PL179832B1 - Imitator celu powietrznego - Google Patents

Abstract

Imitator celu powietrznego, emitujący promieniowanie podczerwone, wyposażony kolejno od czoła w czepiec balistyczny, cylindryczny korpus zaelaborowany smugaczami i mieszaniną zapalającą, usytuowanymi równolegle względem siebie i osi wzdłużnej korpusu, napędzany rakietowym silnikiem stabilizowanym brzechwami, znamienny tym, że w przelotowym gnieździe korpusu (2), leżącym w osi wzdłużnej imitatora zaelaborowana jest dymotwórcza mieszanina pirotechniczna (3), w przelotowych gniazdach korpusu (2) rozmieszczonych symetrycznie względem osi, znajdujących się w jednakowej odległości względem siebie, zaelaborowane są długie smugacze (4), natomiast krótkie smugacze (6) usytuowane są w przelotowych gniazdach wkrętki (5) i przylegają powierzchniami czołowymi do dna mieszaniny zapalającej (7), która z kolei przylega powierzchnią czołową do dna dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej (3).

Description

Przedmiotem wynalazku jest imitator celu powietrznego, emitujący promieniowanie podczerwone charakterystyczne dla lecących samolotów i śmigłowców. Imitator przeznaczony jest do dynamicznych badań rakiet przeciwlotniczych wyposażonych w termooptyczne głowice samonaprowadzające oraz do przeprowadzania szkoleń operatorów-strzelców przeciwlotniczych zestawów rakietowych.

Znane są 'imitatory celów powietrznych wykonane na bazie 122 mm pocisku artyleryjskiego (wzory użytkowe nr 40965, 40967 i 46264 oraz wynalazek nr 164698) lub wyposażone w silnik rakietowy (wynalazek nr 164699).

Imitator nurkujący (wzór użytkowy nr 40965) oraz oddalający się (wzór użytkowy nr 40967) emitują promieniowanie widzialne i podczerwone (termiczne) oraz wyposażone są w jedną pułapkę termiczną. Imitator nurkujący, w części głowicowej korpusu pocisku ma wkręconą wkładkę z kołnierzem o kształcie dopasowanym do zarysu korpusu pocisku. Wkładka posiada sześć otworów wzdłuż osi pocisku, rozmieszczonych symetrycznie w jednakowej odległości od osi, w których usytuowane są smugacze. Smugacze odpalone są od zespołu przekaźnikowego posiadającego dwa wzmocnione ładunki, jeden w przewodzie ogniowym, a drugi w komorze utworzonej przez czepiec balistyczny.

W imitatorze oddalającym się , analogicznie jak w imitatorze nurkującym, w część denną korpusu pocisku wkręcana jest wkładka walcowa zakończona kołnierzem, posiadająca w przedniej i tylnej części, wytoczenia oraz siedem otworów rozmieszczonych jeden w osi wzdłużnej pocisku, a pozostałe co 60° w jednakowej odległości od osi, w których usytuowane są smugacze. Imitator nurkujący i oddalający się do dna korpusu pocisku mają przymocowane rozłącznie po jednej pułapce wyposażonej w źródło promieniowania podczerwonego o natężeniu zbliżonym do natężenia promieniowania imitatora. Między dolnym wytoczeniem wkładki, a czołowym występem korpusu pułapki znajduje się komora, w której umieszczony jest ładunek rozcalający, odrzucający pułapkę w czasie lotu imitatora.

Imitator według wzoru użytkowego nr 46264, w cylindrycznej części głowicy pocisku ma wewnętrzną komorę, zamkniętą, od góry wymiennym czepcem balistycznym z płaskim dnem, w której umieszczone są smugacze. Boczna ściana komory, w górnej części ma przelotowe otwory, korzystnie od trzech do pięciu, łączące wnętrze komory z atmosferą.

Znane są również imitatory, w których w części walcowej głowicy pocisku, wykonane są cylindryczne, nieprzelotowe gniazda ze smugaczami, rozmieszczone symetrycznie względem

179 832 osi, z otworami wykonanymi w bocznej ścianie głowicy, powyżej smugaczy, łączące smugcze z atmosferą.

