PL167193B1 - Sposób biologicznego, kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C,N i P oraz biologiczna oczyszczalnia ścieków do kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C,N I P - Google Patents

Abstract

1. Sposób biologicznego, kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C, N i P, w którym ścieki w 57) pierwszym stoopiu ppoddwaae są ąefosfatecji, w dnrgim stopniu nitryfikacji z rozkłademsubstancji organicznych, a w trzecim stopniu dseitryOikacji z separacją osadów, znamienny tym, że w pierwszym stopniu osad cyrkulowanymiesza się z 70-85% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje mieszając w czasie 2-4 h, po czym wprowadza się je do stopnia nitryOikacji, w którym ścieki napowietrza się przy zachowaniu >2,5 i obciążenia osadu do 0,15 kg BZTS/kgsm/24h, a następnie ścieki wprowadza się do stopnia denitryfikacji, w którym miesza się je z 15-30% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje w czasie 4-6 h, po czym odseparowany sedymentacyjnie osad częściowo recyrkuluje się do stopnia deOosOatacji, w ilości 0,5-1,5 ilości ścieków surowych, a pozostałą część osadu i ścieków oczyszczonych odprowadza się poza oczyszczalnię. 3. Biologiczna oczyszczalnia ścieków do kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C, N i P, znamienna tym, że złożona jest z komory zagęszczania osadów (1) połączonej z komorą dsOosOatacji(5) wyposażoną w mieszadła (7A), do której doprowadzony jest przewód główny (6) ścieków surowych, a komora deOosOatacji (5) połączonajest z komorą nitryfikacji(8), wyposażoną w urządzenia drobnopęcherzykowego napowietrzania (9) oraz mieszadła (7B), a komora nitryOikacji (8) połączona jest z komorą denitryfikacji (10) wyposażoną w mieszadła (7C) oraz - na okres zimowy - w urządzenia drobnopęcherzykowego napowietrzania(11) .

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób biologicznego, kompleksowego oczyszczania ścieków, zwłaszcza komunalnych, ze związków C, N i P osadem czynnym oraz biologiczna oczyszczalnia ścieków do realizacji tego sposobu.

Znane są sposoby biologicznego oczyszczania ścieków ze związków biogennych, w których ścieki z osadem czynnym przebywają w kilku komorach o zróżnicowanym natlenieniu. Zwykle ścieki surowe mieszane są z osadem w pierwszej komorze bez doprowadzenia powietrza. W tych warunkach dochodzi do defosfatacji ścieków. W następnej fazie, intensywnego natleniania, zachodzi rozkład substancji organicznych i nitryfikacja. W kolejnej fazie, denitryfikacji, uwalnia się azot do gazowego przez wyprowadzenie dodatkowych substancji będących źródłem węgla, najczęściej metanolu. Wymaga to rozszerzenia zapotrzebowania oczyszczalni na surowce technologiczne oraz budowania kosztownych instalacji. Biologiczne oczyszczalnie ścieków mają postać kilku zbiorników, w których procesy technologiczne przebiegają szeregowo.

167 193

Cechą charakterystyczną znanych sposobów oczyszczania ścieków jest to, że cała ilość ścieków przepływa przez każdą z komór oczyszczalni. Komory te są o planie prostokąta, koła czy - jak przykładowo - polskim opisie patentowym nr 107 745 - w postaci współśrodkowych pierścieni. O użyteczności biologicznych oczyszczalni ścieków decydują koszty inwestycyjne i zapotrzebowanie terenu oraz koszty eksploatacyjne. Optymalizacja tych kosztów uwzględniać musi zarówno względy zmienności klimatycznej jak i okresowych zmian w dopływie ścieków i w ich cechach biogennych. Przy założonych, a wynikających z przepisów administracyjnych dopuszczalnych ilościach odprowadzanych do odbiornika biogenów regulacją pracy oczyszczalni prowadzi się zmieniając ilość doprowadzanego tlenu (powietrza), ilość odbieranego osadu nadmiernego, intensywność mieszania oraz ilość doprowadzanych dodatkowych substancji organicznych.

