TH21637A - " วิธีการเข้ารหัสแวคเตอร์โดยอุปกรณ์เข้ารหัสแบบเดียวกันกับอุปกรณ์ถอดรหัส " - Google Patents

Abstract

เวคเตอร์ตัวแทน Z14 และ Z24 ถูกคัดย่อจากเล่มรหัส CB1 และ CB2 ตาม ลำดับ และนำไปคูณด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก W1 และ W2 ของค่ามิติจำนวนเดียวกัน ดังเหล่าบรรดาเวคเตอร์ตัวแทนด้วยส่วนการคูณ 21, 22 ในที่นี้เวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักก็จะ เกิดขึ้น Z11 W1 และ Z24, W2 เวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักเหล่านี้จะกลายเป็นเวคเตอร์รวม ด้วยส่วนสำหรับรวมเวคเตอร์ 3 ให้เปลี่ยนเป็น Y14 และการรวมของเวคเตอร์ตัวแทนถูก เลือกด้วยส่วนควบคุมในแง่ที่ระยะทางระหว่างเวคเตอร์รวม Y14 และเวคเตอร์ป้อนเข้า X จะต้องมีระยะทางน้อยที่สุด เวคเตอร์สัมประสิทธิ์ W1 และ W2 แต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุด หนึ่งค่าในมิติแตกต่าง และจะถูกเลือกให้มีผลรวมของเมทริกซ์ทแยงมุม W1 และ W2 ที่ใช้ส่วน ประกอบของเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักเป็นส่วนประกอบทแยงมุมของมันจนทำให้เกิดตัวคูณ คงที่ของหน่วยเมทริกซ์

Claims (7)

1. วิธีของการเข้ารหัสเวคเตอร์ป้อนเข้าโดยทางการใช้เล่มรหัส M แต่ละอัน ที่มีเวคเตอร์ตัวแทนกำหนดชื่อจำนวนมากซึ่งมีจำนวนมิติเท่ากัน M ดังกล่าวจะเป็นค่าจำนวนเต็ม เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการดังกล่าวประกอบด้วยขั้นตอนคือ a) ทำการเลือกเวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าวทีละตัวจากเล่มรหัส M ดังกล่าว b) ทำการคูณเวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าว (แต่ละตัวจะเลือกมาจากหนึ่งค่า ในเล่มรหัส M ดังกล่าว) โดย M ได้มีการกำหนดเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักค่าตัวเลขมิติ เดียวกันกับบรรดาเวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าวเพื่อที่จะผลิตเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก M เวคเตอร์ สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อยหนึ่งค่าในมิติขนาด แตกต่าง c) บวกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก M ดังกล่าวทั้งหมดเพื่อสร้างเวคเตอร์ ตัวแทนร่วม d) คำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ป้อนเข้าดังกล่าว และเวคเตอร์ ตัวแทนร่วมดังกล่าว e) ทำซ้ำขั้นตอน (a), (b), (c) และ (d) เพื่อค้นหาและกำหนด เวคเตอร์ตัวแทนร่วมดังกล่าวซึ่งมีค่าระยะทางระหว่างตัวมัน และเวคเตอร์สัญญาณป้อนเข้า ดังกล่าวมีค่าน้อยที่สุด f) การเข้ารหัส และกำหนดชื่อติดออกเอาท์พุทไปยังเวคเตอร์ตัวแทน ดังกล่าวของเล่มรหัสดังกล่าวซึ่งให้เวคเตอร์ตัวแทนร่วมดังกล่าวด้วยระยะทางน้อยที่สุดดังกล่าว 2. วิธีการของการเข้ารหัสเวคเตอร์ (อินพุท) ป้อนเข้าโดยทางการใช้เล่ม รหัส M ที่แต่ละอันจะมีเวคเตอร์ตัวแทนกำหนดชื่อจำนวนมากด้วยจำนวนมิติเท่ากัน M ดังกล่าว จะเป็นค่าจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีดังกล่าวประกอบด้วยขั้นตอนของ a) ค่าการคูณเวคเตอร์ตัวแทน (โดยคัดเลือกแต่ละตัวจากหนึ่งในเล่ม รหัส M ดังกล่าว) ด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ที่จำนวนมิติขนาดเดียวกันกับบรรดา เวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าวของเล่มรหัส M ดังกล่าวเพื่อให้ได้กลุ่ม M ของเวคเตอร์ตัวแทน น้ำหนัก และกำหนดเส้นตรง M เพื่อการประมาณกลุ่ม M ของเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าว โดยลำดับ เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละส่วนจะมีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อย หนึ่งค่าในมิติต่าง ๆ b) ลากยื่นเวคเตอร์ป้อนเข้าดังกล่าวบนเส้นตรง M ดังกล่าวลงบนระบบ พิกัดมิติ M และทำการเลือกขั้นต้นสำหรับเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักจำนวนมากที่อยู่ติด หรือใกล้กับ เส้นลากดังกล่าว ตามลำดับเพื่อทำให้เกิดกลุ่ม M c) เลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักจากกลุ่มย่อย M ดังกล่าวและทำการ บวกเพื่อหาเวคเตอร์ตัวแทนร่วม d) คำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ตัวแทนร่วมดังกล่าว และเวค เตอร์ป้อนเข้าดังกล่าว