PL167658B1 - Środek grzybobójczy - Google Patents

Abstract

1. Środek grzybobójczy zawierający substancję czynną i dopuszczalny w rolnictwie nośnik oraz ewentualnie substancje pomocnicze, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek o ogólnym wzorze.w którym R oznacza atom wodoru lub grupę metylową.

Description

Przedmiotem wynalazku jest środek grzybobójczy zawierający nową pochodna pirazolu jako substancję czynną.

Środki grzybobójcze do zwalczania chorób roślin w rolnictwie można stosować zapobiegawczo na przykład do zaprawy ziarna, albo dla traktowania rosnących roślin już zakażonych chorobą grzybową. Skuteczny, środek grzybobójczy może całkowicie wyeliminować chorobę, to jest usunąć z roślin zakażenie grzybowe albo może je zmniejszyć skutecznie do takiego poziomu, że wzrost roślin i/lub wydajność plonów nie ulega obniżeniu wskutek choroby w stopniu nie do zaakceptowania.

Znane są środki grzybobójcze stanowiące pochodne earboksyamidowe. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4742074 ujawniono różne —-(podstawione in0aeyfo)pieazolo-4-karboksyamidy użyteczne jako środki grzybobójcze do zwalczania różnych chorób roślin w rolnictwie. Wymieniono f-metylo-3-trifluorometylo-N-(1,1,3-trimetylo-iedae-4-nlo)pirazolo-4-karboksnami0 jako środek użyteczny przeciwko pleśni pochw liści ryżowych (stosowany zapobiegawczo i do zwalczania grzybów), brunatnej rdzy pszenicznej (do zwalczania grzybów) i parcha jabłoniowego (stosowany zapobiegawczo). Jednakże istnieje nadal potrzeba uzyskania lepszych środków grzybobójczych, szczególnie do zwalczania grzybic roślin, o wysokiej aktywności systemicreej, która byłaby nadzwyczaj korzystna.

Toteż celem niniejszego wynalazku jest zapewnienie środka grzybobójczego wykazującego szeroki zakres aktywności przeciwko chorobom grzybowym roślin. Ponadto, powinien on wykazywać dużą skuteczność w zwalczaniu grzybic na 'zarażonych roślinach. Po zastosowaniu, środek ten powinien łatwo przemieszczać się w zakażonej roślinie do innych części rośliny, takich jak liście, owoce i łodygi. Poza tym, środek taki ma umożliwiać zapobieganie i co ważniejsze zwalczanie grzybic roślin, przy względnie niskich dawkach nanoszenia, wskutek czego gromadzi się mniej jego pozostałości w roślinach jak i w środowisku.

167 658

Środek grzybobójczy według wynalazku zawiera substancję czynną i dopuszczalny w rolnictwie nośnik oraz ewentualnie substancje pomocnicze, a cechą tego środka jest to, że jako substancję czynną zawiera związek o ogólnym wzorze

ch₃ w którym R oznacza atom wodoru łub grupę metylową.

Korzystny jest środek grzybobójczy zawierający jako substancję czynną 3-difluorometylo-1 -metylo-N-( 1,1,3-trimetyloinadan-4-ylo)-pirazolo-4-karboksyamid o wzorze

ch₃

Jako substancje grzybobójcze mogą być użyteczne także związki o .podobnej budowie, takie jak

3-difluorometylo-N-1,1,3rtrimetyloidan-4-ylo)pirazolo-4-karboksyamid i 3-difluorometyko 1 -etylo-N(1,1,3-trimetyloidan-4-ylo)pirazolo-4-karboksyamid, jak również ich analogi 1,1 -dimetyloindanylowe.

Związki stanowiące substancję czynną środka według wynalazku wytwarza się w reakcji chlorku 3-difluorometylo-1-metylo-4-pirazolokarbonylu z odpowiednim 4-aminoindanem, w warunkach tworzenia się amidu. Ten chlorek pirazolokarbonylu można otrzymać znanymi metodami, stosując difluoroacetylooctan etylu, ortomrówczan etylu i metylohydrazynę z wytworzeniem estru kwasu karboksylowego, który można łatwo przekształcić w chlorek kwasowy.

