PL188045B1 - Sekcja rurowa stanowiąca pierścieniową warstwę izolacyjną i sposób jej wytwarzania - Google Patents

Abstract

1. Sekcja rurowa, stanowiaca pierscienio wa warstwe izolacyjna, która jest zlozona z dwu lub wiekszej liczby wytworzonych oddzielnie, umieszczonych obok siebie czesci, przy czym kaz- da z tych czesci ma dwie powierzchnie boczne usytuowane naprzeciw powierzchni bocznych sa- siednich czesci z utworzeniem co najmniej dwu par stykajacych sie powierzchni w obrebie warstwy izolacyjnej, przy czym warstwa ta zawiera jedna przelotowa szczeline wejsciowa biegnaca w kie- runku osiowym pomiedzy jedna para tych stykaja- cych sie powierzchni bocznych, która to szczeline mozna otworzyc dla nasuniecia sekcji rurowej z boku na rure, jak równiez jedna lub wieksza liczbe zawias w polaczeniu z jedna albo wieksza liczba par tych stykajacych sie powierzchni bocz- nych, ulatwiajacych otwieranie szczeliny wejscio- wej, znamienna tym, ze zawiasa znajdujaca sie pomiedzy bocznymi powierzchniami jest sprezysta i jest utworzona z kleju laczacego te boczne po- wierzchnie. Fig. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sekcja rurowa, stanowiąca pierścieniową warstwę izolacyjną i sposób jej wytwarzania, przy czym ta sekcja rurowa jest złożona z dwu lub większej liczby wytworzonych oddzielnie, umieszczonych obok siebie części. Każda z tych części ma dwie powierzchnie boczne usytuowane naprzeciw powierzchni bocznych sąsiednich części z utworzeniem co najmniej dwu par stykających się powierzchni w obrębie warstwy izolacyjnej, ta warstwa zaś zawiera jedną przelotową szczelinę wejściową biegnącą w kierunku osiowym pomiędzy jedną parą tych stykających się powierzchni bocznych, którą to szczelinę można otworzyć dla nasunięcia sekcji rurowej z boku na rurę, jak również jedną lub większą liczbę zawias w połączeniu z jedną albo większą liczbą par tych stykających się powierzchni bocznych, ułatwiających otwieranie szczeliny wejściowej.

Sekcja rurowa jest zwykle bryłą pierścieniową, zawierającą osiową szczelinę wejściową, dzielącą walcową ściankę. Szczelinę wejściową można rozchylić i następnie sekcję rurową można wprowadzić z boku na rurę oraz zamknąć wokół tej rury, z utworzeniem osłony na tej rurze. Ewentualnie, po zamontowaniu sekcji rurowej, szczelinę wejściową można szczelnie zamknąć używając np. taśmy samoprzylepnej.

Ponadto sekcja rurowa może zawierać osiową szczelinę przegubową, która od wewnątrz wcina się częściowo w ściankę sekcji rurowej naprzeciw szczeliny wejściowej. Szczelina przegubowa ułatwia otwieranie odcinka rurowego i tym samym zmniejsza siły, jakich należy użyć podczas montażu sekcji rurowej na rurze. Co więcej, liczne materiały używane do wytwarzania sekcji rurowych, takie jak wełna mineralna, są w pewnym stopniu kruche i zastosowanie szczeliny przegubowej zmniejsza więc niebezpieczeństwo uszkodzenia ścianki sekcji rurowej podczas otwierania, tzn. przełamania sekcji rurowej na dwie.

Sekcje rurowe wyżej opisanego typu między innymi ujawniono w szwedzkim opisie patentowym nr 388679.

Oprócz tego znane jest z międzynarodowej publikacji nr WO 97/01006 wytwarzanie pojedynczych części sekcji rurowych, tzn. w postaci części półpierścieniowych. Proces ten przedstawia szereg korzyści technicznych i ekonomicznych w stosunku do technik wytwarzania według dotychczasowego stanu techniki.

W tej dziedzinie techniki znane są także techniki montażu sekcji rurowych z takich wytwarzanych oddzielnie części w ten sposób, że na zewnętrznej powierzchni części są całkowicie pokrywane folią metalową łączącą te części, lecz pozostawiającą szczelinę wejściową, przy czym folię tę przykleja się do zewnętrznych powierzchni części. Tym samym arkusz folii utrzymuje pojedyncze części razem i działa jak zawiasa wzdłuż połączenia.

