metalu. Fig. 3 jest podluznym przekrojem wzdluz linji 3 — 3 przyrzadu, przedstawio¬ nego na fig. 2.Na fig. 4 poduszka A posiada postac wydrazonego walca. Na wewnetrznej jego powierzchni znajduje sie warstwa azbestu, na której ulozony jest nader rozdrobniony katalizator rozszczepiajacy i uwodorniajacy 1. Na zewnetrznej zas jego powierzchni znajduje sie siatka 5 z metalu czynnego, majaca na celu pobudzanie aktywnosci ka¬ talizatora utleniajacego, zespolonego z po¬ duszka A.Na fig. 5 poduszka A posiada ksztalt czaszy. Wewnatrz komory parowania znaj¬ duje sie siatka katalizatora rozszczepiaja¬ cego i uwodorniajacego /, a na powierzchni wewnetrznej poduszki A znajduje sie siat¬ ka z metalu czynnego 4, której dzialanie u- zupelnia dzialanie katalizatora / i która po¬ budza ponadto aktywnosc katalizatora u- tleniajacego, zespolonego z poduszka A.Na fig. 7 komora parowania, znajduja¬ ca sie nad ta czescia knota D, w której za¬ chodzi parowanie weglowodorów, jest oto¬ czona lejkiem 6, który z jednej strony opie¬ ra sie na wystepie pierscieniowym 7 rurki, — 3 —w której umieszczony jest knot D, a z dru¬ giej strony na poduszce A albo, jak to przedstawia rysunek, na sciance C przyrza¬ du. Lejek ten dzieli wiec przestrzen, znaj¬ dujaca sie nad knotem, na dwie strefy: stre¬ fe obojetna B1 i wlasciwa komore parowa¬ nia B2. W lejku 6 umieszczony jest katali¬ zator rozszczepiajacy i uwodorniajacy /.Fig. 8 przedstawia podobny przyrzad, zaopatrzony w narzady, sluzace do przeka¬ zywania ciepla z powierzchni poduszki A na czesc knota, w której odbywa sie paro¬ wanie. Narzady te stanowia w danym wy¬ padku dwa male preciki mosiezne, przy- czem jeden koniec kazdego precika jest przytwierdzony do górnej czesci rurki L, w której osadzony jest knot, drugi zas koniec jest zlekka wygiety, aby mógl sprezynowac, i oparty o katalizator /, umieszczony na po¬ wierzchni poduszki A, zwróconej ku wne¬ trzu przyrzadu. PL