PL187465B1 - Urządzenie zabezpieczające do automatycznego sterowania otwieraniem świetlików, okien lub drzwi - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie zabezpieczajace do automa- tycznego sterowania otwieraniem swietlików, okien lub drzwi, zawierajace korpus zaworu, którego komora jest polaczona z co najmniej jednym plyno- wym silownikiem otwierajacym swietlik, tlok usytu- owany w komorze, zaopatrzony z jednej strony w iglice, a z drugiej strony w element sprezynujacy i przystosowany do osiowego przesuwu w komorze oraz nabój ze sprezonym gazem, uwalnianym z naboju i wyprowadzanym do komory przez otwór wylotowy naboju po przebiciu przez iglice membra- ny, zaslepiajacej otwór wylotowy, a ponadto termo- czula ampulke usytuowana miedzy elementami chwytajacymi, przystosowanymi do utrzymywania ampulki w ustalonym polozeniu poprzez osiowe sciskanie, znam ienne tym, ze zespól chwytajacy (3) ampulke (4) zawiera element przytrzymujacy (31), przytrzymujacy pierwszy koniec (41) ampulki (4), który to element przytrzymujacy (31) jest obrotowo osadzony w korpusie zaworu (2 ), i wspólpracuje z zespolem popychajacym (15), a element ustalajacy (33), przytrzymujacy drugi koniec (42) ampulki (4), jest obrotowo osadzony w korpusie zaworu (2 ), w stosunku do którego jest unieruchamiany przez elementy kontrujace (2 2 ), wspólpracujace z rucho- mym elementem (2 1 ) cewki (2 0 ). FIG.1 PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy urządzenia zabezpieczającego do automatycznego sterowania otwieraniem świetlików, okien lub drzwi w przypadku pożaru, przeznaczonego zwłaszcza do świetlików.

187 465

Wiadomo, że budynki zaopatrzone w świetliki wymagają wyposażenia w urządzenia zapewniające ich automatyczne otwieranie w przypadku pożaru w celu umożliwienia wydostania się gazowych produktów spalania.

Dokładniej, takie urządzenia zabezpieczające, w przypadku wybuchu pożaru, powinno gazem pod ciśnieniem zasilić siłownik, który otworzy skrzydła świetlika.

Znane są z dotychczasowego stanu techniki urządzenia, wyposażone w nabój ze sprężonym gazem, którego otwór wylotowy połączony z przewodem zasilającym siłownik świetlika, jest zaślepiony przekłuwalną membraną.

Wyzwalacz z mechanizmem blokującym, na którym dla zwolnienia organu wykonawczego jest umieszczony mikroładunek wybuchowy detonowany impulsem elektrycznym, wyzwalanym ręcznie lub jest automatycznie zdalnie sterowany, który to mikroładunek jest umieszczony naprzeciwko przekłuwalnej membrany. Takie znane urządzenia zabezpieczające mają tę niedogodność, że opór, który wyzwala detonator jest rezystorem, czułym na wpływ czynników atmosferycznych, prądów indukowanych i fal radiowych obecnych w otoczeniu, co może spowodować całkiem przypadkowe jego zadziałanie.

Inną wadę tych urządzeń stanowi to, że możliwość ich powtórnego zastosowania łączy się z stosunkowo wysokim kosztem każdorazowego ponownego nabycia mikroładunku wybuchowego jednorazowego użytku.

Niedogodnością jest także konieczność każdorazowego ponawiania operacji uruchamiania takich urządzeń zabezpieczających w celu sprawdzenia prawidłowości ich działania lub rozmyślnego otwarcia świetlika dla wypuszczenia dymu lub zapachu, co wymaga ręcznego założenia nowego mikroładunku wybuchowego.

W celu wyeliminowania tych niedogodności, zgłaszający opracował rozwiązanie objęte włoskim patentem PD 93 U 000125. Wynalazek dotyczy urządzenia zabezpieczającego, wyposażonego w elementy elektromagnetyczne, korzystnie cewkę, która oddziaływuje za pośrednictwem mechanizmu dźwigniowego na ampułkę, umożliwiając jej usunięcie bez uszkodzenia ampułki podczas symulowanego zadziałania urządzenia zabezpieczającego, przy sprawdzaniu prawidłowości jego pracy albo przy ręcznym otwieraniu świetlika.

