PL179762B1

PL179762B1 - Konstrukcja dachu zawierajaca arkusz falisty PL

Info

Publication number: PL179762B1
Application number: PL95318692A
Authority: PL
Inventors: Tony Knell; Heinz Michael Eichenauer
Original assignee: Onduline Building Prod Ltd; Onduline Building Products Limited; Onduline Building Products Ltd
Priority date: 1994-08-15
Filing date: 1995-08-15
Publication date: 2000-10-31
Also published as: GB2292432A; GB9416447D0; EP0775240B1; RU2152490C1; WO1996005387A1; PL318692A1; GB9516696D0; AU694544B2; HU221522B; EP0775240A1; AU3227895A; PT775240E; DE69519230D1; HUT77567A; HK1014570A1; ES2153043T3; DE69519230T2; GB2292432B

Abstract

1 Konstrukcja dachu zawierajaca arkusz falisty i elementy zlaczne mocujace gietkie arkusze faliste do konstrukcji wsporczej, znamienna tym, ze gietki arkusz falisty (15) jest polaczony z kon strukcja wsporcza (17) za pomoca co najmniej jednego elementu zlacznego (11), przy czym kazdy element zlaczny (11) zawiera element dystansowy (12, 12', 12") o stalej wysokosci dostoso wanej do wysokosci fali gietkiego arkusza falistego (15), obej mujacy korpus (13, 13') usytuowany w otworze (14) znajdujacym sie na grzbiecie fali arkusza (15) oraz elastyczny kolnierz (16, 16') usytuowany przy górnym koncu korpusu (13, 13') przy krywajacy górna powierzchnie arkusza wokól otworu (14), przy czym wewnatrz elementu dystansowego (1 2 , 12', 12") znajduje sie otwór pomiedzy dolnym koncem korpusu a górnym koncem kor pusu (13, 13') oraz kazdy element zlaczny zawiera elementy mo cujace (10, 10', 10"), usytuowany wewnatrz otworu w elemencie dystansowym i jest umocowany do konstrukcji wsporczej (17) za pomoca elementów kotwiacych (18, 53), przy czym czesc korpusu elementu dystansowego jest w kontakcie z konstrukcja wsporcza, zas element mocujacy (10, 10', 10") ma gwint (18, 30, 51) i element dociskajacy ( 19, 52) górny koniec elementu dystansowego (12, 12', 12"), przy czym kolnierz (16, 16') usytuowany jest w stalej odleglosci od konstrukcji wsporczej (17) odpowiadajacej wymiarom elementu dystansowego FIG. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja dachu zawierająca arkusz falisty i elementy złączne mocujące giętkie arkusze faliste do konstrukcji wsporczej. W szczególności wynalazek dotyczy konstrukcji dachu zawierającej elementy złączne do mocowania giętkiego arkusza falistego do konstrukcji wsporczych w budynkach.

Arkusz falisty jest często używany jako materiał na pokrycie dachu lub do okładania ścian. Arkusz taki jest zwykle mocowany do konstrukcji wsporczych, takich jak płatwie lub dźwigary dachu, za pomocą gwoździ, śrub lub sworzni, które przechodzą przez grzbiety fal arkusza.

Znane są elementy do mocowania arkuszy falistych do konstrukcji wsporczych. Dotyczą one jednak sztywnych arkuszy falistych takich jak np. z żelaza. Z holenderskiego opisu patentowego nr NL-C-120225 znany jest element mocujący arkusze faliste z rozszerzalnego materiału do unieruchomionego podłoża poprzez otwór znajdujący się w pofałdowaniu arkusza, za pomocą zespołu pozwalającego na swobodne rozszerzanie się arkusza w stosunku do podłoża. W opisanym zespole element przytwierdzający falisty arkusz do podłoża posiada element mocujący zaopatrzony w elastyczną tuleję i środki mocujące do łączenia arkusza z konstrukcją wsporczą..

