PL162880B1 - Hydrauliczny zawór zabezpieczajacy stojak obudowy górniczej przed skutkami tapniec PL - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest hydrauliczny zawór zabezpieczający stojak obudowy górniczej przed skutkami tąpnięcia.

Znany z polskiego opisu patentowego nr 130 316 hydrauliczny zawór zabezpieczający stojak obudowy górniczej przed skutkami tąpnięcia ma w cylindrycznym korpusie suwak osadzony w korpusie przesuwnie. Cylindryczny korpus ma w podstawie otwór łączący wnętrze stojaka obudowy z wnętrzem korpusu. Otwór ten ma zakończenie od strony wnętrza korpusu, ukształtowane jako powierzchnia stożkowa zwrócona wierzchołkiem w głąb otworu. Do powierzchni stożkowej przylega stożkowo ukształtowane zakończenie wspomnianego suwaka. Stożkowo ukształtowane zakończenie suwaka jest utworzone z wkładki wykonanej z materiału ściśliwego, co zapewnia dokładne przyleganie wkładki do stożkowej powierzchni zakończenia otworu w korpusie. Wspomniany korpus ma na obwodzie otwory łączące wnętrze korpusu z otoczeniem, przy czym otwory

162 880 te są umieszczone nieco ponad stożkową powierzchnię zakończenia otworu w korpusie. Ponad suwakiem w korpusie jest wolna przestrzeń zamknięta szczelnie pokrywą i wypełniona gazem. Omawiane rozwiązanie przewiduje umieszczenie we wspomnianej przestrzeni sprężyn śrubowych lub sprężyn talerzowych.

Znany z opisu patentowego RFN nr 2 548 998 zawór zabezpieczający stojaki górnicze przed skutkami tąpnięcia ma zasadniczą budowę identyczną z budową omówionego zaworu znanego z polskiego opisu patentowego nr 130316. W zaworze znanym z opisu patentowego RFN nr 2 548 998 zastrzega się jednakże, że stożkowa powierzchnia na końcu wlotowego otworu i stożkowa powierzchnia suwaka, tworzące zamknięcie, mają różne kąty wierzchołkowe również w obszarze szczelnego przylegania współpracujących powierzchni. Ma to sprzyjać skuteczniejszej szczelności. Wspólną cechą omówionych zaworów, znaną również z polskiego opisu patentowego nr 108 898 i polskiego opisu patentowego nr 112051, jest utworzenie elementu zamykającego z wkładki z materiału podatnego osadzonego w suwaku odcinającym, przy czym siła pochodząca od sprężonego gazu, rozmaitych sprężyn, gumowych wkładek i tym podobnych elementów sprężystych, jest w całości przenoszona na gniazdo przez wspomnianą wkładkę z materiału podatnego.

Znany z polskiego opisu patentowego nr 85 522 zawór szybkiego opróżniania zwłaszcza do podpór hydraulicznych ma korpus z wewnętrzną komorą i bocznym króćcem do przyłączania do stojaka. Korpus ma w podstawie otwór. W komorze wewnętrznej ma suwak cylindryczny o dwóch średnicach obciążony sprężyną. Na powierzchnię powstałą przez zróżnicowanie średnic działa ciśnienie medium hydraulicznego, które po osiągnięciu wartości przekraczającej napór sprężyny unosi suwak otwierając wpływ medium. Uszczelnienie zaworu jest osiągnięte przez uszczelkę osadzoną w suwaku na jego obwodzie. Uszczelka ta przy unoszeniu i opadaniu suwaka jest przysuwana przez krawędzie otworów w ścianie wewnętrznej komory, co powoduje ich szybkie niszczenie.

