PL182593B1 - Przyrząd do leczenia zatok nosa - Google Patents

Abstract

Przyrząd do leczenia zatok nosa, składający się z igły punkcyjnej, którą stanowi rurka metalowa osadzona z jednej strony w sposób trwały w uchwycie, zwanym nasadką natomiast drugi jej koniec stanowi ostrze posiadające ostre krawędzie zewnętrzne, znamienny tym, że wewnątrz igły punkcyjnej o przytępionych krawę­ dziach wewnętrznych ostrza (5), umieszczony jest dren (1) z tworzywa sztucznego posiadający jedną końcówkę prostą wystającą od strony uchwytu (4), natomiast druga jego końcówka wystająca od strony ostrza (5) jest zakrzywiona koliście, przy czym zewnętrzna średnica drenu (1) jest mniejsza od wewnętrznej średnicy rurki (2).

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do leczenia zatok nosa.

Przyrząd do leczenia zatok nosa umożliwia prowadzenie leczenia zatok obocznych nosa metodą płukania. Przewlekłe zapalenie zatok jest schorzeniem bardzo często występującym u ludzi zwłaszcza zamieszkujących regiony zanieczyszczone ekologicznie. Farmakologiczne metody leczenia nie dają zwykle w tym wypadku pożądanych rezultatów, a często stosowane nakłucią czyli punkcje, są bolesne, mogą być przyczyną powikłań, są źle tolerowane przez pacjentów, ponadto często przynoszą niepowodzenia w leczeniu ze względu na brak stałego drenażu i wentylacji zatok.

Punkcję zatok wykonuje się obecnie przy użyciu igły punkcyjnej, którą stanowi rurka ze stali nierdzewnej i kwasoodpomej, której jeden koniec stanowi ostrze o odpowiedniej geometrii, z drugiej zaś strony osadzona jest w sposób trwały w uchwycie zwanym nasadką. Igły punkcyjne posiadają najczęściej ostrze typu GROT o kącie ścięcia 19°. Ostre są również krawędzie wewnętrzne i zewnętrzne ujęcia igły od strony ostrza.

Nasadka igły punkcyjnej wykonana jest zwykle z mosiądzu pokrytego antykorozyjną powłoką niklową lub niklowo-chromową. Wewnętrzny otwór nasadki ma określoną zbieżność stożka co umożliwia osadzenie nasadki na stożku strzykawki.

Wykonanie punkcji przy użyciu tradycyjnej igły punkcyjnej polega na przebiciu ściany zatoki i prowadzeniu jej płukania. Przy uporczywych stanach zapalnych zabieg ten powtarzany jest wielokrotnie.

Dotychczas, w przypadku niepowodzeń w leczeniu zatok metodą tradycyjnej punkcji, konieczna jest interwencja chirurgiczna.

Stosowana w niektórych ośrodkach klinicznych technika endoskopii nie jest jeszcze rozpowszechniona ze względu na wysoki koszt przyrządu.

W celu uniknięcia przedstawionych problemów poszukuje się obecnie nowych, mało inwazyjnych metod leczenia stanów zapalnych zatok.

Rozwiązanie według wynalazku charakteryzuje się tym, że wewnątrz igły punkcyjnej, o przytępionych krawędziach wewnętrznych ostrza, umieszczony jest dren z tworzywa sztucznego posiadający jedną końcówkę prostą wystającą od strony uchwytu, natomiast dniga jego końcówka wystająca od strony ostrza jest zakrzywiona koliście. Zewnętrzna średnica drenu jest mniejsza od wewnętrznej średnicy igły punkcyjnej tak, aby możliwe było swobodne przesuwanie drenu wewnątrz igły punkcyjnej.

Dren pozostaje w zatoce przez cały okres leczenia, dlatego leczenie zatok może być prowadzone zarówno w warunkach szpitalnych i ambulatoryjnych jak i domowych.

