PL194064B1 - Bezpiecznik topikowy - Google Patents

Abstract

1. Bezpiecznik topikowy z korpusem izolacyjnym, w którym zamocowane sa na stale dwa, znajdujace sie pod napieciem, zestyki korpusu, oraz z prowadzo- nym przesuwnie lub obrotowo w korpusie izolacyjnym pomiedzy polozeniem wlaczenia i polozeniem wyla- czenia wzglednie wymiany, równiez wykonanym z ma- terialu izolacyjnego, suwakiem do umieszczenia wkla- dki bezpiecznikowej, której kolpaki stykowe w pozycji wlaczenia przylegaja bezposrednio do stalych zesty- ków korpusu, zas w pozycji wylaczenia wzglednie wy- miany znajduja sie w odstepie wzgledem stalych ze- styków korpusu, znamienny tym, ze ma osadzone przesuwnie w suwaku (22), przytrzymujace wkladke bezpiecznikowa (20) sanki (24) z czopem (27) wcho- dzacym w umieszczone na korpusie izolacyjnym (1) jarzmo (28) do przesuwania sanek (24) wzgledem suwaka (22), przy czym wkladka bezpiecznikowa (20) w polozeniu wylaczenia wzglednie wymiany wystaje czesciowo poza suwak (22). PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 194064 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 350457 ^{(13) B1} (22) Data zgłoszenia: 20.04.2000 ^{(51) Int.Cl.}

H01H 85/54 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego:

20.04.2000, PCT/AT00/00099 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

26.10.2000, WO00/63940 PCT Gazette nr 43/00 (54)

Bezpiecznik topikowy

(30) Pierwszeństwo: 20.04.1999,AT,A702/99	(73) Uprawniony z patentu: MOELLER GEBAUDEAUTOMATION KG, Schrems,AT
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 16.12.2002 BUP 26/02	(72) Twórca(y) wynalazku: Adolf Tetik,Wiedeń,AT
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 30.04.2007 WUP 04/07	(74) Pełnomocnik: Niewieczerzał Jan, POLSERVICE Sp. z o.o., Kancelaria Rzeczników Patentowych

⁽⁵⁷⁾ 1. Bezpiecznik topikowy z korpusem izolacyjnym, w którym zamocowane są na stałe dwa, znajdujące się pod napięciem, zestyki korpusu, oraz z prowadzonym przesuwnie lub obrotowo w korpusie izolacyjnym pomiędzy położeniem włączenia i położeniem wyłączenia względnie wymiany, również wykonanym z materiału izolacyjnego, suwakiem do umieszczenia wkładki bezpiecznikowej, której kołpaki stykowe w pozycji włączenia przylegają bezpośrednio do stałych zestyków korpusu, zaś w pozycji wyłączenia względnie wymiany znajdują się w odstępie względem stałych zestyków korpusu, znamienny tym, że ma osadzone przesuwnie w suwaku (22), przytrzymujące wkładkę bezpiecznikową (20) sanki (24) z czopem (27) wchodzącym w umieszczone na korpusie izolacyjnym (1) jarzmo (28) do przesuwania sanek (24) względem suwaka (22), przy czym wkładka bezpiecznikowa (20) w położeniu wyłączenia względnie wymiany wystaje częściowo poza suwak (22).

PL 194 064 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest bezpiecznik topikowy z korpusem izolacyjnym, w którym zamocowane są na stałe dwa, znajdujące się pod napięciem, zestyki korpusu, oraz z prowadzonym przesuwnie lub obrotowo w korpusie izolacyjnym pomiędzy położeniem włączenia i położeniem wyłączenia względnie wymiany, również wykonanym z tworzywa izolacyjnego, suwakiem do umieszczenia wkładki bezpiecznikowej, której kołpaki stykowe w pozycji włączenia przylegają bezpośrednio do stałych zestyków korpusu, zaś w pozycji wyłączenia względnie wymiany znajdują się w odstępie względem stałych zestyków korpusu.

Bezpieczniki topikowe służą do szeregowego włączenia bezpiecznikowych wkładek topikowych w przewód, przez który płynie prąd, co pozwala za pomocą tych wkładek topikowych kontrolować przepływ prądu w danym przewodzie i odcinać go przy przekroczeniu zadanej wartości maksymalnej w wyniku stopienia drutu topikowego, znajdującego się we wkładce.

W znanych dotychczas konstrukcjach bezpieczników topikowych najczęściej występuje problem związany z trudnym dostępem do wkładki bezpiecznikowej, gdy suwak znajduje się w pozycji wyłączenia względnie wymiany, w związku z czym wyjmowanie uszkodzonej względnie wkładanie sprawnej wkładki bezpiecznikowej jest utrudnione.

W niemieckim opisie patentowym nr DE-A1-24 37 509 przedstawiony jest bezpiecznik odłącznikowy dla niskonapięciowych układów bezpiecznikowych wielkiej mocy. Jest w nim przewidziana część składowa zaopatrzona w dwa zestyki, w które wchodzą chorągiewki stykowe wkładki bezpiecznikowej. Wkładka ta jest zamocowana rozłącznie na wieczku, osadzonym przesuwnie pomiędzy dwiema ściankami.

Na wieczku ukształtowane są z boku czopy zabierakowe, które wchodzą w znajdujące się w dźwigniach, szczelinowe prowadnice. Dźwignie te są usytuowane z boku wieczek i są osadzone obrotowo za pomocą osi na ściankach.

Na bocznych powierzchniach wieczka są ponadto uformowane nasadki w kształcie ćwiartek kołowego pierścienia, które wchodzą w szczelinowe prowadnice, znajdujące się w ściankach. Prowadnice te mają kształt zbliżony do litery J.

Przy przechylaniu dźwigni (co może się odbywać za pomocą rączki, łączącej ze sobą obie dźwignie), wieczko i zamocowana na nim niskonapięciowa wkładka bezpiecznikowa zostają najpierw uniesione na wprost, a jednocześnie ściągnięte z zestyków (porównaj fig. 2 opisu nr DE-A1-24 37 509). Jeżeli osiągnięte zostanie przy tym położenie ukazane na fig. 3, w którym czopy zabierakowe zatrzymują się na końcu prowadnic, wówczas przy dalszym obrocie dźwigni, w wyniku współdziałania nasadek w kształcie ćwiartek kołowego pierścienia i okrągłych odcinków prowadnic, zachodzi obrót wieczka i wkładki bezpiecznikowej o 90° (porównaj fig. 3 i 4 opisu nr DE-A1-24 37 509). Wkładka bezpiecznikowa jest w tej pozycji, obróconej o 90°, łatwiej dostępna, co upraszcza jej wymianę.

Celem wynalazku jest zaproponowanie bezpiecznika topikowego opisanego na wstępie rodzaju, w którym wkładka bezpiecznikowa przy suwaku ustawionym w pozycji wyłączenia względnie wymiany jest łatwo dostępna, co umożliwia jej ręczne wyjęcie.