Wadą wymienionych znanych rozwiązań jest ta ich wspomniana wspólna cecha, polegająca na przenoszeniu całej siły, wywołującej szczelne zamknięcie, przez wkładkę z podatnego materiału. Wada ta wynika z samej istoty zaworu chroniącego stojak przed skutkiem tąpnięcia. Terminem tąpnięcia określa się specyficzne zjawisko występujące w wyrobiskach górniczych. Polega ono na tym, że naturalne naprężenia występujące w skałach zalegających nad wybieranym z pokładu węglem, nie ulegają całkowitemu i powolnemu rozładowaniu w trakcie wybierania kopaliny, lecz rozładowują się w sposób nagły, w czasie setnych sekundy, przy czym w czasie tąpnięcia zostaje wyzwolona bardzo duża energia. Wówczas skały oddziaływują w tym bardzo krótkim czasie wielką siłą na stojaki obudowy, dążąc do wciśnięcia rdzennika do cylindra. Wywołuje to w stojaku ciśnienie medium, którym stojak jest wypełniony, przekraczające znacznie ciśnienie dopuszczalne ze względu na wytrzymałość cylindra stojaka. Cylinder ulega odkształceniu przybierające kształt beczkowaty i tym samym układ średnik z tłokiem i cylinder stają się nieszczelne, a stojak nie nadaje się do dalszego użytku. Zjawisko to występuje mimo, że stojaki są zaopatrzone w zawory upustowe, które powinny wypuścić ze stojaka część medium w razie gdy ciśnienie przekroczy dopuszczalną wartość. Zawory te jednak działają zbyt wolno, upuszczając ze stojaka w jednostce czasu zbyt małą ilość hydraulicznego medium, co nie wystarcza aby stojak uchronić od zniszczenia przy dużym i nagłym obciążeniu przy wystąpieniu tąpnięcia. Zawór chroniący stojak przed skutkami tąpnięcia musi więc mieć dużą upustowość w jednostce czasu, czyli musi mieć duży przekrój przepływu, co konstrukcyjnie oznacza dużą powierzchnię grzybka zamykającego kanał przepływowy. Duża powierzchnia grzybka wymaga jednak stosowania sprężyn działających z dużą siłą. To w konsekwencji oznacza, że element uszczelniający osadzony według znanych rozwiązań w grzybku jest poddany dużym siłom ściskającym w stanie zamkniętym. Po otwarciu zaworu, czyli po uniesieniu grzybka z gniazda, na skutek dużego wpływu medium ze stojaka w krótkim czasie, następuje nagłe i znaczne obniżenie ciśnienia, co powoduje również nagłe ponowne zamknięcie zaworu. Grzybek obciążony bardzo dużą siłą sprężyny uderza z bardzo dużą siłą w gniazdo, co niszczy element uszczelniający osadzony w grzybku. Znane zawory są więc urządzeniami najczęściej jednorazowego użytku. Przy tym uderzenie grzybka tak niszczy element uszczelniający, że zawór staje się nieszczelny, a stojak traci przez to właściwą mu podporność i tym samym nie chroni w wystarczającym stopniu wyrobiska przed skutkami tąpnięcia. Skały stropu nie są skutecznie podtrzymywane.

162 880

Celem wynalazku jest zawór nie ulegający całkowitej, czy choćby częściowej destrukcji po tąpnięciu.

Istotą wynalazku jest osadzenie w otworze w podstawie korpusu zaworu tulei z otworem współosiowym z otworem w korpusie. Górna ściana tulei jest nachylona i wznosi się ku wspomnianemu otworowi stanowiąc ścianę komory, w której tkwi uszczelka. Wspomniana uszczelka przylega do ścian komory na całej długości górnej ściany tulei i górnej ściany komory utworzonej w korpusie. Uszczelniająca powierzchnia uszczelki jest wypukła i wypukłością tą wystaje poza krawędzie wspomnianej komory do wnętrza otworu w podstawie korpusu. W szczególnym wykonaniu wspomniana uszczelka jest osadzona w obszarze stożkowego gniazda, które stanowi przejście otworu w tulei w wewnętrzną komorę zaworu. Dolna krawędź uszczelki jest oddalona od dolnej krawędzi górnej ściany wspomnianej tulei, a suwak zaworu od strony otworu w podstawie korpusu jest ukształtowany w grzybek o stożkowej powierzchni. Średnica mniejszej podstawy stożkowej powierzchni grzybka jest mniejsza od średnicy dolnej krawędzi komory mieszczącej uszczelkę. Kąt stożkowej powierzchni grzybka suwaka jest mniejszy od kąta stożkowego gniazda. Górna powierzchnia tulei tkwiącej w podstawie korpusu zaworu i stożkowe gniazdo w przegrodzie korpusu leżą na pobocznicy jednego i tego samego stożka. Wspomniana tuleja w korzystnym wykonaniu ma górną ścianę, ograniczającą komorę z uszczelką, stożkową zwróconą wierzchołkiem ku wewnętrznej komorze korpusu zaworu. Tuleja jest korzystnie osadzona w korpusie na gwincie.