e) ทำซ้ำขั้นตอน c) และ d), ดังกล่าวสำหรับการรวมเวคเตอร์ตัวแทน น้ำหนักแต่ละตัวของกลุ่มย่อย M ดังกล่าวเพื่อคำนวณค่าระยะทาง และ f) กำหนดชื่อในเล่มรหัส M ดังกล่าวซึ่งเทียบได้กับเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก ดังกล่าวของการร่วมซึ่งให้ระยะทางดังกล่าวน้อยที่สุด และให้เอาท์พุทออกเป็นชื่อสัญลักษณ์ ดังกล่าว เป็นผลจากการเข้ารหัสเวคเตอร์สัญญาณอินพุท 3. วิธีการเข้ารหัสเวคเตอร์อินพุทโดยการใช้เล่มรหัส M ที่แต่ละตัวจะมีเวค เตอร์ตัวแทนซึ่งกำหนดสัญลักษณ์ไว้อยู่จำนวนมาก ซึ่งมีขนาดมิติจำนวนเดียวกัน M ดังกล่าวจะ มีค่าเป็นจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการดังกล่าวประกอบไปด้วยขั้นตอน a) ทำการผลิตเล่มรหัสน้ำหนัก M ขั้นต้นที่แต่ละค่าจะมีเวคเตอร์ตัวแทน น้ำหนักซึ่งหาได้โดยการคูณเวคเตอร์ตัวแทนของเล่มรหัส M ดังกล่าวโดยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนักที่กำหนดไว้ M ที่มีจำนวนมิติเดียวกันกับบรรดาเวคเตอร์ตัวแทน เวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนัก M ดังกล่าว โดยแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อยหนึ่งอันในมิติแตกต่าง b) ทำการเลือกเวคเตอร์ตัวแทนทีละอันจากเล่มรหัสน้ำหนัก M ดังกล่าว c) บวกเล่มรหัสตัวแทนน้ำหนัก M ดังกล่าวทั้งหมดรวมกันเพื่อสร้างเวค เตอร์ตัวแทนร่วม d) คำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ป้อนเข้าดังกล่าว และเวคเตอร์ ตัวแทนร่วมดังกล่าว e) ทำซ้ำขั้นตอน b) , c) และ d) เพื่อค้นหาและกำหนดเวคเตอร์ตัว แทนร่วมดังกล่าวซึ่งมีระยะทางระหว่างตัวมัน และเวคเตอร์อินพุทดังกล่าวให้มีค่าน้อยที่สุด f) เข้ารหัส และชื่อกำหนดเอาท์พุท ทำการติดไว้กับเวคเตอร์ตัวแทนของเล่มรหัสดังกล่าวซึ่งให้เวคเตอร์ตัว แทนร่วมดังกล่าวด้วยระยะทางน้อยที่สุดดังกล่าว 4. วิธีการเข้ารหัสเวคเตอร์ป้อนเข้า (อินพุท) โดยการใช้เล่มรหัส M ที่แต่ละ ค่าจะมีเวคเตอร์ตัวแทนกำหนดชื่อจำนวนมาก ด้วยมิติจำนวนเดียวกัน M ดังกล่าวจะเป็นจำนวน เต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีดังกล่าวประกอบไปด้วยขั้นตอนของ a) คูณเวคเตอร์ตัวแทนของเล่มรหัส M ดังกล่าวด้วยเวคเตอร์สัมประ สิทธิ์น้ำหนัก M และที่จำนวนมิติเดียวกันกับเวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าว ให้ได้กลุ่ม M ของเวค เตอร์ตัวแทนน้ำหนัก เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละส่วนจะมีส่วนประกอบสูงสุด หนึ่งค่าเป็นอย่างน้อยในมิติที่แตกต่างกัน b) กำหนดเส้นตรง M สำหรับประมาณกลุ่ม M ของเวคเตอร์ตัวแทน น้ำหนักดังกล่าวตามลำดับ c) ลากยื่นเวคเตอร์ป้อนเข้าดังกล่าวลงบนเส้นตรง M บนระบบพิกัด มิติ M และการเลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักล่วงหน้าที่ติดหรือชิดกับเส้นลากยื่นดังกล่าวตาม ลำดับทำให้เป็นกลุ่มย่อย d) เลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักจากกลุ่มย่อย M ดังกล่าวตามลำดับ และบวกรวมเข้าไว้ให้ได้เวคเตอร์ตัวแทนร่วม e) คำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ตัวแทนร่วมดังกล่าว และเวค เตอร์ (อินพุท) ป้อนเข้าดังกล่าว f) ทำซ้ำขั้นตอน (d) และ (e) สำหรับการรวมเวคเตอร์ตัวแทนน้ำ หนักของกลุ่มย่อย M เพื่อที่จะคำนวณระยะทางดังกล่าว g) กำหนดชื่อลงในเล่มรหัส M ดังกล่าว ซึ่งเทียบเท่ากับเวคเตอร์ตัว แทนน้ำหนักดังกล่าว การร่วมซึ่งมีระยะทางน้อยที่สุดดังกล่าวและเอาท์พุทชื่อดังกล่าวเสมือนผล รหัสของเวคเตอร์ดังกล่าว 5. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 1,2,3, หรือ 4 ที่ซึ่งเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวถูกเลือกเพื่อให้ผลรวมของเมทริกซ์ทแยงมุมโดยใช้ส่วนประกอบของเวคเตอร์ สัมประสิทธิ์น้ำหนักดังกล่าวเหมือนกับส่วนประกอบย่อยทแยงมุมของมันจะกลายเป็นผลคูณคงที่ ของหน่วยเมทริกซ์ 6. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 2 หรือ 4 ที่ซึ่งขั้นตอนกำหนดกลุ่มย่อยดังกล่าว จะรวมถึงขั้นตอนการเลือกจำนวนที่กำหนดไว้แล้วสำหรับเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักที่อยู่ในตำแหน่ง ใกล้กับเส้นลากเวคเตอร์อินพุทของเส้นตรง M ดังกล่าวมากที่สุด 7. