PL173348B1 - Urządzenie do nakierowywania i rozprowadzania materiału typu wiórowatego w przestrzeni ładowni - Google Patents

Abstract

1- Urządzenie do nakierowywania i rozprowadzania materiałów typu wiórowatego w przestrzeni ładowni, zawierające zespół miotający obracający się wokół osi, umieszczony w przestrzeni ładowni w celu rozrzucania licznych kawałków materiału na boki przestrzeni ładowni, znamienne tym, że zespół miotający (15) zawiera przynajmniej jedno wahadło ustawione pod kątem na zewnątrz od osi tak, że przynajmniej jedno mieszadło może oddziaływać na kawałki w czasie, gdy opadają one pod wpływem grawitacji na zespół miotający (15) ponadto zawiera zespół do wprowadzania licznych kawałków do zespołu miotającego (15), przy czym usytuowanie ich jest takie, że zespół miotający (15) będzie odrzucał kawałki od swej osi w zasadniczo poziomym kierunku

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do nakierowywania i rozprowadzania materiałów typu wiórowatego w przestrzeni ładowni podczas załadunku towarów, a w szczególności dotyczy urządzenia dla efektywnego załadunku materiałów pod postacią wiórów lub płytek, ich nakierowywania i rozprowadzania w przestrzeni ładowni.

W masowcach, wagonach kolejowych lub w innych środkach transportu, niezbędne jest maksymalne wykorzystanie przestrzeni w celu większej efektywności załadunku. Przy załadunku gęstych lub ciężkich produktów z łatwością dochodzi się do maksymalnego obciążenia bez zwracania szczególnej uwagi na sposób załadunku. Jednakże, gdy ładuje się lekkie produkty, muszą być one ciasno pakowane, by uzyskać ciężar zbliżony do maksymalnego dopuszczalnego obciążenia.

Niektóre towary można wkładać ze względną łatwością. Na przykład prostokątne pudełka zostaną upakowane i w rzeczywistości pomiędzy nimi nie będzie wolnej przestrzeni. Inne towary

173 348 trudniej upakować w ekonomiczny sposób. Takie towary jak okrawki drzewne są zbyt małe, by układać je pojedynczo, wprowadza się je do ładowni przy pomocy szybkich urządzeń dostarczających. Przy stosowaniu tych urządzeń, okrawki drzewne luu inne imające postać wiórów lub płytek towary nie tworzą regularnej sterty, lecz są losowo rozmieszczane, co powoduje złe wykorzystanie przestrzeni.

Do zilustrowania rozrzutu przy pakowaniu materiałów mających postać wiórów lub płytek może posłużyć następujący przykład: okrawki drzewne mają gęstość około 417 kg/m³. Transportowce i barki są najczęściej tak zaprojektowane, by umożliwić załadunek towarów do 4,6 m³ na tonę. Przez to tona okrawków drewnianych powinna zajmować około 7,9 m'. W związku ze złym wykorzystaniem wolnej przestrzeni zajmuje ona jednak około 9 do 9,7 m3. Ta dodatkowa przestrzeń jest niezbędna w wyniku przypadkowego rozkładu okrawków drewna.

Wykonuje się wiele zabiegów, by móc składować okrawki drewniane w mniejszej objętości. Okrawki są w zwykły sposób wrzucane do komory ładowni, następnie przy pomocy spychaczy lub tym podobnych maszyn rozprowadzane dookoła, lecz ten sposób niewiele lub wcale nie pomaga ścisłemu upakowaniu okrawków. Innym sposobem jest stosowanie dmuchawy powietrznej i wdmuchiwanie okrawków do wszystkich części ładowni. Chociaż dzięki temu ładownia wypełnia się równomiernie, okrawki nie są wystarczająco ściśnięte, przez co ciężar na jednostkę objętości nie jest zbyt duży. Oprócz tego, stosowane są śmigła o dużej szybkości do wrzucania okrawków do całej przestrzeni ładowni. Podobnie, tym sposobem można równomiernie wypełnić przestrzeń ładowni, lecz nie zwiększa się ciężaru na jednostkę objętości. Ponadto stosuje się wibratory w celu ściśnięcia okrawków po załadowaniu, lecz nie osiąga się dużych ulepszeń.

