PL198281B1 - Kompozyt ceramiczno-polimerowy i sposób wytwarzania kompozytu ceramiczno-polimerowego - Google Patents

Abstract

1. Kompozyt ceramiczno-polimerowy zawierający fazę ciągłą i fazę rozproszoną, w którym fazę ciągłą stanowi porowaty materiał ceramiczny o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 μιτι, znamienny tym, że fazą rozproszoną jest segmentowy elastomer nitrylowo- -mocznikowo-uretanowy wypełniający pory otwarte wmateriale ceramicznym w ilości od 10 do 100%, przy czym elastomer ma budowę przedstawioną jako zbiór segmentów sztywnych S i giętkich G-{(S)p-(G)v}n, gdzie p i v > 1, a n > 20, przy czym segmenty sztywne powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowego, co najmniej dwufunkcyjnego izocyjanianu alifatycznego lub aromatycznego z dicyjanodiamidem i prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi, a segmenty giętkie powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowych i oligomerycznych, co najmniej dwufunkcyjnych związków alifatycznych lub aromatycznych z grupami izocyjanianowymi z oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej, dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi. 5. Sposób wytwarzania kompozytu ceramiczno-polimerowego, w którym fazę ciągłą stanowi materiał ceramiczny o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 p.m, znamienny tym, że z materiału ceramicznego usuwa się powietrze pod ciśnieniem 2-5 hPa, w temperaturze 110- 120°C, jednocześnie wprowadzając w odpowietrzone pory mieszaninę substratów przeznaczoną do otrzymywania segmentowych elastomerów nitrylo-mocznikowo-uretanowych, po czym prowadzi się reakcję poliaddycji w czasie 14-16 godzin, pod ciśnieniem atmosferycznym, przy czym mieszanina substratów składa się z dicyjanodiamidu (składnik A), związków alifatycznych zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub związków aromatycznych zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierających co najmniej dwie grupy izocyjanianowe (składnik B) oraz prostych, zawierających od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i/lub oligomerycznych, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnych związków aminowych, aminohydroksylowych, hydroksylowych lub ich mieszanin (składnik C), zaś stosunek molowy składnika B do składnika C wynosi od 1,2 do 4, a stosunek molowy składnika B do sumy składników A i C wynosi od 1 do 2.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kompozyt ceramiczno-polimerowy i sposób wytwarzania kompozytu ceramiczno-polimerowego.

Poszukiwania nowych materiałów, zarówno konstrukcyjnych, jak i funkcjonalnych, idą w kierunku łączenia ze sobą materiałów różniących się właściwościami mechanicznymi, fizycznymi i chemicznymi. Powstałe w ten sposób kompozyty posiadają właściwości nieosiągalne przez pojedyncze materiały.

Znane są kompozyty polimerowo-ceramiczne, w których fazę ciągłą stanowi polimer organiczny, a fazą rozproszoną jest materiał ceramiczny (na przykład z publikacji M. Przygoda, A. Pawlak, A. Gałęski, Charakterystyka napełniaczy węglanowych do tworzyw sztucznych Polimery - Tworzywa wielkocząsteczkowe, 40, 5, 289-297 (1995)). Cechą charakterystyczną tego rodzaju kompozytów jest obecność w polimerze wypełniaczy w postaci ziaren lub włókien nieorganicznych, takich jak kreda, krzemionka, włókna szklane, węglowe itp. Napełniacze dodawane do polimeru powodują modyfikację prawie wszystkich właściwości. Znane ze stanu techniki kompozyty polimerowo-ceramiczne wytwarza się wprowadzając do polimeru odpowiednią ilość ziaren lub włókien wypełniacza ceramicznego, o określonej wielkości i rozkładzie wielkości. Polimer z napełniaczem formuje się zazwyczaj metodą prasowania, wtrysku, wytłaczania, odlewania itp.