Środki grzybobójcze zwykle wytwarza się w postaci preparatów, takich jak koncentraty do emulgowania, proszki zawiesinowe, preparaty zawiesinowe, granulaty, pyły, ciecze i tym podobne, przez zmieszanie ze stałym lub ciekłym nośnikiem, środkiem powierzchniowo czynnym i innymi substancjami pomocniczymi.

Zawartość substancji czynnej w tych preparatach wynosi 0,1-99,9%, korzystnie 0,2-80% wagowych, najkorzystniej 2-50% wagowych. Stężenie substancji czynnej w roztworach do rozpylania, nanoszonych na rosnące rośliny jest znacznie mniejsze i wynosi około 10 ppm aż do około 1000 ppm.

Dokładna ilość substancji czynnej na hektar, stosowana w zwalczaniu lub zapobieganiu grzybic zależy do różnych czynników, w tym od rodzaju roślin, etapu rozwoju roślin i rodzaju choroby, ilości opadów i stosowanych określonych środków pomocniczych. W przypadku

167 658 nanoszenia na listowie stosowana dawka wynosi zwykle od około 30 g/ha do około 2000 g/ha, korzystnie od około 60 g/ha do około 250 g/ha. W przypadku zastosowania do gleby, dawka wynosi zwykle od około 100 g/ha do około 2000 g/ha, korzystnie od około 250 g/ha do około 5000 g/ha. W niektórych przypadkach może okazać się niezbędne stosowanie mniejszych lub większych dawek. Na podstawie niniejszego opisu i poniższych przykładów specjalista może łatwo określić optymalną dawkę, którą należy zastosować w określonym przypadku.

Do stałych nośników należą na przykład drobnoziarniste proszki lub granulki iłu kaolinowego, iłu attapulgitowego, bentonitu, iłu kwaśnego, pirofilitu, talku, ziemi okrzemkowej, kalcytu, sproszkowanej skrobi kukurydzianej, sproszkowanych łupin orzechów włoskich, mocznika, siarczanu amonowego, syntetycznego uwodnionego dwutlenku krzemu i tym podobnych. Do nośników ciekłych należą na przykład węglowodory aromatyczne, takie jak ksylen, metylonaftalen i tym podobne; alkohole, takie jak izopropanol, glikol etylenowy, cellosolw i tym podobne; ketony, takie jak aceton, cykloheksanon, izoforon i tym podobne; oleje roślinne, takie jak olej sojowy, olej z nasion bawełny i tym podobne; dwumetylosulfotlenek, acetonitryl, woda i tym podobne.

Do środków powierzchniowo czynnych stosowanych do emulgowania, dyspergowania, nawilżania i tym podobnych operacji, należą na przykład anionowe środki powierzchniowo czynne, takie jak sole alkilosiarczanów, sole alkilo-lub arylosulfonianów, sulfobursztyniany dialkilowe, sole estrów alkiloarylopolioksyetylenowych i estrów kwasu fosforowego lub produkty kondensacji kwasu naftalenosulfonowego z formaliną i tym podobne oraz niejonowe środki powierzchniowo czynne, takie jak ester polioksyetylenoalkilowy, kopolimer blokowy polioksyetylenu i polioksypropylenu, estry kwasów tłuszczowych i sorbitanu lub estry kwasów tłuszczowych i polioksyetylenosorbitanu i tym podobne.

Do środków pomocniczych należą na przykład lignosulfoniany, alginiany, alkohol poliwinylowy, guma arabska i CMC (karboksymetyloceluloza).

Środki według wynalazku można również łączyć z innymi środkami grzybobójczymi, regulatorami wzrostu, środkami chwastobójczymi i środkami owadobójczymi. Dla zwiększenia aktywności systemicznej środków według wynalazku można dodać do nich środki penetrujące.

Do grzybic, w stosunku do których stosować można środki według wynalazku należą, lecz nie wyłącznie, grzybice wywoływane są przez takie gatunki drobnoustrojów jak Rhizoctonia, Botrylis, Alternaria, Cercosporidium, Pseudocercosporella, Puccinia i Venturia.