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 2 หรือ 4 ที่ซึ่งขั้นตอนการกำหนดกลุ่มย่อยดังกล่าว จะรวมถึงขั้นตอนการเลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าวที่วางอยู่ภายใต้ช่วงระยะทางที่กำหนด ไว้จากตำแหน่งเส้นลากของเวคเตอร์อินพุทบนเส้นตรง M ดังกล่าวแต่ละเส้น 8. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 2 หรือ 4 ที่ซึ่งเวคเตอร์ตัวแทนดังกล่าวและเวค เตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักดังกล่าวต่างก็เป็นเวคเตอร์มิติ M เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M แต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อยค่าในมิติที่แตกต่างเพื่อสร้างมิติดังกล่าวที่เป็นมิติเฉพาะ ค่าขีดเปลี่ยน F กำหนดไว้ก่อนบนพื้นฐานของค่าส่วนย่อย ๆ ของมิติเฉพาดังกล่าวโดยตลอด ช่วงกำหนดส่วนประกอบสูงสุดและต่ำสุดของมิติเฉพาะดังกล่าวของเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก M ดังกล่าวทุก ๆ ตัวที่เปรียบได้กับเล่มรหัสดังกล่าว ซึ่งโดยค่าองค์ประกอบของมิติเฉพาะดังกล่าว ของเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวได้แบ่งออกเป็น F+1 อาณาเขต และเวคเตอร์ ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าวจำนวนมากนั้นจะถูกจัดไว้สำหรับอาณาเขตดังกล่าวแต่ละพื้นที่ F มีค่า เป็นจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 1 และขั้นตอนการกำหนดกลุ่มย่อยดังกล่าวคือขั้นตอนของ การเปรียบเทียบค่าในมิติเฉพาะดังกล่าวของเวคเตอร์อินพุทดังกล่าวที่ลากอยู่บนเส้นตรง M ดังกล่าว ตามลำดับกับค่าขีดเปลี่ยนดังกล่าวเพื่อจะหาบริเวณซึ่งค่าต่าง ๆ ดังกล่าวอยู่ในมิติ เฉพาะดังกล่าว และการเลือกสรรเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าวที่อยู่ในบริเวณที่ถูกกำหนด ดังกล่าวจนทำให้เกิดกลุ่มย่อยดังกล่าว 9. วิธีการเข้ารหัสเวคเตอร์สัญญาณโสตทัศน์ทางอินพุทโดยใช้เล่มรหัสแหล่งการ กระตุ้น M ที่มีเวคเตอร์การกระตุ้นที่กำหนดชื่อจำนวนมากในแต่ละอัน ค่า M ดังกล่าวจะเป็น จำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการดังกล่าวประกอบด้วยขั้นตอนคือ a) การคำนวณตัวแปรรอบ ๆ สเปคตรัมของเวคเตอร์ดังกล่าวของ สัญญาณป้อนเข้าโสตทัศน์ดังกล่าว ทำการประเมินตัวแปรโดยรอบสเปคตรัมดังกล่าว และตั้งค่า ตัวแปรประเมินดังกล่าวให้เป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรองของส่วนกรองสังเคราะห์ b) เลือเวคเตอร์กระตุ้น M จากเล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าว เพื่อการผิดเพี้ยนของสัญญาณโสตทัศน์ที่สังเคราะห์โดยตัวกรองสังเคราะห์ดังกล่าวมีค่าน้อย ที่สุดจากสัญญาณโสตทัศน์ที่ป้อนเข้าดังกล่าว c) เลือกเวคเตอร์อัตราขยายหนึ่งค่าจากเล่มรหัสอัตราขยาย M แต่อัน ที่มีเวคเตอร์อัตราขยายมิติ M ที่กำหนดชื่อไว้อยู่เป็นจำนวนมาก d) คูณเวคเตอร์อัตราขยายดังกล่าวซึ่งเลือกจากเล่มรหัสอัตราขยาย M ดังกล่าวด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักมิติ M ซึ่งเป็นค่า M ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าตามลำดับ เพื่อสร้างเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก M เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละค่า มีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อยค่าหนึ่งในมิติแตกต่าง e) ทำการบวกทุก ๆ ค่าของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าว เพื่อทำให้เกิดเวคเตอร์อัตราขยายรวม และกำหนดส่วนประกอบ m-th ที่หนึ่งของเวคเตอร์ อัตราขยายรวมดังกล่าวให้เป็นอัตราขยาย M-th ที่หนึ่ง f) จัดอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งดังกล่าวไปยังเวคเตอร์การกระตุ้นซึ่ง กำหนดไว้ M ดังกล่าวโดยลำดับ g) บวกเวคเตอร์กระตุ้นที่จัดอัตราขยาย M ดังกล่าวแล้ว และกระตุ้น ตัวกรองสังเคราะห์ดังกล่าวโดยการบวกเอาท์พุทดังกล่าวเพื่อทำให้เกิดสัญญาณโสตสังเคราะห์ h) คำนวณการผิดเพี้ยนของสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าวที่ได้จาก สัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว i) ทำซ้ำขั้นตอน c) จนถึง h) สำหรับการรวมทุก ๆ เวคเตอร์อัตรา ขยายแต่ละอันของเล่มรหัสอัตราขยาย M ดังกล่าวเพื่อหาว่าเวคเตอร์อัตราขยาย M ใดที่ให้ การผิดเพี้ยนน้อยที่สุด และทำชื่อัตราขยาย M ที่เทียบได้กับเวคเตอร์อัตราขยาย M