Gama stosowanych wypełniaczy w tego typu kompozytach jest bardzo szeroka. Najczęściej stosowane są kreda, dolomit, krzemionka, tlenek glinu, węgiel w postaci sadzy, włókna szklane, węglowe, glinokrzemianowe i inne.

Znane są ceramiczne kształtki porowate wytwarzane sposobami opisanymi w literaturze naukowej (Mikołaj Szafran, Makroskopowe i mikroskopowe aspekty projektowania ceramicznych tworzyw porowatych, Prace Naukowe Politechniki Warszawskiej, Chemia, z.63, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa, 2000). Cechą charakterystyczną kształtek porowatych jest obecność porów otwartych o średnicy od ułamka mikrometra do kilku milimetrów, a także często o zmiennej średnicy na grubości kształtki.

Znane są segmentowe elastomery nitrylo-mocznikowo-uretanowe o liniowej budowie, należące do grupy elastomerów o handlowej nazwie Epunity. Segmentowa odmiana tych elastomerów charakteryzuje się budową makrocząsteczkową podobną do kopolimerów blokowych. Mery utworzone z substratów oligomerycznych i izocyjanianów w tych elastomerach tworzą segmenty giętkie, zaś mery utworzone z substratów małocząsteczkowych i izocyjanianów tworzą segmenty sztywne. Znamienną cechą elastomerów nitrylo-mocznikowo-uretanowych jest wykorzystanie dicyjanodiamidu (DCDA) jako małocząsteczkowego substratu wydłużającego. Zastosowanie DCDA powoduje powstanie w każdym merze sztywnym silnie polarnych grup mocznikowych rozdzielonych tylko jednym atomem węgla i podstawnika w postaci silnie polarnej grupy imidonitrylowej. Te cechy budowy makrocząsteczek elastomerów powodują, że są to polimery samogasnące, a ich indeks tlenowy osiąga wartość 36. Odznaczają się też małą chłonnością wody i dużą odpornością hydrolityczną, nawet gdy substratem do ich otrzymywania jest wrażliwy na hydrolizę oligoestrodiol. Dzięki temu elementy wykonane z takich elastomerów mogą długotrwale pracować w środowisku wodnym o pH w granicach 3-11. Właściwości segmentowych elastomerów nitrylo-mocznikowo-uretanowych zależą od rodzaju, liczby i sekwencji merów giętkich i sztywnych i można je zmieniać w szerokim zakresie.

Znane z opisu patentowego PL 148671 poli(nitrylouretanomoczniki) mają schematyczną budowę przedstawioną jako zbiór segmentów sztywnych S i giętkich G - {(S)p-(G)_v}n Mery sztywne powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowego, co najmniej dwufunkcyjnego izocyjanianu z dicyjanodiamidem i prostymi, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi. Segmenty giętkie powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowych i/lub oligomerycznych, co najmniej dwufunkcyjnych związków z grupami izocyjanianowymi z oligomerycznymi, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi. Elastomery nitrylo-mocznikowo-uretanowe według opisu patentowego PL 148671 otrzymuje się w ten sposób, że dicyjanodiamid miesza się z prostymi i oligomerycznymi, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi, hydroksylowymi lub ich mieszaninami, mieszaninę odwadnia się pod ciśnieniem od 2-5 hPa, w temperaturze 140-160°C, w czasie 1,5-2,5 h, po czym do odwodnionej mieszaniny dodaje się związki zawierające co najmniej dwie grupy izocyjanianowe w temperaturze 7080°C. Całość poddaje się reakcji w podwyższonej temperaturze.