179 762

Tuleja ta wykonana jest z materiału elastycznego takiego jak guma i pozwala na swobodne rozszerzanie się arkusza względem podłoża. Podstawa tulei jest przytwierdzona do podłoża. Góra tulei jest szczelna wobec wody przy użyciu uszczelniającego kołpaka wykonanego z twardego materiału, który wystaje z tulei na zewnątrz poza średnicę otworu arkusza i przyciska tuleję do brzegu otworu w arkuszu.

Taki element mocujący, z tuleją wykonaną z gumy nadaje się dla arkuszy sztywnych, ale nie nadaje się do arkuszy z materiału giętkiego, który ulega odkształceniu na skutek wywieranego nacisku np. podczas montażu.

W wielu zastosowaniach, na przykład w przypadku krzywego dachu, giętki arkusz ma tę zaletę w stosunku arkusza sztywnego, że daje się łatwiej dopasować do kształtu dachu. Kiedy giętki arkusz jest mocowany do konstrukcji wsporczej przez element mocujący, który może być dociągany, na przykład przez gwóźdź lub śrubę wprowadzaną przez grzbiet fali w konstrukcję, pofalowanie jest ściskane. Stopień ściśnięcia grzbietu fali w sposób istotny oddziałuje na zachowanie się arkusza. Zbyt silne ściśnięcie powoduje odkształcenie arkusza wraz z wynikającymi z tego poważnymi implikacjami konstrukcyjnymi. Zagłębienie powstałe wokół zamocowania może utworzyć studzienkę, w której może się gromadzić woda deszczowa, co wpływa szkodliwie na wietrzenie. Może to również zmniejszać odporność na wygięcie na długości pofalowań i przez to pogorszyć mocowanie. Za słabe ściskanie również pogarsza mocowanie arkusza, ponieważ umożliwia w obszarze mocowania ruch pofalowania do góry pod wpływem skierowanego do dołu nacisku w innym miejscu, co może doprowadzić do wygięcia arkusza. Niewystarczające ściskanie umożliwiłoby również ruch arkusza pod działaniem wiatru, a w konsekwencji ewentualne uszkodzenie arkusza. Istnieje zatem pewne optymalne ściskanie arkusza.

Często siła używana do dociągania elementu mocującego, na przykład siła wbijania gwoździa lub wprowadzania śruby w konstrukcję wsporczą, jest znacznie większa niż potrzebna do optymalnego ściskania fal. Ma to miejsce zwłaszcza w przypadku, kiedy konstrukcja wsporcza jest wykonana z twardego materiału, takiego jak stal, gdy do wprowadzania elementu mocującego trzeba użyć narzędzi z napędem mechanicznym. W takim przypadku trudno jest osądzić, kiedy należy zakończyć dociąganie elementu mocującego.

Celem wynalazku było przezwyciężenie tego problemu przez wprowadzenie elementu dystansowego do kontrolowania wartości siły przenoszonej na falisty arkusz, a zatem do regulacji stopnia ściskania arkusza, w szczególności podczas krycia arkuszem falistym nierównych powierzchni.

Wynalazek rozwiązuje ten problem.

Istotą wynalazku jest konstrukcja dachu zawierająca giętki arkusz falisty i elementy złączne mocujące giętkie arkusze faliste do konstrukcji wsporczej, w której giętki arkusz falisty jest połączony z konstrukcją wsporczą za pomocą co najmniej jednego elementu złącznego, przy czym każdy element złączny zawiera element dystansowy o stałej długości dostosowanej do wysokości fali giętkiego arkusza falistego, obejmujący korpus usytuowany w otworze znajdującym się na grzbiecie fali arkusza oraz elastyczny kołnierz usytuowany przy górnym końcu korpusu przykrywający górną powierzchnię arkusza wokół otworu, przy czym wewnątrz elementu dystansowego znajduje się otwór pomiędzy dolnym końcem korpusu a górnym końcem korpusu oraz każdy element złączny zawiera element mocujący, usytuowany wewnątrz otworu w elemencie dystansowym i jestumocowany do konstrukcji wsporczej za pomocąelementów kotwiących, przy czym część korpusu elementu dystansowego jest w kontakcie z konstrukcją wsporczą, zaś element mocujący ma gwint i element dociskający górny koniec elementu dystansowego, przy czym kołnierz usytuowany jest w stałej odległości od konstrukcji wsporczej odpowiadającej wymiarom elementu dystansowego.