Do upraw, w których można stosować środki według wynalazku, należą, lecz nie wyłącznie, zboża jak na przykład pszenica i ryż; owoce, jak na przykład jabłka i winogrona; warzywa, jak na przykład pomidory; uprawy roślin oleistych,jak na przykład orzechy ziemne, soja irzepak; jak również trawa. Stosowane sposoby zwalczania grzybic w uprawach obejmują miedzy innymi bezpośrednie nanoszenie na powierzchnię roślin poprzez rozpylenie lub inne bezpośrednie sposoby; traktowanie gleby przed lub w czasie zasiewów albo w każdym innym czasie rozwoju roślin; zaprawianie ziarna lub części ziaren przed lub w czasie zasiewów. W przypadku tych dwóch ostatnich sposobów- na działanie środka grzybobójczego wystawiona jest warstwa gleby otaczająca korzenie roślin.

Nieoczekiwanie stwierdzono, że środek według wynalazku wykazuje lepsze właściwości grzybobójcze, szczególnie przy zastosowaniu do zwalczania chorób roślin, a zwłaszcza chorób grzybowych na liściach, owocach i łodygach. Przypuszcza się, że podstawnik difluorometylowy powoduje lepsze pobieranie związku i lepsze jego przenikanie przez strukturę rośliny, gdy jest stosowany na drodze kontaktu z liśćmi, owocami lub łodygami zakażonej rośliny. Gdy tego typu zastosowanie wykonywane jest przez rozpylanie, następuje w zasadzie kontakt z całą powierzchnią rośliny znajdującej się nad ziemią.

Korzyść osiągnięta dzięki polepszonym właściwościom środka grzybobójczego według wynalazku polega na tym, że do traktowania roślin stosuje się go w mniejszych dawkach. Daje to w wyniku znacznie mniejsze pozostałości środka grzybobójczego w roślinie, w jej liściach, ziarnach i owocach, jak również w środowisku. Taki środek o polepszonych właściwościach grzybobójczych ma również tę zaletę, że umożliwia zmniejszenie lub wyeliminowanie konieczności zapobiegawczego zastosowania środków grzybobójczych, co może pozwolić również na zmniejszenie poziomu pozostałości środków chwastobójczych w plonach i w środowisku.

167 658

Związek wytworzony sposobem według przykładu I, oznaczony dalej jako związek A, poddano różnym badaniom na jego skuteczność grzybobójczą, z zastosowaniem obu metod: zapobiegawczej i leczniczej. Porównywano go ze wspomnianym wyżej związkiem z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4742074, uznanym za najbliższy znany związek. Ten znany związek grzybobójczy, nazywany dalej związkiem B, wytworzono sposobem według przykładu VIII (związek 19) wspomnianego opisu patentowego.W poniższych przykładach opisano przeprowadzone badania oraz ich wyniki. Jak to przedstawiono w przykładach od II - VII, związek A stanowiący substancję czynną środka według wynalazku wykazuje lepsze właściwości w zastosowaniach leczniczych na liściach, owocach i łodygach roślin, w porównaniu ze związkiem znanym z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4742074.

Wynalazek ilustrują poniższe przykłady.

Przykład I. Wytwarzanie 3-difluorometylo-1-metylo-N-(1,1,3-trimetyloidan-4-ylo)pirazolo-4-karboksyamidu.