PL 198 281 B1

Kompozyt ceramiczno-polimerowy według wynalazku charakteryzuje się tym, że fazę ciągłą stanowi porowaty materiał ceramiczny o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 urn, a fazą rozproszoną jest segmentowy elastomer nitrylowo-mocznikowo-uretanowy. Elastomer wypełnia pory otwarte w materiale ceramicznym w ilości od 10 do 100%. Elastomer ma budowę przedstawioną jako zbiór segmentów sztywnych S i giętkich G - {(S)p-(G)_v}_n, gdzie p i v > 1, a n > 20. Korzystnie segmenty sztywne powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowego, co najmniej dwufunkcyjnego izocyjanianu alifatycznego, korzystnie zawierającego od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatycznego, korzystnie zawierającego jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, z dicyjanodiamidem i prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnym i związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi. Segmenty giętkie korzystnie powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowych i oligomerycznych, co najmniej dwufunkcyjnych związków alifatycznych, korzystnie zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatycznych, korzystnie zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, z grupami izocyjanianowymi z oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi. Materiał ceramiczny korzystnie stanowi tlenek glinu, dwutlenek cyrkonu, dwutlenek krzemu, azotek krzemu, azotek glinu oraz glinokrzemiany. Korzystnie mieszaninę substratów do otrzymywania elastomerów nitrylowo-mocznikowo-uretanowych otrzymuje się w ten sposób, że dicyjanodiamid miesza się z prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi, hydroksylowymi lub ich mieszaninami, mieszaninę odwadnia się pod ciśnieniem od 2-5 hPa, w temperaturze 140-160°C, w czasie 1,5-2,5 h, po czym do odwodnionej mieszaniny dodaje się związki alifatyczne, korzystnie zawierające od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatyczne korzystnie zawierające jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierające co najmniej dwie grupy izocyjanianowe, w temperaturze 70-80°C.

Sposób wytwarzania kompozytu ceramiczno-polimerowego charakteryzuje się tym, że z materiału ceramicznego o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 um, usuwa się powietrze pod ciśnieniem 2-5 hPa, w temperaturze 110-120°C, jednocześnie wprowadzając w odpowietrzone pory mieszaninę substratów przeznaczoną do otrzymywania poli(nitrylomocznikouretanów), po czym prowadzi się reakcję poliaddycji w czasie 14-16 godzin, pod ciśnieniem atmosferycznym. Mieszanina substratów składa się z dicyjanodiamidu (składnik A), diizocyjanianów aromatycznych, korzystnie zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce lub alifatycznych, korzystnie zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce (składnik B) oraz prostych, zawierających od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i oligomerycznych, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnych związków aminowych, aminohydroksylowych, hydroksylowych lub ich mieszanin (składnik C), przy czym stosunek molowy składnika B do składnika C wynosi 1,2-4, a stosunek molowy składnika B do sumy składników A i C wynosi 1-2. Korzystnie mieszaninę substratów stanowią oligoadypinian etylenowy o średnim ciężarze cząsteczkowym równym 2040, diizocyjanian 4,4'-difenylometanu i dicyjanodiamid. Korzystnie mieszaninę substratów otrzymuje się w ten sposób, że dicyjanodiamid miesza się z prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce, i oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi, hydroksylowymi lub ich mieszaninami, mieszaninę odwadnia się pod ciśnieniem od 2-5 hPa, w temperaturze 140160°C, w czasie 1,5-2,5 h, po czym do odwodnionej mieszaniny dodaje się związki alifatyczne, korzystnie zawierające od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatyczne, korzystnie zawierające jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierające co najmniej dwie grupy izocyjanianowe, w temperaturze 70-80°C. Korzystnie, w celu usunięcia powietrza, materiał ceramiczny umieszcza się w naczyniu otwartym z obu stron, uszczelniając przestrzeń pomiędzy materiałem ceramicznym a ścianką naczynia, po czym do naczynia z jednej strony wlewa się mieszaninę substratów i naczynie zamyka się tłokiem. Następnie naczynie umieszcza się w suszarce próżniowej tłokiem do dołu i usuwa się powietrze z górnej części naczynia i z porów materiału ceramicznego, jednocześnie przesuwając tłok w kierunku materiału ceramicznego. Proces kontynuuje się do chwili pojawienia się mieszaniny substratów po drugiej stronie materiału ceramicznego.