Korzystnie elastyczny kołnierz elementu złącznego w konstrukcji dachu według wynalazku ma jedno lub więcej pierścieniowych obrzeży na swojej spodniej stronie, a w stanie nie ściśniętym ma kształt kopuły. Pierścieniowe obrzeża pomagają w uniemożliwianiu dochodzenia wody do zamocowania, przez co polepszają się właściwości wietrzenia elementu złącznego.

179 762

Korzystnie element mocujący w konstrukcji dachu według wynalazku zawiera elementy ograniczające usytuowane promieniowo na zewnątrz, przyległe do elementów kotwiących.

Korzystnie korpus elementu dystansowego w konstrukcji dachu według wynalazku zawiera jedno lub więcej wgłębień przy jego dolnym końcu na wióry z wiertła.

Korzystnie elementy kotwiące w konstrukcji dachu według wynalazku zawierają hak lub część w kształcie litery L.

Korzystnie dolna część korpusu elementu dystansowego w konstrukcji dachu według wynalazku ma kształt zwężający się do środka.

Konstrukcja dachu według wynalazku może składać się z wielu zachodzących na siebie arkuszy falistych, przy czym kołnierze elementów złącznych są w pewnej odległości od arkusza w rejonie otworów nawet w przypadku elementów złącznych zainstalowanych w obszarze zachodzenia na siebie sąsiednich kawałków arkusza, przy czym kołnierze są wystarczająco elastyczne i sprężyste przy nacisku na arkusze na grzbietach ich fal zarówno w obszarze zachodzenia na siebie jak i w obszarze pojedynczej grubości arkusza. Końcowa siła wywierana przez kołnierz na arkusz jest niezależna od siły docisku wywieranej przez element dociskający i jest siłąpotrzebnądo utrzymywania optymalnego dociskania arkusza.

Przy optymalnym ściskaniu kołnierz wywiera wystarczający nacisk na arkusz wokół grzbietu fali, tak że spód arkusza oparty jest na konstrukcji wsporczej dachu przy dolinach pofalowania arkusza. Kiedy zatem zamocowanie jest całkowicie dociągnięte, odległość pionowa od podstawy elementu dystansowego do punktu, w którym spodnia strona kołnierza styka się z pofalowaniem przy optymalnym ściskaniu, jest mniejsza niż pionowa odległość pomiędzy doliną a tym punktem pofalowania, kiedy nie ma żadnego ściśnięcia. Jednakże siła wywierana przez kołnierz na arkusz nie powinna być tak duża, że przykładowo arkusz jest zmuszony do wyboczenia lub też wokół zamocowania powstaje zagłębienie.

Elementy mocujące w konstrukcji dachu według wynalazku obejmują gwintowaną śrubę. Znajdujący się po drugiej stronie gwintowanej śruby koniec posiada elementy sczepiające dla narzędzia mocującego. Elementy sczepiające mogą mieć ściankową głowicę do sczepienia z kluczem do nakrętek, lub szczelinę do śrubokrętu.

Kołnierz elementu dystansowego zapewnia wygodny sposób przytrzymywania elementu złącznego i umożliwia wprowadzenie elementu dystansowego z zewnątrz bez konieczności wykorzystywania dodatkowej pary rąk od strony wnętrza ściany lub dachu. Kołnierz ten poprawia również właściwości wietrzenia elementu złącznego.