Imitator według wynalazku nr 164698, w dolnej części korpusu pocisku wykonane ma cylindryczne roztoczenie, w którym osadzona jest rozłącznie na gwint tuleja zabezpieczona przed obrotem kołkiem wkręconym w gwintowany otwór korpusu. W przedniej części, tuleja posiada gniazdo z osadzoną w nim wkładką wyposażoną w zestaw smugaczy. W pozostałej, gładkościennej części cylindrycznej tulei umieszczone są suwliwie dwa podkalibrowe termiczne symulatory zakłóceń w kształcie walcowych wkładek z odpowiednią ilością gniazd ze smugaczami rozmieszczonymi symetrycznie względem osi wzdłużnej pocisku, natomiast w osi wzdłużnej pocisku w gniazdach wkładek znajdują się ładunki rozcalające oraz pirotechniczne opóźniacze zapłonu. Na zakończeniu tulei, wystającym poza zarys korpusu pocisku, osadzony jest trzeci, nadkalibrowy symulator zakłóceń o konstrukcji zbliżonej do symulatorów podkalibrowych. Nadkalibrowy symulator zakłóceń utrzymywany jest w stałym położeniu za pomocą kołków i śrub wkręcanych w kołnierz tulei. Każdy symulator zakłóceń wyrzucany jest kolejno w wyniku zadziałania ładunku rozcalającego, zapalanego pirotechnicznym opóźniaczem zapłonu. Opóźniacz zapłonu symulatora nadkalibrowego ma własny bezwładnościowy układ zapłonowy. Drugi i trzeci symulator (podkalibrowy) połączone są wkrętami z czołową wkładką, wkręcanymi w kołki osadzone trwale w korpusie symulatora trzeciego. Układ świetlny i termicznie promieniujący imitatora, korzystnie zbudowany z siedemnastu gniazd zaelaborowanych smugaczami, po cztery w każdym symulatorze i pięć we wkładce czołowej ma charakterystykę zbliżoną do charakterystyki promieniowania współczesnych samolotów bojowych.

Znany imitator celu powietrznego wyposażony w silnik rakietowy (wynalazek nr 164699) oraz blok zakłóceń aktywnych, termicznych, usytuowany w części głowicowej, posiada cylindryczną komorę ze smugaczami, która w bocznej ścianie ma otwory. Komora smugaczy połączona jest od dołu z rakietowym zespołem napędowym rozłącznie na gwint za pomocą łącznika. Od góry, komora połączona jest również rozłącznie z blokiem zakłóceń aktywnych. Denna część bloku zakłóceń wkręcana w komorę, zakończona jest występem w kształcie stożka. W części czołowej, blok zakłóceń ma cylindryczną komorę zamkniętą od przodu czepcem, zaelaborowaną ładunkiem prochowym wyposażonym w elektro spłonkę połączoną z gniazdem wyprowadzonym na zewnątrz kadłuba bloku. Poniżej komory wykonane są korzystnie trzy nieprzelotowe gniazda cylindryczne o osiach prostopadłych do osi wzdłużnej, obrócone względem siebie o 120°, w których umieszczone są termiczne elementy zakłócające, przy czym gniazda połączone są z komorą lontowym opóźniaczem zapłonu, umieszczonym w kanałach kadłuba bloku zakłóceń. Wkładane do komory spalania smugacze spięte są za wystające z dna trzpienie, łącznikiem krążkowym z przelotowymi podłużnymi otworami rozmieszczonymi symetrycznie na jednakowym promieniu względem osi łącznika, ustalonego w komorze wkrętami, wkręcanymi w łącznik przez obudowę komory. Zespół głowicowy imitatora może być także w wersji bez bloku zakłóceń i wtedy elementami zakłócającymi są typowe smugacze artyleryjskie lub odpowiednio zaelaborowane stałe paliwo rakietowe. Imitator przystosowany jest do wystrzeliwania z wyrzutni rurowych lub wkładkowych. Czynności odpalania wykonywane są za pomocą pulpitów operatora zasilanych z baterii o napięciu 6-12 V, połączonych z wyrzutniami za pomocą przewodów.

We wszystkich znanych imitatorach celów powietrznych, komory, gniazda spalania smugaczy i mieszanin zapalających, najczęściej prochowych inicjujących palenie smugaczy, podczas palenia smugaczy mają kontakt z atmosferą poprzez otwory lub stosunkowo krótkie (płytkie) przelotowe gniazda. W związku z tym, podczas palenia się smugaczy zachodzi emisja promieniowania w zakresie widzialnym (efekt świetlny) jak i podczerwieni (efekt termiczny).

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że w przelotowym gnieździe korpusu imitatora, leżącym w osi wzdłużnej, zaelaborowana jest dymotwórcza mieszanina pirotechniczna. W przelotowych gniazdach korpusu imitatora, rozmieszczonych symetrycznie względem jego osi wzdłużnej i w jednakowych odległościach względem siebie zaelaborowane

179 832 są długie smugacze. Krótkie smugacze usytuowane . są w przelotowych gniazdach wkrętki, przy czym powierzchniami czołowymi przylegają do dna mieszaniny zapalającej, która z kolei swą powierzchnią czołową przylega do dna dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej.

