PL179941B1

PL179941B1 - Sposób nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszyulozonych w stos PL PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL179941B1
Application number: PL96321729A
Authority: PL
Inventors: Troz Vincent De
Original assignee: Troz Vincent De
Priority date: 1995-02-09
Filing date: 1996-02-07
Publication date: 2000-11-30
Also published as: HUP9900622A2; LU90105B1; EP0810923B1; HK1017639A1; BR9607510A; GB9502525D0; DE69603161T2; ATE181880T1; SK104597A3; DE69603161D1; MX9706026A; US6048114A; SK283587B6; AU687665B2; HUP9900622A3; GR3031323T3; CZ291723B6; JPH11505479A; WO1996024491A1; AP695A

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszy ułożonych w stos, jeden na drugim tak, aby utworzyć książkę lub broszurę. Nanoszonymi oznaczeniami mogą być, na przykład, wzory, słowa, logo lub znaki towarowe.

Z opisu patentowego US nr 1.866.968 jest znane drukowanie znaku na powierzchni czołowej każdej strony do oprawienia w książkę tak, że kiedy złożone strony tnie się na wymiar, wówczas tworzą one oznaczenie na ciętych krawędziach po przecięciu.

Sposób nanoszenia oznaczeń na brzegach wielu złożonych arkuszy przedstawiono w opisie patentowym US nr 4.823.150. Arkusze papieru składa się razem w książki, a oznaczenia

179 941 drukuje się za pomocą drukarki atramentowej, która umieszcza drukowane znaki na złożonych, ciętych brzegach przez dzielenie tych brzegów na siatkę i wybieranie miej sc na tych brzegach do drukowania oznaczeń, a następnie identyfikowanie tych miejsc zgodnie z siatką i potem programowanie środków drukowania, by drukować znaki zgodnie z miejscami wyznaczonymi przez siatkę. Powyższy sposób ma tę niedogodność, że oznaczenia na brzegach są drukowane w oddzielnej operacji po złożeniu książek.

Z opisu patentowego US nr 4.949.999 jest znany sposób oznaczania książek przez umieszczanie drukowanych symboli na brzegach arkuszy. Opis ten przedstawia również sposób drukowania elementów tworzących te symbole na brzegach arkuszy.

Z opisu patentowego US nr 3.817.492 jest znana książka, w której każdy arkusz jest oznakowany na swym czołowym brzegu przed cięciem arkusza na wymiar, przy czym cięcie przechodzi przez znak na każdym arkuszu. .

Sposób nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszy ułożonych w stos, jeden na drugim tak, aby utworzyć książkę lub broszurę, w którym na każdy arkusz nanosi się co najmniej jeden pigmentowany znak, w co najmniej jednym określonyn miejscu na co najmniej jednej powierzchni arkusza na jego marginesie brzegowym w pobliżu brzegu, przy czym poprzez naniesienie pigmentowanych znaków na poszczególnych powierzchniach arkuszy tworzy się oznaczenie na brzegach wielu arkuszy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że co najmniej jedno oznaczenie skanuje się, wprowadza się do mikroprocesora i rozdziela się macierz elementów pikselowych, następnie każdemu elementowi pikselowemu przyporządkowuje się współrzędne prostokątne w układzie współrzędnych X i Y, z których współrzędna Y odpowiada paginacji odpowiedniego arkusza w stosie złożonych arkuszy, a współrzędna X odpowiada pojedynczemu pigmentowanemu znakowi na powierzchni arkusza, potrzebnemu wzdłuż współrzędnej Y do utworzenia oznaczenia, następnie na marginesy brzegowe arkuszy nanosi się pigmentowane znaki składające się na oznaczenie, po czym arkusze układa się w stos, wyrównuje się i ewentualnie obcina się na wymiar, zaś cięcie prowadzi się poprzez pigmentowane znaki naniesione na arkuszach.

Korzystnie, każdy pigmentowany znak na każdym arkuszu nanosi się z pigmentowanym obszarem centralnym, zanikającym ku co najmniej jednemu brzegowi arkusza.

W szczególności, stosuje się arkusze wykonane z materiału na bazie celulozy, korzystnie z papieru.

Ewentualnie, na każdy arkusz nanosi się pigmentowane znaki tylko na jednej powierzchni, przy brzegu arkusza.

W szczególności, nanosi się wiele oznaczeń na brzegach arkuszy.