Bezpiecznik topikowy z korpusem izolacyjnym, w którym zamocowane są na stałe dwa, znajdujące się pod napięciem, zestyki korpusu, oraz z prowadzonym przesuwnie lub obrotowo w korpusie izolacyjnym pomiędzy położeniem włączenia i położeniem wyłączenia względnie wymiany, również wykonanym z materiału izolacyjnego, suwakiem do umieszczenia wkładki bezpiecznikowej, której kołpaki stykowe w pozycji włączenia przylegają bezpośrednio do stałych zestyków korpusu, zaś w pozycji wyłączenia względnie wymiany znajdują się w odstępie względem stałych zestyków korpusu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że ma osadzone przesuwnie w suwaku, przytrzymujące wkładkę bezpiecznikową sanki z czopem wchodzącym w umieszczone na korpusie izolacyjnym jarzmo do przesuwania sanek względem suwaka, przy czym wkładka bezpiecznikowa w położeniu wyłączenia względnie wymiany wystaje częściowo poza suwak.

Korzystnie, co najmniej jeden odcinek jarzma jest pochylony względem kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka.

Korzystnie, jarzmo ma dwa odcinki, przy czym pierwszy odcinek przebiega w kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka, zaś drugi odcinek jest pochylony względem kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka.

Korzystnie, oba odcinki jarzma są prostoliniowe, przy czym drugi odcinek tworzy z kierunkiem przesuwu suwaka kąt w przedziale od 30 do 60°.

Korzystnie, drugi odcinek tworzy z kierunkiem przesuwu suwaka kąt wynoszący 45°.

PL 194 064 B1

Korzystnie, bezpiecznik topikowy ma umieszczony na suwaku i zawierający dwa zestyki przyłączeniowe obwód sygnalizacyjny do wskazywania uszkodzeń osadzonej w bezpieczniku wkładki bezpiecznikowej, przy czym w stanie włączenia suwaka każdy z zestyków przyłączeniowych jest połączony z jednym kołpakiem stykowym wkładki bezpiecznikowej, przy czym na sankach zamocowana jest co najmniej jedna przylegająca do kołpaka stykowego wkładki bezpiecznikowej blacha stykowa zawierająca odcinek, wystający poza sanki i w pozycji włączenia suwaka przylegający do zestyku przyłączeniowego obwodu sygnalizacyjnego.

Korzystnie, przylegający do blachy stykowej zestyk przyłączeniowy obwodu sygnalizacyjnego stanowi drut przyłączeniowy elementu obwodu sygnalizacyjnego.

Korzystnie, bezpiecznik topikowy ma złącze zatrzaskowe, za pomocą którego suwak zamocowany jest kształtowo w korpusie w swej pozycji włączenia.

Korzystnie, złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w suwaku występ zatrzaskowy i co najmniej jedno umieszczone w korpusie wgłębienie, w którym to wgłębieniu występ zatrzaskowy jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka.

Korzystnie, złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w korpusie występ zatrzaskowy i co najmniej jedno umieszczone w suwaku wgłębienie, w którym to wgłębieniu występ zatrzaskowy jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka.

Korzystnie, występ zatrzaskowy jest usytuowany na pierwszym wolnym końcu sprężyny płytkowej, która swym drugim końcem jest zamocowana na suwaku.

Korzystnie, występ zatrzaskowy jest usytuowany na pierwszym wolnym końcu sprężyny płytkowej, która swym drugim końcem jest zamocowana w korpusie.

Wystającą poza suwak część wkładki bezpiecznikowej można pewnie uchwycić ręką i bez problemów wyjąć wkładkę z suwaka względnie włożyć ją do suwaka. Współdziałanie czopu i jarzma sprawia, że wkładka bezpiecznikowa podczas przesuwu względnie obrotu suwaka zostaje automatycznie umieszczona w łatwo dostępnej pozycji, dzięki czemu użytkownik urządzenia nie musi podejmować żadnych dodatkowych kroków, lecz wyłącznie dokonać niezbędnego przesunięcia względnie obrócenia suwaka.

Dzięki temu, że co najmniej jeden odcinek jarzma odbiega od kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka, zapewniona jest szczególna niezawodność przesuwu suwaka według wynalazku.

W kolejnej postaci wykonania wynalazku jarzmo ma dwa odcinki, przy czym pierwszy odcinek biegnie w kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka, zaś drugi odcinek odbiega od kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka.

Dopóki w tej postaci wykonania czop znajduje się w pierwszym odcinku jarzma, dopóty nie zachodzi przesuw wkładki bezpiecznikowej względem suwaka. Korzystnie zestyki korpusu są ustawione swoją wzdłużną osią w kierunku przesuwu względnie obrotu. Przy takim rozmieszczeniu zestyków korpusu, gdy pierwszy odcinek jarzma jest tak ustawiony, że czop przechodzi przezeń bezpośrednio po wyjściu z pozycji włączenia, wkładka bezpiecznikowa zostaje odciągnięta od zestyków korpusu na najkrótszej z możliwych dróg. Unika się w ten sposób tarcia wkładki bezpiecznikowej o zestyki korpusu, powodującego nadmierne ich zużycie.

Dzięki temu, że oba odcinki jarzma biegną prostoliniowo, zaś drugi odcinek tworzy z kierunkiem przesuwu suwaka kąt w przedziale od 30 do 60°, korzystnie 45°, jarzmo ma kształt wyjątkowo łatwy do wykonania, a zarazem spełniający cel wynalazku.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania wynalazku, zawierającej umieszczony na suwaku i zaopatrzony w dwa zestyki przyłączeniowe obwód sygnalizacyjny do wskazywania uszkodzeń osadzonej w bezpieczniku wkładki bezpiecznikowej, przy czym w stanie włączenia suwaka każdy z zestyków przyłączeniowych jest połączony z jednym kołpakiem stykowym wkładki bezpiecznikowej, na sankach zamocowana jest co najmniej jedna, przylegająca do jednego kołpaka stykowego wkładki bezpiecznikowej blacha stykowa, zawierająca odcinek wystający poza sanki i w pozycji włączenia suwaka przylegająca do zestyku przyłączeniowego obwodu sygnalizacyjnego.

W porównaniu z rozwiązaniem, w którym zestyk przyłączeniowy obwodu sygnalizacyjnego ma postać zestyku ciernego, taka blacha stykowa ma tę zaletę, że jej odcinek potrzebny do utworzenia połączenia elektrycznego z zestykiem przyłączeniowym nie ślizga się po innych elementach bezpiecznika topikowego ani w trakcie wkładania lub wyjmowania wkładki bezpiecznikowej, ani też podczas przesuwu sanek. Eliminuje się w ten sposób ścieranie zarówno zestyku ciernego, jak też elementów bezpiecznika, występujące podczas takiego tarcia.

PL 194 064 B1

W kolejnym ukształtowaniu tej postaci wykonania przylegający do blachy stykowej zestyk przyłączeniowy obwodu sygnalizacyjnego stanowi drut przyłączeniowy elementu obwodu sygnalizacyjnego, co pozwala utrzymać niskie koszty wytwarzania obwodu sygnalizacyjnego dzięki rezygnacji z oddzielnego elementu, stanowiącego zestyk przyłączeniowy.

Kolejny problem, występujący w bezpiecznikach topikowych opisanego na wstępie rodzaju, polega na tym, że w znanych konstrukcjach suwaki bezpieczników można przesuwać względnie obracać pomiędzy pozycją włączenia i pozycją wyłączenia względnie wymiany w sposób ciągły, to znaczy bez żadnego oporu. Dzięki temu powolne przesuwanie względnie przekręcanie suwaka pozwala na powolne odciągnięcie kołpaków stykowych wkładki bezpiecznikowej od zestyków korpusu w trakcie przesuwania względnie obracania suwaka. To z kolei powoduje powolne otwieranie obwodu prądowego, zabezpieczonego wkładką bezpiecznikową, w wyniku czego pomiędzy zestykami korpusu i kołpakami stykowymi mogą występować duże opory przejściowe względnie mogą się wytwarzać między tymi elementami łuki elektryczne. Oba zjawiska powodują silne lokalne nagrzewanie, które może prowadzić do uszkodzenia i/lub zniszczenia bezpiecznika topikowego.