W celu mocowania arkusza falistego do konstrukcji wsporczej można wywiercić otwór poprzez grzbiet fali arkusza w żądanym miejscu nad konstrukcją wsporczą i wprowadzić korpus elementu dystansowego. Kołnierz spoczywa na arkuszu wokół otworu. Element mocujący przeprowadza się przez otwór w korpusie elementu dystansowego tak, że korpus stanowi tuleję dla elementu mocującego. Następnie element mocujący zostaje zakotwiony do konstrukcji wsporczej, po czym element złączny jest dociągany przy użyciu elementu dociskającego. Górny koniec zamocowania styka się z korpusem elementu dystansowego i siła dociągająca jest przenoszona na korpus elementu dystansowego. Powoduje to doprowadzenie spodu korpusu do styku z konstrukcją wsporczą i oparcia się o nią. W wyniku tego kołnierz jest ciągnięty do dołu i wywiera siłę na arkusz. Siła wywierana przez kołnierz zależy od odległości w końcowej konfiguracji elementu dystansowego od spodu korpusu elementu dystansowego do połączenia korpusu i kołnierza oraz od wielkości, kształtu i giętkości kołnierza. Siła ta może być mniejsza niż zastosowana siła dociągająca i w ten sposób ściśnięcie arkusza może być znacznie zmniejszone.

Kołnierz może być integralny z korpusem elementu dystansowego, chociaż korzystnie są to oddzielne części wykonane z różnych materiałów i potem łączone ze sobą. Kołnierzjest korzystnie wypukły na kształt kopuły i wystarczająco giętki, tak że zewnętrzne obrzeże kołnierza pasuje ściśle do zewnętrznej powierzchni arkusza wokół grzbietu fali.

Kołnierzjest korzystnie wykonany z materiału, który ma dużąodporność na rozkład powodowany przez promieniowanie ultrafioletowe.

179 762

Korpus elementu dystansowego jest wykonany z mocnego materiału, aby wytrzymywał obciążenie zamocowania, korzystnie z tworzywa sztucznego o dużej gęstości lub z metalu powlekanego galwanicznie.

Korzystnie kołnierz i korpus stanowią zespół łatwy do manipulowania podczas wprowadzania zamocowań. Jeżeli są one wykonane z różnych materiałów, aby zapewnić różne właściwości pożądane dla kołnierza i korpusu, mogą być wykonane ze sprzęgającymi się częściami, by przytrzymywały je razem.

Chociaż otwory na element dystansowy mogą być wstępnie przewiercone, w niektórych przykładach realizacji wynalazku wstępne wiercenie nie jest konieczne. Część korpusu w pobliżu jego dolnego końca może zwężać się do wewnątrz. Stwierdzono, że dzięki temu korpus elementu dystansowego można wbijać w otwór w arkuszu równocześnie z wykonywaniem otworu na zamocowanie. Element dystansowy rozszerza otwór w falistym arkuszu podczas przebijania przez niego.

Poniżej przedstawiono korzystne przykłady realizacji wynalazku w oparciu o załączone rysunki, na których fig. 1 przedstawia przekrój elementu złącznego według wynalazku zainstalowanego w konstrukcji dachowej, fig. 2 jest widokiem perspektywicznym niektórych części składowych elementu złącznego pokazanego na fig. 1, fig. 3 przedstawia przekrój innego elementu złącznego według wynalazku zainstalowanego w konstrukcji dachowej, fig. 4 jest widokiem perspektywicznym niektórych części składowych elementu złącznego pokazanego na fig. 3, fig. 5 przedstawia powiększony widok możliwej modyfikacji śruby, fig. 6 przedstawia powiększony widok innej możliwej modyfikacji śruby, fig. 7 i 8 przedstawiają przekroje w widoku z przodu i z boku odpowiednio jeszcze innego elementu złącznego według wynalazku, gdzie element unieruchamiający jest śrubą hakową typu J, fig. 9 przedstawia widok perspektywiczny niektórych części składowych elementu złącznego pokazanego na fig. 7 i 8, fig. 10 jest przekrojem innego elementu mocującego według wynalazku, fig. 11 przedstawia przekrój korpusu elementu dystansowego pokazanego na fig. 10.