Urządzenie do nakierowywania i rozprowadzania materiału typu wiórowatego w przestrzeni ładowni, zawierające zespół miotający obracający się wokół osi, umieszczony w przestrzeni ładowni w celu rozrzucania licznych kawałków materiału na boki przestrzeni ładowni według wynalazku, charakteryzuje się tym, że zespół miotający zawiera przynajmniej jedno wahadło ustawione pod kątem na zewnątrz od osi tak, że przynajmniej jedno mieszadło może oddziaływać na kawałki w czasie, gdy opadają one pod wpływem grawitacji na zespół miotający ponadto zawiera zespół do wprowadzania licznych kawałków do zespołu miotającego, przy czym usytuowanie ich jest takie, że zespół miotający będzie odrzucał kawałki od swej osi w zasadniczo poziomym kierunku.

Korzystnym jest, że przynajmniej jedno mieszadło zawiera liczne łopatki rozmieszczone wokół osi oraz zespół do obracania licznych łopatek wokół osi i że każda z licznych łopatek ma pierwszy koniec oddalony od osi, natomiast drugi koniec usytuowany jest bliżej osi niż pierwszy koniec.

Korzystnym jest także, że urządzenie posiada zespół mieszadła, który zawiera liczne łopatki, środkowy wał koncentryczny z osią oraz pierścień wspierający koncentryczny ze środkowym wałem, pierwsze końce łopatek są zamocowane do wspierającego pierścienia oraz posiada zespół do wprowadzania licznych kawałków do licznych łopatek zawierający obudowę do nakierowywania licznych kawałków na zestaw łopatek we wspierającym pierścieniu.

Korzystnym jest również, że zespół do obracania licznych łopatek zawiera człon napędowy zamocowany do wspierającego pierścienia, zespół koła pasowego zamocowany do człona napędowego, silnik umocowany na obudowie, drugi zespół koła pasowego zamocowany do silnika oraz zespół pasa klinowego opasany dokoła zespołu pierwszego i drugiego koła pasowego.

Ponadto korzystnym jest, ze człon napędowy sąsiaduje z obudową i jest wystarczająco oddalony od niej dla umożliwienia przechodzenia kawałków pomiędzy nim i obudową, człon napędowy posiada zewnętrznie ukośną powierzchnię sąsiadującą z obudową.

Przedmiot wynalazku zostanie pokazany w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia boczny widok urządzenia wykonanego zgodnie z niniejszym wynalazkiem, pokazującym tory materiału odprowadzanego z urządzenia, fig. 2 - powiększony widok przekroju poprzecznego urządzenia załadowującego z fig. 1, fig. 3 - widok od spodu urządzenia

173 348 pokazanego na fig. 2, z usuniętym silnikiem napędzającym, fig. 4 - widok przekroju poprzecznego wziętego zasadniczo wzdłuż linii 4-4 z fig. 2, fig. 5 - częściowy widok pokazujący szczegół konstrukcyjny urządzenia z fig. 1-4, fig. 6 - powiększony widok wzdłużnego przekroju poprzecznego, pokazujący jednostkę łopatkową przedstawioną na fig. 1 -3, fig. 7 - powiększony przekrój poprzeczny wzdłuż linii 7-7 z fig. 1, fig. 8 - widok przekroju poprzecznego wzdłuż linii 8-8 z fig. 7.

Odnosząc się bardziej szczegółowo do rysunku i do przykładu wykonania na nim przedstawionego tytułem ilustracji, fig. 1 pokazuje fragment rury 10, przez którą dostarczany jest materiał. Człon odpowiadający za rozprowadzanie i nakierowywame jest oznaczony numerem 11 i jest umieszczony przy końcu rury 10, natomiast zespół tłumiący znajduje się w rurze 10 ponad naprowadzającym i rozprowadzającym członem 11 ijest oznaczony numerem 13.

Niniejszy wynalazek może być stosowany z jakimkolwiek materiałem w postaci wiórów lub płytek, przez co należy rozumieć materiały warstwowe, wynalazek może być wykorzystywany przy załadunku dowolnych ładowni na statkach, w ciężarówkach, w wagonach kolejowych, etc. Na przykład poniższy opis będzie dotyczyć załadunku okrawków drewnianych, lecz ten przykład nie ma na celu ograniczenia zakresu wynalazku.