ดังกล่าว j) ส่งผลออกซึ่งอย่างน้อยต้องเป็นผลการเข้ารหัสของสัญญาณโสตที่ป้อน เข้าดังกล่าวเป็นอย่างน้อยส่วนหนึ่ง ชื่อกำหนดอัตราขยาย M ดังกล่าวที่ได้ในขั้นตอน i) ดังกล่าวและชื่อต่าง ๆ ของเล่มรหัสการกระตุ้นดังกล่าวจะได้จากในขั้นตอน b) ดังกล่าว 1 0. วิธีการเข้ารหัสเวคเตอร์ของสัญญาณโสตทัศน์ที่ป้อนเข้าผ่านทางการนำ เอาเล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M มาใช้ที่แต่ละค่าจะมีเวคเตอร์การกระตุ้นที่กำหนดชื่อจำนวน มาก ค่า M ดังกล่าวจะเป็นจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการประกอบด้วยขั้นตอน ของการ a) คำนวณตัวแปรต่าง ๆ โดยรอบสเปคตรัมของเวคเตอร์ดังกล่าว สำหรับสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว ทำการประเมินตัวแปรรอบ ๆ สเปคตรัมดังกล่าว และ ตั้งตัวแปรที่ประเมินค่าแล้วดังกล่าวให้เป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรองของส่วนกรองสังเคราะห์ b) เลือกเวคเตอร์การกระตุ้น M จากเล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าวตามลำดับ โดยที่การผิดเพี้ยนของเสียงพูดสังเคราะห์จากส่วนกรองสังเคราะห์ดังกล่าว จากสัญญาณโสตป้อนเข้าจะมีค่าน้อยที่สุด c) จัดค่าอัตราขยาย m-th แรกไปยังเวคเตอร์การกระตุ้นที่กำหนดไว้ M ดังกล่าวตามลำดับ บวกรวมกันเพื่อทำให้เกิดเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นสำหรับการกระตุ้น ส่วนกรองสังเคราะห์ดังกล่าวที่ทำให้เกิดสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าว และสำหรับการรวมใน แต่ละส่วนของเวคเตอร์การกระตุ้นดังกล่าว ค้นหาค่าเหมาะสมสำหรับอัตราขยาย m-th ที่หนึ่ง ดังกล่าวซึ่งลดการผิดเพี้ยนให้น้อยที่สุดของสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าวจากสัญญาณโสตป้อน เข้าดังกล่าว d) คูณเวคเตอร์อัตราขยายแต่ละค่าของเล่มรหัสอัตราขยาย M ที่แต่ละ อันจะมีเวคเตอร์อัตราขยายมิติ M ที่กำหนดชื่อไว้จำนวนมากด้วยค่าเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก มิติ M ที่กำหนดไว้แล้ว M สำหรับเล่มรหัสอัตราขยาย M ดังกล่าวเพื่อที่จะได้ M กลุ่มของเวค เตอร์อัตราขยายน้ำหนัก และกำหนดเส้นตรง M เพื่อการประมาณกลุ่ม M ดังกล่าวของเวค เตอร์อัตราขยายน้ำหนัก เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ซึ่งแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุด อย่างน้อยค่าหนึ่งในมิติแตกต่าง e) ลากเส้นเวคเตอร์ซึ่งประกอบด้วยอัตราขยาย m-th ที่เหมาะสมที่ หนึ่งลงบนเส้นตรง M ดังกล่าวบนระบบพิกัดมิติ M และทาการเลือกขั้นต้นจากกลุ่ม M ดังกล่า ที่มีเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักที่ติดหรืออยู่ใกล้กับเส้นลากดังกล่าว เพื่อสร้างให้เกิดกลุ่มย่อย M f) เลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าวทีละค่าจากกลุ่มย่อย M บวก รวมค่าเพื่อให้ได้เวคเตอร์อัตราขยายร่วมมิติ M กำหนดส่วนประกอบอัตราขยาย m-th แรกของเวคเตอร์อัตราขยายร่วมเปรียบได้กับอัตราขยาย m-th ที่หนึ่ง g) คูณเวคเตอร์การกระตุ้นดังกล่าว (กำหนดกไว้ในขั้นตอน b) ด้วย ส่วนประกอบอัตราขยาย m-th ที่หนึ่งดังกล่าวของเวคเตอร์อัตราขยายร่วมดังกล่าวตามลำดับ และบวกรวมกันเพื่อทำให้เกิดเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้น h) การเอาเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นดังกล่าว ที่เกิดขึ้นจากขั้นตอน g) ไปยังส่วนกรองสังเคราะห์ดังกล่าวเพื่อดำเนินการสังเคราะห์สัญญาณโสตทัศน์ และคำนวณ ค่าผิดเพี้ยนของสัญญาณโสตทัศน์ดังกล่าวจากสัญญาณโสตป้อนดังกล่าว i) ทำซ้ำในขั้นตอน f) , g) และ h)\' สำหรับเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก ของกลุ่มย่อย M ดังกล่าวทุก ๆ ค่าที่รวมกันเพื่อคำนวณหาการผิดเพี้ยนดังกล่าวและกำหนดชื่อ อัตราขยายในเล่มรหัส M ดังกล่าวซึ่งเทียบได้กับการรวมกันของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก ดังกล่าว ซึ่งให้การผิดเพี้ยนน้อยที่สุด j) ส่งผลชื่อกำหนดของเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าวออกมาทาง เอาท์พุท และชื่ออัตราขยายดังกล่าวที่เป็นอย่างน้อยส่วนหนึ่งของผลเข้ารหัสของเวคเตอร์ ดังกล่าวสำหรับเวคเตอร์โสตที่ป้อนเข้า 1 1. วิธีการเข้ารหัสของเวคเตอร์สัญญาณโสตป้อนเข้าโดยการใช้เล่มรหัส