Pokazany na fig. 1 element złączny 11 złożony jest z elementu dystansowego 121 elementu mocującego 10. Element dystansowy ma korpus 13 wprowadzany poprzez otwór w grzbiecie fali arkusza 15 oraz kołnierz 16 przy górnym końcu tego korpusu w celu przykrywania arkusza 15 wokół otworu 14. Element mocujący 10 jest sprzęgany z górnym końcem korpusu 13 elementu dystansowego 12 i mocuje ten element dystansowy do konstrukcji wsporczej 17. Element mocujący 10 ma na jednym końcu elementy kotwiące w postaci gwintu 18 do konstrukcji wsporczej 17, a ponadto ma element dociskający w postaci sześciokątnego łba 19 ze spłaszczeniami do wkręcania elementu mocującego w konstrukcję wsporczą 17, aby tym sposobem regulować siłę przykładaną przez ten element mocujący do korpusu elementu dystansowego 12. Część siły jest przenoszona przez kołnierz 16 na arkusz 15 w celu optymalnego przyciskania tego arkusza.

Korpus 13 elementu dystansowego jest w postaci sztywnej, cylindrycznej rury, która stanowi tuleję wokół elementu mocującego 10. Element mocujący 10 obejmuje wkręcaną śrubę, która ma wiercącą końcówkę 20 wykonaną w dolnym końcu poniżej gwintu 18. Łeb tej śruby wkręcanej ma odchodzący na zewnątrz kołnierz 21, który sprzęga się z górnym końcem elementu dystansowego. Łeb ten ma płaszczyzny pod klucz.

Pokazany na fig. 2 kołnierz 16 elementu dystansowego jest wklęsłą, mającą zasadniczo kształt kopuły, sprężystą podkładką, która jest integralna z korpusem 13. Kołnierz 16 ma pogrubioną część 22 wokół swego obrzeża. Kształt kołnierza jest taki, że kiedy element dystansowy jest montowany poprzez otwór w arkuszu, jak pokazano na fig. 1, kołnierz 16 dotyka arkusza tylko przy swym obrzeżu 22. W obszarze otworu 14 arkusz jest usytuowany w odstępie około 6 mm od kołnierza 16.

Element dystansowy ma część odchodzącą do góry od górnego końca korpusu, która tworzy obwodowy rowek 23 do rozłączalnego przytrzymywania kołpaka 24 ze sprężystego tworzywa sztucznego, który przykrywa odsłonięty łeb wkręcanej śruby. Kołpak ten ma skierowany do wewnątrz kołnierz 25, który wchodzi w rowek 23.

179 762

Korpus elementu dystansowego ma również jedno lub więcej zagłębień 26 przy swej podstawie, które dająmiejsce wiórom z wiercenia przez wkręcaną śrubę. W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1 element dystansowy ma dwa takie wgłębienia, które są promieniowymi kanałami w stopie korpusu.

W celu zamontowania elementu złącznego najpierw wycina się otwór 14 w grzbiecie fali arkusza 15 w żądanym miejscu nad konstrukcjąwsporczą 17. Następnie element dystansowy 12 i wkręcaną śrubę wprowadza się w ten otwór, przy czym wkręcana śruba przechodzi przez otwór korpusu 12 elementu dystansowego. Obrzeże 22 podkładki spoczywa na wierzchu arkusza wokół otworu 14. Następnie śrubę wkręca się konstrukcję wsporczą 17, która zgodnie z przyjętą praktyką, może być w postaci stalowego dźwigara. Wytwarzany wiór nie gromadzi się wewnątrz rury, ale wchodzi we wgłębienie 26 w boku rury.

