PL201059B1 - Siodełko do roweru - Google Patents

Abstract

Siodełko do roweru ma siedzisko (1), składające się z części miękkiej (2) w postaci wymiennej wykonanej ze sprężystego materiału, wyprofilowanego tak, aby tworzył kontroparcie i podstawy (3) wykonanej z twardego sprężystego materiału wyprofilowanego tak, że w środkowej części, wzdłuż podstawy znajduje się wypukłość, która przechodząc do krawędzi stopniowo opada. Siedzisko ma w części środkowej wypukłość (4) oraz zespół wsporczy (5) stanowiący podstawę siedziska siodełka rowerowego, wykonaną z odpowiednio wyprofilowanego drutu (6) o dużej twardości i sprężystości, mający cześć dolną w postaci ułożonych w ką cie rozwartym początkowych odcinków drutu (7, 8, 9, 10), cześć środkową w postaci ułożonych równolegle (11, 12) i na końcu wygiętych do góry pod kątem ostrym i cześć górną w postaci tworzącej płaską figurę geometryczną (13, 14, 15), przy czym w miejscach (15, 16, 17) połączona jest trójpunktowo (A, B, C) z siedziskiem (1) w sposób umożliwiający boczne wahadłowe w stosunku jazdy ugięcia i/lub wychylenia (H), jak również tylne ugięcia (H) siedziska (1). Inną wersją wykonania podstawy (18) siedziska (1), jest wykonanie z jednego kawałka metalu w kształcie przypominającym odwróconą, o 90 stopni literę „T”, który w tylnej części zbliżona jest do prostokąta (19) z jednym bokiem zwężającym się tworząc prostokąt we wnętrzu, w którym znajduje się wycięty prostokąt (20)..

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL 201059 (13) B1 (²¹) Numer zgłoszema: 36^{5015 51}) Int.Cl.

B62J 1/00 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 10.02.2004

Siodełko do roweru

(43) Zgłoszenie ogłoszono: 22.08.2005 BUP 17/05	(76) Uprawniony i twórca wynalazku: Kruczkowski Jacek,Ligota Czamborowa,PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.03.2009 WUP 03/09

(57) Siodełko do roweru ma siedzisko (1), składające się z części miękkiej (2) w postaci wymiennej wykonanej ze sprężystego materiału, wyprofilowanego tak, aby tworzył kontroparcie i podstawy (3) wykonanej z twardego sprężystego materiału wyprofilowanego tak, że w środkowej części, wzdłuż podstawy znajduje się wypukłość, która przechodząc do krawędzi stopniowo opada. Siedzisko ma w części środkowej wypukłość (4) oraz zespół wsporczy (5) stanowiący podstawę siedziska siodełka rowerowego, wykonaną z odpowiednio wyprofilowanego drutu (6) o dużej twardości i sprężystości, mający cześć dolną w postaci ułożonych w kącie rozwartym początkowych odcinków drutu (7, 8, 9, 10), cześć środkową w postaci ułożonych równolegle (11, 12) i na końcu wygiętych do góry pod kątem ostrym i cześć górną w postaci tworzącej płaską figurę geometryczną (13, 14, 15), przy czym w miejscach (15, 16, 17) połączona jest trójpunktowo (A, B, C) z siedziskiem (1) w sposób umożliwiający boczne wahadłowe w stosunku jazdy ugięcia i/lub wychylenia (H), jak również tylne ugięcia (H) siedziska (1). Inną wersją wykonania podstawy (18) siedziska (1), jest wykonanie z jednego kawałka metalu w kształcie przypominającym odwróconą, o 90 stopni literę „T”, który w tylnej części zbliżona jest do prostokąta (19) z jednym bokiem zwężającym się tworząc prostokąt we wnętrzu, w którym znajduje się wycięty prostokąt (20)........

PL 201 059 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest siodełko do roweru.

Znane są siodełka z opisów w patentach europejskich EP 0467541-A1, EP 00432778-A2 oraz EP 0091016-A2, w których wykorzystano na przykład podział siedziska na dwie części czy szukano innych rozwiązań zapewniających komfort i bezpieczeństwo.

W Stanach Zjednoczonych opatentowano rozwiązanie US Patent 4512608, polegające na podzieleniu siedzenia na dwie niezależne części w stałym położeniu w stosunku do elementu wsporczego.

W Europie znane jest rozwiązanie EP 0816214-A2, w którym siedzisko ma ustaloną tylną część połączoną z ramą, z której wystają dwa równoległe elementy wsporcze - wahliwie przymocowane do ustalonej części siedziska, przy czym każdy z tych elementów przytrzymuje dolną część uda rowerzysty i porusza się wraz nim podczas pedałowania.

