PL194753B1 - Sposób urabiania złoża podziemnego - Google Patents

Abstract

1. Sposób urabiania zloza podziemnego, zna- mienny tym, ze obejmuje etapy zgodnie z którymi, urabia sie szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstepach, pierwszych tuneli wentylacyjnych w zlozu za pomoca wiertniczej maszyny górniczej, urabia sie szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstepach, drugich tuneli w tym zlozu, przy czym drugi lub kazdy drugi tunel przecina co najmniej jeden skojarzony z nim pierwszy tunel tworzac pierw- sze sciany nosne do podpierania stropu kopalni, które to pierwsze sciany nosne zawieraja obszary zloza lezace pomiedzy przyleglymi drugimi tunelami, a kazda pierwsza sciana nosna zawiera czesc co najmniej jednego pierwszego tunelu przechodzacego przez nia poprzecznie, po czym tworzy sie szereg poprzecznych kanalów, z których kazdy ustawiony jest w poprzek odpowiedniego drugiego tunelu po- miedzy poszczególnymi czesciami pierwszego tune- lu okreslonymi w przyleglych scianach nosnych, dla zapewnienia szeregu ciaglych tuneli wentylacyjnych, a nastepnie podsadza sie drugie tunele dla utworze- nia drugich scian nosnych do podpierania stropu kopalni, oraz urabia sie pierwsze sciany nosne. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób urabiania złoża podziemnego, zwłaszcza sposób urabiania złoża podziemnego do zastosowania w górnictwie podziemnym, w szczególności przy wydobywaniu węgla.

W opisie tym, określenie „złoże” należy szeroko interpretować, i obejmuje ono kopaliny takie jak węgiel, i tym podobne pokłady.

W górnictwie podziemnym, zwłaszcza w górnictwie węglowym, w którym stosowane są mechaniczne wrębiarki do pracy ciągłej, złoże jest zwykle eksploatowane przez urabianie pierwszego szeregu równoległych rozmieszczonych w odstępach tuneli, po którym następuje urabianie drugiego szeregu równoległych i rozmieszczonych w odstępach tuneli, prostopadłych do pierwszego szeregu, tworząc tym samym siatkę tuneli i rozmieszczone w odstępach kolumny, między przyległymi tunelami, które służą jako podpory dla stropu kopalni. Wymiary tuneli zależą na ogół od wielkości głowicy tnącej mechanicznej maszyny górniczej użytej do urabiania tych tuneli. Odstęp pomiędzy przyległymi tunelami, a w rezultacie, wymiary słupów ustalonych w złożu określone są przez mechaniczną strukturę skalną środowiska kopalni i względy bezpieczeństwa w tym środowisku. Do takich względów bezpieczeństwa zalicza się gromadzenie się szkodliwych i wybuchowych gazów w obrębie nie wentylowanych obszarów kopalni. Na ogół, tam gdzie obsługiwana przez człowieka maszyna górnicza, do ciągłego wykonywania wrębów z przesuwną głowicę tnącą, użyta jest do urabiania tunelu, poprzeczne tunele muszą być ustawione w odstępach, aby zapewnić dostarczenie świeżego powietrza dla operatora maszyny i usunięcie szkodliwych gazów takich jak metan, gromadzących się w urabianym tunelu, jak również usunięcie gazów i pyłu górniczego pochodzących od samej maszyny. Zwykle, przy braku sztucznej wentylacji, odległość pomiędzy poprzecznymi tunelami nie może być większa niż odległość pomiędzy głowicą urabiającą maszyny, czyli przodkiem, a stanowiskiem operatora na maszynie. Może to powodować, że procent złoża wydobytego przez mechaniczne maszyny górnicze w początkowych szeregach cięcia, jest stosunkowo niski, a sam proces urabiania jest niewystarczający.