W innym szczególnym wykonaniu zawór ma na otworze w bocznej ścianie korpusu króciec do łączenia zaworu ze stojakiem. W tym wykonaniu stożek grzybka suwaka ma średnicę większej podstawy większą od średnicy górnej krawędzi komory z uszczelką. W tym wykonaniu suwak może mieć cylindryczne zawieradło o średnicy równej średnicy otworu w tulei osadzonej w otworze w podstawie korpusu zaworu, a prowadząca część suwaka ma średnicę większą od średnicy zawieradła, przez co powstaje uskok, na który działa ciśnienie medium w kierunku przeciwnym do kierunku siły wywieranej na suwak od sprężyn bądź sprężonego gazu. W tym przypadku suwak ma od strony sprężyn kołnierz o większej średnicy od średnicy wewnętrznej komory korpusu.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 jest podłużnym przekrojem zaworu ze stożkowym grzybkiem, fig. 2 - zaworu z grzybkiem cylindrycznym, fig. 3 przedstawia przekrój fragmentu zaworu ze stożkowym grzybkiem w stanie zamknięcia, fig. 4 - ten sam fragment w stanie otwarcia, fig. 5 - fragment zaworu z cylindrycznym grzybkiem.

Zawór z osiowym dopływem hydraulicznego medium o wysokim ciśnieniu, przedstawionym na fig. 1, ma korpus 12 w postaci cylindra z cylindryczną wewnętrzną komorą 22 sięgającą z jednej strony do końca korpusu 12 i zamkniętą korkiem 25 osadzonym na gwincie 31. Z drugiej strony wewnętrzna komora 22 sięga do przegrody 38 w formie pierścienia ze stożkowym gniazdem 1 współosiowym z komorą 22, a wierzchołek stożka gniazda 1 jest położony na zewnątrz komory 22. Przegroda 38 oddziela wewnętrzną komorę 22 od otworu 10 w korpusie 12, w którym to otworze 10 jest osadzona tuleja 11 na gwincie 17. Tuleja 11 ma osiowy otwór 34 łączący przestrzeń wypełnioną hydraulicznym medium, w szczególności wnętrze górniczego stojaka, ze stożkowym gniazdem 1. W wewnętrznej komorze 22 jest osadzony suwliwie suwak 27 zakończony grzybkiem 7, przy czym średnica grzybka 7 jest mniejsza od średnicy prowadzącej części 39 suwaka 27. Prowadząca część 39 ma na obwodzie ślizgowy pierścień 26 osadzony w wewnętrznej komorze 22. O czoło 32 suwaka 27 wspierają się sprężyny 23 i 24, które drugim końcem opierają się o korek 25. W korpusie 12 jest otwór 19 łączący wewnętrzną komorę 22 z otoczeniem. Otwór 19 jest usytuowany w pobliżu przegrody 38. Od strony otworu 10 korpus 12 jest ukształtowany jako króciec 30 z zewnętrznym gwintem 28 i pierścieniowym rowkiem 29 na uszczelkę.

Na figurze 3 przedstawiono w powiększeniu fragment zaworu w obszarze stożkowego gniazda 1 z grzybkiem 7 zamykającym przepływ hydraulicznego medium z otworu 34 do wewnętrznej komory 22, a na fig. 4 ten sam fragment z uniesionym grzybkiem 7. Dno 33 otworu 10 w przecięciu ze stożkowym gniazdem 1 tworzy krawędź 21. Tuleja 11 od strony dna 33 ma górną ścianę 14 w formie pobocznicy stożka o wierzchołku na osi 16 zaworu po stronie wewnętrznej komory 22. Po osadzeniu tulei 11 w korpusie 12 między dnem 33 i górną ścianą 14 pozostaje wolna przestrzeń tworząca komorę 15, w której jest osadzona uszczelka 2. Ponadto tuleja 11 ma górną powierzchnię 13, utworzoną z pobocznicy stożka rozwierającego się ku wewnętrznej komorze 22 i o wierzchołku leżącym na osi 16 zaworu. Górna powierzchnia 13 przecina się z górną ścianą 14 tworząc krawędź 3