Gdy jednak montuje się taką sekcję rurową na rurze, w większości przypadków pożądane jest, aby szczelina wejściowa sekcji rurowej zamknęła się automatycznie po zamontowaniu, utrzymując tym samym sekcję rurową na miejscu. Wymaga to sprężystości albo „siły sprężystej” w zawiasie.

W praktyce okazało się, że nie jest faktycznie możliwe uzyskanie takiej dostatecznej sprężystości poprzez zastosowanie samej tylko powłoki z arkusza materiału, np. folii.

Ponadto, opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5569513 ujawnia wytwarzanie sekcji rurowych z kruchego aerożelu. Aerożelowa warstwa izolacyjna składa się z dwóch półpierścieniowych części, które należy zmontować na rurze w celu utworzenia kompletnej powłoki izolacyjnej o kształcie rurowym. Obydwie części zaopatrzone są w warstwę materiału przylepnego na odpowiednich powierzchniach bocznych współpracujących ze sobą, która to warstwa jest zaopatrzona we wkładkę zwalniającą. Podczas montażu sekcji rurowej na rurze wkładkę zwalniającą usuwa się i dwie kompletnie niezależne części składa się wokół rury, tak aby utworzyć pierścieniową sekcję rurową.

Sekcja rurowa według opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5569513 nie wykazuje jednak żadnej funkcji zawiasy i tym samym nie jest samozamykająca się. W związku z tym sprawą bardziej kłopotliwą jest konieczność stosowania tych sekcji rurowych złożonych z dwóch całkowicie niezależnych części, niż powszechnie używanych jednoczęściowych sekcji rurowych znanych ze stanu techniki.

Co więcej, podczas montażu sekcji rurowych z aerożelu, lepki materiał przylepny na powierzchniach stykowych części sekcji rurowej jest całkowicie wystawiony na oddziaływa4

188 045 nie otoczenia, co może być niekorzystne w przypadku pracy przy izolacji w zwykle zapylonym otoczeniu, gdyż pył może utrudniać przyklejanie.

W związku z tym, celem niniejszego wynalazku jest dostarczenie sekcji rurowej złożonej z indywidualnie wytwarzanych części, która ma wygląd i działanie podobne do znanych sekcji rurowych, stanowiących jednoczęściową warstwę izolacyjną.

Cel ten spełnia sekcja rurowa według wynalazku charakteryzująca się tym, że zawiasa znajdująca się pomiędzy bocznymi powierzchniami jest sprężysta i jest utworzona z kleju łączącego te boczne powierzchnie.

Okazało się możliwe uzyskanie sekcji rurowej mającej zadowalająco sprężyste działanie zawiasy poprzez połączenie wytwarzanych oddzielnie części za pomocą kleju umieszczonego w strefie pomiędzy leżącymi naprzeciw siebie i stykającymi się powierzchniami bocznymi. Sformułowanie zawiasa sprężysta oznacza więc działanie zawiasy, zasadniczo mocującego części sekcji rurowej razem przez cały czas, ułatwiając otwieranie szczeliny wejściowej i mającego zdolność, w sposób automatyczny, zasadniczo zamykania szczeliny wejściowej po jej wymuszonym otwarciu w związku z montażem sekcji rurowej na rurze, tak jak jest to znane w związku z sekcjami rurowymi według dotychczasowego stanu techniki, wykorzystującymi jednoczęściową warstwę izolacyjną.

W ten sposób można wykorzystywać zalety wytwarzania sekcji rurowej w postaci oddzielnych części, uzyskując równocześnie zalety znanych sekcji rurowych z punktu widzenia funkcjonalności, manipulacji oraz wyglądu.

Termin „powierzchnia boczna” w niniejszym kontekście oznacza powierzchnie indywidualnie wytwarzanych części warstwy izolacyjnej sekcji rurowych według wynalazku, które są usytuowane naprzeciw odpowiednich powierzchni bocznych części umieszcz.onej obok i doń przylegającej.

Termin „części umieszczone obok siebie” w niniejszym kontekście oznacza, że części są umieszczone w układzie „bok-w-bok”, w przeciwieństwie do rozmieszczenia szeregowego ze zwróconymi ku sobie powierzchniami końcowymi (czołowymi).