Dzięki zastosowaniu dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej, śledzenie lotu imitatora jest ułatwione podczas strzelań dziennych, co zapewnia również obserwację celności strzelań do imitatora. Usytuowanie długich smugaczy wzdłuż bocznej powierzchni korpusu zapewnia równomierne jej ogrzewanie, powodując powstawanie efektu promieniowania podczerwonego o długości fali charakterystycznej dla lecących samolotów lub śmigłowców. Krótkie smugacze powodują zapalenie mieszaniny zapalającej, która skutecznie zapala dymotwórczą mieszaninę pirotechniczną. Dzięki rozlokowaniu smugaczy w głębi korpusu 'imitatora, które paląc się mają kontakt z atmosferą tylko poprzez komorę spalania silnika rakietowego i jego zespołu dysz, imitator nie emituje promieniowania widzialnego, a jedynie podczerwone, skutecznie imitując lecący samolot lub śmigłowiec.

Przedmiot wynalazku pokazany jest w przykładzie wykonania na rysunku przedstawiającym imitator w częściowym przekroju osiowym.

Imitator, kolejno od czoła składa się z czepca balistycznego 1, cylindrycznego korpusu 2 posiadającego wzdłuż swej osi przelotowe gniazdo zaelaborowane dymotwórczą miesżaniną pirotechniczną 3 oraz sześć przelotowych gniazd usytuowanych symetrycznie i równolegle względem gniazda zaelaborowanego dymotwórczą mieszaniną pirotechniczą 3 rozlokowanych w jednakowej odległości względem siebie, zaelaborowanych długimi smugaczami 4, wkrętki 5 z wytoczonymi, przelotowymi gniazdami zaelaborowanymi trzema krótkimi smugaczami 6 oraz zaelaborowanej mieszaniną zapalającą 7, do dna której przylegają czołowo krótkie smugacze 6 i rakietowego silnika 8 wyposażonego w komorę spalania 9 zaelaborowana stałym paliwem rakietowym 10. Mieszanina zapalająca 7 przylega powierzchnią czołową do dna dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej 3. Korpus 2 połączony jest gwintowo z rakietowym silnikiem 8 zakończonym zespołem stabilizującym 11 wyposażonym na zewnątrz w brzechwy 12, a wewnątrz w zespół dysz. Między rakietowym silnikiem 8 a wkrętką 5 znajduje się podsypka prochowa 13.

Imitator odpalany jest elektrycznie. Po podaniu napięcia z pulpitu startowego na pierścień stykowy imitatora znajdujący się w tylnej części zespołu dysz, następuje zapalenie podsypki prochowej 13, która jednocześnie zapala stałe paliwo rakietowe 10, długie smugacze 4 oraz krótkie smugacze 6. Imitator opuszcza rurową wyrzutnię rakietową. Po spaleniu się stałego paliwa rakietowego 10, imitator zaczyna lecieć torem balistycznym. Na torze lotu, po spaleniu się krótkich smugaczy 6 następuje zapalenie mieszaniny zapalającej 7 inicjującej palenie dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej 3, która generuje dym przedostający się do atmosfery poprzez przelotowe gniazda wkrętki 5, w których spaliły się krótkie smugacze 6, komorę spalania 9 rakietowego silnika 8 oraz jego zespół dysz. Dzięki temu widoczny jest tor lotu imitatora. Długie smugacze 4 palące się podczas lotu imitatora nagrzewają boczną, zewnętrzną powierzchnię korpusu 2 powodując jego promieniowanie podczerwone, imitując tym samym lecący samolot lub śmigłowiec.

179 832

179 832

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Imitator celu powietrznego, emitujący promieniowanie podczerwone, wyposażony kolejno od czoła w czepiec balistyczny, cylindryczny korpus zaelaborowany smugaczami i mieszaniną zapalający usytuowanymi równolegle względem siebie i osi wzdłużnej korpusu, napędzany rakietowym silnikiem stabilizowanym brzechwami, znamienny tym, że w przelotowym gnieździe korpusu (2), leżącym w osi wzdłużnej imitatora zaelaborowana jest dymotwórcza mieszanina pirotechniczna (3), w przelotowych gniazdach korpusu (2) rozmieszczonych symetrycznie względem osi, znajdujących się w jednakowej odległości względem siebie, zaelaborowane są długie smugacze (4), natomiast krótkie smugacze (6) usytuowane są w przelotowych gniazdach wkrętki (5) i przylegają powierzchniami czołowymi do dna mieszaniny zapalającej (7), która z kolei przylega powierzchnią czołową do dna dymotwórczej mieszaniny pirotechnicznej (3).

   * * *