Ponadto, ponieważ cewka jest elementem indukcyjnym nieczułym na zewnętrzne wpływy pola elektrycznego, niebezpieczeństwo przypadkowego zadziałania nie zachodzi.

Przytoczone rozwiązanie ma jednak pewną wadę, mianowicie przez cewkę płynie dość duży prąd, bowiem jej zadaniem jest odziaływanie na układ dźwigni ze znaczną siłą, wymaganą dla uruchomienia urządzenia.

W trakcie badań testowych stwierdzono jednoznacznie, że przez cewkę o napięciu roboczym 24 V przepływa prąd 2 A.

Cewki wielu takich urządzeń zabezpieczających łączy się kaskadowo, w szczególności w przemysłowym ich stosowaniu, kiedy występuje znaczna ilość świetlików i klap dymowych i konieczne jest dzielenie linii zasilających na odpowiednie sekcje wyposażone w urządzenia ciągłego zasilania, które są na ogół kosztowne, a nadto linie takie wymagają ich instalowania przez profesjonalne ekipy fachowców.

Zadaniem niniejszego wynalazku jest uniknięcie tych wszystkich niedogodności. W szczególności jednym z celów wynalazku było opracowanie urządzenia zabezpieczającego z elektromechanicznymi elementami uruchamiającymi, które pobierają mniej energii elektrycznej do uruchomienia urządzenia od dotychczas znanych tego typu urządzeń.

Następnym zadaniem było zrealizowanie takiego urządzenia zabezpieczającego, które można ręcznie sterować dla symulacji jego zadziałania przy sprawdzaniu sprawności oraz które można powtórnie załadować po wykonaniu testowania.

Innym jeszcze zadaniem wynalazku jest zapewnienie ręcznego otwierania świetlika przez samego użytkownika bez uszkodzenia termoczułej ampułki.

Wskazane cele zostały osiągnięte zgodnie z wynalazkiem poprzez opracowanie urządzenia zabezpieczającego do automatycznego sterowania otwieraniem świetlików, okien, drzwi lub im podobnych, które składa się z korpusu zaworu, którego komora jest połączona z co najmniej jednym płynowym siłownikiem otwierającym świetlik, tłoka usytuowanego

187 465 w komorze, zaopatrzonego w iglicę z jednej jego strony i element sprężynujący z drugiej strony, powodujący osiowe przesuwanie się tłoka w komorze.

W skład urządzenia wchodzi nabój ze sprężonym gazem, z otworem wylotowym zaślepionym przekłuwalną membraną; otwór wylotowy skierowany jest do komory w korpusie zaworu. W skład urządzenia wchodzi również termoczuła ampułka umieszczona między elementami chwytającymi, przystosowanymi do utrzymywania ampułki przez osiową siłę ściskającą pochodzącą od sprężyny tłoka i przenoszoną przez elementy zespołu popychającego.

Urządzenie zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że zespół chwytający ampułkę jest zaopatrzony w element przytrzymujący, na którym opiera się pierwszy koniec ampułki. Element przytrzymujący jest obrotowo osadzony w korpusie zaworu i jest przystosowany do współpracy z zespołem popychającym. Element ustalający, który przytrzymuje drugi koniec ampułki jest osadzony obrotowo w korpusie zaworu, w stosunku do którego jest unieruchamiany przez elementy kontrujące, współpracujące z ruchomym elementem cewki.

W korzystnym wykonaniu urządzenia według wynalazku element przytrzymujący, na którym opiera się pierwszy koniec ampułki jest zaopatrzony w cylindryczny pierwszy trzpień, osadzony obrotowo w korpusie zaworu. Ten pierwszy cylindryczny trzpień elementu przytrzymującego ma pierwszą oporową powierzchnię przeznaczoną do współpracy z zespołem popychającym, pozostającym w przyporze z tłokiem.