Dużą zaletą rozwiązania według wynalazku jest to, że umożliwia ono przeprowadzenie całego leczenia zatok po wykonaniu tylko jednorazowej punkcji zatoki.

182 593

Przyrząd do leczenia zatok nosa jest bliżej przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przyrząd do leczenia w przekroju podłużnym a fig. 2 rysunek schematyczny zatoki z umieszczonym w niej drenem.

Przyrząd składa się z igły punkcyjnej z umieszczonym wewnątrz niej drenem 1. Igłę punkcyjną stanowi rurka metalowa 2 wykonana ze stali kwasoodpomej, nierdzewnej, której jeden koniec stanowi ostrze 5 z przytępioną krawędzią wewnętrzną 3 a z drugiej strony osadzona jest w sposób trwały w uchwycie 4 zwanym nasadką, wykonanym z mosiądzu pokrytego antykorozyjną powłoką z niklu lub niklowo-chromową lub z tworzywa sztucznego.

Dren wykonany jest z tworzywa sztucznego o odpowiednim ciężarze cząsteczkowym zapewniającym odpowiednią jego sztywność, takiego jak polietylen średniej gęstości. Półwyrób, z którego powstaje ostateczna forma drenu posiada zorientowaną strukturę, dzięki czemu możliwe jest uzyskanie cienkich ścianek, gwarantujących maksymalny przekrój wewnętrzny drenu przy zachowaniu jego właściwej sztywności. Sztywność drenu musi być tak dobrana, aby możliwe było uformowanie jego końcówki w kształcie kolistym, swobodne jego wsuwanie do wnętrza igły punkcyjnej bez powstawania załamań i wprowadzenie go do zatoki. Ponadto parametr ten powinien zapewniać dobrą stabilność drenu podczas leczenia i wykluczyć możliwość samoczynnego wysunięcia z zatoki.

W zależności od potrzeb stosuje się dreny o różnej średnicy wewnętrznej.

Dren 1 tkwi wewnątrz igły punkcyjnej tak, że jego koniec prosty wystaje kilka centymetrów poza nasadkę 4, zaś uformowany koliście odcinek drenu wystaje od strony ostrza 5 igły punkcyjnej.

Miejsce przeznaczone do nakłucia znieczula się jak przy tradycyjnej punkcji następnie pociąga się za koniec drenu 1 wystający od strony nasadki 4, aż uformowana koliście druga końcówka drenu 1 schowa się w świetle igły punkcyjnej i nie będzie wystawała poza ostrze 5.

Ostrze igły punkcyjnej umieszcza się pod dolną, małżowiną nosową i dokonuje przebicia ściany zatoki. Przytrzymując igłę punkcyjną wsuwa się dren 1 w kierunku zatoki, do momentu, aż uformowana końcówka znajdzie się w jej środku. Przytrzymując następnie prostą końcówkę drenu w stałej pozycji wyciąga się igłę punkcyjną a wystający koniec przylepia plastrem do policzka. Płukanie zatoki, poprzez wprowadzony dren, prowadzi się roztworem fizjologicznym soli lub wybranym roztworem leku przy użyciu igły iniekcyjnej i strzykawki. Po zakończeniu leczenia dren 1 usuwa się z zatoki pociągając mocno za wystający jego koniec.

fig.2

182 593

fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Przyrząd do leczenia zatok nosa, składający się z igły punkcyjnej, którą stanowi rurka metalowa osadzona z jednej strony w sposób trwały w uchwycie, zwanym nasadką natomiast drugi jej koniec stanowi ostrze posiadające ostre krawędzie zewnętrzne, znamienny tym, że wewnątrz igły punkcyjnej o przytępionych krawędziach wewnętrznych ostrza (5), umieszczony jest dren (1) z tworzywa sztucznego posiadający jedną końcówkę prostą wystającą od strony uchwytu (4), natomiast druga jego końcówka wystająca od strony ostrza (5) jest zakrzywiona koliście, przy czym zewnętrzna średnica drenu (1) jest mniejsza od wewnętrznej średnicy rurki (2).