Korzystnie, stosuje się element współrzędnej Y odpowiadający grubości każdego arkusza przy nanoszeniu pigmentowanych znaków na jednej powierzchni każdego arkusza w stosie lub odpowiadający połowie grubości każdego arkusza przy nanoszeniu pigmentowanych znaków na obu powierzchniach arkuszy w stosie.

W szczególności, stosuje się elementy współrzędnej X wynoszące 0,05 mm.

Korzystnie, na każdy arkusz nanosi się pigmentowane znaki na obu powierzchniach, przy brzegu arkusza, przy czym na jednej powierzchni nanosi się pigmentowane znaki różniące się gęstością cieniowania od pigmentowanych znaków na drugiej powierzchni.

Ewentualnie, na każdy arkusz nanosi się pigmentowane znaki na obu powierzchniach, przy brzegu arkusza, przy czym na jednej powierzchni nanosi się pigmentowane znaki różniące się barwą od pigmentowanych znaków na drugiej powierzchni.

Ewentualnie, na każdy arkusz nanosi się pigmentowane znaki na obu powierzchniach, przy brzegu arkusza, przy czym na jednej powierzchni nanosi się pigmentowane znaki różniące się kształtem od pigmentowanych znaków na drugiej powierzchni.

Drugi wariant sposobu nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszy ułożonych w stos, jeden na drugim tak, aby utworzyć książkę lub broszurę, w którym na każdy arkusz nanosi się co najmniej jeden pigmentowany znak, w co najmniej jednym określonym miejscu na co najmniej jednej powierzchni arkusza, najego marginesie brzegowym w pobliżu

179 941 brzegu, przy czym poprzez naniesienie pigmentowanych znaków na poszczególnych powierzchniach arkuszy tworzy się oznaczenie na brzegach wielu arkuszy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że co najmniej jedno oznaczenie wprowadza się za pomocą klawiatury do mikroprocesora i rozdziela się na macierz elementów pikselowych, następnie każdemu elementowi pikselowemu przyporządkowuje się współrzędne prostokątne w układzie współrzędnych X i Y, z których współrzędna Y odpowiada paginacji odpowiedniego arkusza w stosie złożonych arkuszy, a współrzędna X odpowiada pojedynczemu pigmentowanemu znakowi na powierzchni arkusza, potrzebnemu wzdłuż współrzędnej Y do utworzenia oznaczenia, następnie na marginesy brzegowe arkuszy nanosi się pigmentowane znaki składające się na oznaczenie, po czym arkusze układa się w stos, wyrównuje się i ewentualnie obcina się na wymiar, zaś cięcie prowadzi się poprzez pigmentowane znaki naniesione na arkuszach.

W szczególności, nanosi się wiele oznaczeń na brzegach arkuszy.

W szczególności, stosuje się elementy współrzędnej X wynoszące 0,05 mm.

Sposoby według wynalazku są elastyczne, tanie i mogą być stosowane na standardowym sprzęcie drukarskim, kiedy jest on sterowany przez mikroprocesor, na przykład mikroprocesor 386 lub 486. Można stosować zwykły tani papier.

Wynalazek został przedstawiony, w przykładach wykonania, z wykorzystaniem rysunków, na których:

fig. 1 przedstawia książkę zawierającą zestaw arkuszy lub kart, posiadających na swym brzegu oznaczenia; fig. 2 przedstawia odwzorowywanie oznaczeń we współrzędnych X i Y; fig. 3 przedstawia, jak współrzędne X są określane dla danej współrzędnej Y odpowiadającej określonemu arkuszowi w zestawie; fig. 4 przedstawia brzegowy margines arkusza z fig. 3 z pigmentowanymi znakami wykonanymi na nim według pierwszego przykładu wykonania wynalazku; fig. 5 i fig. 6 przedstawiają, jak pigmentowane znaki z fig. 4 mogą być usytuowane przy brzegu arkusza; fig. 7 przedstawia pigmentowany znak z zanikaniem barwy na brzegach, według drugiego przykładu wykonania wynalazku; fig. 8 przedstawia oznaczenia, kiedy pigmentowane znaki, według pierwszego przykładu wykonania, na różnych stronach są przedstawione; fig. 9 przedstawia oznaczenia, kiedy pigmentowane znaki są typu pokazanego w drugim przykładzie pokazanym na fig. 7, z pewnym przestawieniem; fig. 10 przedstawia pigmentowane znaki typu pokazanego na fig. 9 na jednej powierzchni czołowej jednego arkusza według drugiego przykładu wykonania wynalazku; fig. 11 przedstawia widok brzegowy arkusza według trzeciego przykładu wykonania wynalazku; fig. 12 przedstawia widok brzegowy arkusza według czwartego przykładu wykonania wynalazku; fig. 13 przedstawia widok brzegowy