Znane jest, opisane w patencie PL 342236 siodełko do roweru, w którym wykorzystano anatomiczny obrys pośladków rowerzysty oraz przedstawiono wykonanie siodełka do roweru, które zawiera dwa oddzielne siedziska podparte przez zespół wsporczy, a także każde z oddzielnych siedzisk posiada część ruchomą w stosunku do pierwszej części, przy czym ta część jest obrotowo połączona z czopem zawiasowym. Mimo pokrycia części sztywnych siodełka sprężystym materiałem a także podparcia ud podczas naprzemiennych ruchów wykonywanych podczas pedałowania, rozwiązanie to nie zapewnia rowerzyście pełnego komfortu.

Przedstawione powyżej rozwiązania zawierają szereg teoretycznych rozwiązań, które nie sprawdziły się w praktyce lub są tak skomplikowane, że uruchomienie produkcji byłoby ekonomicznie nieuzasadnione.

Mimo zróżnicowania kształtów siodełek poprzez zmniejszenie - w przypadku siodełek sportowych względnie zwiększenie - w przypadku siodełek turystycznych - podstawy „trójkąta”, żadne z tych siodełek nie zapewnia rowerzyście pełnego komfortu jazdy. Podczas pedałowania wewnętrzne obszary ud i krocza ocierają się o powierzchnię siedziska, co powoduje podrażnienia skóry, natomiast mała powierzchnia podparcia ciała skutkuje bólem okolic lędźwi.

Wszystkie znane dotychczas rozwiązania obarczone są wadami:

- mężczyźni i kobiety korzystają z tych samych siodełek, pomimo oczywistych różnic w budowie anatomicznej,

- u mężczyzn istnieje zwiększone ryzyko zachorowania na wiele groźnych schorzeń: mikrourazy prostaty, do jakich dochodzi podczas jazdy rowerem, wywołują m.in. raka prostaty, a mikrourazy jąder mogą doprowadzić do powstania nowotworów jąder, impotencji czy bezpłodności,

- poprzez rozdzielenie siedzisk zwiększa ryzyko mechanicznego urazu jąder,

- sztywny rozstaw siedzisk „indywidualizuje” rozwiązanie i uniemożliwia jego szerokie wykorzystanie,

- wywołują wrażenie zsuwania się z siedziska,

- nie amortyzują wstrząsów drgań,

- wymuszają przyjęcie pozycji pionowej podczas pedałowania, w wyniku czego nadmiernie obciążają kręgosłup,

- ograniczają możliwość pełnego rozwarcia nóg podczas pedałowania,

- przeznaczone są dla wąskiego grona użytkowników.

Przedmiotowy wynalazek ma na celu usunięcie wymienionych wad i niedogodności.

Najważniejszym zadaniem sidełka według wynalazku, jest takie ukształtowanie jego linii zarysu, która odpowiada linii zarysu pośladków rowerzysty, dopasowując się anatomicznie, wraz z eliminacją jakichkolwiek nacisków miejscowych, nawet po ponad stu kilometrach jazdy rowerem.

Kolejnym zadaniem wynalazku jest całkowite wyeliminowanie ześlizgiwania się pośladków z odpowiednio ukształtowanego siedziska.

Dalszym zadaniem wynalazku jest zapewnienie, by siodełko wykonując wahadłowe ruchy eliminowało wywoływanie jakichkolwiek napięć kręgosłupa rowerzysty.

Zadania te zostały osiągnięte na drodze wykonania siodełka do roweru, które wg wynalazku, zawiera siedzisko składające się z dwóch części: miękkiej w postaci wymiennej wyściółki ze sprężystego materiału oraz podstawy wykonanej z twardego sprężystego materiału wyprofilowanego tak, jak anatomiczne odbicie pośladków, przy czym w części środkowej ma wgłębienie eliminujące obcieranie w okolicy krocza, jak również zapewnia wentylację. W szczególności zespól wsporczy siedziska według wynalazku, wykonany z odpowiednio wyprofilowanego sprężystego drutu i z jednego kawałka metalu, wyprofilowanego tak, by przy trójpunktowym połączeniu z siedziskiem, umożliwiający jego

PL 201 059 B1 boczne i tylne ugięcia amortyzujące wstrząsy wywołane jadą na rowerze. Wymienione wyżej zadania i zalety zostaną bliżej objaśnione w opisie przykładu korzystnego wykonania przedmiotowego wynalazku, w którym: fig. 1 - przedstawia siodełko w widoku z góry, fig. 2 - siodełko w widoku z przodu, fig. 3 - przedstawia siodełko w widoku z boku, fig. 4 - podstawę siodełka w widoku perspektywicznym z góry od boku, fig. 5 - podstawę sidełka w widoku z góry, fig. 6 - przedstawia zespół wsporczy w widoku perspektywicznym z góry od przodu, fig. 7 - zespół wsporczy w widoku z góry, fig. 8 - siodełko w widoku perspektywicznym od góry z zespołem wsporczym z metalu, fig. 9 - siodełko w widoku perspektywicznym od góry z zespołem wsporczym z drutu, fig. 10 - przedstawia siodełko w widoku perspektywicznym z góry od przodu, fig. 11 - siodełko w widoku od góry z wymiennymi wkładkami miękkimi w zależności od upodobań rowerzysty.