Okrawki drewna są zazwyczaj ładowane na podajnik, który przenosi je do obszaru ładowni. Dźwig utrzymuje rurę 10, która przy wystającym do góry końcu może być manipulowana w celu umieszczenia dolnego jej końca w ładowni statku. Podajnik dostarcza okrawki drewniane do rury, w której opadają one pod wpływem grawitacji do ładowni. Urządzenie pokazane na fig. 1 posiada fragment rury 10 oraz zawiera zespół tłumiący 13 i człon 11 odpowiadający za rozprowadzanie i nakierowywanie. Człon 11 zawiera obudowę 12 utrzymywaną przez rurę 10, do której boku przymocowany jest silnik napędzający 14. Silnik 14 powoduje obracanie się zespołu miotającego 15, co zostanie później bardziej szczegółowo opisane.

Gdy okrawki drewna opadają w rurze 10, przechodzą przez zespół tłumiący i obudowę 12 i swobodnie z nich wypadają. Gdy okrawki opuszczą obudowę 12, zostaną poddane działaniu zespołu miotającego 15, który będzie nadawał okrawkom boczny ruch. Zespół miotający 15 jest obracany jako jednostka i zawiera ukośny zespół oddziałujący na okrawki tak, że górne części będą miały wyższą prędkość liniową, okrawki będą otrzymywać dużą ilość energii i będą rozrzucane na dużym obszarze, jak wskazują strzałki 16. Środkowe części zespołu miotającego będą miały mniejszą liniową prędkość i nie będą lak daleko rozrzucać okrawków, co wskazują strzałki 18, natomiast dolna część zespołu miotającego będzie miała małą liniową prędkość i me będzie rozrzucała tak daleko, jak część środkowa. Wskazują to strzałki 19. Urządzenie to będzie poruszać się wokół ładowni statku dla właściwego wypełnienia całej przestrzeni ładowni.

Na fig. 2 przedstawiono konstrukcję urządzenia ładującego według niniejszego wynalazku, a w szczególności członu 11 odpowiadającego na rozprowadzanie i nakierowywanie. Obudowa 12 jest zamocowana w przejściowej części 20, która łagodnie zmniejsza średnicę rury

10. Osiowo osadzony wał 21 jest wsparty na łożyskach 22 i 24. Łożyska 22 i 24 są utrzymywane przez promieniowe rozporki 25 i 26, które zostaną później szczegółowo opisane.

Obudowa 12 jest zamocowana do części przejściowej 20, którąjest zamocowana do rury 10, przez co żadna z tych struktur nie jest obrotowa. Przy dolnym końcu wału 21 znajduje się zespół miotający 15, który może obracać się względem obudowy 12.

Zespół miotający 15 zawiera zespół oddziałujący na materiał zawierający liczne łopatki 28. Łopatki 28 rozciągają się od centralnego wału 21, w górę do pierścienia 29. Przez to górne końce łopatek 28 mają duży promień w stosunku do wału 21. natomiast dolne końce mają bardzo mały promień względem wału 21. Górne końce łopatek będą poruszać się ze stosunkowo dużą prędkością liniową, natomiast dolne końce łopatek 29 będą poruszać się ze stosunkowo małą prędkością liniową. W rezultacie, gdy okrawki zetkną się z górnymi końcami łopatek 28 zostaje im dostarczona znaczna energia, przez co okrawki przejdą długim torem, takim jak tor 16 na fig. 1. Z drugiej strony, jeśli okrawki zetkną się z dolnymi końcami łopatek 28, zostanie im przekazana mała ilość energii, przez co okrawki będą miały krótsze tory, na przykład takiejak tor 19 na fig. 1. Jak to zostanie później szczegółowo opisane, może być pożądane ograniczenie kontaktu okrawków z górną częścią łopatek 28.

173 348

Jak wcześniej wspomniano, rozporki 25 i 26 podtrzymują łożyska, odpowiednio 22 i 24. Rozporki 25 i 26 rozciągają się od ścianki obudowy 12 i są do niej zamocowane i podpierają

OO 1 O Λ + Γ,ηΐπ/1,, r,b,, -, lUZ.ybK<t 22 i 24. Stwierdzono, że przy załadunku okrawków mewiia, p^c^uui h miaLgi triew licj są przemieszane z okrawkami drewna i pasma te zaczepiają się na rozporkach 251 26. Po pewnym czasie tworzy się taki osad miazgi na rozporkach, że przejście jest właściwie zablokowane. Miazga musi być wówczas usunięta, by załadunek okrawków mógł być kontynuowany.