179 941 arkusza drukowanego na jednej powierzchni według drugiego przykładu wykonania wynalazku; fig. 14a przedstawia typowe oznaczenie, które może być wykonane na brzegach stosu arkuszy, zaś fig. 14 b-d przedstawiają te same oznaczenia, zmienione przez zmianę cieniowania w elementach zewnętrznych tworzących brzegi oznaczeń.

Na figurze 1 przedstawiono oprawioną książkę z oznaczeniami 10 na przednich brzegach 11 złożonych arkuszy tworzących książkę. W tym przypadku jedynie dla celów ilustracji oznaczenia 10 układają się w słowo „WORD”, ale mogą tworzyć dowolny układ, logo lub znak towarowy, zależnie od życzenia.

Jak pokazano na fig. 2, oznaczenia 10 są początkowo rozkładane na współrzędne prostokątne w układzie współrzędnych XY. Przeprowadza się to za pomocą mikroprocesora. Oznaczenie 10 j est przetwarzane na dane przez skanowanie lub wprowadzanie za pomocą klawiatury. Odwzorowania oznaczeń 10 są przetwarzane na indywidualne elementy informacji (piksele) i, korzystnie, są sortowane do pliku typu mapy bitowej. Można również stosować inne odpowiednie metody, ale korzystnie pliki informacji utworzone przy użyciu innych technik są transformowane do postaci mapy bitowej.

Oznaczenia 10, w postaci pliku, sąpodawane do mikroprocesora i są wprowadzane do macierzy rozkładającej oznaczenie 10 na dwa wymiary. Elementy oznaczenia 10 sąprzez to dzielone na swe współrzędne: poziomą i pionową.

Jeżeli pożądane jest drukowanie na jednej powierzchni f arkusza P, wówczas najmniejszy element Y odpowiada grubości arkusza P, a jeżeli potrzebne jest drukowanie na obu powierzchniach f, f' arkusza P, wówczas najmniejszy element Y odpowiada połowie grubości każdego arkusza P. Współrzędne Y mogą zatem dokładnie odpowiadać paginacji książki.

W odniesieniu do fig. 3, jeżeli współrzędna Y odpowiada arkuszowi P, wówczas współrzędne X dla danej współrzędnej Y tworzą linię danych, tak że wszystkie pigmentowane znaki 21-28 oznaczeń 10 są zawarte na linii Χ-Χ'.

Podział oznaczenia w kierunku „X” może być definiowany tak, że najmniejszy element oznaczenia jest określony przez dowolną stałą wartość, która może korzystnie wynosić 0,05 mm. Otrzymany piksel jest kalibrowany tak, że jego wymiary są proporcjonalne do fizycznych wymiarów pigmentowanych znaków 21-28, które mają być drukowane.

Informacje te mogąbyć przenoszone do wyimaginowanej linii Χ-Χ', jak pokazano na fig. 4, i pogrubiane do szerokości B, by te znaki 21-28 stały się widoczne.

Następnie drukuje się pigmentowane znaki 21-28 na marginesie brzegowym przynajmniej jednej powierzchni f odpowiedniego arkusza P (patrz fig. 5), tak że szerokość B elementów obejmuje linię cięcia lub linię wyrównania t-f arkusza P. Wyrównywanie i, ewentualnie, obcinanie odbywa się po złożeniu książki i przechodzi przez pigmentowane znaki 21 -28 na każdym arkuszu P. Arkusz P po wyrównaniu jest pokazany na fig. 6.

Alternatywnie pigmentowane znaki 21-28 dla arkusza P mogąbyć drukowane na brzegu arkusza P tak, że pigmentowane znaki 21-28 przecinają się z brzegiem powierzchni każdego arkusza P.