162 830 oraz z otworem 34 tworząc krawędź 4. Stożek tworzący górną powierzchnię 13 ma korzystnie kąt wierzchołkowy równy kątowi wierzchołkowemu tworzącemu stożkowe gniazdo 1, a wierzchołki stożków leżą w tym samym punkcie na osi 16, czyli powierzchnia stożkowego gniazda 1 i górna powierzchnia 13 tulei 11 leżą na pobocznicy jednego i tego samego stożka. Między stożkowym gniazdem 1 i górną powierzchnią 13, a ściśle między krawędzią 21 i krawędzią 3 istnieje szczelina wypełniona uszczelką 2, przy czym pierwotne wymiary uszczelki 2 są nieco większe od wymiarów komory 15, przez co po osadzeniu tulei 11 uszczelka 2 zostaje ściśnięta i jej materiał wypukła się między krawędziami 21 i 3 w głąb stożkowego gniazda 1 tworząc wypukloną powierzchnię 5. W szczególnym wykonaniu uszczelkę 2 wykonuje się z uwypukloną powierzchnią 5. Grzybek 7 ma kształt walca zakończonego ściętym stożkiem 6 o większej podstawie 20 i mniejszej podstawie 9. W przykładzie wykonania część grzybka 7 poza podstawą 9 jest zakończona kuliście ze względu na zmniejszenie oporów przepływu hydraulicznego medium. Istotne jest to, iż stożek 6 ma wierzchołkowy kąt mniejszy od wierzchołkowego kąta stożka gniazda 1 i górnej powierzchni 13, a średnica 8 podstawy 9 stożka 6 grzybka 7 jest mniejsza od średnicy krawędzi 3. Dzięki temu grzybek 7 zamykając przepływ wspiera się podstawą 9 o górną powierzchnię 13, a nie o powierzchnię 5 uszczelki 2. Uwypuklona powierzchnia 5 uszczelki 2 styka się z powierzchnią stożka 6, lecz nie przenosi sił sprężyn 23 i 24. Przy tym średnica 8 podstawy 9 stożka 6 powinna być większa od średnicy krawędzi 4.

Korpus 12 zaworu przedstawionego na fig. 1 można zaopatrzyć w króciec przy otworze 19, podobny do króćca 18 pokazanego na fig. 2. Króćcem tym można przyłączyć zawór do zbiornika wypełnionego hydraulicznym medium, na przykład przyłączać do górniczego stojaka. Oznacza to odwrócenie kierunku przepływu medium w stosunku do kierunku w zaworze z fig. 1. W tym rozwiązaniu korzystne jest nadanie prowadzącej części 39 suwaka 27 średnicy równej lub nie wiele większej od średnicy grzybka 7, a podstawie 20 stożka 6 średnicy dużo większej od średnicy krawędzi 21. Odpowiedni dobór tych średnic spowoduje, że napór na suwak 27 w kierunku przeciwnym do siły sprężyn 23 i 24 będzie mały. Dzięki temu w zaworze będzie można zastosować małe sprężyny 23 i 24, co wpłynie na zmniejszenie ogólnych gabarytów zaworu.