Zgodnie z tym, połączenie takich dwóch zwróconych ku sobie i stykających się ze sobą powierzchni bocznych jest usytuowane w obrębie warstwy izolacyjnej sekcji rurowej.

Dalszą zaletą wynikającą z umieszczenia materiału przylepnego w strefie pomiędzy stykającymi się ze sobą powierzchniami bocznymi jest to, że nie potrzeba żadnego owijania sekcji rurowej dla utrzymania części razem.

Sekcje rurowe według wynalazku mogą jednak być owijane w innych celach niż utrzymanie części razem. W tym ostatnim przypadku zaletą sekcji rurowych według wynalazku jest to, że do owijania można zastosować znane techniki. Dalszą zaletą jest mniejsza ilość kleju koniecznego do zamocowania powłoki, jeżeli powłoka nie ma działać jako zawiasa.

Sekcje rurowe według niniejszego wynalazku mogą zawierać dwie albo większą liczbę części wytwarzanych indywidualnie. Gdy sekcja rurowa zawiera więcej niż dwie części wytwarzane indywidualnie, można wprowadzić wiele zawias, tzn. każde połączenie może działać jak zawiasa, za wyjątkiem połączenia działającego jako szczelina wejściowa.

Indywidualnie wytwarzane części mogą mieć dowolny kształt powierzchni zewnętrznej i/lub powierzchni wewnętrznej, co pozwala na kształtowanie sekcji rurowych mających dowolny kształt pierścieniowego przekroju poprzecznego, umożliwiając tym samym wytwarzanie sekcji rurowych nadających się do montażu na rurach o dowolnym kształcie, np. na rurach mających przekrój poprzeczny kwadratowy albo prostokątny. Jest jednak korzystne, aby warstwa izolacyjna podstawowej sekcji rurowej miała przekrój poprzeczny kołowy i pierścieniowy.

Według wynalazku, klej korzystnie zajmuje tylko część strefy pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi, a korzystniej pierwotnie klej jest umieszczony w części stanowiącej zewnętrzne 2/3 strefy pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi bliżej zewnętrznej powierzchni warstwy izolacyjnej sekcji rurowej, a najkorzystniej w części stanowiącej zewnętrzną 1/2 tej strefy. Okazało się, że te postacie funkcji zawiasy ułatwiają w szczególności otwieranie szczeliny wejściowej. Można jednak także uzyskać żądaną funk188 045 cję zawiasy nawet mając materiał przylepny (klej) rozmieszczony w całej strefie pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi, w zależności od typu materiału przylepnego.

Klej może być rozmieszczony w postaci jednego lub większej liczby ciągłych pasm albo pasków, bądź też w postaci nieciągłych punktów (np. kropek, kwadratów, prostokątów albo kół) albo dowolnej ich kombinacji. Korzystnie, materiał przylepny ma postać równoległych ciągłych pasków, biegnących w kierunku wzdłużnym sekcji rurowej w strefie pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi pomiędzy sąsiednimi częściami. W zależności od średnicy sekcji rurowej i jej grubości ścianki, korzystne układ ten stanowią dwa lub trzy paski, przy czym pasek leżący najbardziej na zewnątrz jest szerszy od pozostałych pasków. Zadaniem usytuowanego najbardziej na zewnątrz paska materiału przylepnego jest głównie zamocowanie stykających się części razem, podczas gdy zadaniem innego paska (pasków) jest głównie zapewnienie sprężystości.

W charakterze materiału przylepnego korzystne jest stosowanie materiału przylepnego albo kombinacji różnych materiałów przylepnych rozmieszczonych bezpośrednio na co najmniej części powierzchni bocznej co najmniej jednej z części sekcji rurowej. W praktyce zastosowany materiał przylepny będzie rozmieszczony w strefie rozciągającej się w głąb warstwy izolacyjnej. Według innej postaci sekcji rurowej według wynalazku można także użyć jednego lub większej liczby materiałów przylepnych umieszczonych na środku nośnym, tzn. w postaci dwustronnej taśmy przylepnej.

Materiał przylepny może być dowolnym klejem albo środkiem wiążącym utwardzalnym albo nieutwardzalnym, klejem topliwym, klejem przylepcowym albo klejem strukturalnym. Ponadto można użyć kombinacji pewnej liczby klejów.