Sposób urabiania złoża podziemnego, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że obejmuje etapy zgodnie z którymi, urabia się szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstępach, pierwszych tuneli wentylacyjnych w złożu za pomocą wiertniczej maszyny górniczej, urabia się szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstępach, drugich tuneli w tym złożu, przy czym drugi lub każdy drugi tunel przecina co najmniej jeden skojarzony z nim pierwszy tunel tworząc pierwsze ściany nośne do podpierania stropu kopalni, które to pierwsze ściany nośne zawierają obszary złoża leżące pomiędzy przyległymi drugimi tunelami, a każda pierwsza ściana nośna zawiera część co najmniej jednego pierwszego tunelu przechodzącego przez nią poprzecznie, po czym tworzy się szereg poprzecznych kanałów, z których każdy ustawiony jest w poprzek odpowiedniego drugiego tunelu pomiędzy poszczególnymi częściami pierwszego tunelu określonymi w przyległych ścianach nośnych, dla zapewnienia szeregu ciągłych tuneli wentylacyjnych, a następnie podsadza się drugie tunele dla utworzenia drugich ścian nośnych do podpierania stropu kopalni, oraz urabia się pierwsze ściany nośne.

Korzystnie, pierwsze tunele wentylacyjne w złożu wykonuje się na ogół jako wzajemnie równoległe.

Korzystnie, drugie tunele w złożu wykonuje się na ogół jako wzajemnie równoległe.

Korzystnie, drugie tunele w złożu orientuje się na ogół prostopadle w stosunku do pierwszych tuneli wentylacyjnych.

Korzystnie, w złożu wykonuje się wlotowe przejście wentylacyjne i powrotne przejście wentylacyjne oddalone poprzecznie od wlotowego przejścia wentylacyjnego w tym złożu, przy czym pierwszy lub każdy pierwszy tunel spina tę część złoża pomiędzy wlotowym przejściem wentylacyjnym i powrotnym przejściem wentylacyjnym.

Korzystnie, drugi lub każdy drugi tunel w złożu urabia się za pomocą wrębiarki do pracy ciągłej.

Korzystnie, drugi lub każdy drugi tunel w złożu urabia się za pomocą wiercenia lub robót strzelniczych.

W opisie tym, słowa „wiertnicza górnicza maszyna” należy interpretować bardzo szeroko, gdyż może ją stanowić maszyna do wykonywania tuneli, wiercenia lub urabiania, mająca środki do urabiania lub koronkę wiertniczą, za pomocą których jest urabiany tunel lub przejście.

W proponowanym rozwiązaniu, pierwszy lub każdy pierwszy tunel może być tunelem wentylacyjnym. Taki pierwszy tunel może zapewniać wentylację podczas urabiania, lub może być włączony do systemu wentylacyjnego kopalni, po połączeniu go z przejściem wentylacyjnym.

PL 194 753 B1

Zaletą rozwiązania jest to, że sposób ten może obejmować urabianie szeregu rozmieszczonych w odstępach pierwszych tuneli wentylacyjnych, które mogą być wzajemnie równoległe.

Ponadto, wówczas, gdy pole wybierania złoża zostaje urobione, szereg pierwszych równoległych ścian nośnych staje się podporą dla stropu kopalni. Każda z pierwszych ścian nośnych ma szereg poprzecznych otworów wentylacyjnych w niej wykonanych.

Szerokość pierwszych ścian nośnych określona jest przez ograniczenia wynikające z własności mechanicznych skały. Pierwsze ściany nośne w obrębie pola wybierania mogą być dogodnie usunięte w drugiej operacji górniczej. Zatem, sposób może obejmować etapy podsadzania drugich tuneli dla utworzenia drugich ścian nośnych do podpierania stropu kopalni, i urabiania pierwszych ścian nośnych.

Zaletą rozwiązania jest też to, że sposób obejmuje etap tworzenia szeregu poprzecznych kanałów, z których każdy ustawiony jest w poprzek odpowiedniego drugiego tunelu pomiędzy poszczególnymi częściami pierwszego tunelu określonymi w przyległych ścianach nośnych dla utworzenia szeregu ciągłych tuneli wentylacyjnych.