W korzystnej postaci wykonania wynalazku zaproponowane zostały środki, które pozwalają skutecznie wyeliminować omówione powyżej zjawisko powolnego odciągania kołpaków stykowych wkładki bezpiecznikowej od zestyków korpusu. Środki te zawierają złącze zatrzaskowe, za pomocą którego suwak zamocowany jest kształtowo w korpusie w swej pozycji włączenia.

Przy przesuwie względnie obrocie suwaka z jego pozycji włączenia w pozycję wyłączenia względnie wymiany wspomniane złącze zatrzaskowe wytwarza siłę przeciwdziałającą temu ruchowi. Aby można było zrealizować ruch przesuwny względnie obrotowy, już na początku na suwak trzeba zadziałać stosunkowo dużą siłą. Jeżeli siła mocująca złącza zatrzaskowego zostanie pokonana, wówczas przeciętna osoba nie jest w stanie gwałtownie zmniejszyć siły przykładanej do suwaka, która powoduje gwałtowne rozpoczęcie ruchu obrotowego względnie przesuwnego, zaś w dalszej kolejności szybkiego przesuwu względnie obrotu suwaka. To z kolei prowadzi do gwałtownego oddzielenia kołpaków stykowych wkładki bezpiecznikowej od zestyków korpusu, a tym samy do wyeliminowania problemów występujących w stanie techniki.

Z uwagi na wymuszony szybki przebieg oddzielania wkładki bezpiecznikowej od zestyków korpusu bezpiecznik topikowy według wynalazku nadaje się również do przerywania silnych prądów bez obawy jego uszkodzenia, dzięki czemu bezpiecznik topikowy według wynalazku można stosować jako łącznik obciążeniowy.

W szczególnie korzystnej postaci wykonania wynalazku złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden, zamocowany na im suwaku względnie w korpusie, występ zatrzaskowy i co najmniej jedno, umieszczone w korpusie względnie na suwaku, wgłębienie, w którym występ zatrzaskowy jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka.

Takie złącze zatrzaskowe jest wyjątkowo łatwe do wykonania, zaś z uwagi na swoją prostą budowę również wyjątkowo niezawodne w działaniu.

W innej postaci wykonania wynalazku występ zatrzaskowy jest usytuowany na pierwszym wolnym końcu sprężyny płytkowej, która swym drugim końcem jest zamocowana na suwaku względnie w korpusie.

Występujące w tej konstrukcji złącze zatrzaskowe wykazuje wystarczającą do realizacji celów wynalazku siłę mocującą, bez obawy, że siła ta przybierze niespodziewanie zbyt duże wartości, co mogłoby mieć miejsce na przykład przy sztywnym zamocowaniu występu zatrzaskowego, wykonanego z nieelastycznego tworzywa.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1a przedstawia bezpiecznik topikowy z suwakiem w pozycji włączenia, w widoku perspektywicznym, fig. 1b - bezpiecznik topikowy z suwakiem w pozycji wyłączenia względnie wymiany, w widoku perspektywicznym, fig. 2 - bezpiecznik topikowy z fig. 1 przy zdjętej połowie korpusu, w widoku perspektywicznym, przy czym suwak znajduje się w pozycji wyłączenia względnie wymiany, fig. 3 - bezpiecznik topikowy z fig. 1 przy zdjętej połowie korpusu i zdjętej osłonie oświetleniowej, w widoku perspektywicznym, przy czym suwak znajduje się w pozycji włączenia, fig. 4a, 4b przedstawiają zestyki korpusu i zamocowane na nich szyny, w widoku perspektywicznym, fig. 5 przedstawia sprężynę w kształcie litery U, dociskającą wolne końce zestyków korpusu do kołpaków stykowych, fig. 6 - suwak bezpiecznika topikowego z fig. 1-3, w widoku perspektywicznym, fig. 7a do 7c przedstawiają różne konstrukcje sanek osadzanych w suwaku z fig. 6, w widoku perspektywicznym, bez wkładki bezpiecznikowej, fig. 8 przedstawia połowę korpusu bezpiecznika topikowego z fig. 2, 3, w widoku perspektywicznym, fig. 9 - poPL 194 064 B1 łowę korpusu bezpiecznika topikowego z fig. 2, 3, w widoku perspektywicznym, fig. 10a, 10b przedstawiają inny przykład wykonania bezpiecznika topikowego w widoku z boku, z częściowym wyrwaniem połowy, przy czym suwak na fig. 10a znajduje się w pozycji włączenia, zaś na fig. 10b w pozycji wyłączenia względnie wymiany, fig. 11 przedstawia kolejny przykład wykonania bezpiecznika topikowego w widoku z boku, z częściowym wyrwaniem połowy korpusu, przy czym suwak znajduje się w pozycji wyłączenia względnie wymiany, fig. 12 - bezpiecznik topikowy z fig. 11 w takim samym ujęciu, przy czym suwak znajduje się w pozycji włączenia, fig. 13 - elektryczny obwód sygnalizacyjny do wykazywania uszkodzenia wkładki bezpiecznikowej znajdującej się w danej chwili w bezpieczniku, w widoku perspektywicznym, fig. 14 - stykającą się z pierwszym zestykiem przyłączeniowym, zamocowaną na sankach blachę stykową, w widoku perspektywicznym, a fig. 15 - schemat obwodu sygnalizacyjnego z fig. 13.

Bezpiecznik topikowy według wynalazku, przedstawiony na fig. 1a, 1b, zawiera korpus 1, złożony z dwóch połów 2, 3, połączonych ze sobą za pomocą typowych elementów łączących, jak na przykład śruby lub nity.

W przedniej pionowej ściance czołowej 5 korpus 1 ma pierwszy otwór 6, przez który do korpusu 1 można wprowadzić pierwszy drut przyłączeniowy kontrolowanego przewodu elektrycznego. W tylnej pionowej ściance czołowej 7 (patrz fig. 1b, 2, 3) znajduje się odpowiedni otwór 8 dla drugiego drutu przyłączeniowego kontrolowanego przewodu elektrycznego.

Poza tym przednia i tylna ścianka czołowa 5, 7 mają drugie otwory 6', 8', służące do wprowadzania drutów przyłączeniowych przewodu zerowego.