Difluoroacetylooctan etylu w ilości 44,9 g (0,27 mola), otrzymany z firmy Starks Chemicals, zmieszano z 54,3 ml (0,33 mola) ortomrówczanu etylu i 80 ml bezwodnika octowego. Mieszaninę utrzymano przez 2 godziny w stanie wrzenia pod chłodnicą zwrotną i następnie ogrzano do około 140°C w celu oddestylowania składników lotnych. Mieszaninę utrzymano w tej temperaturze przez 2 godziny i pozostawiono do ochłodzenia. Następnie mieszaninę poddano destylacji pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 47,8 g jasnożółtego oleju. Do tego oleju dodano 200 ml etanolu i utrzymując temperaturę 10-15°C wkroplono 11,7 ml (0,22 mola) metylohydrazyny, rozpuszczonej w etanolu. Po zakończeniu wkraplania, mieszaninę utrzymywano w stanie wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez 1,5 godziny. Następnie pozostawiono ją do ochłodzenia i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Dodano chlorek metylenu i 2N roztwór kwasu chlorowodorowego. Warstwę chlorku metylenu oddzielono i wysuszono nad siarczanem magnezowym. Rozpuszczalnik usunięto na drodze destylacji pod zmniejszonym ciśnieniem i produkt surowy poddano rekrystalizacji z toluenu otrzymując 32,4 g jasnożółtej substancji stałej o temperaturze topnienia 25-27°C. Substancję zidentyfikowano jako 3-difluorometylc-1-metylo-4-pirazolokarboksylan etylu. Ester ten poddano reakcji z 64 ml 2,5N roztworu wodorotlenku sodowego i otrzymaną sól zakwaszono otrzymując 24,5 g kwasu. Ten kwas pirazolokarboksylowy poddano reakcji z 15,2 ml (0,174 mola) chlorku oksalilu rozpuszczonego w toluenie i dodano kilka kropli dimetyloformamidu. Mieszaninę zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem, otrzymując 26,9 g chlorku karbonylu w postaci jasnobursztynowego oleju. Do tego chlorku kwasowego, rozpuszczonego w 150 ml chlorku metylenu, wkroplono w temperaturze 0°C roztwór składający się z 24,9 g (0,142 mola) 2,3-dihydro-1,1,3-trimetylo-1H-indeno-4-aminy i 19,8 ml (0,142 mola) trietyloaminy, rozpuszczonych w 50 ml chlorku metylenu. Całość mieszano w temperaturze pokojowej przez okres nocy. Następnie przemyto jeden raz wodą oraz dwa razy 200 ml 2N roztworu kwasu solnego i wysuszono nad siarczanem magnezowym. Rozpuszczalnik oddestylowano pod zmniejszonym ciśnieniem. Otrzymaną substancję stalą poddano rekrystalizacji z toluenem i przemyto heksanem, uzyskując 34,2 g związku tytułowego, w postaci białej substancji stałej o temperaturze topnienia 131 - 134°C.

Przykład II. Badanie aktywności przeciwko parchowi jabłoniowemu.

Młode rośliny (odmiany McIntosh) zaszczepia się Venturia inaegualis, 100 Έ6 zarodników na milimetr i umieszcza się w komorze natryskowej w temperaturze 20°C. Po 24, 48 i 72 godzinnych okresach po zaszczepieniu, spryskuje się każdorazowo po cztery rośliny, środkiem zawierającym odpowiednio 20, 100 lub 500 ppm badanego związku (związków), rozpuszczonych w 12 ml mieszaniny aceton-woda. Po 17 i po 24 dniach od momentu zakażenia, każdą roślinę poddaje się ocenie zaawansowania zakażenia.

Wyniki przedstawiające średnie, procentowe zaawansowanie choroby u czterech roślin dla każdego poziomu leczenia przedstawione są w tabeli 1, dla prób ocenianych w 17 dni po zakażeniu i w tabeli 2, dla prób ocenianych w 24 dni po zakażeniu. W przypadku prób ocenianych w 17 dni po zakażeniu, związek A o stężeniu 20 ppm był skuteczniejszy od związku B o stężeniu 500 ppm. W przypadku prób ocenianych w 24 dni po zakażeniu, związek A o stężeniu 100 ppm był skuteczniejszy od związku B o stężeniu 500 ppm i w przybliżeniu tak skuteczny przy stężeniu 20 ppm jak związek B przy stężeniu 500 ppm.