Zawór w wykonaniu przedstawionym na fig. 2 oraz fragment tego zaworu przedstawiony na fig. 5 ma korpus 12a z otworem 19 usytuowanym poprzecznie do osi 16 zaworu i zaopatrzony w króciec 18 z zewnętrznym gwintem i pierścieniowym rowkiem na uszczelkę. Korpus 12a ma z jednego końca zewnętrzny gwint 46 i osadzony na gwincie 46 cylindryczny kaptur 42 z dnem. Z drugiego końca korpus 12 ma gwintowany otwór 10, a w nim osadzoną tuleję 43 z przelotowym otworem 45 współosiowym z osią 16 zaworu. Tuleja 43 od strony dna 33 otworu 10 ma górną ścianę 14 stożkową o wierzchołku stożka leżącym na osi 16 zaworu po stronie wewnętrznej komory 22 korpusu 12. Tuleja 43 górną ścianą 14 nie sięga dna 33 otworu 10 przez co powstaje komora 15, w której jest osadzona uszczelka 2. Uwypukloną powierzchnią 5 uszczelka wystaje w obszar otworu 45. Uwypuklenie powierzchni 5 uzyskuje się bądź przez wykonanie uszczelki 2 o wymiarach nieco większych od komory 15 i następnie przez ściśnięcie uszczelki 2 uwypukla się ona w obszar otworu 45, bądź wykonuje się uszczelkę z uwypukloną powierzchnią 5. W wewnętrznej komorze 22 jest osadzony suwak 40, który ma prowadzącą część 44 z kołnierzem 37 opierającym się o krawędź korpusu 12 oraz ma zawieradło 41 o kształcie cylindrycznym i średnicy równej średnicy otworu 45 w tulei 43. Średnica 35 prowadzącej części 44 jest nieco większa od średnicy zawieradła 41 przez co w miejscu łączenia prowadzącej części 44 i zawieradła 41 powstaje pierścieniowa powierzchnia 36. Między suwakiem 40 a dnem kaptura 42 są osadzone sprężyny 23 i 24. Siły sprężyn 23 i 24 w stanie zamknięcia zaworu dociskają kołnierz 37 suwaka 40 do korpusu 12, przy czym długość zawieradła 41 jest tak dobrana, iż w omawianym położeniu suwaka 40 dolna krawędź zawieradła 41 sięga poniżej krawędzi 3 górnej ściany 14 tulei 43, czyli zawieradło 41 boczną powierzchnią styka się z całą uwypukloną powierzchnią 5 uszczelki 2.

W zaworze według wykonania przedstawionego na fig. 1 otwór 34 łączy się z wnętrzem górniczego stojaka wypełnionego hydraulicznym medium. Dopóki ciśnienie medium w stojaku jest mniejsze do ciśnienia wywołanego tąpnięciem górotworu sprężyny 23 i 24 dociskają suwak 27 do górnej powierzchni 13, a uwypuklona powierzchnia 5 uszczelki 2 przylega do powierzchni stożka 6 grzybka 7. Tym samym przepływ medium z otworu 34 do wewnętrznej komory 22 zaworu jest zamknięty. Gdy nastąpi gwałtowne wyzwolenie naprężeń w górotworze, czyli gdy nastąpi tak zwane tąpnięcie, wewnątrz górniczego stojaka następuje gwałtowne zwiększenie ciśnienia, które

162 880 przenosi się do otworu 34 i działa na powierzchnię grzybka 7 suwaka 27. Parcie medium na powierzchnię grzybka 7 powoduje ugięcie sprężyn 23 i 24, czyli przesunięcie suwaka 27. Następuje otwarcie zaworu i medium ze stojaka przez otwór 34, wewnętrzną komorę 22 i otwór 19 wypływa na zewnątrz. Wpływ medium powoduje zmniejszenie się ciśnienia w stojaku. Wówczas sprężyny 23 i 24 przesuwają suwak 27 do zetknięcia się grzybka 7 z powierzchnią 13 tulei 11 i z powierzchnią 5 uszczelki 2. Opisany proces przebiega w bardzo krótkim czasie, a działające siły są bardzo duże. Dlatego zamykanie zaworu odbywa się gwałtownie, a grzybek 7 uderza z wielką siłą. Siła ta jest wywarta na powierzchnię 13 wykonaną ze stali, a nie uderza w materiał uszczelki 2. Zapewnia to dużą trwałość uszczelki 2, a tym samym skuteczną szczelność zaworu po wielokrotnym jego działaniu.

W wykonaniu zaworu ze stożkowym grzybkiem 7, który to zawór jest przyłączony do stojaka otworem 19, w chwili tąpnięcia górotworu ciśnienie ze stojaka rozprzestrzenia się przez otwór 19 do wewnętrznej komory 22. Ciśnienie to oddziaływuje na powierzchnię grzybka 7 ponad powierzchnią 5 uszczelki. Składowe sił parcie na powierzchnie grzybka 7 skierowane równolegle do osi 16 zaworu pokonują siłę sprężyn 23 i 24 i powodują otwarcie zaworu.