Zespół popychający jest korzystnie utworzony przez kulkę usytuowaną w pierścieniowym wgłębieniu o przeciwległych ścianach stożkowych wykonanych w korpusie tłoka. Kulka jest luźno umieszczona w gnieździe wykonanym w korpusie zaworu osiowo prostopadłym do wzdłużnej osi tłoka i jest w przyporze z trzpieniem popychacza, kontrując nacisk na pierwszą powierzchnię oporową pierwszego trzpienia elementu przytrzymującego.

Korzystnie wewnątrz gniazda usytuowanego w korpusie zaworu jest umieszczony element uszczelniający typu O-ring, który obejmuje trzpień popychacza. Ponadto w korzystnym wykonaniu urządzenia oś podłużna popychacza jest prostopadła do podłużnej osi cylindrycznego pierwszego trzpienia, ale tak przesunięta, że jest zapewniony niewspółśrodkowy kontakt popychacza z pierwszą powierzchnią oporową tego pierwszego trzpienia.

W kolejnym korzystnym wykonaniu urządzenia według wynalazku element ustalający, przytrzymujący drugi koniec ampułki, stanowi cylindryczny drugi trzpień z jednym końcem wystającym z korpusu zaworu. Ten drugi trzpień jest osadzony obrotowo w drugim otworze wykonanym w korpusie zaworu. W wystającym końcu trzpienia jest wykonane drugie gniazdo, przystosowane do umieszczenia w nim drugiego końca ampułki. Ponadto drugi trzpień ma w pośredniej swej części drugą powierzchnię oporową która współdziała z elementami kontrującymi, usytuowanymi w korpusie zaworu i współpracuje z ruchomym elementem cewki.

Wypchnięcie całej ampułki następuje pod naporem elementu sprężynującego, który zwolnił posuw tłoka, po odłączeniu ruchomego elementu od elementów kontrujących i obróceniu się elementu przytrzymującego wskutek zadziałania elementów popychających. Cewka uaktywniana jest jedynie dla wycofania elementu ruchomego, który blokował obrót elementu ustalającego, który obraca się w swoim gnieździe, bowiem jest ekscentrycznie pchany wskutek przemieszczania się tłoka osadzonego w cylindrycznej części zaworu.

Cewkę można więc zasilać bardzo małym prądem, bowiem w odróżnieniu od urządzeń zabezpieczających z elektromechanicznym sterowaniem, należących do stanu techniki, nie musi ona pokonywać oporów mechanicznych elementów, a tylko wymaga pokonania siły tarcia przy wycofywaniu ruchomego elementu, natomiast właściwą pracę polegającą na odchyleniu elementu ustalającego wykonuje element sprężysty napierający osiowo na tłok w cylindrycznej komorze korpusu zaworu.

Zaletą jest więc i to, że użycie urządzenia zabezpieczającego zgodnego z wynalazkiem pozwała wykorzystać tą samą istniejącą już linię zasilającą stosowaną dla urządzeń o analogicznym przeznaczeniu znanych w stanie techniki, także w przypadku instalowania nowych urządzeń.

Dodatkową korzyścią w przypadku nowych instalacji, jest możliwość zrealizowania systemu elektrycznego zasilania, znacznie tańszego i mniej skomplikowanego, bowiem prądy zasilające taką samą ilość punktów sterowania urządzeń zabezpieczających są mniejsze,

187 465 w porównaniu ze znanymi ze stanu techniki urządzeniami zabezpieczającymi o równorzędnej liczbie punktów sterowania tych urządzeń.