Kompozyt według wynalazku składa się z fazy kruchej (ceramika) i fazy o właściwościach gumopodobnych (elastomer nitrylo-mocznikowo-uretanowy), co ma szczególnie znaczenie dla propaga4

PL 198 281 B1 cji pęknięć. Na propagację pęknięcia w takim materiale wpływa odchylanie, omijanie i hamowanie pęknięcia przez obszary elastomeru. Dodatkowym czynnikiem mającym wpływ na propagację pękniecia w kompozycie otrzymanym według wynalazku jest efekt relaksacji naprężeń w elastomerze. Wskutek tego pęknięcie napotykające na swej drodze elastomer ulega wygaszeniu. Efektem tego jest możliwość przenoszenia większych naprężeń przez kompozyt w porównianiu do osnowy ceramicznej.

Sposób według wynalazku umożliwia wypełnienie elastomerem porów w całej objętości spieku. Wprowadzony elastomer dokładnie zapełnia pory odwzorowując ich kształty. W porównaniu z kształtkami ceramicznymi niezawierającymi wypełnienia polimerowego wytrzymałość na ściskanie wzrosła o kilkadziesiąt procent. Odporność na kruche pękanie jest znacząco wyższa, a kształtka zachowuje kształt nawet po pojawieniu się spękań.

Sposób według wynalazku jest bliżej przedstawiony w przykładach wykonania.

P r z y k ł a d 1. 900 g elektrokorundu o wielkości ziaren 53-75 urn miesza się z 120 g tlenku glinu o średniej wielkości ziarna 0,5 um i powierzchni właściwej 9 m²/g (oznaczonej metodą BET) oraz 7 g TiO2 o średniej wielkości ziarna 0,7 um i powierzchni właściwej 8 m²/g z dodatkiem 70 g 40% roztworu dekstryny w wodzie. Z ujednorodnionej masy formuje się kształtki metodą prasowania pod ciśnieniem 15 MPa o wymiarach i kształcie w zależności od potrzeb. Kształtki suszy się w temperaturze 70°C/24 h a następnie wypala w temperaturze 1550°C/1 h przy szybkości wzrostu temperatury 3°C/min. Po ostudzeniu uzyskuje się ceramiczne wyroby o porowatości otwartej 42% i średniej średnicy porów mierzonej metodą pęcherzykową równej ok. 20 um. Następnie wycina się kształtki o średnicy 20 mm i wysokości 20 mm.

Kształtki te umieszcza się w naczyniu otwartym z obu stron, uszczelniając dokładnie przestrzeń pomiędzy materiałem ceramicznym a ścianką naczynia, po czym do naczynia z jednej strony wlewa się przygotowaną według opisu patentowego PL 148671 mieszaninę substratów przeznaczoną do otrzymywania poli(nitrylo-moczniko-uretanów) w ilości 4 g i naczynie zamyka się tłokiem. Następnie naczynie umieszcza się w suszarce próżniowej tłokiem do dołu. Z górnej części naczynia i z porów spieku ceramicznego usuwa się powietrze za pomocą pompy próżniowej pod ciśnieniem 2-5 hPa, w temperaturze 120°C, po czym prowadzi się reakcję poliaddycji w czasie 14 h, pod ciśnieniem atmosferycznym, w temperaturze 120°C. Porowatość kompozytu wyznaczona zgodnie z normą PN-76/E-06307 wynosi 1,2%, co daje wypełnienie porów otwartych w 96%. Uzyskany kompozyt charakteryzował się wytrzymałością na kruche pękanie 50 MPa, w porównaniu z wytrzymałością polimeru ceramicznego równą 40 MPa. Kształtki po pojawieniu się spękań zachowują kształt.