แหล่งกระตุ้น M ที่แต่ละอันจะมีเวคเตอร์การกระตุ้นจำนวนมาก ค่า M ดังกล่าวจะเป็นจำนวน เต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการดังกล่าวประกอบด้วยขั้นตอนคือ a) คำนวณตัวแปรรอบ ๆ สเปคตรัมของเวคเตอร์ดังกล่าวซึ่งสำหรับ สัญญาณโสตป้อนเข้า (อินพุท) ทำการประเมินตัวแปรรอบ ๆ สเปคตรัมดังกล่าวจากนั้นตั้งค่า ตัวแปรที่ประเมินไว้ให้เป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรองของส่วนกรองสังเคราะห์ b) คัดเลือกเวคเตอร์การกระตุ้นดังกล่าวทีละอันจากเล่มรหัสแหล่ง การกระตุ้น M เพื่อว่าการผิดเพี้ยนของสัญญาณโสตสังเคราะห์โดยตัวกรองสังเคราะห์ดังกล่าว จากสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าวจะมีค่าน้อยที่สุด c) ผลิตเล่มรหัสอัตราขยายน้ำหนัก M ไว้ก่อนโดยแต่ละอันจะมีกลุ่ม M ต่าง ๆ ของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักที่กำหนดสัญลักษณ์ไว้ซึ่งได้จากการคูณเวคเตอร์อัตรา ขยายมิติ M ของรหัสอัตราขยาย M ด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักมิติ M ที่กำหนดไว้ แล้ว M ตามลำดับ เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุด อย่างน้อยหนึ่งที่มิติแตกต่าง d) ทำการเลือกเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักตัวแทนทีละค่าจากเล่มรหัส น้ำหนัก M ดังกล่าว e) บวกค่าเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าวเข้าดัวยกันทั้งหมด เพื่อก่อให้เกิดเวคเตอร์อัตราขยายร่วม และกำหนดให้ส่วนประกอบ m-th ที่หนึ่งของเวคเตอร์ อัตราขยายร่วมเป็นอัตราขยาย m-th ที่หนึ่ง f) จัดอัตราขยาย m-th ที่หนึ่งดังกล่าวให้ยังเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าวตามลำดับ g) บวกเวคเตอร์การกระตุ้นอัตราขยายที่จัดไว้ M และกระตุ้นส่วนกรอง สังเคราะห์ดังกล่าวโดยการเพิ่มเอาท์พุทดังกล่าวเพื่อทำให้เกิดสัญญาณโสตสังเคราะห์ h) คำนวณความผิดเพี้ยนของสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าวจากสัญญาณ โสตป้อนเข้า i) ทำซ้ำขั้นตอน d) จนถึง h) สำหรับการรวมทุก ๆ ค่าของเวคเตอร์ อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวสำหรับเล่มน้ำหนัก M ดังกล่าวไปค้นหาและกำหนดเวคเตอร์ อัตราขยายน้ำหนัก M ซึ่งลดค่าการผิดเพี้ยนดังกล่าว และหาชื่อกำหนด M ที่เทียบได้กับเวค เตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวและ j) เอาท์พุทผลส่วนหนึ่งของรหัสที่เข้าไว้ในสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว ชื่อกำหนด M ดังกล่าวของเล่มรหัสอัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าวที่ได้ในขั้นตอน i) และชื่อ กำหนดของเล่มรหัสการกระตุ้น M ดังกล่าวได้จากขั้นตอน b) 1 2. วิธีการเข้ารหัสเวคเตอร์สัญญาณโสตป้อนเข้า โดยการใช้เล่มรหัสแหล่ง กระตุ้น M ที่แต่ละส่วนจะมีเวคเตอร์การกระตุ้นที่มีชื่อระบุอยู่เป็นจำนวนมาก ค่า M ดังกล่าว จะเป็นจำนวนเต็มเท่ากับหรือมากกว่า 2 วิธีการดังกล่าวประกอบด้วยขั้นตอนของการ a) คำนวณตัวแปรรอบ ๆ แถบสเปคตรัมของเวคเตอร์ดังกล่าวสำหรับ สัญญาณโสตป้อนเข้า (input acowstic signal) ทำการประเมินตัวแปรต่าง ๆ รอบ สเปคตรัมดังกล่าวและตั้งค่าตัวแปรที่ประเมินไว้ให้เป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรองของส่วนกรอง สังเคราะห์ b) เลือกเอาเวคเตอร์กระตุ้นดังกล่าวทีละค่าจากเล่มรหัสแหล่งการ กระตุ้นดังกล่าว เพื่อที่ว่าการผิดเพี้ยนของสัญญาณเสียงสังเคราะห์โดยส่วนกรองสังเคราะห์ ของสัญญาณโสตป้อนเข้าจะมีค่าน้อยที่สุด d) ทำการผลิตเล่มรหัสน้ำหนัก M ไว้ก่อนโดยแต่ละค่าจะมีกลุ่ม M เวค เตอร์อัตราขยายระบุชื่อที่ได้จากการคูณเวคเตอร์อัตราขยายมิติ M ของเล่มรหัสอัตราขยาย M ด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักมิติ M ที่กำหนดไว้ M ตามลำดับ เวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนักดังกล่าวแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุดค่าหนึ่งเป็นอย่างน้อยในมิติแตกต่าง และกำหนด เส้นตรง M ไว้สำหรับประมาณค่ากลุ่ม M ดังกล่าวของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักตามลำดับ e) จากกำหนดเวคเตอร์อันประกอบด้วยอัตราขยาย m-th ที่เหมาะสม ที่หนึ่ง เส้นตรง M ดังกล่าวอยู่ในระบบพิกัดมิติ M และส่วนที่เลือกเอาไว้จากกลุ่ม