Jak to uwidoczniono na fig. 1 do 11, siodełko według przedmiotowego wynalazku, zawiera siedzisko i składające się z dwóch części 2 i 3, na którym siedzi rowerzysta, w części środkowej ma wgłębienie 4 podparte przez zespół wsporczy 5, złączony z ramą roweru w odpowiednim położeniu. Zespół wsporczy siedziska siodełka, wykonany jest z odpowiednio wyprofilowanego drutu 6 w odcinkach 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, przy czym w miejscach 15, 16, 17 połączonego trójpunktowo z siedziskiem l w punktach A, B, C - umożliwiające boczne wahadłowe H w stosunku do kierunku jazdy ugięcia i/lub wychylenia, jak również tylne ugięcia siedziska S amortyzujące wstrząsy wywołane jazdą na rowerze. Zespół wsporczy może być również wykonany z jednego kawałka blachy 18 z wyciętym prostokątem 20, odpowiednio wyprofilowanego w odcinkach 21, 22, 23, z wyciętym otworem 24 umożliwiającym mocowanie podstawy siedziska 18, w sposób umożliwiający jego boczne H i tylne ugięcia S, amortyzujące wstrząsy wywołane jadą na rowerze. Siedzisko 1 składające się z łatwo wymiennej części miękkiej 2 wyprofilowanej tak, aby tworzyło kontroparcie uniemożliwiające ześlizgiwanie się pośladków z siedziska i podstawy 3 wykonanej z twardego sprężystego materiału wyprofilowanego tak jak anatomiczne odbicie pośladków, która ma w części środkowej wgłębienie 4, zapewniające wentylację i eliminujące otarcia. Zgodnie z powyższym, można stwierdzić, że siodełko według przedmiotowego wynalazku realizuje wszystkie założone zadania, nawet przy ponad stukilometrowej jeździe na rowerze.

Siodełko rowerowe, wykonane według wynalazku i wszystkie jego części składowe mogą przybierać kształty inne od pokazanych i opisanych. Również materiały do jego wykonania mogą być różnorodne, zależnie od potrzeb użytkownika i cech narzuconych przez producenta siodełka.

Niezależnie od sporządzonego opisu wynalazku na podstawie załączonych rysunków, jest zrozumiałe, że może on ulegać modyfikacjom, zawierającym w zakresie wyznaczonym ideą wynalazku, wyrażoną w części znamiennej zastrzeżeń.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Siodełko do roweru, zawiera jednoczęściowe siedzisko umożliwiającego podparcie pośladków rowerzysty podczas jazdy i zespołu wsporczego połączonego przez kolumnę z ramą roweru, znamienne tym, ze siedzisko (1) składa się z części miękkiej (2) w postaci wyściółki ze sprężystego materiału, wyprofilowanego tak, aby tworzył kontroparcie i z podstawy (3) wykonanej z twardego sprężystego materiału wyprofilowanego tak, że w środkowej części, wzdłuż podstawy znajduje się wypukłość, która przechodząc do krawędzi stopniowo opada (4) oraz zespół wsporczy (5).
2. 2. Siodełko do roweru według zastrz. 1, znamienne tym, ze specjalna miękka cześć pokrycia (2), jest wymienna bez zastosowania narzędzi (2), (23 (2) i (2').
3. 3. Siodełko rowerowewedług zastrz. 1 znamienne tym, ze zespół siedziska siodełka go (6), ma podstawę wykonaną z odpowiednio wyprofilowanego drutu, o dużej twardości i sprężystości, w dolnej części (7, 8, 9, 10) ułożonego w kacie rozwartym początkowych odcinków drutu, w części środkowej ułożonych równolegle (11, 12) a na końcu wygiętych do góry pod katem ostrym i cześć górną w postaci zakończenia tworzącego figurę geometryczna. (13, 14,15), przy czym w miejscach (15, 16, 17) połączony jest trójpunktowo (A, B, C) z siedziskiem w sposób umożliwiający boczne, wahadłowe w stosunku do kierunku jazdy ugięcia i/lub wychylenia (H), a także ugięcia siedziska (S).
4. 4. Siodełko do roweru według zasSirz. 1, tym, ze ©8 ma podsSawę wykonaną z jednego kawałka metalu w kształcie przypominającym odwrócona o 90 stopni literę „T”, który w tylnej części zbliżony jest kształtem do prostokąta (19) z jednym bokiem zwężającym się tworzącym prostokąt we wnętrzu, w którym znajduje się wycięty prostokąt (20) zwężający się w środkowej części

   PL 201 059 B1 z jednoczesnym wygięciem do góry (21), tworząc prosty odcinek (22), który w końcowej fazie zagina się pod katem ostrym (23) i zamyka się w końcowej części, przy czym znajduje się tam otwór (24) do umocowania podstawy siedziska (18), w sposób umożliwiający jego boczne (H) i tylne ugięcia (S).