P r z y k ł a d 2. 900 g piasku kwarcowego o wielkości ziaren 100-200 um miesza się z 120 g szkła sodowo-wapniowego o wielkości ziarna poniżej 63 um zmieszanego z kriolitem w stosunku wagowym 5:2 z dodatkiem 60 g 40% roztworu dekstryny w wodzie. Z ujednorodnionej masy formuje się kształtki metodą prasowania pod ciśnieniem 15 MPa. Kształtki suszy się w temperaturze 70°C przez 24 h, a następnie wypala w temperaturze 950°C/2 h przy szybkości wzrostu temperatury 3°C/min. Po ostudzeniu uzyskuje się ceramiczne wyroby porowate o porowatości otwartej 43% i średniej średnicy porów mierzonej metodą pęcherzykową równej ok. 43 um.

Kształtki te umieszcza się w naczyniu otwartym z obu stron, uszczelniając dokładnie przestrzeń pomiędzy materiałem ceramicznym a ścianką naczynia, po czym do naczynia z jednej strony wlewa się przygotowaną według opisu patentowego PL 148671 mieszaninę substratów przeznaczoną do otrzymywania poli(nitrylo-moczniko-uretanów) w ilości 5 g i naczynie zamyka się tłokiem. Następnie naczynie umieszcza się w suszarce próżniowej tłokiem do dołu. Z górnej części naczynia i z porów spieku ceramicznego usuwa się powietrze za pomocą pompy próżniowej pod ciśnieniem 2-5 hPa, w temperaturze 110°C, po czym prowadzi się reakcję poliaddycji w czasie 16 h, pod ciśnieniem atmosferycznym, w temperaturze 110°C. Porowatość kompozytu wyznaczona zgodnie z normą PN-76/E-06307 wynosi 2,6%, a wypełnienie porów otwartych w 93%. Uzyskany kompozyt charakteryzował się wytrzymałością na ściskanie 17 MPa w porównaniu z wytrzymałością polimeru ceramicznego równą 15 MPa.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kompozyt ceramiczno-polimerowy zawierający fazę ciągłą i fazę rozproszoną, w którym fazę ciągłą stanowi porowaty materiał ceramiczny o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 urn, znamienny tym, że fazą rozproszoną jest segmentowy elastomer nitrylowo-mocznikowo-uretanowy wypełniający pory otwarte w materiale ceramicznym w ilości od 10 do 100%, przy czym elastomer ma budowę przedstawioną jako zbiór segmentów sztywnych S i giętkich G-{(S)p-(G)_v}_n, gdzie p i v > 1, a n > 20, przy czym segmenty sztywne powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowego, co najmniej dwufunkcyjnego izocyjanianu alifatycznego lub aromatycznego z dicyjanodiamidem i prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi, a segmenty giętkie powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowych i oligomerycznych, co najmniej dwufunkcyjnych związków alifatycznych lub aromatycznych z grupami izocyjanianowymi z oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej, dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi.
2. 2. Kompozyt według zastrz. 1, znamienny tym, że segmenty sztywne elastomeru powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowego, co najmniej dwufunkcyjnego izocyjanianu alifatycznego zawierającego od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatycznego zawierającego jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, z dicyjanodiamidem i prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi, a segmenty giętkie powstają w wyniku reakcji małocząsteczkowych i oligomerycznych, co najmniej dwufunkcyjnych związków alifatycznych zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub związków aromatycznych zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, z grupami izocyjanianowymi z oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi i hydroksylowymi.
3. 3. Kompozyt według zastrz. 1, znamienny tym, że elastomer powstaje w wyniku reakcji dicyjanodiamidu (składnik A), związków alifatycznych, zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub związków aromatycznych, zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierających co najmniej dwie grupy izocyjanianowe (składnik B) oraz prostych, zawierających od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i oligomerycznych, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnych związków aminowych, aminohydroksylowych, hydroksylowych lub ich mieszanin (składnik C), w której mieszaninę składnika A i składnika C odwadnia się pod ciśnieniem od 2-5 hPa, w temperaturze 140-160°C, w czasie 1,5-2,5 h, po czym do odwodnionej mieszaniny dodaje się składnik B w temperaturze 70-80°C, przy czym stosunek molowy składnika B do składnika C wynosi od 1,2 do 4, a stosunek molowy składnika B do sumy składników A i C wynosi od 1 do 2.
4. 4. Kompozyt według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał ceramiczny stanowi tlenek glinu, dwutlenek cyrkonu, dwutlenek krzemu, azotek krzemu, azotek glinu oraz glinokrzemiany.
5. 5. Sposób wytwarzania kompozytu ceramiczno-polimerowego, w którym fazę ciągłą stanowi materiał ceramiczny o porowatości otwartej od 0,001 do 95% i o średniej wielkości porów otwartych od 0,001 do 5000 um, znamienny tym, że z materiału ceramicznego usuwa się powietrze pod ciśnieniem 2-5 hPa, w temperaturze 110-120°C, jednocześnie wprowadzając w odpowietrzone pory mieszaninę substratów przeznaczoną do otrzymywania segmentowych elastomerów nitrylo-mocznikowo-uretanowych, po czym prowadzi się reakcję poliaddycji w czasie 14-16 godzin, pod ciśnieniem atmosferycznym, przy czym mieszanina substratów składa się z dicyjanodiamidu (składnik A), związków alifatycznych zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub związków aromatycznych zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierających co najmniej dwie grupy izocyjanianowe (składnik B) oraz prostych, zawierających od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce i/lub oligomerycznych, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnych związków aminowych, aminohydroksylowych, hydroksylowych lub ich mieszanin (składnik C), zaś stosunek molowy składnika B do składnika C wynosi od 1,2 do 4, a stosunek molowy składnika B do sumy składników A i C wynosi od 1 do 2.
6. 6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że jako mieszaninę substratów stosuje się oligoadypinian etylenowy, diizocyjanian 4,4'-difenylometanu i dicyjanodiamid.
7. 7. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że stosuje się mieszaninę substratów otrzymaną przez zmieszanie dicyjanodiamidu z prostymi, zawierającymi od 2 do 4 atomów węgla w cząsteczce,