W celu rozwiązania problemu miazgi lub innych włóknistych pasemek zmieszanych z ładowanym materiałem górne powierzchnie rozporek 25 i 26 są zukosowane do dołu, w stronę wału 21. Ten ukos będzie powodował, że każde pasma miazgi lub tym podobne materiały będą przesuwać się w stronę łożysk 22 i 24. Patrząc na fig. 5, gdy pasma włókniste przyczepiają się do łożyska 24, zostają obcięte obcinakiem 30.

Odcinek 30 zawiera kołnierzyk 31 zamocowany do wału 21 oraz parę ostrzy 32 wystających z kołnierzyka. Jedna z krawędzi ostrzy 32 jest w bliskiej odległości od górnej krawędzi rozporki 26, przez co pasma na rozpórce będą rozrywane, gdy ostrze obcinaka będzie przechodzić kolo rozporki. Zrozumiałe jest, że ostrze 32 może znajdować się z powodzeniem w pewnej odległości od rozporki 26, wtedy pasma na rozpórce 26 zostaną ucięte dopiero wówczas, gdy odłoży się ich wystarczającą do stworzenia problemów ilość. Nic ma konieczności ucinania każdego pasma, które zaczepia się na rozpórce. Zrozumiałe jest również, że obcinak także sąsiaduje z łożyskiem 22, a układ jest podobny do tego z fig. 5. Opis nie będzie więc tutaj powtarzany.

Zespół miotający 15 jest przedstawiony na fig. 2, 3, 4 i 6. Jak wspomniano, silnik 14 napędza zespół miotający 15. Silnik 14 jest umieszczony na wsporniku 34 w sposób regulowany przez śrubę 35. Koło pasowe 36 jest zamocowane na wale silnika 14, a pas klinowy 38 przechodzi wokół koła pasowego 36 i wokół uzupełniającego koła 39 zamocowanego do zespołu miotającego 15. W związku z tym, śruba 35 działa jako zespół naprężający pas 38.

Na figurach 2 i 6 zespół miotający jest nieznacznie oddalony od obudowy 12. Człon napędowy 40 zamocowany do koła pasowego 39 posiada wewnętrzną ukośną powierzchnię 41 sąsiadującą z najniższym końcem obudowy 12. Gdy człon napędowy obraca się w czasie pracy, wszystkie okrawki zalegające powierzchnię 41 zostaną odrzucone pod wpływem działania siły odśrodkowej. Przestrzeń pomiędzy powierzchnią 41 i obudową 12 powinna być przez to wystarczająco szeroka dla umożliwienia przejścia okrawkom ładowanym przy pomocy urządzenia.

Na figurze 6 przyrząd ograniczający 42 jest pokazany w bardziej szczegółowej postaci. Częścią tematu niniejszego wynalazku jest załadunek założonej ilości okrawków w większym obszarze, można więc sobie zażyczyć ograniczenia kontaktu okrawków z łopatkami tylko do górnych końców łopatek 28. Stosowany w tym celu przyrząd ograniczający 42 ma postać ściętego stożka oraz posiada rowki 44 obejmujące łopatki 28. Kołnierz 45, będący integralną częścią przyrządu o kształcie ściętego stożka 42 wybiórczo mocuje przyrząd do środkowego członu 46. Przez to przyrząd ograniczający 42 może przesuwać się w górę lub w dół w celu kierowania okrawków na łopatki i zapobiegania kontaktowi okrawków z dolnymi końcami łopatek.

Zespół miotający 15 jest wymienialny. Zestaw zawierający człon napędowy 40, łopatki 28 i człon środkowy 46 może być odłączony od wału 21, a zamiast niego można zainstalować inny zestaw.

Człon środkowy 46 zawiera środkowy wał 21A posiadający tuleję 48 zamocowaną do jego górnego końca. Odpowiednie otwory przez tuleję 48 i wał 21 umożliwiają sworzniowi 49 zamocowanie tulei 48 do wału 21. W rezultacie wystarczy usunąć jedynie pas klinowy 38, sworzeń 49 i można zdjąć zespół miotający 15. Inny zespół miotający może być włożony w to miejsce i urządzenie jest ponownie gotowe do użycia.