Istota sposobu biologicznego, kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C, N i P, w którym ścieki w pierwszym stopniu poddawane są defosfatacji, w drugim stopniu nitryfikacji z rozkładem substancji organicznych, w trzecim stopniu denitryfikacji z separacją osadów polega według wynalazku na tym, że w pierwszym stopniu osad cyrkulowany miesza się z 70-85% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje mieszając w czasie 2-4 h, po czym kieruje się ścieki do stopnia nitryfikacji, w którym napowietrza się ścieki zachowując O 2,5 (gdzie OC oznacza ilość doprowadzonego tlenu, a L oznacza ładunek BZT5) i miesza z osadem o obciążeniu do 0,15 kg BZT5/kgsm/24 h, a następnie ścieki wprowadza się do stopnia denitryfikacji, w którym miesza się je z 15-30% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje w czasie 4-6 h. Następnie odseparowane sedymentacyjnie osady kieruje się częściowo do recyrkulacji mieszając je ze ściekami surowymi w ilości 0,5-1,5 strumienia ścieków surowych, a częściowo jako osad nadmierny usuwa. Oczyszczone ścieki odprowadzane są poza oczyszczalnie. Regulację pracy oczyszczalni prowadzi się przez zmianę ilości wprowadzonego tlenu, proporcji ścieków surowych wprowadzanych do etapu defosfatacji i denitryfikacji, wielkości strumienia recyrkulowanych osadów oraz - okresowo - intensywności mieszania warstw cieczy.

W sposobie według wynalazku występuje wstępna faza anaerobowa, w której następuje uwalnianie fosforu z komórek bakteryjnych, przy czym proces ten jest intensywny z uwagi na dużą zawartość łatworozkładalnych związków organicznych w ściekach surowych. Pobór uwolnionego w warunkach beztlenowych fosforu, następnie przy obecności - w następnych stopniach sposobu -tlenu i/lub azotanów. Poddane defosfatacji ścieki kierowane są następnie do biologicznego rozkładu związków organicznych w warunkach tlenowych, jednocześnie z nitryfikacją amoniaku do azotanów. Końcowym etapem usuwania związków azotowych jest denitryfikacja polegająca na biologicznej redukcji azotanów lub azotynów do azotu gazowego, z jednoczesnym ullenieniem związków organicznych, które są źródłem węgla i energii dla bakterii heterot^oficznych, prowadzących ten proces. Proces denitryfikacji zależy od stężenia tlenu rozpuszczonego i azotanów. Przy małym stężeniu tlenu i przy braku amoniaku mogą przebiegać jednocześnie redukcja asymilacyjna i dysymilacja. Wydzielany azot gazowy, słabo rozpuszczalny w wodzie, odprowadzany jest do atmosfery, a pozostała ilość azotu gazowego nie ma szkodliwego wpływu na środowisko wodne.

W stopniu denitryfikacji panują warunki anoksyczne, zaś podstawowym źródłem węgla organicznego w tym stopniu jest według wynalazku część strumienia ścieków surowych, których utlenienie podtrzymuje pracę bakterii heterotroficznych.

Do stopnia denitryfikacji wprowadzoną część strumienia ścieków surowych cechuje inny - niż głównej części strumienia - przebieg oczyszczania przy czym przez cyrkulację osadów ze ściekami ta odmienność dotyczy 0,2 ogólnej ilości ścieków. Wielkość cyrkulacji osadów uzależniona jest od chwilowego ładunku zanieczyszczeń w ściekach surowych i warunków odprowadzania ścieków oczyszczonych do odbiornika. Okazało się, że rozdzielenie strumienia ścieków surowych i wprowadzenie części tego strumienia do stopnia denitryfikacji, a więc z ominięciem faz defosfatacji i nitryfikacji pozwala uzyskać poprawne rezultaty oczyszczania całej ilości ścieków przy oszczędności energii. Innym faktem sposobu według wynalazku jest rezygnacja z dodatkowego źródła węgla denitryfikującego, przez co upraszcza się gospodarka surowcowa oczyszczalni i występują efekty oszczędnościowe w inwestycji i eksploatacji.