Operacja ta jest powtarzana dla każdego arkusza P w książce tak, że po złożeniu książki pigmentowane znaki 21 -28 na każdym brzegu tworzą oznaczenia 10 na przednim brzegu książki. Ta sama technika może być dodatkowo lub alternatywnie stosowana do górnego brzegu i dolnego brzegu książki, a więc książka może otrzymywać oznaczenia na swych trzech (nieograniczonych) brzegach w trakcie normalnej operacji drukowania.

Mikroprocesor wykorzystuje program komputerowy do rozkładania oznaczeń na ich elementy względem paginacji zestawu i do określania uporządkowania elementów dla każdego arkusza P oraz rozmieszczenie względem marginesu brzegowego każdego arkusza P.

Program oblicza dokładne położenie każdego punktu uwzględniając różne parametry, takie jak zmiany długości i szerokości arkuszy P oraz grubość arkuszy P, aby uzyskać dokładny rozkład pigmentowanych znaków 21-28 wzdłuż linii cięcia 11.

179 941

Elementy, stanowiące odwzorowanie oznaczenia 10, są następnie drukowane w celu utworzenia pigmentowanych znaków 21-28 na powierzchni każdego arkusza P wzdłuż jego odpowiednich marginesów brzegowych. Operacja drukowania może być sterowana przez mikroprocesor, przy wykorzystywaniu wspomnianych powyżej współrzędnych Χ-Y. Kiedy złożone arkusze P są oprawione, pigmentowane znaki 21 -28 na powierzchniach f, f' każdego arkusza P tworzą oznaczenia 10 na przednim brzegu książki.

W zależności od wymagań użytkownika program może przetwarzać piksele w celu otrzymania odpowiedniego cieniowania, aby skompensować błędy ustawienia na skutek tolerancji produkcyjnych.

Według drugiego przykładu realizacji wynalazku pigmentowane znaki 21-28 tworzące oznaczenia 10 są korzystnie drukowane tak, że pigmentowane znaki 21-28 mają dużą gęstość pigmentu w swych środkach i zanikającąku przynajmniej niektórym swym brzegom, jak pokazano na fig. 7. Prędkość zaniku pigmentu można dobrać, w celu dopasowania do tolerancji produkcyjnych w całym procesie. Tolerancje te mogą rosnąć w rzeczywistym procesie drukowania, zależnie od właściwości papieru, procesu składania i procesu wyrównywania.

W przypadku książki pokazanej na fig. 1, jeżeli występują duże zmiany w ustawieniach pigmentowanych znaków 21 -28 na brzegach arkuszy P, oznaczenia stająsię zamazane, jak to pokazano na fig. 8.

Jednakże stopień zamazania może być kontrolowany przez zastosowanie pigmentowanych znaków 21-28 z zamierzonym stopniem zaniku pigmentacji w celu maskowania zmian produkcyjnych. Zastosowanie to omówione szczegółowo poniżej. Przez stosowanie pigmentowanych znaków 21 -28 typu pokazanego na fig. 7 dla każdej grupy elementów odwzorowujących oznaczenia 10, przyporządkowanych określonym liniom Χ-Χ' na poszczególnych powierzchniach f, f' czołowych arkuszy P (patrz fig. 10), jest możliwe powodowanie zamierzonego lub kontrolowanego zamazania, jak to pokazano na fig. 9.

Inny środek maskowania zmian ustawienia arkusza P jest przedstawiony przez trzeci przykład wykonania wynalazku, pokazany na fig. 11. Pigmentowane znaki 21-28, odpowiadające poszczególnym elementom odwzorowania oznaczeń 10, są wykonywane z różnymi szerokościami (patrz fig. 11) na przedniej powierzchni f i na tylnej powierzchni f' każdego arkusza.

Gęstość pigmentacji w pigmentowanych znakach 21 -28 zmienia się dla danego punktu na brzegu arkusza P, kiedy obserwuje się poprzez brzegi złożonych arkuszy P, jako wynik ilości tuszu i na brzegach kart.

Kolejne pigmentowane znaki 21-28 tworzące oznaczenia 10 i mające różne szerokości, lub przestawione, mogą być drukowane na przedniej i tylnej powierzchni f, f' każdego arkusza P, jak pokazano w trzecim i czwartym przykładzie wykonania, przedstawionych na fig. 11 i 12, lub tylko na jednej powierzchni kolejnych arkuszy P. Ponadto możliwe jest nakładanie pigmentowanych znaków 21-28 na wszystkie arkusze P lub tylko na niektóre arkusze P.