W zespole miotającym 15 strumień materiału jest kierowany na jedną stronę urządzenia, przez co rozprowadzanie materiału nie będzie jednorodne. Chociaż niejednorodne rozprowadzanie może być w niektórych sytuacjach pożądane, najlepsze efekty daje jednorodny rozkład we wszystkich kierunkach. Dla uzyskania jakiejś kontroli nad wprowadzanym materiałem, nieza6

173 348 leżnie od jego ilości, stosuje się zespół tłumiący 13. Zespół tłumiący jest najlepiej pokazany na fig. 7 i 8.

Zespół tłumiący 13 jest zamontowany do obudowy 50 i zawiera mający kształt ściętego stożka człon tłumiący 51. Jak pokazano na fig. 7, średnica rury 10 lub obudowy 50 jest znacznie zmniejszana do średnicy środkowego wlotu 52 w członie tłumiącym 51. Człon tłumiący 51 jest zaopatrzony w liczne tłumiące płytki 54a - 54d, każda z tłumiących płytek stanowi segment mającego kształt ściętego stożka członu tłumiącego 51. Ponadto każda z tłumiących płytek 54a - 54d samodzielnie porusza się pomiędzy położeniem pokazanym na fig. 7 i położeniem zasadniczo równoległym do ścianki obudowy 50, co pokazano na przykładzie płytki 54d na fig. 8. Te dwa położenia reprezentują minimalną i maksymalną wielkość wlotu w członie tłumiącym 13.

Można zastosować liczne mechaniczne rozwiązania w celu obracania tłumiących płytek 54, lecz jedno bardzo proste rozwiązanie jest pokazane na fig. 8. Każda tłumiąca płytka 54 jest zaopatrzona we wspornik 55 osadzony obrotowo w miejscu 56 w obudowie 50. Wspornik 55 jest połączony z trzpieniem cylindra hydraulicznego 58, którego przeciwległy koniec jest zamontowany do obudowy 50. Przez to, gdy trzpień tłokajest w położeniu wystającym, wspornik 55 będzie obracany w celu spowodowania zbliżenia się płytki tłumiącej do obudowy 50. Gdy trzpień tłokajest w położeniu cofniętym, wspornik 55 będzie obracać się w przeciwnym kierunku w celu spowodowania przemieszczania się tłumiącej płytki do położenia zaznaczonego ciągłymi liniami na fig. 7.

Górne krawędzie tłumiących płytek 54 są tak ukształtowane, by pasować wzajemnie do siebie tworząc kształt obudowy w czasie, gdy płytki są zamknięte, jednakże gdy płytki są otwarte, kształty nie będą pasować. W celu zapobiegania gromadzenia się materiału za tłumiącymi płytkami 54, umieszczony jest kołnierzyk 59 kierujący cały materiał na górną krawędź tłumiących płytek 54.

Przy takiej konstrukcji zespołu tłumiącego 13 zrozumiałe jest, że gdy mała ilość materiału jest wprowadzana do zespołu miotającego 15, materiał może mieć tendencje do niejednolitego rozprowadzania w rurze 10, co prowadzi do niejednorodnego rozprowadzania wykonanego przez zespół miotający 15. Zespół tłumiący 13 jest wówczas tak nastawiony, by zwężać przelot 52, co zaznaczono ciągłymi liniami na fig. 7. Strumień materiału będzie wówczas koncentrowany poprzez przewężenie. Jeśli ilość materiału wzrośnie w pewnym stopniu, wszystkie tłumiące płytki 54 są przesuwane w dół w celu uzyskania szerszego przelotu, co zaznaczono linią przerywaną na fig. 7 w położeniu 52A. Jeśli ilość materiału w dalszym ciągu się zwiększa, tłumiące się płytki 54 są odsuwane dalej aż do uzyskania maksymalnego rozmiaru przelotu w położeniu 54d z fig. 8 wszystkich tłumiących płytek 54a - 54d.

Dla uzupełnienia powyżej opisanego systemu kontroli, tłumiące płytki są sterowane razem jako jednostka, jednakże dopuszcza się, by sterowanie było indywidualne w celu umożliwienia dodatkowej kontroli strumienia materiału. Na przykład można sobie zażyczyć rozprowadzenia większej ilości materiału po jednej ze stron zespołu miotającego 15 niż po drugiej, na przykład w celu załadowania materiału do rogu, lub pozostawienia pewnego obszaru niezaładowanego. W tych celach tłumiące płytki 54 przesuwa się tak, że środek płytek nie będzie pokrywał się ze środkiem wylotu. Powoduje to, że materiał jest kierowany nie na środek zespołu miotającego 15, przez co rozprowadzenie nie będzie jednorodne. Niniejszy wynalazek dostarcza w tym celu proste urządzenie do załadunku materiałów wiórowych z większym opakowaniem niż to było dotychczas możliwe. Okrawki opadają przez rurę 10 i obudowę 12 i pod wpływem działania obrotowych łopatek 28 są rozmieszczane w postaci gęsto upakowanego stosu.