Jak wynika z fig. 2 i 3, za każdym z otworów 6, 6', 8, 8' znajduje się przyłączeniowy zacisk 9, w postaci zacisku śrubowego, do mocowania gołych końców drutów przyłączeniowych. Te przyłączeniowe zaciski 9 mogą mieć dowolny kształt, zaś na załączonym rysunku przedstawiono je jedynie przykładowo w postaci tak zwanych zacisków podnoszonych. Ten typ zacisków śrubowych zawiera ramkę 90, która w odniesieniu do fig. 2, 3 jest osadzona w wybraniu 94 korpusu przesuwnie w kierunku pionowym i w której górnej części 91 znajduje się gwint. W ten gwint wkręcona jest śruba cylindryczna 92. Przez ramkę 90 przechodzi szyna 93 z dobrze przewodzącego materiału, korzystnie miedzi, która to szyna 93 łączy przewód, podłączony do przyłączeniowego zacisku 9, z innymi elektrycznymi elementami bezpiecznika topikowego. Końcówka śruby cylindrycznej 92 spoczywa na szynie 93 (porównaj fig. 11, 12), w związku z czym przy obrocie śruby cylindrycznej 92 w kierunku wkręcania następuje uniesienie ramki 90, to znaczy jej dolna poprzeczna część 95 przemieszcza się w kierunku szyny 93. Goły koniec przyłączanego przewodu umieszcza się pomiędzy szyną 93 i dolną poprzeczną częścią 95 ramki 90 i przy dociąganiu śruby cylindrycznej 92 zaciska się go pomiędzy tymi dwoma elementami.

Na zewnętrznej powierzchni dolnej ścianki 10 korpusu 1, usytuowanej na fig. 2, 3 na dole, znajduje się rowek 11 w kształcie jaskółczego ogona, którego przednia boczna powierzchnia jest ograniczona ryglem szybkomocującym 12, którego dźwignia uruchamiająca 13 wystaje do przodu z przedniej ścianki czołowej 5 korpusu 1. Rygiel szybkomocujący 12 jest prowadzony ruchomo w pustej przestrzeni dolnej ścianki 10 w kierunku poziomym w odniesieniu do fig. 2, 3. Taka konstrukcja pozwala na montowanie bezpiecznika topikowego według wynalazku na dostępnych w handlu szynach montażowych z profilami kołpakowymi.

Druty przyłączeniowe przewodu kontrolowanego z uwagi na prądy nadmiarowe są podłączone do zacisków przyłączeniowych, znajdujących się na fig. 2, 3 na górze. Szyny 93, usytuowane w tych przyłączeniowych zaciskach 9, są połączone ze stałymi zestykami 14 korpusu, mającymi postać zestyków tulipanowych (porównaj również fig. 4a, 4b) i wykonanymi z dobrze przewodzącego materiału, korzystnie miedzi. Dolne żebra łączące 15 tych zestyków 14 korpusu są zaciśnięte w rynienkowych elementach kształtowych 19 pierwszej połowy 2 korpusu, wskutek czego zestyki 14 korpusu są zamocowane w przedstawionej pozycji na korpusie 1.

Aby elementy przewodzące prąd można było zamocować na stałe bezpośrednio na połówkach 2, 3 korpusu, korpus 1 jest wykonany z materiału izolacyjnego, na przykład tworzywa sztucznego.

Pomiędzy wolnymi końcami 16 zestyków 14 korpusu umieszczone są poszczególne kołpaki stykowe 21 wkładek bezpiecznikowych 20. Aby wolne końce 16 były przy tym wystarczająco silnie dociskane do kołpaków stykowych 21, przewidziane są tutaj sprężyny 17 w kształcie litery U (porównaj także fig. 5), które otaczają zestyki 14 korpusu i dociskają ich wolne końce 16 do kołpaków stykowych 21. Aby sprężyny 17 nie ześlizgiwały się z zestyków 14 korpusu, te ostatnie mają przetłoczenia 18, pomiędzy które wchodzą ramiona sprężyn 17.

PL 194 064 B1

Bezpiecznik zawiera suwak 22, w którym umieszczone są wkładki bezpiecznikowe 20. Suwak 22 w przykładzie wykonania z fig. 2 i 3 ma postać szuflady, prowadzonej w korpusie 1 przesuwnie pomiędzy położeniem włączenia (fig. 3) i położeniem wyłączenia względnie wymiany (fig. 2). Prowadzenie to realizowane jest za pomocą listew prowadzących 23, 23', które są ukształtowane na połówkach 2, 3 korpusu i do których suwak 22 przylega swymi bocznymi powierzchniami 220, 221. Suwak 22, podobnie jak korpus 1, jest wykonany z tworzywa izolacyjnego.

Według wynalazku wkładka bezpiecznikowa 20 nie jest umieszczona bezpośrednio w suwaku 22, lecz w przeznaczonych do tego celu sankach 24. Sanki 24 mają element ustalający dla wkładki bezpiecznikowej 20. Na fig. 2-9 element ten stanowi otwór 240 w sankach 24 (porównaj także fig. 7a-c).

Jak widać na fig. 2, otwór 240 jest usytuowany tylko w środkowej, wykonanej z ceramiki, części wkładki bezpiecznikowej 20, natomiast oba kołpaki stykowe 21 wkładki bezpiecznikowej są swobodne. Prawy na fig. 2 kołpak stykowy 21 znajduje się przy tym, ogólnie rzecz biorąc, poza sankami 24, zaś lewy na fig. 2 kołpak stykowy 21 jest umieszczony w otworze 241 sanek 24.

Sanki 24 są osadzone przesuwnie w suwaku 22, co w przykładzie wykonania na fig. 2 do 9 jest zrealizowane w postaci wpuszczonego w suwak 22 rowka 222, w który wchodzi listwa 242 ukształtowana na sankach 24. Sanki 24 są zatem osadzone przesuwnie w kierunku zaznaczonym podwójną strzałką 25 na fig. 2 w stosunku do suwaka 22, który z kolei jest osadzony w korpusie 1 przesuwnie w kierunku podwójnej strzałki 26.

Przesuwanie suwaka 22 z jego położenia włączenia (fig. 3) w położenie wyłączenia względnie wymiany (fig. 2), w którym wkładkę bezpiecznikową 20 wyjmuje się z zabezpieczanego przewodu względnie wkłada w ten przewód, odbywa się ręcznie. Jak widać na fig. 3, w położeniu włączenia kołpaki stykowe 21 wkładki bezpiecznikowej 20 leżą na wysokości zestyków 14 korpusu, które obejmują kołpaki stykowe 21 na zasadzie kleszczy i przylegają do nich. To kleszczowe obejmowanie kołpaków stykowych 21 jest możliwe dzięki temu, że są one swobodnie dostępne, o czym była mowa powyżej.

Jeżeli przy wyciąganiu suwaka 22 w położenie wyłączenia względnie wymiany (fig. 2) sanki 24 pozostałyby na wysokości zestyków 14 korpusu, wówczas wkładka bezpiecznikowa 20 pozostałaby wewnątrz suwaka 22, w związku z czym nie byłoby do niej dostępu, zaś jej wyjęcie wiązałoby się z trudnościami.

Według wynalazku problem ten rozwiązano tak, że przy wspomnianych przesunięciach suwaka 22 sanki 24 przemieszczają się automatycznie w kierunku podwójnej strzałki 25. To przesunięcie sanek powoduje, że wkładka bezpiecznikowa 20 przy przesuwaniu z pozycji włączenia (fig. 3) w pozycję wyłączenia względnie wymiany (fig. 2) ulega na tyle dalekiemu przesunięciu względem suwaka 22, że fragment wkładki bezpiecznikowej 20 wystaje z suwaka 22. Aby można było wkładkę bezpiecznikową 20 przesunąć poza boczną powierzchnię 221 suwaka 22, powierzchnia ta jest zaopatrzona w odpowiednie wybranie 223. Swobodnie dostępny teraz fragment wkładki bezpiecznikowej 20 można teraz łatwo ująć ręką i wyciągnąć wkładkę z otworu 240, względnie umieścić w otworze 240 inną wkładkę bezpiecznikową 20.