Tabela 1

Badany Związek	Dawka (ppm)	Ocena zaawansowania zakażenia-procenty
24 godziny	48 godzin	72 godziny
A	500	0,0	2,0	2,0
	100	0,0	6,0	1,0
	20	3,0	4,0	8,0
B	500	4,0	6,0	26,0
	100	6,0	14,0	44,0
	20	3,0	22,0	33,0
Próba kontrolna	-	50,0	88,6	81,5

Tabela 2

Badany Związek	Dawka (ppm)	Ocena zaawansowania zakażenia-procenty
24 godziny	48 godzin	72 godziny
A	500	1,0	2,0	9,0
	100	4,0	4,9	9,1
	20	10,2	34,3	61,9
B	500	68,1	43,8	34,3
	100	83,8	61,0	34,3
	20	36,6	65,8	87,4
Próba kontrolna	-	90,5	94,0	87,4

Przykład III. Badanie aktywności przeciwko suchej plamistości liści na pomidorach.

Rozsady roślin pomidorów (odmiany Rutgers), umieszczone w doniczkach o wymiarach 7,6 cm, zaszczepia się Alternasia Solani, 5 E4 zarodników na mililitr i utrzymuje w komorze natryskowej. Po '24 godzinach od momentu zaszczepienia, grupę pięciu roślin dla każdego poziomu stężeń badanego związku, spryskuje się po 10 mililitrów roztworu zawierającego odpowiednio 1000, 500, 100 i 20 ppm tego związku. Po pięciu dniach od zaszczepienia każdą roślinę bada.się określając stopień postępu choroby i oblicza się procent powstrzymania zakażenia na drodze' porównaniaz zakażoną i nietraktowaną próbą

Wyniki tych badań przedstawione są w tabeli 3. Związek A jest zdecydowanie lepszy od związku B. Przy stężeniu wynoszącym 20 ppm związek A wykazuje wyższą skuteczność niż związek B o stężeniu 1000 ppm.

Tabela 3

Badany Związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	1000	90
	500	90
	100	92
	20	73
B	1000	54
	500	42
	100	62
	20	57
Próba kontrolna	-	0

167 658

Przykład IV. Badanie aktywności przeciwko szarej pleśni na winorośli.

Jagody winorośli umieszcza się pojedynczo w dołkach na 12-miejscowych płytach agarowych i każdą zaszczepia się Botrntia cinerea, stosując 1 ml zawierający 10 E6 zarodników na milifite. Po 24 godzinach przerywa się czasowo inkubację w celu podziałania badanym związkiem, który używa się w ilości 1 ml, w postaci roztworu w mieszaninie aceton-woda i o stężeniach odpowiednio 1000, 500 i 200 ppm. Płytki przechowuje się w zaciemnionym inkubatorze w temperaturze 20°C przez siedem dni i następnie określano stopień zaawansowania zakażenia stosując poniższą skalę:

= brak objawów zakażenia, = zakażenie o łagodnym przebiegu, = zakażenie średnio zaawansowane, = ciężki przebieg zakażenia

Wyniki badania podane są w tabeli 4jako średnia oceny pięciujagód dla każdego poziomu stosowanych stężeń. Związek A okazał się tak skuteczny przy stężeniu 200 ppm jak związek B przy stężeniu 1000 ppm.

Tabela 4

Badany związek	Dawka (ppm)	Stopień zaawansowania zakażenia
A	1000	0,5
	500	1,4
	200	2,0
B	1(00)	1,9
	500	2,2
	200	2,4
Próba kontrolna	-	3,0

Przykład V. Badanie aktywności przeciwko rdzy brunatnej pszenicy.

Liście młodych pędów pszenicy (odmiany Hart) rosnących w doniczkach o wymiarach 7,6 cm zaszczepia się w fazie 0wuliateej Puccinia eecon0ital stosując 2 ml zawierające 5 e4 z-arodników na mililite. Po 48 godzinach każdą roślinę spryskuje się badanym związkiem, stosując 2 ml w postaci roztworu w mieszaninie aceton-wo0a-Tween^R20, o stężeniu odpowiednio 100,20,5 lub 1 ppm.