Gdy element złączny jest dokręcany, łeb 19 śruby sprzęga się z górnym końcem korpusu 13 elementu dystansowego i siła zaczyna być przykładana do elementu dystansowego w miarę dokręcania śruby wiercącej. Element dystansowy wytrzymuje tę siłę ściskającą i zachowuje odległość pomiędzy łbem śruby a punktem, w którym wkręcana śruba wchodzi w konstrukcję wsporczą, zapobiegając zmniejszeniu się tej odległości poniżej określonego wymiaru, nawet jeśli element dystansowy jest całkowicie dokręcony. Wymiar elementu dystansowego względem głębokości pofalowaniajest taki, że kołnierz 16 przytrzymuje arkusz do dołu przy swym optymalnym ściśnięciu, kiedy element złączny jest całkowicie dokręcony.

Przez skonstruowanie kołnierza tak, że sprzęga się on z arkuszem przy swym obrzeżu ze szczeliną pomiędzy kołnierzem a arkuszem w obszarze otworu i dzięki uczynieniu kołnierza sprężystym element złączny może być jednakowo skutecznie wykorzystywany z falistymi arkuszami o różnych zakresach grubości, a ponadto umożliwia większą grubość tam, gdzie występuje nakładanie się na siebie arkuszy.

Nawet kiedy element złączny jest montowany tam, gdzie występuje nakładanie się na siebie arkuszy, a zatem tam, gdzie jest podwójna grubość arkusza pod kołnierzem 16, kołnierz jest zdystansowany od arkusza w obszarze otworu 14 i styka się z arkuszem tylko przy swym obrzeżu 22. Sprężystość i elastyczność kołnierza jest wystarczająca do wywierania nacisku na arkusz, kiedy element złączny jest montowany zarówno w obszarach o podwójnej grubości, jak i w obszarach o pojedynczej grubości. Pożądane jest, by kołnierz był wystarczająco giętki przy styku z falistym arkuszem na swym obrzeżu wokół całego obwodu.

W praktyce, przy wykonywaniu pokrycia dachu lub obkładania ścian, wiele elementów złącznych może być zastosowanych w celu zamocowania każdego kawałka arkusza do konstrukcji wsporczej.

Figura 3 przedstawia inny przykład realizacji wynalazku, gdzie element złączny 11' różni się od opisanego powyżej tym, że element mocujący 10'jest zmodyfikowany przy swym górnym końcu. Zamiast posiadania odchodzącego na zewnątrz kołnierza z sześciokątnym łbem, zamocowanie zawiera wgłębienie lub szczelinę 32 w swym górnym końcu do sprzężenia z narzędziem poruszającym. W przykładzie wykonania z fig. 3 wkręcana śruba ma łeb z nacięciem do sprzężenia z wkrętakiem.

Element złączny z fig. 3 i 4 wprowadza się w konstrukcję wsporcząnajpierw przez wywiercenie otworu w arkuszu i wprowadzenie elementu dystansowego w sposób podobny do opisanego w odniesieniu do fig. 1 i 2. Następnie śrubę wkręca się w konstrukcję wsporczą za pomocą wkrętaka w nacięciu 32, a potem element złączny jest dokręcany przez obracanie nakrętki mocującej 31. Część trzonu wkręcanej śruby 30 przy swym górnym końcu jest gwintowana. Człon wewnętrznie gwintowany w postaci nakrętki 31 jest nakręcony na tę gwintowaną część. Nakrętka może się sprzęgać z górnym końcem korpusu elementu dystansowego. Górna gwintowana część ma gwint w kierunku odwrotnym do gwintu elementu kotwiącego.

Figury' 5 i 6 przedstawiają możliwe modyfikacje wkręcanych śrub z fig. 1 i 3. Na trzonie śruby kotwiącej przy gwincie może być przewidziany występ w celu ograniczenia wchodzenia tej śruby w konstrukcję wsporczą. Występ ten może być grzbietem lub kulkami 40, jak pokazano na fig. 6, albo nieruchomą podkładką 41, jak pokazano na fig. 5.