   PL 198 281 B1 i oligomerycznymi, o średnim ciężarze cząsteczkowym od 600 do 3000, co najmniej dwufunkcyjnymi związkami aminowymi, aminohydroksylowymi, hydroksylowymi lub ich mieszaninami, odwodnienie mieszaniny pod ciśnieniem od 2-5 hPa, w temperaturze 140-160°C, w czasie 1,5-2,5 h, po czym dodanie do odwodnionej mieszaniny związków alifatycznych, zawierających od 8 do 15 atomów węgla w cząsteczce lub aromatycznych, zawierających jeden lub dwa pierścienie aromatyczne w cząsteczce, zawierających co najmniej dwie grupy izocyjanianowe, w temperaturze 70-80°C.
8. 8. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że j akomateriał ceramicznystosuje się tlenek gllnu, dwutlenek cyrkonu, dwutlenek krzemu, azotek krzemu, azotek glinu oraz glinokrzemiany.
9. 9. Sposób według zas^z. 5, znamienny tym, że usuwanie powierza prowadzi się w ten sposób, że materiał ceramiczny umieszcza się w naczyniu otwartym z obu stron, uszczelniając przestrzeń pomiędzy materiałem ceramicznym a ścianką naczynia, po czym do naczynia z jednej strony wlewa się mieszaninę substratów i naczynie zamyka się tłokiem, po czym naczynie umieszcza się w suszarce próżniowej tłokiem do dołu i usuwa się powietrze z górnej części naczynia i z porów materiału ceramicznego, jednocześnie przesuwając tłok w kierunku materiału ceramicznego, aż do chwili pojawienia się mieszaniny substratów po drugiej stronie materiału ceramicznego, po czym prowadzi się reakcję poliaddycji.