Jak nadmieniono, drugi lub każdy drugi tunel urabiany jest za pomocą wrębiarki do pracy ciągłej. Zwykle, takimi wrębiarkami do pracy ciągłej są przesuwne maszyny górnicze mające obrotowe głowice tnące. Na ogół, obrotowa głowica posiada jedną lub więcej koronek wiertniczych do cięcia złoża. Należy zauważyć, że długość tuneli wentylacyjnych ograniczona jest jedynie parametrami roboczymi świdra i silnika napędzającego świder, oraz parametrami geologicznymi i wybierania. Ponadto, po wykonaniu szeregu tuneli z wentylacją poprzeczną, długość każdego przejścia wrębiarki do pracy ciągłej zostaje ograniczona jedynie przez ograniczenia takie jak zapewnienie obsługi maszyny, lub infrastruktury, takiej jak przenośniki do usuwania złoża, i przez czynniki geologiczne.

Etap urabiania drugiego lub każdego drugiego tunelu może obejmować poszerzenie co najmniej części skojarzonego z nim pierwszego tunelu.

W rzeczywistości, może występować para pól wybierania mających między sobą wspólne powrotne lub wlotowe przejście wentylacyjne, przy czym każde pole wybierania połączone jest, po stronie przeciwnej do wspólnego przejścia, innymi powrotnymi lub wlotowymi przejściami wentylacyjnymi. Wówczas, w każdym polu wybierania może być urabiany szereg rozmieszczonych w odstępach tuneli wentylacyjnych dla spięcia pola wybierania pomiędzy jego powrotnym przejściem wentylacyjnym i wlotowym przejściem wentylacyjnym.

Faktycznie może znajdować się szereg pierwszych tuneli, a sposób może obejmować etap urabiania szeregu rozmieszczonych w odstępach drugich tuneli dla utworzenia pierwszych ścian nośnych do podpierania stropu kopalni, przy czym te pierwsze ściany nośne zawierają obszary złoża leżące pomiędzy przyległymi drugimi tunelami. Szerokość ścian nośnych jest na ogół określana przez ograniczenia wynikające z własności mechanicznych skały. Wówczas, sposób może obejmować dalszy etap urabiania pierwszych ścian nośnych.

Sposób według wynalazku przedstawiony zostanie obecnie, tytułem przykładu, w nawiązaniu do załączonego rysunku, w ujęciu schematycznym, na którym fig. 1 przedstawia złoże w pierwszej fazie urabiania pokładu podziemnego zgodnie ze sposobem według wynalazku, schematycznie, w widoku z góry, fig. 2 przedstawia przekrój wzdłuż linii II-II oznaczonej na fig. 1, fig. 3 przedstawia złoże w drugiej fazie urabiania, w widoku z góry, fig. 4 przedstawia złoże w trzeciej fazie urabiania, w widoku z góry, fig. 5 przedstawia przekrój wzdłuż linii IV-IV oznaczonej na fig. 4, fig. 6 przedstawia przekrój wzdłuż linii IV-IV oznaczonej na fig. 4, z zastosowaniem alternatywnego zespołu kanałów, fig. 7 przedstawia złoże w pierwszej fazie urabiania według drugiego przykładu realizacji sposobu według wynalazku, w widoku z góry, fig. 8 przedstawia złoże w drugiej fazie urabiania, zgodnie z drugim przykładem wykonania, w widoku z góry, fig. 9 przedstawia złoże w trzeciej fazie urabiania, zgodnie z drugim przykładem wykonania, w widoku z góry, fig. 10 przedstawia złoże w czwartej fazie urabiania, zgodnie z drugim przykładem wykonania, w widoku z góry, a fig. 11 przedstawia złoże po urobku, w czwartej fazie urabiania, zgodnie z drugim przykładem wykonania, w widoku z góry.

Na rysunku, odnośnik liczbowy 10 ogólnie wskazuje część kopalni podziemnej, w której zastosowany jest sposób urabiania według wynalazku.