Po 10 dniach wzrostu w komorze inkubacyjnej w temperaturze 21°C, każdą roślinę bada się, określając stopień postępu zakażenia i oblicza się procent powstrzymania zakażenia, na drodze porównania z zakażoną i nie traktowaną próbą kontrolną.

Wyniki tych badań, przedstawione jako średnia z pięciu jednakowych roślin, podane są w tabeli 5. Różnice pomiędzy dwoma badanymi związkami były statystycznie znaczące przy stężeniu 5 ppm. Związek A okazał się skuteczniejszy.

Tabela 5

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	100	100
	20	100
	5	99,9
	1	69,3
B	1(00	100
	20	100
	5	95,5
	1	58,8
Próba kontrolna	-	0

Przykład VI. Badanie aktywności przeciwko łamliwości źdźbła pszenicy.

Dojrzałe rośliny pszenicy (odmiany Slepjner) umieszcza się w doniczkach o wymiarach

5,7 i zaszczepia się Pseudocercosporella herpotrichoides, stosijjiio 2 ml zawierające 3E6 zarodników na mililitr. Po pięciu dniach rośliny spryskuje się roztworem badanego związku zawierającym odpowiednio 1000, 500 lub 250 ppm w mieszaninie aceton-woda-Tween^R20, używając dziewięć roślin dla każdego poziomu stężeń. Po pięciu tygodniach wzrostu w komorze inkubacyjnej każdą roślinę bada się, w celu określenia zaawansowania zakażenia i następnie oblicza się procentowe powstrzymanie zakażenia w stosunku do grupy kontrolnej na którą nie działano związkiem.

Wyniki tych badań podane są w tabeli 6. Związek A okazał się tak samo skuteczny przy stężeniu 250 ppm jak związek B przy stężeniu 1000 ppm.

T abela 6

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	1000	96
	500	83
	250	83
B	1000	83
	500	77
	250	63
Próba kontrolna	-	0

Przykład VII. Badanie aktywności przeciwko plamistości liści rzepaku spowodowanej przez Alternaria.

Sadzonki rzepaku (odmiany Bienvenu) rosnące w doniczkach o wymiarach 7 cm, w momencie pojawienia się pierwszych liści zaszczepia się Alternaria brassicae. Alternaria, stosując na 1 doniczkę 2 ml zawierające 2E4 zarodników na mililitr. Po 24 godzinach rośliny spryskuje się roztworem badanego związku zawierającym odpowiednio 1000,5000 lub 300 ppm w mieszaninie aceton-woda-TweenR20, używając dziewięć roślin dla każdego poziomu stężeń. Po siedmiu dniach każdą roślinę bada się w celu określenia zaawansowania zakażenia i następnie oblicza się procentowe powstrzymywanie zakażenia w stosunku do grupy kontrolnej na którą nie działano związkiem.

Wyniki trzech wyżej opisanych badań podane są w tabelach 7A, 7B i 7C. We wszystkich badaniach związek A okazał się lepszy od związku B, wykazując od dwu- do trzech razy wyższą skuteczność.

Tabela 7A

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	1000	90
	500	77
	300	100
B	1000	77
	500	57
	300	67
Próba kontrolna	-	0

167 658

Tabela 7B

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	500	100
	300	72
B	500	72
	300	33
Próba kontrolna	-	0

Tabela 7C

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	1000	77
	500	66
	250	43
B	1000	43
	500	57
	250	23
Próba kontrolna	-	0

Przykład VIII. Badanie aktywności in vitro przeciwko plamistości liści rzepku. Hamowanie rozwoju Alternaria brassicae mierzy się in vitro dla każdego badanego związku. Każdy związek wprowadza się do agaru na bazie ziemniaka i dekstrozy, w ilościach 10, 1 lub 0,1 ppm. Każdą płytkę zaszczepią się i w okresie od siedmiu do dziesięciu dni po zaszczepieniu mierzy się powiększenie średnicy grzyba. Określa się średni przyrost z dwóch płytek dla każdego poziomu stężeń badanego związku i po porównaniu z płytką na którą nie działano związkiem oblicza się procent powstrzymania zakażenia.