W zaworze wykonanym z cylindrycznym zawieradłem 41, pokazanym na fig. 2 i fig. 5, ciśnienie tąpnięcia wywołuje parcie na powierzchnię 36 pokonujące siły sprężyn 23 i 24 i przesuwające suwak 40 tak, iż zawieradło 41 otwiera przepływ hydraulicznego medium z otworu 19 do otworu 45 w tulei 43 i stąd do otoczenia. Wpływ medium powoduje obniżenie ciśnienia w stojaku i zarazem w wewnętrznej komorze 22, a więc także zmniejszenie parcia na powierzchnię 36. Gdy siły sprężyn 23 i 24 zaczną przeważać nad parciem medium na powierzchnię 36 nastąpi przesunięcie suwaka 40. Proces ten ma gwałtowny przebieg. Siła sprężyn 23 i 24 szybko przsuwając suwak 40 spowoduje uderzenie kołnierza 37 o korpus 12. Siła ta jednak nie będzie przeniesiona na uszczelkę 2, co zapewnia jej dużą trwałość i szczelność zaworu mimo wielokrotnego działania.

Fig.5

Fig. 4

Fig.3

162 880

Fig.2

Fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Hydrauliczny zawór zabezpieczający stojak obudowy górniczej przed skutkami tąpnięcia, zawierający korpus z wewnętrzną komorą i z otworem w podstawie oraz z co najmniej jednym otworem w bocznej ścianie korpusu usytuowanym ponad otworem w podstawie, w komorze wewnętrznej ma suwak osadzony suwliwie, o który to suwak opiera się co najmniej jeden sprężysty element usytuowany wewnątrz korpusu i działający siłą w kierunku otworu w podstawie korpusu, znamienny tym, że w otworze (10) w podstawie korpusu (12,12a) ma osadzoną tuleję (H, 13a) z otworem (34,45) współosiowym z otworem (10), a górna ściana (14) tulei (11,43) jest nachylona i wznosi się ku otworowi (34,45) stanowiąc ścianę komory (15), w której tkwi uszczelka (2), która to uszczelka (2) przylega na całej długości do górnej ściany (14) tulei (11,43) i górnej ściany (33) komory (15), przy czym uszczelniająca powierzchnia (5) uszczelki (2) jest wypukła i wypukłością tą wystaje poza krawędzie komory (15) do wnętrza otworu (34,45).
2. 2. Hydrauliczny zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że uszczelka (2) jest osadzona w obszarze stożkowego gniazda (1) stanowiącego przejście otworu (34) w wewnętrzną komorę (22) korpusu (12), przy czym dolna krawędź (3) komory (15) jest oddalona od dolnej krawędzi (4) górnej ściany (13) tulei (11), a suwak (27) od strony otworu (10) jest ukształtowany w grzybek (7) o stożkowej powierzchni (6), którego średnica (8) mniejszej podstawy (9) stożkowej powierzchni (6) jest mniejsza od średnicy dolnej krawędzi (3) komory (15), przy czym kąt stożkowej powierzchni (6) grzybka (7) jest mniejszy od kąta stożkowego gniazda (1).
3. 3. Hydrauliczny zawór według zastrz. 2, znamienny tym, że górna powierzchnia (13) tulei (11) i stożkowe gniazdo (1) leżą na pobocznicy jednego i tego samego stożka.
4. 4. Hydrauliczny zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że tuleja (11,43) ma górną ścianę (14) stożkową zwróconą wierzchołkiem ku wewnętrznej komorze (22) korpusu (12,12a).
5. 5. Hydrauliczny zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że tuleję (11,43) ma osadzoną w korpusie (12,12a) na gwincie (17).
6. 6. Hydrauliczny zawór według zastrz. 1, znamienny tym, że przy otworze (19) w bocznej ścianie korpusu (12a) ma króciec (18) do przyłączenia zaworu do instalacji hydraulicznej po stronie stojaka.
7. 7. Hydrauliczny zawór według zastrz. 2, znamienny tym, że stożek (6) grzybka (7) ma średnicę większej podstawy (20) większą od średnicy górnej krawędzi (21) komory (15).
8. 8. Hydrauliczny zawór według zastrz. 6, znamienny tym, że ma zawieradło (41) suwaka (40) cylindryczne o średnicy równej średnicy otworu (45) w tulei (43), a zarazem mniejszej od średnicy (35) prowadzącej części (44) suwaka (40), a przejście zawieradła (41) w prowadzącą część (44) suwaka (40) tworzy powierzchnię (36), przy czym suwak (40) ma na końcu kołnierz (37) o większej średnicy od średnicy wewnętrznej komory (22)