Na fig. 1 pokazano caliznę węglową 12. W caliźnie węglowej 12 określona jest, w celu łatwiejszego urabiania, para prostokątnych pól wybierania 14, 15. Należy zauważyć, że zależnie od okoliczności w kopalni, pola wybierania 14, 15 nie muszą być prostokątne zwłaszcza, gdy przeprowadzane jest urabianie pozostałości, żył, brzegów pola, lub tym podobnych kopalin. Dla zapewnienia obsługi i ruchu maszyn przewidziane są chodniki przewozowe 16, które usytuowane są dokoła każdego z pól

PL 194 753 B1 wybierania. Należy zauważyć też, że tylko jeden chodnik może okazać się wystarczający w kopalni. Strop 18 kopalni otaczający pola wybierania 14, 15 podparty jest szeregiem filarów 20 usytuowanych pomiędzy chodnikami przewozowymi 16, przy czym każdy filar zawiera caliznę węglową. Główny przenośnik chodnikowy 22 połączony jest z pomocniczymi przenośnikami taśmowymi 24 w celu usuwania urobionej kopaliny węglowej. Pole wybierania 14 zawiera szereg poprzecznych, na ogół poziomych, tuneli wentylacyjnych 26, które wykonane zostały przez wiertniczą maszynę górniczą 28. Wiertnicza maszyna górnicza 28 (nie przedstawiona szczegółowo) jest znanego rodzaju i zawiera głowicę wiertniczą zapewniającą ruch obrotowy i przemieszczanie osiowe koronce wiertniczej, środki do napędu głowicy wiertniczej, i koronkę wiertniczą zmontowaną na tej głowicy. Koronka wiertnicza zawiera szereg odcinków wiertniczych, lub zgarniaków, które połączone są ze sobą końcami w sposób rozłączalny, aby utworzyć koronkę o wstępnie określonej długości. Na ogół, maszyna pracuje wzdłuż chodnika przewozowego 16 w kopalni 10, przy czym koronka wiertnicza jest skierowana tak, aby urabiać tunele wentylacyjne 26 zwykle poprzecznie zorientowane względem chodnika przewozowego 16. W korzystnym przykładzie wykonania wynalazku, wiertnicza maszyna górnicza 28 posiada wiele głowic wiertniczych umożliwiających jednoczesne wiercenie szeregu tuneli wentylacyjnych 26. Jedna głowica wiertnicza może być użyta do usuwania zgarniaków z tunelu wentylacyjnego 26, podczas gdy inna głowica wiertnicza może być wykorzystana do urabiania innego tunelu wentylacyjnego 26.

Wiertnicza maszyna górnicza 28 posiada również pomocnicze elementy nośne, takie jak urządzenie przenośnikowe do usuwania urobku. Wiertnicza maszyna górnicza 28 pokazana jest, na fig. 1, podczas urabiania końcowego poprzecznego tunelu wentylacyjnego 26.1. Tunele wentylacyjne 26 nie przechodzą całkowicie przez szerokość pola wybierania 14, a ściana środkowa 30 ustawiona jest między przeciwnie usytuowanymi zestawami tuneli wentylacyjnych 26. Zależnie od okoliczności, tunele wentylacyjne 26 mogą przechodzić całkowicie przez szerokość pola wybierania 14, omijając ścianę środkową 30.

Na fig. 2, przekrój pola wybierania 14 calizny węglowej 12 pokazuje parę tuneli wentylacyjnych 26 urabianych przez wiertniczą maszynę górniczą 28 w polu wybierania 14. Tunele wentylacyjne 26 urabiane są w pokładzie węgla 34 między spągiem 36 i stropem 18 kopalni. Należy zauważyć, że wymiary tuneli wentylacyjnych 26 pokazanych na rysunku nie muszą być podane w skali. W jednym z korzystnych przykładów wykonania wynalazku, tunele wentylacyjne 26 mają około 1,25 m średnicy, a środki tuneli wentylacyjnych 26 oddalone są od siebie o około 6 m. Ponadto, zwykle określona zostaje wysokość pokładu węgla 34 od spągu 36 do stropu 18.

Na fig. 3, urabianie poprzecznych tuneli wentylacyjnych 26 przez wiertniczą maszynę górniczą 28 przedstawione zostało jako zakończone, i pokazana jest druga faza sposobu urabiania. Wrębiarka 40 do pracy ciągłej, mająca głowicę obrotową (nie pokazaną), urabia pierwszy tunel wzdłużny 42 przez pole wybierania 14 calizny węglowej 12. Tunel wzdłużny 42 urabiany przez wrębiarkę 40 jest zasadniczo prostopadły do tuneli wentylacyjnych 26 urabianych przez wiertniczą maszynę górniczą 28. Każde przejście wrębiarki 40 może zaczynać się z innej strony pola wybierania 14. Do usuwania wód podziemnych zwykle przewidziana jest specjalna instalacja do odprowadzania wody.

