PL19409B1 - Sposób]wyr9bu elektrod do spawania. - Google Patents

Description

Znane sa elektrody do spawania, wy¬ konane z mieszaniny miedzi z wolframem lub molibdenem. Elektrody takie sa o wie¬ le twardsze w temperaturach roboczych od elektrod z miedzi czystej, dzieki czemu za¬ chowuja one swój ksztalt przez czas dluz¬ szy.Jeszcze bardziej twarde elektrody, na¬ dajace sie zwlaszcza do spawania styko¬ wego, mozna wytworzyc sposobem wedlug wynalazku, który polega na tern, ze elek¬ trode formuje sie pierwotnie z proszku we¬ glika wolframu, zmieszanego z wolframem lub molibdenem, materjal ten stlacza sie i ewentualnie spieka, najlepiej w atmosferze gazu redukujacego, np. wodoru, i wresz¬ cie nasyca sie roztopiona miedzia.Wiadomo, ze wolfram, molibden, a tak¬ ze inne metale tej samej grupy ukladu pierwiastków latwo lacza sie z weglem, tworzac zwiazki nadzwyczajnie trwale i twarde. Dotyczy to specjalnie zwiazków wegla i wolframu, z których najbardziej znane sa wegliki o wzorach WC i W2C.Wegliki te, których otrzymywanie opisano ponizej, wytwarza sie w postaci mialkiego proszku. Nastepnie weglik w postaci pro¬ szku miesza sie z wolframem lub molibde¬ nem, sluzacemi jako spoiwo, i stlacza sie w kawalki odpowiednich rozmiarów, po¬ czern tak stloczona elektrode poddaje sie spiekaniu i nasyca miedzia, jak to opisano ponizej. Elektroda z weglika wolframu, wy¬ tworzona w ten sposób, wykazuje twardoscznacznie wieksza od twardosci, jaka moz¬ na osiagnac, stosujac wolfram albo molib¬ den metaliczny, a wiec posiada zalete wiek¬ szej niezuzywalnosci. Jednoczesnie stwier¬ dzono, ze elektroda z weglika wolframu nadaje sie do stosowania w normalnej spa¬ warce, w której uzywa sie elektrod wol¬ framowych albo molibdenowych. Ponie¬ waz trwalosc elektrod weglikowych prze¬ wyzsza kilkakrotnie trwalosc elektrod wol¬ framowych lub molibdenowych, wiec nie¬ znaczne zwiekszenie ich kosztu zostaje calkowicie skompensowane przez zwieksze¬ nie trwalosci.W celu otrzymania weglika wolframu miesza sie najpierw starannie sproszkowa¬ ny wolfram z proszkiem sadzy lampowej i zamyka mieszanine w zbiorniku grafito¬ wym, poczem ogrzewa sie ja do tempera¬ tury okolo 1200 do 1400°C w ciagu y2. go¬ dziny do 1 godz, nastepnie usuwa sie zbior¬ nik, a mieszanine oziebia sie szybko w atmosferze redukujacej, aby uniknac utle¬ niania. Bardzo odpowiednim do powyzsze¬ go celu okazal sie oporowy piec weglowy, chociaz z powodzeniem mozna stosowac i inne piece, wytwarzajace wysoka tempera¬ ture. Wytwarzanie weglika mozna rów¬ niez uskuteczniac w zamknietym piecu ru¬ rowym, przez który przepuszcza sie tlenek wegla. Pierwszy z tych sposobów jest jed¬ nakze lepszy, poniewaz umozliwia scisle regulowanie przebiegu. Jest to mozliwe dzieki temu, ze wegiel i wolfram sa zmie¬ szane w stosunku atomowym, potrzebnym do wytworzenia weglika; jezeli po jego wy¬ tworzeniu pozostaje nieco wolnego wegla, to latwo go wykryc dzieki róznicy zabar¬ wienia; w tym przypadku mieszanine moz¬ na ogrzac ponownie az do calkowitego za¬ konczenia reakcji.Tak otrzymany proszek weglika miesza sie nastepnie z molibdenem lub wolframem, który dziala jako spoiwo, i stlacza sie w ka¬ walki odpowiedniego ksztaltu, nadajace sie do uzytku jako elektrody* Cisnienie, po¬ trzebne do tego stlaczania, jest zmienne zaleznie od rozmiaru i ksztaltu elektrody i waha sie pomiedzy 2000 a 16000 kg/cm2.Cisnienie to zalezy równiez od twardosci, jaka ma wykazywac wytwarzana elektro¬ da. Jako srodek! wiazacy moze byc równiez stosowany inny metal o wlasciwosciach, podobnych do wlasciwosci molibdenu; w pewnych warunkach molibden moze byc zastapiony miedzia, chociaz stosowanie miedzi jako spoiwa daje elektrode mniej twarda i mniej trwala.Po stloczeniu elektrode sie spieka w atmosferze gazu redukujacego, najlepiej w atmosferze wodoru; zabieg ten jednak nie zawsze jest konieczny. Nastepnie elektrody nasyca sie miedzia, zanurzajac je do miedzi roztopionej. Czas nasycania zalezy od wiel¬ kosci elektrody, od skladu elektrody oraz od cisnienia, zastosowanego podczas for¬ mowania elektrody. Do nasycania miedzia zaleca sie stosowanie pieca wodorowego oraz uprzednie podgrzewanie elektrod przed zanurzeniem ich w roztopionej mie¬ dzi.Z posród wielu korzysci, wynikajacych ze stosowania elektrody wedlug wynalazku, nalezy podkreslic te, ze elektroda taka, kosztujac nieco wiecej od zwyklej elektro¬ dy wolframowej, jest od niej kilkakrotnie trwalsza, dzieki czemu koszt spawania ob¬ niza sie w przyblizeniu o 50%. Dalsza za¬ leta wynalazku polega na tern, ze spawarki, stosujace elektrody wedlug wynalazku, moga dluzej pracowac bez przerwy dzieki trwalosci tych elektrod. PL

Claims (3)

1. Zastrzezenia patentowe. 1. Sposób wyrobu elektrod do spawa¬ nia, znamienny tern, ze proszek weglika wolframu stlacza sie w formach w celu na¬ dania elektrodzie odpowiednich ksztaltów i wymiarów, poczem nasyca sie ja rozto¬ piona miedzia.
2. 2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien- — 2 -hy tern, ze proszek weglika wolframu mie¬ sza sie przed stlaczaniem z metalem grupy chromu lub miedzia jako spoiwem.
3. 3. * Sposób wedlug zastrz. 1 i 2, zna¬ mienny tern, ze po stloczeniu w formach elektrode spieka sie w atmosferze reduku¬ jacej, np. atmosferze wodoru, poczem na¬ syca sie ja roztopiona miedzia. Ford Motor Company Limited. Zastepca: M. Skrzypkowski, rzecznik patentowy. Druk L. Boguslawskiego i Ski, Warszawa, PL