Gdy sama ścianka sekcji rurowej jest do pewnego stopnia sprężysta, można np. użyć kleju utwardzalnego, który wiąże razem części sekcji rurowej w sposób względnie sztywny.

Gdy sekcja rurowa jest krucha i/lub mniej sprężysta korzystne jest, aby sam klej był wystarczająco sprężysty, tak aby zapewnić co najmniej część żądanej sprężystości w zawiasie i/lub aby sam klej zachował swe własności klejące w stopniu dostatecznym do ponownego zamocowania części gdy zawiasa zostanie zamknięta, po czasowym rozerwaniu zamocowania podczas otwierania. Te ostatnie efekty można uzyskać stosując klej np. w postaci materiału termoplastycznego i/lub kleju nie utwardzalnego.

Korzystnie, klej jest klejem nieutwardzalnym, klejem topliwym, klejem przylepcowym albo klejem strukturalnym.

Korzystnie, klej ma temperaturę topnienia 70 - 100°C, korzystniej 80 - 90°C.

Ponadto korzystne jest stosowanie kleju mającego dobrą charakterystykę płynięcia w stanie roztopionym, np. pod względem lepkości. Lepkość w temperaturze 175°C wynosi korzystnie 800 - 1200 mPas, a korzystniej około 1000 mPas (Brookfield RVT, trzpień 21, prędkość 20). Przydatnym do zastosowania i korzystnym klejem jest np. Bostik Thermoresol™ A66.

Jeżeli używa się kleju nie utwardzalnego albo topliwego, korzystne jest nakładanie przybliżonej ilości 150 - 450 g na m² powierzchni bocznej sekcji rurowej w obrębie szczeliny zawiasy, a bardziej korzystnie 190 - 375 g na jej m2. Dla typowej sekcji rurowej ilość kleju odpowiada w przybliżeniu 1,5 -3 g/metr sekcji rurowej.

Klej powinien zachować swe oddziaływanie klejące przez dłuższy okres czasu. Korzystnie, oddziaływanie klejące zostaje zasadniczo zachowane przez cały okres żywotności sekcji rurowej, lecz jeżeli sekcję rurową zamyka się innymi środkami podczas montażu, wystarczy aby klej był funkcjonalny do tej właśnie chwili, tzn. oddziaływanie klejące powinno być zachowane co najmniej przez typowy okres magazynowania sekcji rurowej. Jest także pożądane, aby klej pozwolił na otwarcie sekcji rurowej wiele razy, bez utraty oddziaływania klejącego.

Oprócz tego, z uwagi na możliwe zagrożenie pożarowe, nakładany klej powinien mieć względnie niską wartość energetyczną i powinien być względnie niepalny.

Jest także pożądane, aby klej nie zawierał bądź nie wydzielał substancji, które mogłyby zaszkodzić środowisku, stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzkiego albo mogłyby wywoływać

188 045 korozje izolowanej rury·'. W tym ostatnim przypadku jest więc korzystne, aby klej nie zawierał, a przynajmniej nie wydzielał chloru.

Sekcja rurowa według wynalazku może ponadto być zaopatrzona w środki do zamykania szczeliny wejściowej po zamontowaniu sekcji rurowej na rurze. Środki do ’ zamykania szczeliny wejściowej mogą mieć postać kleju umieszczonego w obrębie strefy pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi szczeliny wejściowej. Klej usytuowany w szczelinie wejściowej może być ponadto pokryty warstwą ochronną, np. taśmą powleczoną silikonem, którą można oderwać przed ostatecznym zamknięciem szczeliny wejściowej, eksponując klej do styku z przeciwległą powierzchnią w strefie pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi szczeliny wejściowej.

Sposób wytwarzania sekcji rurowej według wynalazku charakteryzuje się tym, że przemieszcza się pierwszą oddzielną część sekcji rurowej pod końcówką podaj ącąldej, za pomocą której dostarcza się pewną ilość kleju do co najmniej jednej z powierzchni bocznych tej części sekcji rurowej, ustawia się tę pierwszą część sekcji rurowej obok co najmniej innej części sekcji rurowej oraz doprowadza się przeciwległe powierzchnie boczne tych sekcji rurowych do wzajemnego styku i utrzymuje się styk aż do osiągnięcia wystarczającej przyczepności pomiędzy tymi częściami.