Ulepszenie w załadunku jest spowodowane tym, że gęsty strumień okrawków jest rozpraszany dla pokrycia dużego obszaru. Poruszając się promieniowo pojedyncze okrawki mają wolną przestrzeń umożliwiającą płaskie ułożenie oraz mają czas na ułożenie się, zanim zaczną na nie napierać inne okrawki. Powstałe ulepszenia mogą być wyjaśnione przy pomocy tej teorii, jednakże jest ona zaproponowana jedynie jako możliwe wyjaśnienie i nie ma na celu ograniczania zakresu wynalazku. W każdym razie urządzenie według niniejszego wynalazku jest łatwe

173 348

Ί w użyciu i eksploatacji, a łatwość wymiany urządzenia miotającego umożliwia skrócenie przerw związanych z uszkodzeniem lub tym podobnymi zdarzeniami.

Można sobie wyobrazić idealne upakowanie okrawkowe przy prostym ich wrzucaniu do ładowni, jednak testy pokazały, że można oczekiwać zwiększenia o około 15-20% współczynnika upakowania. Współczynnik upakowania jest to objętość zajmowana przez mierzoną tonę ładunku, w związku z tym zwiększenie tego współczynnika o około 15-20% spowoduje możliwość załadowania o 15-20% ładunku więcej na statek lub pojazd.

Jest oczywiste, że zaprezentowany tutaj szczegółowy wariant wynalazku pełni jedynie rolę przykładu, możliwe są wszelkie zmiany i ulepszenia nie wychodzące poza ramy wynalazku, określone załączonymi zastrzeżeniami.

173 348

2IA

173 348

54d

173 348

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do nakierowywania i rozprowadzania materiałów typu wiórowatego w przestrzeni ładowni, zawierające zespół miotający obracający się wokół osi, umieszczony w przestrzeni ładowni w celu rozrzucania licznych kawałków materiału na boki przestrzeni ładowni, znamienne tym, że zespół miotający (15) zawiera przynajmniej jedno wahadło ustawione pod kątem na zewnątrz od osi tak, że przynajmniej jedno mieszadło może oddziaływać na kawałki w czasie, gdy opadają one pod wpływem grawitacji na zespół miotający (15) ponadto zawiera zespół do wprowadzania licznych kawałków do zespołu miotającego (15), przy czym usytuowanie ich jest takie, że zespół miotający (15) będzie odrzucał kawałki od swej osi w zasadniczo poziomym kierunku.
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że przynajmniej jedno mieszadło zawiera liczne łopatki (28) rozmieszczone wokół osi oraz zespół do obracania licznych łopatek (28) wokół osi.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że każda z licznych łopatek (28) ma pierwszy koniec oddalony od osi, natomiast drugi koniec usytuowany jest bliżej osi niż pierwszy koniec.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że posiada zespół mieszadła, który zawiera liczne łopatki (28), środkowy wał (21) koncentryczny z osią oraz pierścień wspierający (29) koncentryczny ze środkowym wałem (21), pierwsze końce łopatek (28) są zamocowane do wspierającego pierścienia (29) oraz posiada zespół do wprowadzania licznych kawałków do licznych łopatek (28) zawierający obudowę (12) do nakierowywania licznych kawałków na zestaw łopatek we wspierającym pierścieniu (29).
5. 5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym. że zespół do obracania licznych łopatek (28) zawiera człon napędowy zamocowany do wspierającego pierścienia (29), zespół koła pasowego (36) zamocowany do człona napędowego, silnik umocowany na obudowie (12), drugi zespół koła pasowego (39) zamocowany do silnika (14) oraz zespół pasa klinowego (38) opasany dokoła zespołu pierwszego (36) i drugiego (39) koła pasowego.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że człon napędowy sąsiaduje z obudową (12) i jest wystarczająco oddalony od niej dla umożliwienia przechodzenia kawałków pomiędzy nim i obudową (12), człon napędowy posiada zewnętrznie ukośną powierzchnię sąsiadującą z obudową (12).