Ponadto, przewidziany jest kanał wentylacyjny 46 poprowadzony dokoła calizny węglowej 12 i, gdy jest to konieczne, utworzone są ścianki wentylacyjne 48 w celu kierowania przepływem powietrza wentylacyjnego. Za wrębiarką 40 umieszczone jest urządzenie do przenoszenia i oczyszczania węgla 50, które połączone jest z przenośnikiem chodnikowym 22 do usuwania urobionej kopaliny węglowej. Ponadto, każdy tunel wentylacyjny 26 może wymagać sztucznej wentylacji przed przecięciem się tego tunelu wentylacyjnego 26 z tunelem wzdłużnym 42, zgodnie z odnośnymi przepisami bezpieczeństwa, obowiązującymi zwłaszcza w gazowych pokładach węglowych. Taka wentylacja może być zapewniona przez odpowiednie środki mechaniczne lub elektromechaniczne.

Na fig. 4, całe pole wybierania 14 calizny węglowej 12 urobione zostało w pierwszej fazie urabiania za pomocą wrębiarki 40. Należy zauważyć, że po urobieniu tunelu wzdłużnego 42, utworzony jest szereg pierwszych ścian nośnych 32 w caliźnie węglowej 12, przy czym ściana nośna 32 położona jest między poszczególnymi przyległymi tunelami wzdłużnymi 42. Szereg kanałów 52 zawierających rury perforowane 54 usytuowany jest w poprzek tuneli wzdłużnych 42 urabianych przez wrębiarkę 40. Każdy z kanałów 52 usytuowany jest w poprzek odpowiedniego tunelu wzdłużnego 42 pomiędzy poszczególnymi pierwszymi częściami tunelowymi 56 utworzonymi w przyległych pierwszych ścianach nośnych 32, tworząc w ten sposób szereg tuneli 58 do wentylacji ciągłej i odwadniania. Podsadzanie tuneli wzdłużnych 42 jest zakończone, a wypełnienie 60 zaznaczone jest przez zakreskowane pola tuneli wzdłużnych 42, przy czym wypełnienie 60 tworzy drugie ściany nośne 61 dla stropu 18

PL 194 753 B1 kopalni, aby umożliwić urabianie pozostałych części pierwszych ścian nośnych 32 calizny węglowej 12 w drugiej fazie procesu urabiania.

Na fig. 5 pokazano usytuowanie perforowanych kanałów 52 wraz z odpowiednimi uszczelnieniami 62 otworów wiertniczych.

Na fig. 6 pokazano alternatywny i korzystny przykład wykonania wynalazku, w którym każdy kanał 52 ma w przybliżeniu taką samą średnicę jak części tunelowe 56, i ma długość w przybliżeniu równą odległości między przyległymi, pierwszymi ścianami nośnymi 32.

Na fig. 7 do 11 pokazano część podziemną kopalni 10 węgla, w której zastosowano drugi przykład realizacji sposobu urabiania według wynalazku. Na fig. 7 do 11, podobnie tak jak na fig. 1 do 6, te same odnośniki liczbowe oznaczają te same elementy, o ile nie wskazano inaczej.

Na fig. 7, pierwszy szereg otworów wiertniczych tworzących pierwsze tunele wentylacyjne 26 urobiony został w polu wybierania 14 przez wiertnicze maszyny górnicze 28, z których jedna para zaznaczona została na rysunku. Wiertnicze maszyny górnicze 28 pokazane są w procesie zakańczania urabiania końcowych poprzecznych tuneli wentylacyjnych 26.1 i 26.2.

Na fig. 8, drugi szereg poprzecznych otworów wiertniczych tworzących pierwsze tunele wentylacyjne 27 urobiony został z przeciwnej strony pola wybierania 14 przez wiertnicze maszyny górnicze 28, z których jedna para zaznaczona została na rysunku. Wiertnicze maszyny górnicze 28 pokazane są w procesie zakańczania urabiania końcowych poprzecznych tuneli wentylacyjnych 27.1 i 27.2. Tunele wentylacyjne 26, 27 nie przechodzą całkowicie przez szerokość pola wybierania 14, a ściana środkowa 30 utworzona jest między przeciwnie ustawionymi zestawami tuneli wentylacyjnych 26, 27. Należy zauważyć, że zależnie od okoliczności konkretnego położenia, tunele wentylacyjne 26, 27 mogą przechodzić przez całą szerokość pola wybierania 14.