179 762

Figury 7, 8 i 9 pokazująinny przykład wykonania wynalazku, w którym zamocowanie jest realizowane za pomocągrubego haka 50 w kształcie litery J. Elementem kotwiącym jest hakowa część 51 przy dolnym końcu mocowania 10.

Elementy dystansowe z fig. 1 i 3 są identyczne.

Przy drugim końcu hak ma część 51, którajest gwintowana inakręconajestnaniąnakrętka52 z wewnętrznym gwintem. Ten typ zamocowania jest używany zwłaszcza do mocowania falistego arkusza do konstrukcji wsporczej dźwigarów w kształcie litery L.

Element dystansowy 12'z fig. 7, 8 i 9 różni się od elementu dystansowego 12 z fig. 1-4 tym, że zawiera ponadto część 60, która odchodzi w bok od dolnego końca korpusu 13'. Jak pokazano na fig. 7 i 8, ta część może rozciągać się w bok w jednym kierunku prostopadłym do długości korpusu tworząc element dystansowy w kształcie litery L.

W celu zamontowania elementu złącznego z fig. 7 i 8 element dystansowy w kształcie litery L z hakową śrubą przechodzącą przez jego korpus wprowadza się poprzez otwór w arkuszu tak, że hakowa część 60 spoczywa na poziomym kołnierzu dźwigara 17' w kształcie litery L. Hak śruby jest następnie przemieszczany tak, aby został zahaczony wokół dolnej krawędzi pionowego kołnierza dźwigara w kształcie litery L. Następnie nakrętkę mocującą 52 nakręca się na gwintowaną część 51 w celu dokręcenia elementu mocującego,. Ściskanie śruby jest przenoszone przez nakrętkę raczej na górny koniec korpusu a nie bezpośrednio na arkusz i hakowa część jest dociągana ściśle do dolnej krawędzi dźwigara, aby zamocować element mocujący w tym położeniu.

F igura 10 przedstawia inny przykład wykonani a wynalazku, który różni się od pokazanego na fig. 1 pod kilkoma względami. Po pierwsze korpus 13' i kołnierz 16' elementu dystansowego 12 są oddzielnymi częściami, które są połączone ze sobą mechanicznie. Kołnierz 16' ma części 80, które łączą się z częściami 81 na korpusie tak, że dwie części mogąbyć łączone ze sobą zatrzaskowo w celu utworzenia zespołu 12 przed użyciem. W ten sposób można utworzyć kołnierz z innego materiału niż korpus, a jednak te dwie części tworzą jeden zespół do łatwego manipulowania podczas montażu. Korzystnie kołnierz jest wykonany ze sprężystego, odpornego na czynniki atmosferyczne i na promieniowanie ultrafioletowe tworzywa sztucznego, a korpus jest wykonany ze sztywnych tworzyw sztucznych lub z pokrytej galwanicznie stali.

Kołnierz ma kilka pierścieniowych obrzeży 70 na różnych promieniach na swej stronie spodniej. Żebra te dochodzą blisko do zewnętrznej powierzchni falistego arkusza lub styk^jjąsię z nią, aby uniemożliwić przedostawanie się wody deszczowej na skutek zjawiska włoskowatości.

Element dystansowy 12 zawiera również giętki pas 71 przebiegający od miejsca blisko jego górnego końca, który jest integralny z kołnierzem 16' i kołpakiem 24. Pas ten zabezpiecza kołpak przed zgubieniem podczas składowania i montażu.

Część 74 korpusu 13' w pobliżu swej podstawy zwęża się do wewnątrz. Umożliwia to wbicie korpusu elementu dystansowego w otwór w arkuszu równocześnie z wykonaniem otworu na zamocowanie. Element dystansowy rozszerza otwór w falistym arkuszu podczas przebijania przez niego.