Wyniki tych badań podane są w tabeli 8. Związek A wykazuje wyższą skuteczność hamowania rozwoju grzyba.

Tabela 8

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	10	100
	1	68
	0,1	41
B	10	71
	1	58
	0,1	28
Próba kontrolna	-	0

Przykład IX. Badanie profilaktycznej aktywności przeciwko czarnej plamistości liści rzepaku.

Powtórzono sposób według przykładu VII za wyjątkiem tego, że rośliny spryskuje się badanymi związkami jeden dzień przed zaszczepieniem. Skuteczność powstrzymania zakażenia ocenia się w siedem dni po zakażeniu. Wyniki tego badania przedstawione' są w tabeli

9. Związek A okazał się bardziej skuteczny przy stężeniu 500 ppm niż związek B przy stężeniu 1000 ppm.

Tabela 9

Badany związek	Dawka (ppm)	Powstrzymanie zakażenia procent
A	1000	84
	500	78
	250	56
B	1000	69
	500	50
	250	29
Próba kontrolna	-	0

Przykład X. Badanie profilaktycznej aktywności przeciwko szarej pleśni winorośli.

Powtórzono sposób według przykładu IV za wyjątkiem tego, że związki w podanych poziomach leczniczych stosuje się przez zaszczepieniem. Stopień zaawansowania choroby ocenia się w siedem dni po zakażeniu. Wyniki dwóch powtórzonych tego typu badań podane są w tabelach 10A i 10B. Wyniki te są średnią obliczoną dla pięciu jagód z wszystkich stosowanych stężeń związków badanych. Związek A wykazał od dwóch do pięciu razy zwiększoną aktywność w stosunku do związku B. Wyniki trzeciego badania, w którym na jagody nanosi się badany związek zmieszany z agorozą, i w którym używa się tylko cztery jagody dla każdego badanego poziomu stężeń, podane są w tabeli 10C. Związek A okazał się skuteczniejszy przy stężeniu 125 ppm od związku B przy stężeniu 500 ppm.

Tabela 10A

Badany związek	Dawka (ppm)	Stopień zaawansowania zakażenia
A	1000	0,4
	500	0,7
	200	0,9
B	1000	0,7
	500	1,0
	200	1,2
Próba kontrolna	-	3,0

Tabela 10B

Badany związek	Dawka (ppm)	Stopień zaawansowania zakażenia
A	1000	0
	500	0,1
	200	0,5
Tl O	1000	1,0
	500	1,6
	200	2,3
Próba kontrolna	-	2,5

167 658

Tabela 10C

Badany związek	Dawka (ppm)	Stopień zaawansowania zakażenia
A	500	0,8
	250	1,8
	125	1,8
B	500	3,0
	250	2,8
	125	3,0
Próba kontrolna	-	3,0

Przykład XI. Badanie profilaktycznej aktywności przeciwko białej pleśni orzecha ziemnego.

Dwunasto/czternastodniowe rośliny orzecha ziemnego sadzi się w doniczkach o powierzchni 7,62 cm². Każdą roślinę, jak również powierzchnię gleby, spryskuje się 2 ml środka zawierającego 500, 100, 20, 5 lub 1 ppm badanych związków w mieszaninie woda-aceton-TweenR20 Następnego dnia, na powierzchnię gleby w każdej doniczce rozpyla się, wysuszoną hodowlę Sclerotium rolfsii na pożywce z nasion owsa. Po dziesięciu dniach wegetacji w komorze dla każdej rośliny określa się stopień zaawansowania zakażenia stosując poniższą skalę. Wyniki oblicza się jako średnią dla pięciu roślin, dla każdego poziomu stężenia badanego związku:

= brak objawów zakażenia, = zakażenie o łagodnym przebiegu, niewielka grzybnia, brak zmian, = średnie zaawansowanie zakażenia, występowanie grzybni, małe zmiany, = średnio-ciężki przebieg zakażenia, występowanie grzybni i zmiar, = ciężki przebieg zakażenia, zniszczenie rośliny.

Wyniki tych badań podane są w tabeli 11. Związek A okazał się od dwu- do pięciu razy skuteczniejszy od związku B.