M ดังกล่าวซึ่งมีเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักจำนวนวางติดอยู่หรือใกล้กับเส้นลากดังกล่าวจนเกิด เป็นกลุ่ม M ขึ้น f) คัดเลือกเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวทีละค่าจากกลุ่มย่อย M ดังกล่าว และทำการบวกรวมเพื่อให้ได้เวคเตอร์อัตราขยายร่วมมิติ M และกำหนดอัตรา ขยาย m-th แรกของเวคเตอร์อัตราขยายร่วมให้เป็นอัตราขยาย m-th ที่หนึ่ง g) คูณเวคเตอร์กระตุ้น M ดังกล่าวที่หาได้ในขั้นตอน b) ด้วยส่วน ประกอบอัตราขยาย m-th ที่หนึ่งของเวคเตอร์อัตราขยายรวมดังกล่าว และทำการบวกรวม เข้าไว้เพื่อผลิตเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นขึ้น h) นำเอาเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นดังกล่าวไปให้กับส่วนกรองสัง เคราะห์ดังกล่าวเพื่อทำการสังเคราะห์สัญญาณโสตทัศน์ (เสียง) และคำนวณค่าการผิดเพี้ยน ของมันจากสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว i) ทำซ้ำขั้นตอน f) , g) และ h) สำหรับการรวมในทุก ๆ ค่าของ เวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักของกลุ่มย่อย M ดังกล่าวเพื่อคำนวณการผิดเพี้ยนดังกล่าว และทำการ ตรวจสอบกำหนดชื่ออัตราขยายในเล่มรหัส M ดังกล่าวซึ่งเทียบได้กับเวคเตอร์อัตราขยาย น้ำหนักของผลรวมที่ทำให้เกิดการผิดเพี้ยนดังกล่าวน้อยที่สุด j) ส่งเอาท์พุทชื่อของเวคเตอร์การกระตุ้นที่กำหนดไว้แล้ว M ดังกล่าว และชื่อระบุอัตราขยายที่ให้ไว้ดังกล่าวโดยส่วนหนึ่งเป็นอย่างน้อยของผลรหัสเวคเตอร์ดังกล่าว สำหรับเวคเตอร์สัญญาณโสตป้อนเข้า 1 3. วิธีการตามข้อถือสิทธิ 9, 10 ,11 หรือ 12 ที่ซึ่งเวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนัก M ถูกเลือกไว้เพื่อให้ผลรวมของค่าเมทริกซ์ทแยงมุง M โดยใช้ส่วนประกอบของเวค เตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักของ M ดังกล่าวเป็นส่วนประกอบทแยงมุมจนกลายเป็นผลคูณค่าคงที่ ของหน่วยเมทริกซ์ 1 4. วิธีการตามข้อถือสิทธิ 10 หรือ 12 โดยที่ขั้นตอนกำหนดกลุ่มย่อยดังกล่าว จะรวมถึงขั้นตอนเลือกจำนวนที่กำหนดไว้ก่อนแล้วของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวที่ ใกล้ตำแหน่งของการลากเส้นเวคเตอร์มากที่สุด โดยประกอบอัตราขยาย m-th ที่หนึ่ง ดังกล่าว เส้นตรง M ดังกล่าวตามลำดับ 1 5. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 10 หรือ 12 ที่ซึ่งขั้นตอนการกำหนดกลุ่มย่อย ดังกล่าวจะรวมถึงขั้นตอนการเลือก เวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวที่ว่างอยู่ภายใน ช่วงระยะที่กำหนดไว้จากตำแหน่งของเส้นเวคเตอร์ประกอบด้วยอัตราขยาย m-th ส่วนที่หนึ่ง ดังกล่าวบนเส้นตรง M ดังกล่าวตามลำดับ 1 6. วิธีการตามข้อถือสิทธิที่ 10 หรือ 12 ที่ซึ่งให้มิติดังกล่าวเทียบได้กับส่วน ประกอบสูงสุดของเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักแต่ละค่าดังกล่าว โดยกำหนดให้เป็นมิติเฉพาะ ค่า F ค่าขีดเปลี่ยนจะมีการกำหนดไว้ล่วงหน้าตลอดช่วงกำหนดค่าสูงสุดโดยรวมของ ส่วนประกอบดังกล่าวในมิติเฉพาะดังกล่าวของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวทั้งหมดที่ เทียบเท่ากับเล่มรหัสอัตราขยายแต่ละเส้น โดยใช้หลักของค่าส่วนประกอบในมิติเฉพาะ ที่ซึ่ง ค่าส่วนประกอบในมิติเฉพาะดังกล่าวของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวจะถูกแยกออกมา เป็นอาณาบริเวณ F+1 และเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักดังกล่าวมากมายจะถูกกำหนดไว้สำหรับ บริเวณดังกล่าวแต่ละบริเวณ ค่า F ดังกล่าวจะเป็นค่าจำนวนเต็มหรือมากกว่า 1 และขั้นตอน การกำหนดกลุ่มก็คือขั้นตอนการเปรียบเทียบค่าในมิติเฉพาะดังกล่าวของเวคเตอร์ที่ประกอบ ไปด้วยอัตราขยาย m-th ที่เหมาะสมอันแรก และทำการลากเส้นพิกัดวาดบนเส้นตรง M ดังกล่าวตามลำดับ พร้อมกับค่าขีดเปลี่ยนดังกล่าวเพื่อที่จะกำหนดบริเวณซึ่งค่าประกอบ ดังกล่าวในแบบมิติเฉพาะดังกล่าว และการเลือกเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักที่เป็นของบริเวณ ที่ถูกกำหนดทำให้เกิดกลุ่มย่อย 1 7. อุปกรณ์เข้ารหัสสำหรับใส่รหัสเวคเตอร์สัญญาณเข้าโดยทางการใช้ เล่มรหัสจำนวนมาก อันประกอบไปด้วย เล่มรหัส M แต่ละอันมีเวคเตอร์ตัวแทนระบุชื่อจำนวนมาก ส่วนการคูณไว้สำหรับคูณเวคเตอร์ตัวแทนที่เลือกออกจากเล่มรหัส