Cele i zalety wynalazku zostaną precyzyjnie wykazane na podstawie nie ograniczającego zakresu ochrony wynalazku korzystnego przykładu jego wykonania, z odniesieniem do rysunku, który przedstawia:

- na fig. 1 - w przekroju poprzecznym urządzenie zabezpieczające według wynalazku w spoczynkowym stanie gotowości do zadziałania;

- na fig. 2 - szczegół urządzenia z fig. 1;

- na fig. 3 - urządzenie zabezpieczające pokazane na fig. 1, widziane od strony termoczułej ampułki;

- na fig. 4 - szczegół urządzenia przedstawionego na fig. 3;

- na fig. 5 - przekrój podłużny przez urządzenie zabezpieczające według wynalazku w stanie jego zadziałania;

- na fig. 6 - szczegół urządzenia pokazanego na fig. 5;

- na fig. 7 - urządzenie z fig. 5 w widoku z boku, w częściowym przekroju, uwidoczniającym ruchomy element cewki;

- na fig. 8 - powiększony szczegół odnoszący się do ruchomego elementu cewki.

Jak uwidoczniono na rysunku - fig. 1, urządzenie zabezpieczające 1 według wynalazku, jest złożone z korpusu zaworu 2, w którego zewnętrznej części znajdują się elementy zespołu chwytającego 3, przystosowane do przytrzymywania termoczułej ampułki 4. Wewnątrz korpusu zaworu jest usytuowana komora 5, w której przemieszcza się suwliwie tłok 6, zaopatrzony z jednej strony w iglicę 7, a z drugiej strony w element sprężynujący 8 powodujący poprzez naciskanie osiowe przesuwanie się tłoka 6.

Należy zauważyć, że z jednej strony korpusu zaworu 2 jest przymocowana złączka 9, która zapewnia połączenie komory 5 z siłownikiem świetlika. Natomiast po przeciwnej stronie, od strony iglicy 7 jest zamontowany nabój 10 ze sprężonym gazem, przy czym otwór wylotowy 11 naboju jest ukierunkowany w stronę komory 5 i zaślepiony przekłuwalną membraną 12.

W skład zespołu chwytającego 3 ampułkę 4 wchodzą: element przytrzymujący 31, przytrzymujący pierwszy koniec 41 ampułki 4, któiy to element 31 jest doprowadzony do pierwszego trzpienia 32, osadzonego obrotowo w gnieździe 35 tego pierwszego trzpienia, wykonanym w korpusie zaworu 2 oraz element ustalający 33, który ustała położenie drugiego końca 42 ampułki 4 i jest połączony z drugim trzpieniem 34, umieszczonym obrotowo w gnieździe 36 drugiego trzpienia, wykonanym w korpusie zaworu 2. Istotne jest, że pierwszy trzpień 32 elementu przytrzymującego 31 współpracuje z zespołem popychającym 15, uwidocznionym w szczegółach na fig. 2. Zespół popychający 15 składa się z kulki 16, umieszczonej w pierścieniowym wgłębieniu 17, wyznaczonym przez stożkowe powierzchnie przeciwległych ścian 18, ukształtowane na korpusie tłoka 6. Kulka 16, jak to także dokładnie widać na fig. 2 jest swobodnie umieszczona w gnieździe 180 kulki w korpusie zaworu 2 i jest w przyporze z jednym końcem popychacza 19, który suwa się wzdłuż osi gniazda 180 kulki, a drugim końcem oddziaływuje na pierwszą powierzchnię oporową 321 pierwszego trzpienia 32, przy czym oś popychacza 19 jest prostopadła do osi pierwszego trzpienia 32, ale osie te nie przecinają się ze sobą tworząc mimośrodowy układ kinematyczny.

Na górnej części korpusu zaworu 2 znajduje się cewka 20 z ruchomym elementem 21 współpracującym z elementami kontrującymi 22, w skład których wchodzi trzeci trzpień 221, wypychany przez sprężynę 224 oraz drugi trzpień 34, mający drugą powierzchnię oporową 341. Dokładniej pokazano na fig. 4 i fig. 8, że trzeci trzpień 221 ma obwodowe przewężenie 222, w którym, kiedy urządzenie znajduje się w stanie spoczynkowym, pokazanym na fig. 1 i fig. 2, ruchomy element 21 przylega do trzeciego trzpienia 221 blokując go i uniemożliwiając przesuw pod naporem drugiej powierzchni oporowej 341 drugiego trzpienia 34.