Figura 11 pokazuje korpus elementu dystansowego z fig. 10 bardziej szczegółowo. Korpus ten ma również dwa trójkątne zagłębienia 26' średnicowo naprzeciw siebie przy swej podstawie, które umożliwiają gromadzenie wióra z wiercenia.

W innym przykładzie wykonania, w którym korpus jest korzystnie wykonany z metalu pokrytego galwanicznie, ścianki części korpusu w pobliżu jego dolnego końca są pochylone do wewnątrz. Kiedy element złączny jest dociągany i korpus opiera się o konstrukcję wsporczą, ścianki tej części korpusu zapadająsię do wewnątrz. Bliskość metalu bogatego w cynk w stosunku do zamocowania 10 pomaga w ochronie zamocowania przed korozją.

Element złączny zastosowany w konstrukcji dachu według przedmiotowego wynalazku ma kilka zalet w stosunku do znanych elementów złącznych. Ten element złączny może być wprowadzany od góry arkusza bez zapotrzebowania na parę rąk w przestrzeni dachowej. Element dystansowy reguluje siłę, którajest przenoszona na arkusz i dlatego zwiększa do maksimum stopień zamocowania arkusza i odporność na uszkodzenie przez czynniki atmosferyczne. Wreszcie na skutek elastyczności kołnierza i dzięki szczelinie pomiędzy kołnierzem a arkuszem w regionie otworu w arkuszu element złączny może być wykorzystywany równie skutecznie z arkuszem o innej grubości.

179 762

Ll

179 762

FIG. 6

179 762

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Konstrukcja dachu zawierająca arkusz falisty i elementy złączne mocujące giętkie arkusze faliste do konstrukcji wsporczej, znamienna tym, że giętki arkusz falisty (15) jest połączony z konstrukcjąwsporczą(17) za pomocą co najmniej jednego elementu złącznego (11), przy czym każdy element złączny (11) zawiera element dystansowy (12,12', 12) o stałej wysokości dostosowanej do wysokości fali giętkiego arkusza falistego (15), obejmujący korpus (13,13() usytuowany w otworze (14) znajdującym się na grzbiecie fali arkusza (15) oraz elastyczny kołnierz (16,16) usytuowany przy górnym końcu korpusu (13,13') przykrywający górną powierzchnię arkusza wokół otworu (14), przy czym wewnątrz elementu dystansowego (12,12', 12) znajduje się otwór pomiędzy dolnym końcem korpusu a górnym końcem korpusu (13,13) oraz każdy element złączny zawiera elementy mocujące (10,10', 10), usytuowany wewnątrz otworu w elemencie dystansowym i jest umocowany do konstrukcji wsporczej (17) za pomocą elementów kotwiących (18, 53), przy czym część korpusu elementu dystansowego jest w kontakcie z konstrukcją wsporczą, zaś element mocujący (10, 10', 10) ma gwint (18, 30, 51) i element dociskający (19,52) górny koniec elementu dystansowego (12,12', 12), przy czym kołnierz (16, ló' usytuowany jest w stałej odległości od konstrukcji wsporczej (17) odpowiadającej wymiarom elementu dystansowego.
2. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że elastyczny kołnierz (16, 16) ma jedno lub więcej pierścieniowych obrzeży (70) na swoje spodniej stronie.
3. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że elastyczny kołnierz (16, 16) w stanie nie ściśniętym ma kształt kopuły.
4. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że element mocujący. (10,10', 10) zawiera elementy ograniczające (10, 41) usytuowane promieniowo na zewnątrz, przyległe do elementów kotwiących.
5. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że korpus (13, 13') elementu dystansowego zawiera jedno lub więcej wgłębień (26, 26') przy jego dolnym końcu.
6. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że elementy kotwiące (18,53) zawierają hak lub część w kształcie litery L (53).
7. Konstrukcja dachu według zastrz. 1, znamienna tym, że dolna część korpusu elementu dystansowego (12, 12', 12) ma kształt zwężający się do środka.