Jeżeli suwak 22 po osadzeniu nowej wkładki bezpiecznikowej 20 zostanie przesunięty z powrotem w pozycję włączenia (fig. 3), wówczas sanki 24 przemieszczają się w drugim kierunku, w związku z czym kołpaki stykowe 21 wkładki bezpiecznikowej 20 zostają ponownie umieszczone na wysokości zestyków 14 korpusu.

Wspomniane powyżej, związane z przesuwaniem suwaka 22, przesuwanie sanek 24 jest według wynalazku realizowane następująco:

Na sankach 24 ukształtowany jest czop 27, wchodzący w jarzmo 28 usytuowane na korpusie izolacyjnym 1. W przykładzie wykonania na fig. 2-9 jarzmo 28 jest wykonane w szerszej bocznej ściance 29 połówki 2 korpusu (porównaj fig. 8) i ma postać rowka, którego szerokość jest nieznacznie większa niż średnica czopa 27, w związku z czym ten ostatni może z niewielkim luzemślizgać się w jarzmie 28. Aby czop 27 mógł przechodzić przez przegrodę 224 suwaka 22, jest ona zaopatrzona w odpowiedni otwór225. Wspomniana przegroda 224 ma rowek 222, niezbędny do prowadzenia sanek 24.

Jarzmo 28 musi mieć taki kształt, aby przesuwało czop 27 przy przesuwie suwaka 22 w kierunku podwójnej strzałki 25, powodując tym samym wspomniany przesuw sanek 24 w kierunku podwójnej strzałki 25.

W szczególnie korzystnym przykładzie wykonania z fig. 8 pierwszy odcinek 280 jarzma 28 biegnie w kierunku przesuwu suwaka 22 (podwójna strzałka 26), w związku z czym dopóki czop 27 znajduje się w tym pierwszym odcinku 280, dopóty sanki 24 nie przesuwają się względem suwaka 22.

PL 194 064 B1

Połączony z pierwszym odcinkiem 280, drugi odcinek 281 jarzma 28 odchyla się od kierunku przesuwu suwaka 22 (podwójna strzałka 26).

Z takiego ukształtowania jarzma 28 wynika, że przy przesuwaniu suwaka 22 wkładka bezpiecznikowa 20, dopóki znajduje się ona w obszarze zestyków 14 korpusu, jest przesuwana jedynie równolegle, wskutek czego jej kołpaki stykowe 21 są wyciągane z zestyków 14, prostopadle do nich. W ten sposób eliminuje się wszelkie boczne ruchy wkładki bezpiecznikowej 20, które prowadziłyby do niepotrzebnego tarcia kołpaków stykowych 21 o zestyki 14 korpusu.

Jak przedstawiono na fig. 8, wspomniany drugi odcinek 281 ma również przebieg prostoliniowy, tworzy on jednak z kierunkiem przesuwu suwaka 22, symbolizowanym przez podwójną strzałkę 26, kąt 30 równy 45°. Wartość 45° stanowi jedynie możliwy przykład wykonania, jako że wielkość odchylenia odcinka 281 jarzma od kierunku przesuwu suwaka można w zasadzie dobierać dowolnie, przy czym należy uwzględnić następujące ograniczenia:

Jeżeli kąt 30 będzie stosunkowo mały (w związku z czym drugi odcinek 281 jarzma będzie jedynie nieznacznie odbiegał od kierunku przesuwu suwaka), wówczas uzyskuje się jedynie niewielki przesuw sanek 24, który może okazać się zbyt mały, by osiągnąć cel przesuwu sanek, mianowicie uzyskanie dostępu do części wkładki bezpiecznikowej 20.

Z drugiej strony przy stosunkowo dużych kątach 30 wytwarza się znaczne tarcie ślizgowe pomiędzy czopem 21 i jarzmem 28, co powoduje hamowanie przesuwu suwaka 22, a przynajmniej utrudnia ten przesuw.

Przy uwzględnieniu tych obu okoliczności z punktu widzenia realizacji celu według wynalazku idealne okazały się kąty 30 w przedziale pomiędzy 30 i 60°. Przejście od pierwszego odcinka 280 do drugiego odcinka 281 ma postać łuku koła, tak aby czop 27 mógł bez problemu ślizgać się wzdłuż całego jarzma 28.

Należy jednak stwierdzić, że przedstawiony na fig. 8, prostoliniowy przebieg obu odcinków 280, 281 nie jest konieczny, bowiem przesuw sanek 24 według wynalazku osiągany jest także wówczas, gdy drugi odcinek 281 ma kształt zakrzywiony, na przykład kształt łuku koła, odcinka paraboli lub temu podobnych. Z tego też powodu ukształtowane w ten sposób jarzma 28 mieszczą się w ramach wynalazku.

Średnica otworu 240 w sankach 24 jest dopasowana do średnicy osadzanej w nim wkładki bezpiecznikowej 20, która z kolei zależy od prądu nominalnego wkładki.

Zmianę nominalnego prądu zadziałania bezpiecznika topikowego można zatem w prosty sposób osiągnąć poprzez zastosowanie wkładek bezpiecznikowych 20 o różnych prądach nominalnych. Dokonanie takiej zmiany prądu nominalnego wymaga jedynie nieznacznej zmiany bezpiecznika topikowego, trzeba mianowicie jedynie przewidzieć różne sanki 24 o różnej wielkości otworów 240 (porównaj fig. 7a-c).

Z punktu widzenia wytwarzania bezpieczników topikowych o różnych prądach nominalnych oznacza to, że duża część jego elementów składowych, mianowicie korpus 1, suwak 22 i wszystkie elementy przewodzące prąd elektryczny (przyłączeniowe zaciski 9, szynę 93, zestyki 14 korpusu i inne) może być jednolita, jedynie sanki 24 należy dopasować do różnych średnic różnych wkładek bezpiecznikowych 20.

W przykładzie wykonania z fig. 2-9 przy przesuwaniu suwaka 22 z jego pozycji włączenia w jego pozycję wyłączenia następuje nie tylko wyjęcie wkładki bezpiecznikowej 20 z zestyków 14 korpusu, a zatem odcięcie kontrolowanego przewodu, lecz jednocześnie odcięcie drugiego przewodu, który na fig. 2, 3 jest przyłączony do dolnych zacisków przyłączeniowych 9. Taki współpodłączony przewód stanowi z reguły przewód zerowy, który wraz z przewodem kontrolowanym tworzy jednofazowy obwód prądowy dla odbiornika umieszczonego za bezpiecznikiem topikowym. Wspólne podłączenie przewodu zerowego niesie ze sobą korzyść w postaci oddzielenia wszystkich biegunów usytuowanego dalej odbiornika.

Przewidziane są tutaj szyny prądowe 96, których pierwsze końce wchodzą w dolne przyłączeniowe zaciski 9. Drugie końce tych szyn prądowych 96 leżą poniżej obu zestyków 14 korpusu.

W dolnym na fig. 2, 3 obszarze suwaka 22 znajduje się, wykonany w nim, rowek 226 w kształcie litery U, w którym zaciśnięty jest, mający również kształt litery U, mostek stykowy 31. Oba końce 32 tego mostka stykowego leżą poza wspomnianym rowkiem 226 i w położeniu włączenia suwaka 22 przylegają do drugich końców szyn prądowych 96. Aby to przyleganie odbywało się z dociskiem wystarczająco dużym, by zapewnić dobry styk elektryczny, pomiędzy końcami 32 mostka stykowego 31 umieszczona jest śrubowa sprężyna naciskowa 33, która dociska końce 32 mostka stykowego do drugich końców szyn prądowych 96.