Na fig. 9, urabianie poprzecznych tuneli wentylacyjnych 26, 27 przez wiertniczą maszynę górniczą 28 przedstawione zostało jako zakończone, a ściana środkowa 30 została urobiona tworząc tunel wentylacyjny 31 powietrza powrotnego przecinający pierwsze tunele wentylacyjne 26, 27. Wlot powietrza utworzony jest przez przejścia 64 powietrza wlotowego. Tak więc, droga przepływu wentylacyjnego utworzona jest od przejścia 64 powietrza wlotowego, poprzez pierwsze tunele wentylacyjne 26, 27, do tunelu wentylacyjnego 31 powietrza powrotnego. Ścianki wentylacyjne 48 są tak ustawione, że kierują przepływem powietrza wentylacyjnego. Kierunek przepływu powietrza wlotowego wskazany jest na rysunku strzałkami 41, podczas gdy kierunek przepływu powietrza powrotnego zaznaczony jest strzałkami 43.

Na fig. 10 pokazano następny etap urabiania calizny węglowej 12, w której nieprzerwane płyty są wiercone i odstrzeliwane w caliźnie węglowej 12, z chodnika przewozowego 16 w kierunku tunelu wentylacyjnego 31 powietrza powrotnego wzdłuż każdego z tuneli wentylacyjnych 26, 27 poszerzając przez to te tunele wentylacyjne 26, 27 i zapewniając szereg urobionych drugich tuneli wzdłużnych 42 (pokazanych w różnych stadiach zakańczania). Należy zauważyć, że drugie tunele wzdłużne 42 mogą być urabiane stosując maszynę górniczą lub inny odpowiedni sposób.

Na ogół, do usuwania wód podziemnych przewidziana jest specjalna instalacja (nie pokazana) do odprowadzania wody. Ponadto, do usuwania urobionego węgla zastosowane jest urządzenie do przenoszenia i do oczyszczania węgla (nie pokazane). Dodatkowo, każdy z tuneli wentylacyjnych 26, 27 może wymagać sztucznej wentylacji przed przecięciem tych tuneli wentylacyjnych 26, 27 przez tunel wentylacyjny 31, powietrza powrotnego, zgodnie z odnośnymi wymogami bezpieczeństwa, obowiązującymi zwłaszcza w gazowych pokładach węglowych. Ta wentylacja może być zapewniona przez odpowiednie środki mechaniczne lub elektromechaniczne.

Na fig. 11, pole wybierania 14 calizny węglowej 12 zostało całkowicie urobione w pierwszej fazie urabiania, a każdy z pierwszych tuneli wentylacyjnych 26, 27 został poszerzony dla zapewnienia szeregu zakończonych drugich tuneli wzdłużnych 42, łącząc w ten sposób przejścia 64 powietrza wlotowego i tunel wentylacyjny 31 powietrza powrotnego, oraz pozostawiając szereg pierwszych ścian nośnych 32 pomiędzy każdym przyległym drugim tunelem wzdłużnym 42 dla zapewnienia podparcia dla stropu 18 w kopalni 10. Te pierwsze ściany nośne 32 mogą być urabiane w drugiej fazie urabiania, jeśli jest to pożądane.