M ดัง กล่าวโดยการกำหนดล่วงหน้า M หากแต่ละเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักที่แตกต่าง ทำให้เกิดเวค เตอร์ตัวแทนน้ำหนัก ค่า M ดังกล่าวจะเป็นค่าจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือมากกว่า 2 และเวค เตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุดอย่างน้อยค่าหนึ่งในมิติที่ แตกต่าง ส่วนการรวมเวคเตอร์สำหรับเพื่อบวกเวคเตอร์น้ำหนัก M ดังกล่าวเพื่อผลิตเป็น เวคเตอร์ตัวแทนรวม ส่วนการคำนวณระยะทางมีไว้เพื่อคำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ตัวแทนร่วม ดังกล่าวจากส่วนสำหรับรวมเวคเตอร์ดังกล่าวและเวคเตอร์ป้อนเข้าดังกล่าว และ ส่วนควบคุมสำหรับทำงานส่วนร่วมเวคเตอร์ และส่วนการคำนวณระยะดังกล่าว ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนการเลือกของเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักจากเล่มรหัสน้ำหนัก M ดังกล่าว เพื่อกำหนดการรวมของเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักของเล่มรหัส M ดังกล่าวซึ่งให้ระยะทางดังกล่าว น้อยที่สุด และเพื่อจะส่งผลของมันออกไปเป็นรหัสระบุชื่อเหมือนผลการเข้ารหัสของเวคเตอร์ สำหรับสัญญาณอินพุทดังกล่าว 1 8. อุปกรณ์เข้ารหัสเพื่อการเข้ารหัสเวคเตอร์ ของสัญญาณอินพุทโดยการใช้ เล่มรหัสจำนวนมากอันประกอบไปด้วย เล่มรหัสตัวแทนน้ำหนัก M โดยแต่ละอันจะมีกลุ่ม M ของเวคเตอร์ตัว แทนที่น้ำหนักที่เกิดขึ้นโดยการคูณเวคเตอร์ตัวแทนของกลุ่ม M โดยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักที่ แตกต่างตามลำดับ ค่า M ดังกล่าวจะเป็นจำนวนเต็มเท่ากับหรือมากกว่า 2 และเวคเตอร์ สัมประสิทธิ์น้ำหนักดังกล่าวแต่ละค่าจะมีส่วนประกอบอย่างน้อยหนึ่งค่าสูงสุดในมิติแตกต่าง ส่วนการรวมเวคเตอร์มีไว้เพื่อบวกเวคเตอร์น้ำหนัก M ตามอันดับซึ่งคัด จากเล่มรหัสน้ำหนัก M เพื่อสร้างเวคเตอร์ตัวแทนรวม ส่วนการคำนวณระยะทางมีไว้เพื่อคำนวณระยะทางระหว่างเวคเตอร์ตัว แทนรวมดังกล่าวจากส่วนรวมเวคเตอร์ดังกล่าว และเวคเตอร์ของสัญญาณป้อนเข้าดังกล่าว ส่วนควบคุมการทำงานส่วนการรวมเวคเตอร์ดังกล่าวและส่วนการคำนวณ ระยะทางดังกล่าว ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนแปลงการคัดเลือกเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักจากเล่ม รหัสนำหนัก M ดังกล่าวเพื่อกำหนดการรวมเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักของเล่มรหัสน้ำหนัก M ดังกล่าวซึ่งให้ระยะทางน้อยที่สุด และส่งเอาท์พุทเป็นสัญญลักษณ์ระบุชื่อที่เทียบได้กับผลรหัสของ เวคเตอร์ของสัญญาณป้อนเข้าดังกล่าว 1 9. อุปกรณ์เข้ารหัสตามข้อถือสิทธิที่ 17 หรือ 18 ที่ซึ่งเวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนักดังกล่าวถูกกำหนดเพื่อว่าผลรวมเมทริกซ์ทแยงมุม M ที่ใช้ส่วนประกอบ (เป็นส่วน ในแบบทแยงมุม) เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวที่จะกลายเป็นผลคูณคงที่ของ หน่วยเมทริกซ์ 2 0. อุปกรณ์เข้ารหัสตามข้อถือสิทธิที่ 17 หรือ 18 ที่ซึ่งส่วนควบคุมดังกล่าว จะรวมถึงส่วนซึ่งกำหนดเส้นตรง M ที่อยู่ใกล้กับกลุ่ม M ดังกล่าวของเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก ตามลำดับโดยเลือกคัดก่อนจากเล่มรหัสตัวแทนน้ำหนัก M ให้เป็นกลุ่มย่อย เวคเตอร์ตัวแทน น้ำหนักจำนวนมาก ซึ่งติดอยู่ใกล้กับจุดของเส้นเวคเตอร์ของสัญญาณป้อนเข้าดังกลาวบนแนวเส้น ตรง M ดังกล่าว ควบคุมส่วนคำนวณระยะทางดังกล่าวสำหรับทุก ๆ ค่ารวมของเวคเตอร์ตัว แทนน้ำหนัก M ซึ่งเลือกจากกลุ่มย่อย M และกำหนดเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักที่มีการรวมว่า ส่วนใดให้ระยะทางดังกล่าวได้สั้นที่สุด 2