PL 194 064 B1

Poniżej górnej pokrywy 228 suwaka 22 umieszczony jest, jak wynika z fig. 3, elektryczny obwód sygnalizacyjny 53, za pomocą którego można sygnalizować uszkodzenie, a co za tym idzie, konieczność wymiany wkładki bezpiecznikowej 20, znajdującej się właśnie w bezpieczniku topikowym.

Ten obwód sygnalizacyjny 53, przedstawiony oddzielnie na fig. 13, ma dwa zestyki przyłączeniowe 54, 55. W stanie włączenia suwaka 22 każdy z zestyków przyłączeniowych 54, 55 jest połączony z jednym z kołpaków stykowych 21 wkładki bezpiecznikowej 20.

Ten obwód sygnalizacyjny 53 o bardzo prostej konstrukcji jest obwodem szeregowym, składającym się z oporu 36 i jarzeniówki 37, które to elementy są umieszczone na płytce drukowanej 38. Opór 36 jest przy tym ustawiony swą wzdłużną osią prostopadle do płytki drukowanej 38, zaś jeden z jego drutów przyłączeniowych jest wygięty równolegle do oporu 36.

Na sankach 24 zamocowana jest blacha stykowa 40, która przylega do leżącego na fig. 2, 3 z lewej strony kołpaka stykowego 21 całkowicie osadzonej wkładki bezpiecznikowej 20. Blacha stykowa 40, przedstawiona oddzielnie na fig. 14, ma wystający poza sanki 24 odcinek 41, przeprowadzony przez szczelinowe wybranie 244 sanek 24. W pozycji włączenia suwaka 22 wspomniany odcinek 41 przylega do pierwszego zestyku przyłączeniowego 54 obwodu sygnalizacyjnego 53 (porównaj fig. 3). Zamocowanie blachy stykowej 40 na sankach 24 odbywa się za pomocą znajdującego się w sankach 24 rowka 245, w którym zaciśnięta jest blacha stykowa 40.

Pierwszy zestyk przyłączeniowy 54 stanowi korzystnie drut przyłączeniowy elementu obwodu sygnalizacyjnego 53, przy czym w przykładzie wykonania ukazanym na rysunku pierwszy zestyk przyłączeniowy 54 stanowi drut przyłączeniowy oporu 36, przebiegający równolegle do tego oporu.

Drugi zestyk przyłączeniowy 55 obwodu sygnalizacyjnego stanowi sprężyna śrubowa 39, której pierwszy koniec jest połączony z jarzeniówką 37, zaś drugi koniec odchodzi swobodnie od płytki drukowanej 38 w kierunku sanek 24.

Jeżeli suwak 22 znajduje się w swej pozycji włączenia (fig. 3), to wówczas odcinek 41 blachy stykowej 40 przylega do drutu przyłączeniowego oporu, zaś swobodnie odstający koniec sprężyny śrubowej 39 przylega do drugiego kołpaka stykowego 21 wkładki bezpiecznikowej 20.

Zasadę działania obwodu sygnalizacyjnego 53 można najlepiej objaśnić na podstawie schematu przedstawionego na fig. 15. Jeżeli wkładka bezpiecznikowa 20 jest nieuszkodzona, to wówczas jej kołpaki stykowe 21 są zwarte, zaś oba zestyki przyłączeniowe 54, 55 obwodu sygnalizacyjnego znajdują się na tym samym poziomie napięcia, w związku z czym nie płynie przez nie prąd, zaś jarzeniówka 37 nie może się świecić.

Jeżeli nastąpi stopienie drutu zabezpieczającego wkładki bezpiecznikowej 20, wówczas obwód sygnalizacyjny 53 zostaje połączony szeregowo ze znajdującym się za nim odbiornikiem (opatrzonym odnośnikiem RLast). Ponieważ opór jarzeniówki 37 jest bardzo duży, to znaczy ponad tysiąckrotnie większy niż przeciętny opór obciążenia RLast, przez obwód szeregowy złożony z obwodu sygnalizacyjnego 53 i odbiornika płynie bardzo mały prąd. Ten mały prąd wystarcza jednak, aby zaświecić jarzeniówkę 37 i w ten sposób zasygnalizować uszkodzenie wkładki bezpiecznikowej 20.

Aby świecenie jarzeniówki 37 było widoczne od zewnątrz, górna pokrywa 228 ma w obszarze jarzeniówki 37 otwór 229, który może być ewentualnie zamknięty prześwitującym materiałem, na przykład tworzywem sztucznym lub szkłem.

Dotychczas opierano się na założeniu, że przesuw suwaka 22 jest prostoliniowy. Jednak taki przypadek stanowi jedynie korzystny przykład wykonania, jako że przesuw suwaka 22 mógłby równie dobrze odbywać się po torze w kształcie łuku koła. Można to w prosty sposób zrealizować tak, że boczne powierzchnie 220, 221 suwaka 22, a także listwy prowadzące 23, 23' będą miały zarys współśrodkowych łuków, przyczym wszystkie te odcinki łuków będą miały wspólny środek.

Sanki 24 mają tutaj dolną płytkę (która na fig. 10 jest w sposób niewidoczny umieszczona pod wkładką bezpiecznikową 20 i która spoczywa na suwaku 22), na której ukształtowane są boczne ścianki 243. Boczne ścianki 243 wychodzą z płaszczyzny rysunku fig. 10a, 10b i zaciskają pomiędzy sobą wkładkę bezpiecznikową 20. Na suwaku 22 zamocowane są listwy prowadzące 227, które również wystają z płaszczyzny rysunku fig. 10a, 10b. Boczne ścianki 243 mogą ślizgać się wzdłuż tych listew prowadzących 227, wskutek czego sanki 24 są osadzone przesuwnie wzdłuż wkładki bezpiecznikowej 20.

Na jednej z bocznych ścianek 243 ukształtowana jest płytka 246, równoległa do dolnej płytki sanek i wystająca poza listwę prowadzącą 227. Na płytce 246 znajduje się czop 27.

Przesuw suwaka 22 w tym przykładzie wykonania nie ma przebiegu liniowego, lecz ma kształt łuku koła, jak to zaznaczono podwójną strzałką 26'. Aby osiągnąć przesuw sanek według wynalazku,

PL 194 064 B1 odbywający się w zależności od obrotu suwaka 22, również tutaj co najmniej drugi odcinek 281 jarzma 28 musi odchylać się od kierunku obrotu suwaka 22.

Analogicznie do przykładu wykonania z fig. 2-9 na fig. 10a, 10b pierwszy odcinek 280 jarzma 28 przebiega w kierunku przesuwu i ma kształt łuku koła, podobnie jak ten przesuw, drugi odcinek 281 odbiega od kierunku przesuwu suwaka 22 na tyle, że ma on przebieg prostoliniowy, w przybliżeniu styczny do łukowego kształtu pierwszego odcinka 280.

Taki kształt jarzma 28 sprawia, że gdy suwak 22 znajduje się w pozycji wyłączenia względnie wymiany (fig. 10b), sanki 24 zostają tak daleko przesunięte względem suwaka 22, że wkładka bezpiecznikowa 20 wystaje częściowo poza suwak 22. Przy przemieszczaniu suwaka 22 w jego położenie włączenia (fig. 10a) wkładka bezpiecznikowa 20 zostaje przesunięta w jej kierunku wzdłużnym, zaś jej kołpaki stykowe 21 w położeniu włączenia suwaka 22, przedstawionym na fig. 10a, mogą być objęte przez stałe zestyki 14 korpusu, mające kształt kielichowy.