Klej można dostarczać do jednej albo większej liczby powierzchni bocznych jednej albo wielu części sekcji rurowej. Według wynalazku, dwie albo większą liczbę takich części sekcji rurowej można zaopatrzyć w klej w tym samym czasie albo jedną po drugiej, zanim sekcja rurowa będzie zmontowana poprzez połączenie części.

Korzystnie, przenosi się dwie umieszczone obok siebie połówki warstwy izolacyjnej sekcji rurowej i utrzymuje się powierzchnie boczne zasadniczo zwrócone ku sobie, po obu stronach końcówki podającej klej, natryskuje się klej przez tę końcówkę na co najmniej jedną ze zwróconych ku sobie powierzchni bocznych części i łączy się te części z wytworzeniem warstwy izolacyjnej sekcji rurowej.

Sekcje rurowe według wynalazku można wytwarzać z dowolnego znanego materiału izolacyjnego, włączając piankę, tworzywa sztuczne, włókna naturalne bądź też mineralne. Tym niemniej, zalety wynalazku uwidoczniają się najbardziej w przypadku używania sekcji rurowych wykonanych z włókien mineralnych. Tak więc według wynalazku, możliwe jest w szczególności uzyskanie sekcji rurowych na bazie włókna mineralnego, złożonych z dwu lub większej liczby oddzielnie wytwarzanych części, mających zasadniczo te same właściwości co sekcje rurowe według dotychczasowego stanu techniki, mające jednoczęściową, ciągłą warstwę izolacyjną na bazie włókna mineralnego.

Termin włókno mineralne w niniejszym kontekście oznacza wszystkie typy sztucznych włókien mineralnych, takich jak włókna mineralne, szklane albo żużlowe, w szczególności włókna stosowane w materiałach przeznaczonych do izolacji termicznej, izolacji akustycznej albo regulowania głośności, w charakterze materiałów opóźniających palenie oraz jako wypełniacz w cemencie, tworzywach sztucznych albo w innych substancjach bądź też takie materiały, które są używane jako media w hodowli roślin.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia sekcję rurową i końcówkę doprowadzającą klej, w widoku z boku z częściowym przekrojem, fig. 2 - część sekcji rurowej oraz końcówkę doprowadzającą klej w widoku cząstkowym od czoła.

Figura 1 przedstawia sekcję rurową 1, złożoną z dwóch umieszczonych obok siebie części (fig. 2: 1' i 1), przy czym części są przenoszone w taki sposób, że obydwie części przechodzą z powierzchnią boczną z każdej strony końcówki 2 podającej klej, mającej pewną liczbę otworów, przez które klej dostarcza się do powierzchni bocznych przechodzących części sekcji rurowej, jak przedstawiońo na widoku strefy A. Końcówka podająca klej jest połączona z środkami dostarczającymi klej (nie pokazanymi) rurą 3.

Figura 2 przedstawia dwie umieszczone obok siebie części 1' i 1 sekcji rurowej, przy czym przekrój poprowadzono wzdłuż linii B-B na fig. 1. Obydwie części są umieszczone z każdej strony końcówki 2 podającej klej, zaś końcówka podająca klej jest połączona z środkami dostarczającymi klej (nie pokazanymi) rurą 3.

188 045

Wynalazek będzie obecnie zilustrowany przykładem.

Przykła d:

Dwie wytwarzane oddzielnie półpierścieniowe części 1' i 1 sekcji rurowej, mające średnicę wewnętrzną 30 mm i średnicę zewnętrzną 90 mm, umieszcza się obok siebie z leżącymi naprzeciw siebie powierzchniami bocznymi i przenosi się w kierunku wzdłużnym za pomocą dwóch przenośników taśmowych. Części są wykonane w taki sposób, aby mogły przejść z każdej strony końcówki 2 podającej klej, mającej pewną liczbę otworów, przy czym przejść w taki sposób, że dwie spośród przeciwległych powierzchni bocznych zwrócone są w kierunku pewnej liczby otworów, a ta końcówka natryskuje pewną ilość roztopionego kleju topliwego przez te otwory, w temperaturze około 85°, na część każdej z przeciwległych powierzchni bocznych w ilości około 2 g kleju topliwego na metr przechodzącej sekcji rurowej, po czym powierzchnie boczne części sekcji rurowej doprowadza się do styku i utrzymuje razem przez około 10 sekund, dopóki klej topliwy nie stężeje w stopniu wystarczającym do połączenia części sekcji rurowej ze sobą.