Wynalazek zapewnia sposób urabiania podziemnego calizny węglowej 12, wykorzystujący konwencjonalne, mechaniczne wyposażenie górnicze jak wrębiarka 40, urządzenie do przenoszenia i oczyszczania węgla 50, główny przenośnik chodnikowy 22 i odpowiednią wiertniczą maszynę górniczą 28. Ten sposób umożliwia wentylację poprzeczną w caliźnie węglowej 12, a przez to pracę wrębiarki 40 w sposób względnie nieograniczony. Bezpieczeństwo personelu podziemnego zapewnione

PL 194 753 B1 jest dzięki tunelom wentylacyjnym 26 o wentylacji poprzecznej, zabezpieczającym przed szkodliwymi i wybuchowymi gazami w caliźnie węglowej 12. Ocenia się, że zastosowanie sposobu urabiania według wynalazku umożliwia znaczne zwiększenie stopnia wykorzystania złoża podziemnego i ułatwia bardziej wydajne wykorzystanie wrębiarki 40 oraz pozostawianie niniejszych części calizny węglowej 12 jako podpory. Dzięki podsadzaniu, ułatwione jest powtórne urabianie calizny węglowej 12 nie naruszonej w początkowej fazie urabiania, a zatem i możliwość urabiania znacznych ilości calizny węglowej 12. Oczekuje się, że zasadniczo większa część calizny węglowej 12 zostanie usunięta w początkowej fazie urabiania, w porównaniu z innymi sposobami urabiania, i odpowiednio mniejsza część calizny węglowej 12 pozostanie do usunięcia w drugiej fazie urabiania po podsadzeniu urobionej części calizny węglowej 12. Ponadto, zgodnie z drugim przykładem wykonania wynalazku, przewidziany jest sposób urabiania podziemnego calizny węglowej 12 wykorzystujący konwencjonalne, mechaniczne wyposażenie górnicze lub przewidujący wiercenie dla robót strzelniczych i odpowiednią wiertniczą maszynę górniczą 28. Ten sposób również umożliwia wentylację calizny węglowej 12 umożliwiając obsłudze mechanicznych urządzeń górniczych i robót strzelniczych pracę ze stosunkowo niewielkimi ograniczeniami.

Claims (7)

1. Sposób urabiania złoża podziemnego, znamienny tym, że obejmuj etapy zgodnie z którymi, urabia się szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstępach, pierwszych tuneli wentylacyjnych w złożu za pomocą wiertniczej maszyny górniczej, urabia się szereg, poprzecznie rozmieszczonych w odstępach, drugich tuneli w tym złożu, przy czym drugi lub każdy drugi tunel przecina co najmniej jeden skojarzony z nim pierwszy tunel tworząc pierwsze ściany nośne do podpierania stropu kopalni, które to pierwsze ściany nośne zawierają obszary złoża leżące pomiędzy przyległymi drugimi tunelami, a każda pierwsza ściana nośna zawiera część co najmniej jednego pierwszego tunelu przechodzącego przez nią poprzecznie, po czym tworzy się szereg poprzecznych kanałów, z których każdy ustawiony jest w poprzek odpowiedniego drugiego tunelu pomiędzy poszczególnymi częściami pierwszego tunelu określonymi w przyległych ścianach nośnych, dla zapewnienia szeregu ciągłych tuneli wentylacyjnych, a następnie podsadza się drugie tunele dla utworzenia drugich ścian nośnych do podpierania stropu kopalni, oraz urabia się pierwsze ściany nośne.

2. Sposób wedłu g zasttz. 1, znamiennytym, że pierrwszetunelewentylacyjne w złożuwykonuje się na ogół jako wzajemnie równoległe.

3. Sposób według zas^z. 1, znamienny tym, że drugie tunele w zzożu wykonie się na ogół tako wzajemnie równoległe.

4. Sposób wedługzassrz. 3, znamiennytym. że drugietuneto w złożuorientujesię na ogóó prostopadle w stosunku do pierwszych tuneli wentylacyjnych.

5. Sposóbwedług 1 albo 4, znamienny tym. żew złożu wykonujesię wlotowe wentylacyjne i powrotne przejście wentylacyjne oddalone poprzecznie od wlotowego przejścia wentylacyjnego w tym złożu, przy czym pierwszy lub każdy pierwszy tunel spina tę część złoża pomiędzy wlotowym przejściem wentylacyjnym i powrotnym przejściem wentylacyjnym.

6. Sposób według ζ^^Ι^ι^^. 4, znamienny tym, że drugi lub każdy drugi tunel w ztożu urabia się za pomocą wrębiarki do pracy ciągłej.

7. Sposób według 4, znamienny tym, że drugi lub każdy drugi tunel w ztożu urabia się za pomocą wiercenia lub robót strzelniczych.