Zamiast opisanego dotychczas, równoległego przesunięcia suwaka 22 można również zastosować jego rotacyjne, czyli obrotowe obsadzenie w korpusie 1. Ten przypadek, także objęty niniejszym wynalazkiem, jest przedstawiony na fig. 11 i 12, przy czym suwak 22 przedstawiony jest na fig. 11 analogicznie do fig. 2 w położeniu wyłączenia względnie wymiany, zaś na fig. 12 analogicznie do fig. 3 w położeniu włączenia.

Na wstępie należy zauważyć, że przedstawiony tutaj bezpiecznik topikowy jest, podobnie jak bezpiecznik z fig. 10, tylko jednobiegunowy, to znaczy w przeciwieństwie do przykładu wykonania z fig. 2-9 przewód zerowy nie jest włączony względnie wyłączony wspólnie z przewodem kontrolowanym. To wspólne przełączanie przewodu zerowego nie stanowi zatem cechy obligatoryjnej, lecz jedynie jedną z opcji wynalazku.

Suwak 22 ma tutaj postać tarczy. Celem obrotowego prowadzenia w korpusie 1 listwy prowadzące 23, 23' mają, analogicznie do fig. 10a, 10b kształt łuków koła, uformowanych współśrodkowo względem tarczowego suwaka 22 na połowach 2, 3 korpusu.

Sanki 24 mają, podobnie jak na fig. 10a, 10b, dolną płytkę (która na fig. 11, 12 jest w sposób niewidoczny umieszczona pod wkładką bezpiecznikową 20 i spoczywa na suwaku 22), na której ukształtowane są boczne ścianki 243. Boczne ścianki 243 wychodzą z płaszczyzny rysunku fig. 11, 12 i zaciskają pomiędzy sobą wkładkę bezpiecznikową 20. Na suwaku 22 zamocowane są listwy prowadzące 227, które również wystają z płaszczyzny rysunku fig. 11, 12. Boczne ścianki 243 mogą ślizgać się wzdłuż tych listew prowadzących 227, wskutek czego sanki 24 są osadzone przesuwnie wzdłuż wkładki bezpiecznikowej 20.

Na spoczywającej na suwaku 22, dolnej powierzchni dolnej płytki sanek ukształtowany jest czop 27, który przechodzi przez otwór 225 i wchodzi w jarzmo 28, usytuowane na szerszej bocznej ściance 29 połowy 2 korpusu. Kierunek obrotu suwaka 22 nie jest w tym przypadku liniowy, lecz ma kształt łuku koła, jak zaznaczono podwójną strzałką 26''.

Aby uzyskać przesuw sanek według wynalazku, realizowany w zależności od obrotu suwaka 22, również tutaj co najmniej jeden odcinek jarzma 28 musi odbiegać od kierunku obrotu suwaka 22. Na fig. 11, 12 jarzmo 28 ma w ogólności kształt łuku koła, przy czym środek jarzma 28 jest przesunięty względem środka suwaka 22. Jak widać wyraźnie na fig. 11, 12, tutaj również można zrealizować ideę wynalazku, polegającą na takim przesunięciu sanek 24 względem suwaka 22 przy obrocie tego suwaka 22, aby wkładka bezpiecznikowa 20 wystawała częściowo poza suwak 22. Aby suwak 22 można było przekręcać ręcznie, umieszczona jest na nim dźwignia 35, wystająca stale poza korpus 1.

Również w przykładzie wykonania z fig. 10a, 10b względnie fig. 11, 12 można zastosować obwód sygnalizacyjny 53 do wykrywania uszkodzenia wkładki bezpiecznikowej 20. Obwód ten jest zaznaczony wyraźnie jedynie na fig. 10a, 10b. W odróżnieniu od obwodu sygnalizacyjnego z fig. 2, 3 względnie fig. 13 oba zestyki przyłączeniowe 54, 55 stanowią oddzielne elementy, mianowicie kołki, wystające z płaszczyzny rysunku fig. 10a, 10b. Ponadto zrezygnowano z płytki drukowanej 38, mocując elementy obwodu sygnalizacyjnego 53, który tutaj również składa się szeregowego połączenia jarzeniówki 37 i oporu 36, bezpośrednio na suwaku 22.

Kolejna różnica w stosunku do fig. 2, 3 polega na tym, że na sankach 24 są tutaj zamocowane dwie blachy stykowe 40, z których każda jest połączona z kołpakiem stykowym 21 całkowicie osadzonej wkładki bezpiecznikowej 20. Te dwie blachy stykowe 40 można oczywiście zastosować również w przykładzie wykonania z fig. 2, 3, podobnie jak możliwe jest rozwiązanie odwrotne, polegające na tym, że w bezpieczniku z fig. 10a, 10b jeden z obu zestyków przyłączeniowych 54, 55 stanowi zestyk cierny, na przykład sprężyna śrubowa 39.

PL 194 064 B1

Inna cecha bezpiecznika topikowego według wynalazku polega na zastosowaniu, w zasadzie dowolnego, złącza zatrzaskowego, za pomocą którego suwak 22 jest zamocowany kształtowo w swej pozycji włączenia w korpusie 1.

Jak wynika zwłaszcza z fig. 2 i 3 względnie 6 i 8, złącze zatrzaskowe zawiera tam z jednej strony dwa występy zatrzaskowe 50, zamocowane na bocznych powierzchniach 220, 221 suwaka 22, z drugiej zaś wgłębienia 51, wpuszczone w listwy prowadzące 23, 23'. Występy zatrzaskowe 50 względnie wgłębienia 51 są tak usytuowane, że w pozycji włączenia suwaka 22 (fig. 3 względnie fig. 12) występy zatrzaskowe 50 są zamocowane zatrzaskowo we wgłębieniach 51.

Występy zatrzaskowe 50 nie są przy tym zamocowane sztywno na bocznych powierzchniach 220, 221, lecz zastosowana jest tutaj sprężyna płytkowa 52, której drugi koniec jest zamocowany na suwaku 22 i na którego pierwszym, swobodnym końcu umieszczony jest występ zatrzaskowy 50. Korzystnie występy zatrzaskowe 50, sprężyna płytkowa 52 i suwak 22 stanowią jedną całość, co w praktyce najprościej można zrealizować tak, że sprężyna płytkowa 52 i występ zatrzaskowy 50 mają postać nadlewka na suwaku 22.

Zaletę umieszczenia występu zatrzaskowego 50 na sprężynie płytkowej 52 stanowi to, że występ zatrzaskowy 50 przy przesuwaniu suwaka 22, w trakcie którego występ zatrzaskowy 50 przylega do listew prowadzących 23, 23', nieznacznie odchyla się od tych listew, to znaczy może od nich odstawać, dzięki czemu występy zatrzaskowe 50nie trą zbyt silnie o listwy prowadzące 23, 23'. Eliminuje się w ten sposób hamowanie ruchów suwaka. Ponadto możliwe jest oczywiście sztywne zamocowanie występów zatrzaskowych 50 na suwaku 22.