Tabela 11

Badany związek	Dawka (ppm)	Stopień zaawansowania zakażenia
A	500	1,0
	100	1,2
	20	1,4
	5	2,4
	1	2,8
B	500	1,0
	100	1,4
	20	2,6
	5	3,2
	1	4,0
Próba kontrolna	-	4,6

Przykł a d. XII. Badanie polowe na uprawie orzecha ziemnego.

Rośliny orzecha ziemnego sadzi się na poletkach o długości 1,8 m w każdym rzędzie.

Każdy poziom stężeń badanego związku stosuje się do czterech jednakowych roślin. Po 30 dniach od zasadzenia, rośliny spryskuje się czterokrotnie badanymi związkami w odstępach czternastodniowych, stosując dawki odpowiadające 0,112; 0,056; 0,028 lub 0,014 g składnika aktywnego na m2. Na niektórych poletkach badany związek miesza się znanym środkiem powierzchniowo czynnym Penetrator 3^R, w ilości 0,125 procenta objętościowego, w celu poprawienia aktywności systemicznej środków grzybobójczych. Dopuszcza się do naturalnego rozwoju zakażenia, przede wszystkim później plamistości liścia, Cercosporidium personatum i

167 658 regularnie bada się jej rozwój aż do momentu zbiorów. Wyniki ostatniego badania podane są w tabeli 12, jako średni stopień zaawansowania zakażenia obliczony dla czterech poletek, dla każdego poziomu stężeń badanego związku. Związek A okazał się lepszy od związku B. Aktywność związku A została zwiększona dzięki zastosowaniu środka penetrującego.

Tabela 12

Badany związek	Dawka g/m2	Stopień zaawansowania zakażenia
A	0,112	2,4
	0,056	6,1
	0,028	6,9
	0,014	9,6
A + Penetrator 3	0,056	2,7
	0,028	5,5
	0,014	11,1
B	0,112	8,8
	0,056	9,2
	0,028	13,1
	0,014	18,8
B + Penetrator 3	0,056	8,9
	0,028	11,9
	0,014	17,5
Próba kontrolna	-	35,6

Przykład XIII. Badanie aktywności zapobiegawczej przeciwko pleśni pochw liści ryżowych.

Jddeeasto/pięteaatoOeiowe rośliny ryżu sadzi się w doniczkach o powierzchni 7,65 cm², Każdą roślinę jak również powierzchnię gleby spryskuje się po 2 ml środka zawierającego 0,5; 0,1 lub 0,02 mg/ml związku A w mieszaninie woda-acetoe-Tweee^R20. Doniczki umieszcza się w zatapianych korytkach wypełnionych wodą do poziomu gleby. Dwa dni później, dolną część roślin ryżu w każdej doniczce zakażono dwoma- gramami inoculum Rhizoctoma solani hodowanego na ziarnach ryżu przez cztery do ośmiu tygodni. Po siedmiu dniach inkubacji w komorze, określa się dla każdej rośliny stopień zaawansowania zakażenia na drodze porównania z próbami kontrolnymi, na które nie działano środkiem, stosując poniższą skalę i następnie oblicza się średnią dla pięciu roślin dla każdego poziomu stosowanego środka:

= brak aktywności = niska aktywność = średnia aktywność = wysoka aktywność

Wyniki tych badań podane są w tabeli 13.

Tabela 13

Stężenie mg/ml	Ocena aktywności
0,5	3
0,1	3
0,02	3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,50 zł

Claims (2)

Zastrzeżenia patentowe

1. Środek grzybobójczy zawierający substancje czynną i dopuszczalny w rolnictwie nośnik oraz ewentualnie substancje pomocnicze, znamienny tym, że jako substancję czynną zawiera związek o ogólnym wzorze.

w którym R oznacza atom wodoru lub grupę metylową.

2. Środek, wddłgg aastrz . 1 , znamienny tym, ee aawieaa 3-difluorometyloil-metylo-N(1,1,3-trimetyloidan-4-ylo)pirazolo-4-karboksyamid.