W opisie tym słowo „drukowanie” oznacza wszystkie sposoby nanoszenia widocznego pigmentowanego znaku 21 -28 na podłożu, a określenie „nakładanie tuszu” oznacza pokrywanie wszystkich pigmentowanych znaków 21-28 tworzących oznaczenie 10.

Przy drukowaniu na obu powierzchniach f, f' arkuszy P książki lub broszury możliwe jest, przez stosowanie różnej gęstości cieniowania i/lub różnych barw, drukowanie na stronach o numerach nieparzystych komunikatów lub logo innych niż drukowane na stronach parzystych oraz uzyskanie wrażenia, które współdziała z czytelnikiem manipulującym stronami. Przykładowo, pierwszy komunikat, taki jak nazwa lub logo firmy, może być drukowany na przednim brzegu stron o numerach nieparzystych a drugi komunikat, taki jak numer telefonu, może być drukowany na przednim brzegu stron o numerach parzystych. Kiedy przedni brzeg książki lub broszury jest wygięty w prawo, pierwszy komunikat staje się widoczny z większą gęstością niż drugi komunikat, ponieważ staje się widoczna większa część części brzegowej stron o numerach nieparzystych. Przeciwnie, kiedy przedni brzeg książki lub broszury zostanie wygięty w lewo, drugi komunikat staje się widoczny z większą gęstością niż pierwszy komunikat.

179 941

Przy wykonaniu pierwszego komunikatu grubszym drukiem lub w innym kolorze niż drugi komunikat, możliwe jest uzyskanie dwóch komunikatów nałożonych na siebie, przy czym pierwszy komunikat jest dominujący w stosunku do drugiego komunikatu.

Zależnie od życzenia użytkownika mikroprocesor przetwarza piksele w celu uzyskania potrzebnych cieniowań, by skompensować błędy ustawienia, jak to omówiono wcześniej.

Korzystny sposób uzyskania takich cieniowań polega na wykorzystaniu obliczeń algorytmicznych. Piksele obwodowe, to znaczy piksele tworzące obwódki (części brzegowe) elementu odwzorowania oznaczenia 10, który ma być przetwarzany, są korygowane z jednej strony w zależności od zmiennych parametrów, a z drugiej strony zgodnie z obliczeniem. Każdy piksel obwodowy jest korygowany przez przypisanie mu stopniowania (cieniowania) w stosunku do sąsiednich pikseli. Zatem każdy piksel obwodowy jest korygowany przez analizowanie poziome, a następnie analizowanie pionowe, i wreszcie przez analizowanie wzdłuż każdej z jego przekątnych, to znaczy przez cztery analizowania w celu określenia żądanego poziomu cieniowania. Na ogół proces ten odbywa się z prędkością określoną przez przepustowość mikroprocesora i trwa tylko ułamki sekundy.

Przykładowo, dla czarnego motywu na białym tle, jak pokazano na fig. 14a, użytkownik może wybrać stopniowanie, by piksele brzegowe miały coraz jaśniejszy odcień w kierunku do wnętrza, jak pokazano nafig. 14b (cieniowanie do wewnątrz). Alternatywnie użytkownik może wykonać piksele brzegowe w ciemniejszym odcieniu zanikającym w kierunku na zewnątrz, by dodać obszar cieniowany, jak pokazano na fig. 14c (ocieniowanie na zewnątrz), albo lepiej stałe cieniowanie brzegów w obu kierunkach, patrz fig, 14d.

Inaczej mówiąc, cieniowanie do wewnątrz pikseli brzegowych można stosować w celu zmniejszenia widocznej powierzchni (lub jej części) a cieniowanie na zewnątrz pikseli brzegowych można stosować w celu zwiększenia widocznej powierzchni i w połączeniu zapewnić dokładne odwzorowanie oryginału.

Jak poprzednio opisano, macierz każdego oznaczenia jest podzielona na poziome wiersze, tak że każdy wiersz (linia X, fig. 4) dla określonej strony zawiera sekwencję danych, które mają być przesłane.

Użytkownik programu może również określić szerokość oznaczenia 10, która teoretycznie pojawia się na stronie, oraz szerokość oznaczenia, która jest usuwana wraz ze skrawkami (patrz fig. 6). Szerokość każdego wiersza jest następnie definiowana tak, aby otrzymać sekwencję lub wiązkę pigmentowanych znaków 21-28 o szerokości B (patrz fig. 5). W ten sposób, jak już poprzednio opisano, podczas końcowych etapów oprawiania linia wyrównywania książki będzie przechodziła przez strefę tuszu, a nie po jednej stronie.