W stanie spoczynkowym, kiedy urządzenie zabezpieczające jest gotowe do zadziałania, jak pokazano na fig. 1 i fig. 3, kulka 16 jest ulokowana w pierścieniowym wgłębieniu 17 tłoka 6 i kiedy jest wypierana z tego wgłębienia za pośrednictwem sprężyny 8, kulka 16 napiera na popychacz 19, który dzięki mimośrodowemu naciskowi na pierwszą powierzchnię oporową 321 pierwszego trzpienia 32 powoduje na tym trzpieniu moment obrotowy, a tym samym następu6

187 465 je nacisk na ampułkę 4. Ruchomy element 21 cewki spowoduje zblokowanie trzeciego trzpienia 221 w położeniu pokazanym na rysunku - fig. 3, przeciwdziałając obrotowi drugiego trzpienia 34 poprzez wywarcie nacisku na jego drugą powierzchnię oporową 341. W rezultacie termoczuła ampułka 4, posiadająca końce pierwszy 41 i drugi 42 usytuowane odpowiednio w pierwszym gnieździe 131 elementu przytrzymującego 31 i w drugim gnieździe 331 elementu ustalającego 33, jest unieruchomiona wskutek działania osiowej siły ściskającej pochodzącej od sprężyny 8 i przekazywanej poprzez elementy zespołu popychającego 15.

W takiej sytuacji tłok 6 pozostaje w położeniu pokazanym na fig. 1 i nawet, jeśli sprężyna 8 jest napięta jest zablokowany przez usytuowanie kulki 16, która przeciwdziała przesuwaniu się tłoka 6 z iglicą 7 w kierunku 30 ku nabojowi 10, przez co iglica 7 pozostaje z dala od przekłuwalnej membrany 12.

W takim stanie siłownik otwierający świetlik nie zostanie pobudzony przez medium płynne zawarte w naboju 10, a więc świetlik jest w stanie zamkniętym.

Natomiast w przypadku pożaru termoczuła ampułka 4 pęka i pierwszy trzpień 32 elementu przytrzymującego 31 obraca się swobodnie na jego osi podłużnej, bowiem nie jest blokowany przez ampułkę 4. Popychacz 19 może wtedy podnieść się wraz z kulką 16, a tłok 6 pod działaniem sprężyny 8 przesunie się wraz z iglicą 7 w kierunku membrany 12 naboju 10, jak to uwidoczniono na fig. 5.

W trakcie tych ruchów element ustalający 33 pozostaje nieruchomy. Gaz z naboju 10 rozpręża się i przepływa przez wewnętrzny kanał 71 iglicy 7, dalej przez przewód 91 złączki 9 oraz nie pokazane na rysunku przewody do siłownika, który wtedy otwiera świetlik.

Należy zauważyć, że sprężony gaz, który wypełnia także komorę gniazda 180, w którym znajduje się kulka nie może wydostać się poprzez szczeliny na zewnątrz, bowiem uszczelniający element 181 typu O-ring jest dociskany przez kulkę 16 do tego gniazda 180, zabezpieczając przed przedostawaniem się do niego sprężonego płynu.

Tak więc pracuje urządzenie zabezpieczające w przypadku pożaru.

Po zadziałaniu urządzenie zabezpieczające powraca do stanu spoczynkowego, pokazanego na fig. 1 i fig. 3, poprzez ręczne obrócenie elementu przytrzymującego 31 i zaciągnięcie elementu ustalającego 33, aby umocować między nimi nową ampułkę 4, gotową do dalszej pracy.

Świetlik jest zamykany ręcznie, zaś płyn znajdujący się w siłowniku, który spowodował otwarcie świetlika wypuszcza się na zewnątrz do otoczenia przez przewód 91 złączki 9 (pokazanej w przekroju wzdłuż kierunku 191), a następnie poprzez przewody doprowadzające, nie pokazane na rysunku oraz w przypadku konstrukcji pozbawionej elementu uszczelniającego 181, (odmiennej niż pokazana na fig. 1 i 2) płyn usuwa się przez nieszczelności komory gniazda 180 kulki nie mającej elementu uszczelniającego 181.