16Ί 193

Biologiczna oczyszczalnia ścieków według wynalazku złożona jest z komory zagęszczania osadów, połączonej z komorą defosfatacji wyposażoną w mieszadła, do której doprowadzony jest przewód główny ścieków surowych. Komora defosfatacji połączona jest z komorą nitryfikacji, wyposażoną w urządzenia do drobnopęcherzykowego napowietrzania oraz w mieszadła. Komora nitryfikacji połączona jest z komorą denitryfikacji, wyposażoną w mieszadła oraz - na okres zimowy - w urządzenia do drobnopęcherzykowego napowietrzania, do której to komory doprowadzony jest także w pobliżu mieszadeł przewód regulacyjny ścieków surowych. Komora denitryfikacji połączona jest z osadnikiem wyposażonym w komorę zagęszczania osadu. Pomiędzy osadnikiem, a komorą zagęszczania i/lub pomiędzy komorą zagęszczania, a komorą defosfatacji znajduje się przewód o regulowanym przepływie. Wszystkie mieszadła wyposażone są w urządzenia do zmiany głębokości zanurzenia. Komory oczyszczalni oraz ewentualnie komora zagęszczająca i osadnik są korzystnie współśrodkowe, najlepiej kołowe.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 i fig. 2 stanowią rzuty oczyszczalni o komorach pierścieniowych, a fig. 3 jest planem oczyszczalni o komorach protokątnych. Ze względu na hydraulikę przewodów oraz małe zapotrzebowanie terenu oczyszczalnie zblokowane, przykładowo o komorach pierścieniowych, są korzystniejsze, jednakże względy remontowe oraz łatwość budowy uzasadniają stosowanie komór o kształtach protokątnych. Również korzystne jest wydzielenie osadnika z rozbudowaną częścią zagęszczającą.

Do komory 1 zagęszczenia osadu przewodem 2 doprowadzony jest z komory 3 wstępnego gromadzenia osadu. Nadmiar osadu przewodem 4 odprowadzany jest poza oczyszczalnię. Osad czynny przepływa do komory defosfatacji 5, do której przewodem 6 doprowadzany jest strumień główny ścieków surowych. W komorze 5 umieszczone są mieszadła 7A. Po wymieszaniu strumieni i przetrzymaniu ich w warunkach beztlenowych w czasie 2-4 h stworzone są warunki do defosfatacji. Ścieki następnie kierowane są do komory nitryfikacji 8, wyposażonej w mieszadła 7B i urządzenia do drobnopęcherzykowego napowietrzania 9. Po napowietrzaniu ścieków, co prowadzi do usunięcia związków organicznych i nitryfikacji ścieków kieruje się je do komory denitryfikacji 10, wyposażonej w mieszadła 7C oraz - na okres zimy w klimacie umiarkowanym - urządzenia do drobnopęcherzykowego napowietrzania 11. Do komory 10 doprowadzony jest w pobliżu mieszadeł 7C - przewód regulacyjny - ścieków surowych, doprowadzający 15-30% całkowitej ilości ścieków do oczyszczalni. Ta ilość ścieków jako źródło węgla umożliwia denitryfikację ścieków oczyszczonych. Z komorą 10 połączony jest osadnik 13 z komorami 3 wstępnego gromadzenia osadu. Ścieki oczyszczane przelewem 14 usuwane są poza oczyszczalnię. Regulację pracy oczyszczalni, której celem jest uzyskanie zadanego stopnia oczyszczenia ścieków dostarczanych o zmiennej ilości i zawartości zanieczyszczeń prowadzi się przez sterowanie ilością doprowadzonego powietrza urządzeniami napowietrzającymi 9 i ewentualnie 11, zmianą proporcji strumieni ścieków surowych wprowadzanych przewodem 6 i o regulowanym przepływie przewodem 12 do odpowiedniej komory defosfatacji 5 i komory denitryfikacji 10, regulacją cyrkulacji osadu doprowadzonego do komory 1 zagęszczenia osadu przewodem 12, a także zmianą głębokości zanurzenia mieszadeł 7. Ten sposób regulacji pozwala na uzyskiwanie poprawnej pracy oczyszczalni nawet przy dużych zróżnicowaniach ilości i jakości surowych ścieków oraz warunków klimatycznych.