Celem tego połączenia zatrzaskowego jest przeciwstawienie siły mocującej przesuwowi suwaka 22 z jego pozycji włączenia w pozycję wyłączenia względnie wymiany. Jeżeli realizuje się taki przesuw, wówczas już na początku tego przesuwu należy na suwak 22 zadziałać stosunkowo dużą siłą, mianowicie siłą przewyższającą siłę mocującą złącza zatrzaskowego.

Ta duża siła sprawia, że przesuw suwaka odbywa się gwałtownie, wskutek czego wkładka bezpiecznikowa 20 zostaje gwałtownie oddzielona od zestyków 14 korpusu. To z kolei wiąże się z gwałtownym przerwaniem zabezpieczanego obwodu prądowego, które skutecznie zapobiega powstawaniu chwilowych znacznych oporów przejściowych pomiędzy wkładką bezpiecznikową 20 i zestykami 14 korpusu względnie łuków elektrycznych pomiędzy wspomnianymi elementami.

Opisany powyżej cel złącza zatrzaskowego osiąga się również wówczas, gdy występy zatrzaskowe 50 są ukształtowane na listwach prowadzących 23, 23', zaś wgłębienia 51 są wpuszczone w boczne ścianki 220, 221 suwaka 22, w związku z czym również ten przykład wykonania mieści się w ramach wynalazku. Także liczba występów zatrzaskowych 50 względnie wgłębień 51 może być dobierana dowolnie, przy czym dolna granica wynosi oczywiście jeden występ zatrzaskowy 50 i jedno przyporządkowane mu wgłębienie 51.

Złącze zatrzaskowe według wynalazku można zastosować również w bezpiecznikach topikowych, których suwaki 22 mają kształty przedstawione na fig. 10a, 10b względnie fig. 11, 12. W odróżnieniu od fig. 2, 3 sprężynę płytkową 52 wraz z występem zatrzaskowym 50 należy przy tym, jak widać wyraźnie na fig. 11, 12, zamocować w korpusie 1, zaś wgłębienie 51 ukształtować na suwaku 22.

Podkreślić należy zwłaszcza to, że opisane powyżej złącze zatrzaskowe według wynalazku jest niezależne od obecności przesuwnych sanek 24. Wspomniane złącze zatrzaskowe można zatem zastosować również w takich bezpiecznikach topikowych, które nie zawierają sanek 24 i w których wkładka bezpiecznikowa 20 jest zamocowana bezpośrednio na suwaku 22.

Claims (15)

Zastrzeżenia patentowe

1. Bezpiecznik topikowy z korpusem izolacyjnym, w którym zamocowane są na stałe dwa, znajdujące się pod napięciem, zestyki korpusu, oraz z prowadzonym przesuwnie lub obrotowo w korpusie izolacyjnym pomiędzy położeniem włączenia i położeniem wyłączenia względnie wymiany, również wykonanym z materiału izolacyjnego, suwakiem do umieszczenia wkładki bezpiecznikowej, której kołpaki stykowe w pozycji włączenia przylegają bezpośrednio do stałych zestyków korpusu, zaś w pozycji wyłączenia względnie wymiany znajdują się w odstępie względem stałych zestyków korpusu, znamienny tym, że ma osadzone przesuwnie w suwaku (22), przytrzymujące wkładkę bezpiecznikową (20) sanki (24) z czopem (27) wchodzącym w umieszczone na korpusie izolacyjnym (1) jarzmo (28) do przePL 194 064 B1 suwania sanek (24) względem suwaka (22), przy czym wkładka bezpiecznikowa (20) w położeniu wyłączenia względnie wymiany wystaje częściowo poza suwak (22).

2. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jeden odcinek (281) jarzma (28) jest pochylony względem kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka (22).

3. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 2, znamienny tym, że jarzmo (28) ma dwa odcinki (280, 281), przy czym pierwszy odcinek (280) przebiega w kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka (22), zaś drugi odcinek (281) jest pochylony względem kierunku przesuwu względnie obrotu suwaka (22).

4. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 3, znamienny tym, że oba odcinki (280, 281) jarzma (28) są prostoliniowe, przy czym drugi odcinek (281) tworzy z kierunkiem przesuwu suwaka kąt (30) w przedziale od 30 do 60°.

5. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 4, znamienny tym, że drugi odcinek (281) tworzy zkierunkiem przesuwu suwaka kąt (30) wynoszący 45°.

6. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienny tym, że ma umieszczony na suwaku (22) i zawierający dwa zestyki przyłączeniowe (54, 55) obwód sygnalizacyjny (53) do wskazywania uszkodzeń osadzonej w bezpieczniku wkładki bezpiecznikowej (20), przy czym w stanie włączenia suwaka (22) każdy z zestyków przyłączeniowych (54, 55) jest połączony z jednym kołpakiem stykowym (21) wkładki bezpiecznikowej (20), przy czym na sankach (24) zamocowana jest co najmniej jedna przylegająca do kołpaka stykowego (21) wkładki bezpiecznikowej (20) blacha stykowa (40) zawierająca odcinek (41), wystający poza sanki (24) i w pozycji włączenia suwaka (22) przylegający do zestyku przyłączeniowego (54, 55) obwodu sygnalizacyjnego (53).

7. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 6, znamienny tym, że przylegający do blachy stykowej (40) zestyk przyłączeniowy (54) obwodu sygnalizacyjnego (53) stanowi drut przyłączeniowy elementu obwodu sygnalizacyjnego (53).

8. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 7, znamienny tym, że ma złącze zatrzaskowe, za pomocą którego suwak (22) zamocowany jest kształtowo w korpusie w swej pozycji włączenia.

9. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 6, znamienny tym, że ma złącze zatrzaskowe, za pomocą którego suwak (22) zamocowany jest kształtowo w korpusie w swej pozycji włączenia.

10. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 8, znamienny tym, że złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w suwaku (22) występ zatrzaskowy (50) i co najmniej jedno umieszczone w korpusie (1) wgłębienie (51), w którym to wgłębieniu (51) występ zatrzaskowy (50) jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka (22).

11. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 8, znamienny tym, że złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w korpusie (1) występ zatrzaskowy (50) i co najmniej jedno umieszczone w suwaku (22) wgłębienie (51), w którym to wgłębieniu (51) występ zatrzaskowy (50) jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka (22).

12. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 9, znamienny tym, że złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w suwaku (22) występ zatrzaskowy (50) i co najmniej jedno umieszczone w korpusie (I) wgłębienie (51), w którym to wgłębieniu (51) występ zatrzaskowy (50) jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka (22).

13. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 9, znamienny tym, że złącze zatrzaskowe zawiera co najmniej jeden zamocowany w korpusie (1) występ zatrzaskowy (50) i co najmniej jedno umieszczone w suwaku (22) wgłębienie (51), w którym to wgłębieniu (51) występ zatrzaskowy (50) jest mocowany zatrzaskowo w pozycji włączenia suwaka (22).

14. Bezpiecznik topikowy według zastrz. 10 albo 12, znamienny tym, że występ zatrzaskowy (50) jest usytuowany na pierwszym wolnym końcu sprężyny płytkowej (52), która swym drugim końcem jest zamocowana na suwaku (22).

15.Bezpiecznik topikowy według zastrz. 11 albo 13, znamienny tym, że występ zatrzaskowy (50) jest usytuowany na pierwszym wolnym końcu sprężyny płytkowej (52), która swym drugim końcem jest zamocowana w korpusie (1).