Niezależnie od opisanej pracy urządzenie zabezpieczające może także zadziałać w celu otworzenia świetlika przy pomocy sterowania ręcznego, stosowanego dla sprawdzenia jego gotowości do pracy albo innej celowej potrzeby, wymagającej otworzenia świetlika.

W takich sytuacjach poprzez użycie elektrycznego przełącznika, nie pokazanego na rysunku, cewka 20, jak uwidoczniono na fig. 7 i fig. 8 wycofuje ruchomy element 21 z obwodowego przewężenia 222 trzeciego trzpienia 221, który w stanie odblokowania cofa się w kierunku 223 i ściska sprężynę 224, zwalniając drugi trzpień 34 i powodując jego obrót na osi.

Nacisk na ampułkę 4 następuje pod wpływem oddziaływania zespołu popychającego 15; konkretnie popychacza 19, naciskanego przez kulkę 16. Powoduje to obrót drugiego trzpienia 34 i uwolnienie ampułki 4 z drugiego gniazda 331 elementu ustalającego 33. Ampułka 4 wypada również z pierwszego gniazda 131 elementu przytrzymującego 31 i tym samym pierwszy trzpień 32 obraca się, napierany ekscentrycznie przez popychacz 19 i kulkę 16, wypychaną z pierścieniowego wgłębienia 17 tłoka 6, popychanego suwliwie przez sprężynę 8.

W tym przypadku osiąga się także wysunięcie iglicy 7, jak pokazano na fig. 5.

Jest oczywiste, że jeśli użytkownik chce tylko przetestować gotowość urządzenia do zadziałania, to przed uruchomieniem sprawdzania winien upewnić się, czy nabój 10 został usunięty, aby nie doprowadzić do przebicia membrany 12 oraz powinien przygotować się do pobrania ampułki, przy oswobodzeniu jej z elementów blokujących. I odwrotnie, jeśli użytkow187 465 nik realizuje otwarcie świetlika przy użyciu sprężonego gazu, wówczas będzie mógł odzyskać tylko termoczułą ampułkę.

Po każdym zadziałaniu, przy sterowaniu ręcznym bądź automatycznym urządzenia zabezpieczającego, jak to wcześniej objaśniono, niezbędne staje się przywrócenie urządzenia do stanu spoczynkowego pokazanego na fig. 1 i fig. 3, poprzez ręczne obrócenie elementu przytrzymującego 31 i elementu ustalającego 33, w celu założenia ampułki 4 gotowej do następnej interwencji.

W ten sposób udowodniono, że wszystkie zadania postawione wynalazkowi zostały osiągnięte. Szczególnie istotnym stało się uzyskanie możliwości działania urządzenia zabezpieczającego przy zasilaniu go mniejszym prądem od prądu, wymaganego dla zasilania ekwiwalentnych urządzeń znanych ze stanu techniki, a w szczególności w przypadku konstrukcji przedstawionej w opisie patentowym PD 93 U 000125, opracowanej przez zespół autorów tożsamych z autorami przedmiotowego wynalazku.

W istocie tylko przesunięcie ruchomego elementu 21 cewki 20 wymaga przyłożenia siły dla uruchomienia urządzenia zabezpieczającego według wynalazku. Cewka 20 nie wykonuje bowiem żadnej pracy powodowanej koniecznością oddziaływania jej na inne ruchome części urządzenia. W konsekwencji cewka 20 może być cewką małej mocy i może pobierać mało prądu, co zostało eksperymentalnie potwierdzone koniecznością stosowania zasilania prądem o natężeniu około 250 mA.

Dowiedziono także, że możliwe jest ręczne sterowanie urządzeniem dla np. sprawdzenia jego gotowości do zadziałania, bez uszkadzania termoczułej ampułki.

Ponadto okazało się w trakcie eksperymentu, że przy niskiej wartości prądu, pobieranego przez cewkę, przy natężeniu około 250 mA, można zainstalować urządzenia zabezpieczające według wynalazku także dla zastąpienia eksploatowanych wcześniej znanych elektrycznych i elektromechanicznych urządzeń zabezpieczających, bez potrzeby wprowadzania zmian lub modyfikowania istniejących już elektrycznych linii zasilających.