188 045

Fig.1

Fig.2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sekcja rurowa, stanowiąca pierścieniową warstwę izolacyjną, która jest złożona z dwu lub większej liczby wytworzonych oddzielnie, umieszczonych obok siebie części, przy czym każda z tych części ma dwie powierzchnie boczne usytuowane naprzeciw powierzchni bocznych sąsiednich części z utworzeniem co najmniej dwu par stykających się powierzchni w obrębie warstwy izolacyjnej, przy czym warstwa ta zawiera jedną przelotową szczelinę wejściową biegnącą w kierunku osiowym pomiędzy jedną parą tych stykających się powierzchni bocznych, którą to szczelinę można otworzyć dla nasunięcia sekcji rurowej z boku na rurę, jak również jedną lub większą liczbę zawias w połączeniu z jedną albo większą liczbą par tych stykających się powierzchni bocznych, ułatwiających otwieranie szczeliny wejściowej, znamienna tym, że zawiasa znajdująca się pomiędzy bocznymi powierzchniami jest sprężysta i jest utworzona z kleju łączącego te boczne powierzchnie.
2. 2. Sekcja rurowa według zastrz. 1, znamienna tym, że klej jest umieszczony w części stanowiącej zewnętrzne 2/3 strefy pomiędzy stykającymi się powierzchniami bocznymi.
3. 3. Sekcja rurowa według zastrz. 2, znamienna tym, że klej jest umieszczony w części stanowiącej zewnętrzną 1/2 tej strefy.
4. 4. Sekcja rurowa według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienna tym, że klej stanowi układ oddzielnych pasm, pasków, kropek, kwadratów, prostokątów bądź kół.
5. 5. Sekcja rurgwa według zastrz. 4, znamienna tym, że układ w postaci zadanej liczby pasków przebiega w kierunku osiowym sekcji rurowej.
6. 6. Sekcja rurowa według zastrz. 5, znamienna tym, że układ ten stanowią dwa lub trzy paski, przy czym pasek leżący najbardziej na zewnątrz jest szerszy od pozostałych pasków.
7. 7. Sekcja rurowa według zastrz. 4, znamienna tym, że klej jest umieszczony na środkach nośnych.
8. 8. Sekcja rurowa według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 5, albo 6, albo 7, znamienna tym, że klej jest klejem nieutwardzalnym, klejem topliwym, klejem przylepcowym albo klejem strukturalnym.
9. 9. Sekcja rurowa według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 5, albo 6, albo 7, znamienna tym, że klej ma temperaturę topnienia 70 - 100°C.
10. 10. Sekcja rurowa według zastrz. 8, znamienna tym, że klej ma temperaturę topnienia 70 - 100°C.
11. 11. Sposób wytwarzania sekcji rurowej, stanowiącej warstwę izolacyjną rozciągającą się wokół pustej przestrzeni, przy czym warstwa ta ma przelotową szczelinę biegnącą w kierunku osiowym, i składa się z dwóch lub większej liczby wytworzonych oddzielnie, umieszczonych obok siebie części, mających stykające się powierzchnie boczne, znamienny tym, że przemieszcza się pierwszą oddzielną część sekcji rurowej pod końcówką podającą klej, za pomocą której dostarcza się pewną ilość kleju do co najmniej jednej z powierzchni bocznych tej części sekcji rurowej, ustawia się tę pierwszą część sekcji rurowej obok co najmniej innej części sekcji rurowej oraz doprowadza się przeciwległe powierzchnie boczne tych sekcji rurowych do wzajemnego styku i utrzymuje się styk aż do osiągnięcia wystarczającej przyczepności pomiędzy tymi częściami.
12. 12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że przenosi się dwie umieszczone obok siebie połówki warstwy izolacyjnej sekcji rurowej i utrzymuje się powierzchnie boczne zasadniczo zwrócone ku sobie, po obu stronach końcówki podającej klej, natryskuje się klej przez tę końcówkę na co najmniej jedną ze zwróconych ku sobie powierzchni bocznych części i łączy się te części z wytworzeniem warstwy izolacyjnej sekcji rurowej.

    * * *

    188 045