Dla dowolnego elementu odwzorowania oznaczenia 10 każda sekwencja lub wiązka danych jest wysyłana na swe właściwe miejsce dla każdej strony zawierającej jakiś tekst z tym wyjątkiem, że dowolna sekwencja danych dotyczących motywu brzegowego jest usytuowana na marginesie strony. Umożliwia to dużą dokładność przy ustawianiu elementów oznaczenia i drukowaniu wraz z tekstem. Wszelkie korekcje ustawienia do drukowania mogą być stosowane automatycznie bez błędu.

Kiedy pożądane jest drukowanie na więcej niż jednym zewnętrznym brzegu książki, trzeba zwrócić uwagę na to, aby dane tworzące oznaczenia 10 były ustawione w prawidłowej kolejności. Przykładowo, jeżeli książka ma być wyposażona w komunikaty na swych trzech nieoprawionych brzegach i jeżeli te komunikaty mają być czytelne, kiedy książka jest w położeniu poziomym położona na swej tylnej okładce, dane tworzące oznaczenia 10 na dolnym brzegu stron o numerach nieparzystych i dane tworzące oznaczenia 10 na górnym brzegu stron o numerach parzystych muszą być uporządkowane w kierunku czytania, to znaczy od lewej strony do prawej. Jednakże dane tworzące oznaczenia 10 na górnym brzegu stron o numerach nieparzystych i dane tworzące oznaczenia 10 na dolnym brzegu stron o numerach parzystych muszą być uporządkowane w kierunku przeciwnym do kierunku czytania, to znaczy od prawej do lewej strony.

179 941

Program komputerowy działa równocześnie we wszystkich trzech macierzach (brzegów: górnego, dolnego i przedniego) i dla każdej strony lub wiersza macierzy daje trzy strumienie danych, które dotyczą dokładnych położeń elementów odwzorowania oznaczeń 10 wzdłuż każdego brzegu strony, przy czym kolejne uporządkowanie każdego strumienia danych jest określone jak objaśniono powyżej.

W programie tym każda barwa jest wytwarzana niezależnie przez warstwy lub podobne techniki, zależnie od potrzeb.

Każda wiązka danych dla każdego wiersza macierzy może być wysyłana według potrzeby dla barwy, dla strony, oddzielnie lub dla wszystkich naraz do różnych punktów, takich jak ekrany, dyski, drukarki, modemy lub do edytora oprogramowania, albo po prostu może być integrowana z innymi danymi i w końcu przenoszona na drukarkę.

179 941

FIG.

I

FIG.

179 941

WORD

179 941

FIG. 3

U

WSi^yi ^{* 1} l I 11 I I I I I I I l

I I I

I I

FIG. 4

2i 22 23 TA 15 ib ^l2? S.5

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszy ułożonych w stos, jeden na drugim tak, aby utworzyć książkę lub broszurę, w którym na każdy arkusz nanosi się co najmniej jeden pigmentowany znak, w co najmniej jednym określonym miejscu na co najmniej jednej powierzchni arkusza, na jego marginesie brzegowym w pobliżu brzegu, przy czym poprzez naniesienie pigmentowanych znaków na poszczególnych powierzchniach arkuszy tworzy się oznaczenie na brzegach wielu arkuszy, znamienny tym, że co najmniej jedno oznaczenie (10) skanuje się, wprowadza się do mikroprocesora i rozdziela się na macierz elementów pikselowych, następnie każdemu elementowi pikselowemu przyporządkowuje się współrzędne prostokątne w układzie współrzędnych X i Y, z których współrzędna Y odpowiada paginacji odpowiedniego arkusza (P) w stosie złożonych arkuszy (P), a współrzędna X odpowiada pojedynczemu pigmentowanemu znakowi (21-28) na powierzchni arkusza (P), potrzebnemu wzdłuż współrzędnej Y do utworzenia oznaczenia (10), następnie na marginesy brzegowe arkuszy (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) składające się na oznaczenie (10), po czym arkusze (P) układa się w stos, wyrównuje się i ewentualnie obcina się na wymiar, zaś cięcie prowadzi się poprzez pigmentowane znaki (21-28) naniesione na arkuszach (P).

2. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że każdy pigmentowany znak (21-28) na każdym arkuszu (P) nanosi się z pigmentowanym obszarem centralnym, zanikającym ku co najmniej jednemu brzegowi (11) arkusza (P).

3. Sposób według zastrz 1 albo 2, znamienny tym, że stosuje się arkusze (P) wykonane z materiału na bazie celulozy, korzystnie z papieru.

4. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) tylko na jednej powierzchni (f), przy brzegu (11) arkusza (P).

5. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że nanosi się wiele oznaczeń (10) na brzegach (11) arkuszy (P).

6. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że stosuje się element współrzędnej Y odpowiadający grubości każdego arkusza (P) przy nanoszeniu pigmentowanych znaków (21-28) na jednej powierzchni (f) każdego arkuszu (P) w stosie lub odpowiadający połowie grubości każdego arkusza (P) przy nanoszeniu pigmentowanych znaków (21-28) na obu powierzchniach (f, f') arkuszy (P) w stosie.

7. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że stosuje się elementy współrzędnej X wynoszące 0,05 mm.

8. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f') przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (i) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się gęstościącieniowania od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni ( f').

9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f'), przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (f) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się barwą od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni ( f').

10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f'), przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (f) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się kształtem od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni ( f').

11. Sposób nanoszenia co najmniej jednego oznaczenia na brzegach wielu arkuszy ułożonych w stos, jeden na drugim tak, aby utworzyć książkę lub broszurę, w którym na każdy arkusz

179 941 nanosi się co najmniej jeden pigmentowany znak w co najmniej jednym określonym miejscu na co najmniej jednej powierzchni arkusza, na jego marginesie brzegowym w pobliżu brzegu, przy czym poprzez naniesienie pigmentowanych znaków na poszczególnych powierzchniach arkuszy tworzy się oznaczenie na brzegach wielu arkuszy, znamienny tym, że co najmniej jedno oznaczenie (10) wprowadza się za pomocą klawiatury do mikroprocesora i rozdziela się na macierz elementów pikselowych, następnie każdemu elementowi pikselowemu przyporządkowuje się współrzędne prostokątne w układzie współrzędnych X i Y, z których współrzędna Y odpowiada paginacji odpowiedniego arkusza (P) w stosie złożonych arkuszy (P), a współrzędna X odpowiada pojedynczemu pigmentowanemu znakowi (21-28) na powierzchni arkusza (P), potrzebnemu wzdłuż wpółrzędnej Y do utworzenia oznaczenia (10), następnie na marginesy brzegowe arkuszy (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) składające się na oznaczeniu (10), po czym arkusze (P) układa się w stos, wyrównuje się i ewentualnie obcina się na wymiar, zaś cięcie prowadzi się poprzez pigmentowane znaki (21-28) naniesione na arkuszach (P).

12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy pigmentowany znak (21-28) na każdym arkuszu (P) nanosi się z pigmentowanym obszarem centralnym zanikającym ku co najmniej jednemu brzegowi (11) arkusza (P).

13. Sposób według zastrz. 11 albo 12, znamienny tym, że stosuje się arkusze (P) wykonane z materiału na bazie celulozy, korzystnie z papieru.

14. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) tylko na jednej powierzchni (f), przy brzegu (11) arkusza (P).

15. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że nanosi się wiele oznaczeń (10) na brzegach (11) arkuszy (P).

16. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że stosuje się element współrzędnej Y odpowiadający grubości każdego arkusza (P) przy nanoszeniu pigmentowanych znaków (21-28) na jednej powierzchni (f) każdego arkusza (P) w stosie lub odpowiadający połowie grubości każdego arkusza (P) przy nanoszeniu pigmentowanych znaków (21-28) na obu powierzchniach (f, f') arkuszy (P) w stosie.

17. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że stosuje się elementy współrzędnej X wynoszące 0,05 mm.

18. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f'), przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (f) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się gęstością cieniowania od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni ( f').

19. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f'), przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (f) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się barwą od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni (f').

20. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że na każdy arkusz (P) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) na obu powierzchniach (f, f'), przy brzegu (11) arkusza (P), przy czym na jednej powierzchni (f) nanosi się pigmentowane znaki (21-28) różniące się kształtem od pigmentowanych znaków (21-28) na drugiej powierzchni (f').

* * *