Osady, uzyskane w biologicznej oczyszczalni ścieków według wynalazku, są ustabilizowane i łatwo odwadnialne. Mogą być - po mechanicznym odwodnieniu, przykładowo na prasie - składowane na pryzmach. W czasie ostrej zimy procesy defosfatacji i denitryfikacji ulegają zahamowaniu; wówczas celowe jest zwiększenie natleniania ścieków realizowane przez urządzenia napowietrzające 11 w komorze denitryfikacji 10, przy czym możliwe jest też zainstalowanie tych urządzeń i w komorze defosfatacji 8.

Fig.2

W193

Fig. 3

Fig. . 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób biologicznego, kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C, N i P, w którym ścieki w pierwszym stopniu poddawane są defosfatacji, w drugim stopniu nitryfikacji z rozkładem substancji organicznych, a w trzecim stopniu denitryfikacji z separacją osadów, znamienny tym, że w pierwszym stopniu osad cyrkulowany miesza się z 70-85% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje mieszając w czasie 2-4 h, po czym wprowadza się je do stopnia nitryfikacji, w którym ścieki napowietrza się przy zachowaniu O 2,5 i obciążenia osadu do 0,15 kg

BZTS/kgsm/24 h, a następnie ścieki wprowadza się do stopnia denitryfikacji, w którym miesza się je z 15-30% strumienia ścieków surowych i przetrzymuje w czasie 4-6 h, po czym odseparowany sedymentacyjnie osad częściowo recyrkuluje się do stopnia defosfatacji, w ilości 0,5-1,5 ilości ścieków surowych, a pozostałą część osadu i ścieków oczyszczonych odprowadza się poza oczyszczalnię.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że regulację pracy oczyszczalni prowadzi się przez zmianę ilości wprowadzanego tlenu, proporcji strumieni ścieków surowych wprowadzanych do stopnia defosfatacji i denitryfikacji, wielkości strumienia recyrkulowanych osadów oraz - okresowo - intensywności mieszania warstw cieczy.

3. Biologiczna oczyszczalnia ścieków do kompleksowego oczyszczania ścieków ze związków C, N i P, znamienna tym, że złożona jest z komory zagęszczania osadów (1) połączonej z komorą defosfatacji (5) wyposażoną w mieszadła (7A), do której doprowadzony jest przewód główny (6) ścieków surowych, a komora defosfatacji (5) połączona jest z komorą nitryfikacji (8), wyposażoną w urządzenia drobnopęcherzykowego napowietrzania (9) oraz mieszadła (7B), a komora nitryfikacji (8) połączona jest z komorą denitryfikacji (10) wyposażoną w mieszadła (7C) oraz - na okres zimowy - w urządzenia drobnopęcherzykowego napowietrzania (11) i do komory (10) w pobliżu mieszadeł (7C) doprowadzony jest przewód regulacyjny (12) ścieków surowych zaś komora (10) połączona jest z osadnikiem (13) wyposażonym w komorę zagęszczenia osadu (1) połączoną z komorą defosfatacji (5), przy czym pomiędzy osadnikiem (13), a komorą zagęszczenia (1) i/lub pomiędzy komorą zagęszczania (1), a komorą defosfatacji (5) znajduje się przewód (2) o regulowanym przepływie, a mieszadła (7A, B, C) wyposażone są w urządzenia do zmiany głębokości zanurzenia.

4. Biologiczna oczyszczalnia ścieków według zastrz. 3, znamienna tym, że komory (5), (8) i (10) oraz ewentualnie komora (1) i (13) są współśrodkowe, korzystnie kołowe.