Rozwiązanie opisane może być swobodnie modyfikowane w zakresie cech zakreślających zakres ochrony wynalazku według niniejszego patentu.

Claims (6)

1. Urządzenie zabezpieczające do automatycznego sterowania otwieraniem świetlików, okien lub drzwi, zawierające korpus zaworu, którego komora jest połączona z co najmniej jednym płynowym siłownikiem otwierającym świetlik, tłok usytuowany w komorze, zaopatrzony z jednej strony w iglicę, a z drugiej strony w element sprężynujący i przystosowany do osiowego przesuwu w komorze oraz nabój ze sprężonym gazem, uwalnianym z naboju i wyprowadzanym do komory przez otwór wylotowy naboju po przebiciu przez iglicę membrany, zaślepiającej otwór wylotowy, a ponadto termoczułą ampułkę usytuowaną między elementami chwytającymi, przystosowanymi do utrzymywania ampułki w ustalonym położeniu poprzez osiowe ściskanie, znamienne tym, że zespół chwytający (3) ampułkę (4) zawiera element przytrzymujący (31), przytrzymujący pierwszy koniec (41) ampułki (4), który to element przytrzymujący (31) jest obrotowo osadzony w korpusie zaworu (2), i współpracuje z zespołem popychającym (15), a element ustalający (33), przytrzymujący drugi koniec (42) ampułki (4), jest obrotowo osadzony w korpusie zaworu (2), w stosunku do którego jest unieruchamiany przez elementy kontrujące (22), współpracujące z ruchomym elementem (21) cewki (20).

2. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 1, znamienne tym, że element przytrzymujący (31), na którym opiera się pierwszy koniec (41) ampułki (4) jest zaopatrzony w cylindryczny pierwszy trzpień (32), osadzony obrotowo w korpusie zaworu (2), przy czym ten pierwszy trzpień (32) ma pierwszą oporową powierzchnię (321) przeznaczoną do współpracy z zespołem popychającym (15), pozostającym w przyporze z tłokiem (6).

3. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 2, znamienne tym, że zespół popychający (15) ma kulkę (16), usytuowaną w pierścieniowym wgłębieniu (17) o przeciwległych ścianach stożkowych (18), wykonanych w korpusie tłoka (6), która to kulka (16) jest luźno umieszczona w gnieździe (180) w korpusie zaworu (2) osiowo prostopadłym do wzdłużnej osi tłoka (6) i jest w przyporze z trzpieniem popychacza (19), kontrując nacisk na pierwszą powierzchnię oporową (321) pierwszego trzpienia (32) elementu przytrzymującego (31).

4. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 3, znamienne tym, że wewnątrz gniazda (180) usytuowanego w korpusie zaworu (2) jest umieszczony element uszczelniający (181) w postaci O-ring, który obejmuje trzpień popychacza (19).

5. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 3, znamienne tym, że oś podłużna popychacza (19) jest prostopadła do podłużnej osi cylindrycznego pierwszego trzpienia (32), ale mija się z tą podłużną osią tego pierwszego trzpienia (32) zapewniając niewspółśrodkowy kontakt popychacza (19) z pierwszą powierzchnią oporową (321) tego pierwszego trzpienia (32).

6. Urządzenie zabezpieczające według zastrz. 1, znamienne tym, że element ustalający (33), przytrzymujący drugi koniec (42) ampułki (4) stanowi cylindryczny drugi trzpień (34), z jednym końcem wystającym z korpusu zaworu (2), osadzony obrotowo w drugim otworze (36) wykonanym w korpusie zaworu (2), przy czym w wystającym końcu drugiego trzpienia jest wykonane drugie gniazdo (331), przystosowane do umieszczenia w nim drugiego końca (42) ampułki (4), a nadto drugi trzpień (34) ma w pośredniej swej części drugą powierzchnię oporową (341) współdziałającą z elementami kontrującymi (22) usytuowanymi w korpusie zaworu (2) i współpracującą z ruchomym elementem (21) cewki (20).