1. อุปกรณ์เข้ารหัสสำหรับการเข้ารหัสเวคเตอร์ของสัญญาณโสต (เสียง) ป้อนเข้าโดยการใช้เล่มรหัสจำนวนมากที่ประกอบไปด้วย M เล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ที่ แต่ละอันจะมีเวคเตอร์การกระตุ้นจำนวนมาก ค่า M ดังกล่าวจะเป็นจำนวนเต็มที่เท่ากับหรือ มากกว่า 2 อัตราขยาย M-th ส่วนแรกที่ให้ชิ้นส่วนเพื่อการคูณเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าว จากเล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าวโดยอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งตามลำดับ ส่วนการบวกสำหรับบวกเวคเตอร์การกระตุ้นที่จัดอัตราขยาย M ดังกล่าว จากส่วนจัดอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งดังกล่าวทำให้เกิดเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้น ส่วนกำเนิดสัมประสิทธิ์ตัวกรองซึ่งจะวิเคราะห์สัญญาณโสต (เสียง) ป้อน เข้าเพื่อให้ได้ตัวแปรที่ได้รอบแถบสเปคตรัมและเปลี่ยนตัวแปรดังกล่าวไปเป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรอง ส่วนกรองสังเคราะห์ซึ่งจะมีชุดสัมประสิทธิ์ตัวกรองดังกล่าวอยู่ด้วย และ ได้รับการกระตุ้นโดยเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นดังกล่าวเพื่อสังเคราะห์สัญญาณเสียงขึ้น ส่วนการคำนวณค่าผิดเพี้ยนไว้สำหรับคำนวณผลต่างระหว่างสัญญาณเสียง ป้อนเข้าดังกล่าวและสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าว และเพื่อคำนวณจากผลต่างการผิดเพี้ยน ดังกล่าวของสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าวจากสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว เล่มรหัสอัตราขยาย M ที่แต่ละอันจะมีเวคเตอร์อัตราขยายมิติ M กำหนด ชื่อจำนวนมากอยู่ ส่วนการคูณสำหรับไว้คูณเวคเตอร์อัตราขยายโดยลำดับซึ่งคัดจากเล่มรหัส อัตราขยาย M ดังกล่าว คูณด้วยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักมิติ M ที่กำหนดไว้ก่อน M เพื่อสร้างเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละอันจะมี อย่างน้อยหนึ่งส่วนประกอบหนึ่งสูงสุดในมิติแตกต่าง ส่วนการรวมเวคเตอร์ที่มีไว้สำหรับการบวกเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าวเพื่อทำให้เกิดเวคเตอร์อัตราขยายรวมมิติ M และเพื่อจัดตั้งส่วนประกอบ m-th ที่หนี่งของเวคเตอร์อัตราขยายรวมดังกล่าวเสมือนเป็นอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งในส่วนจัดอัตรา ขยาย m-th ที่หนึ่งดังกล่าวโดยลำดับ ส่วนควบคุมสำหรับควบคุมการเลือกเวคเตอร์กระตุ้น M ดังกล่าวจากเล่ม รหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าว เพื่อกำหนดการรวมกันของเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าว ซึ่งให้ค่าการผิดเพี้ยนน้อยที่สุดของสัญญาณเสียงสังเคราะห์ดังกล่าวจากสัญญาณเสียงป้อนเข้า สำหรับการคำนวณค่าการผิดเพี้ยนดังกล่าวทำได้โดดส่วนคำนวณ สำหรับทุก ๆ ครั้งการรวม ของเวคเตอร์อัตราขยายโดยลำดับซึ่งคัดมาจากเล่มรหัสอัตราขยาย M ดังกล่าวเพื่อบอกถึงการ รวมเวคเตอร์อัตราขยาย M ที่ให้การผิดเพี้ยนน้อย ๆ และสำหรับที่จะให้เอาท์พุทรหัสชื่อระบุ ของเล่มรหัสอัตราขยายดังกล่าวที่เทียบได้กับเวคเตอร์อัตราขยาย M ดังกล่าวที่กำหนดไว้แล้ว และให้ชื่อให้สอดคล้องกับเวคเตอร์การกระตุ้นที่กำหนด M ดังกล่าวอย่างน้อยหนึ่งส่วนในรหัส ผลที่ได้ของสัญญาณ (เสียง) โสตป้อนเข้า 2

2. อุปกรณ์เข้ารหัสสำหรับการเข้ารหัสเวคเตอร์สัญญาณเสียงป้อนเข้าโดยใช้ เล่มรหัสจำนวนมากอันประกอบไปด้วย เล่มรหัสแหล่งกระตุ้น M ที่แต่ละส่วนจะมีเวคเตอร์การกระตุ้นอยู่จำนวน มากค่า M ดังกล่าวจะเป็นจำนวนเต็มที่มีค่าเท่ากับหรือมากกว่า 2 ส่วนจัดอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งเพื่อใช้คูณเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าว จากเล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าวตามลำดับ ส่วนการบวกสำหรับบวกเวคเตอร์การกระตุ้นที่ได้จัดอัตราขยาย M ดังกล่าว ไว้จากส่วนจัดอัตราขยาย M-th ที่หนึ่งดังกล่าวเพื่อให้เกิดเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้น ส่วน สร้างสัมประสิทธิ์ตัวกรองซึ่งจะวิเคราะห์สัญญาณเสียงอินพุทดังกล่าวเพื่อเอาค่าตัวแปรต่างที่ รอบ ๆ สเปคตรัมของมัน และจากนั้นจะเปลี่ยนค่าตัวแปรดังกล่าวไปเป็นสัมประสิทธิ์ตัวกรอง ส่วนกรองสังเคราะห์ซึ่งมีชุดสัมประสิทธิ์ตัวกรองดังกล่าวอยู่ภายในและ ถูกนำมากระตุ้นด้วยเวคเตอร์สัญญาณการกระตุ้นดังกล่าวเพื่อสังเคราะห์สัญญาณเสียง ส่วนคำนวณค่าผิดเพี้ยนซึ่งจะคำนวณผลต่างระหว่างสัญญาณโสตป้อนเข้า ดังกล่าวและสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าว และคำนวณจากผลต่างการผิดเพี้ยนดังกล่าวของ สัญญาณสังเคาะห์จากสัญญาณโสตป้อนเข้าดังกล่าว เล่มรหัสอัตราขยายน้ำหนัก M ที่ให้แต่ละอันจะมีกลุ่ม M ของเวคเตอร์ อัตราขยายน้ำหนักที่เกิดจากการคูณกลุ่ม M เวคเตอร์อัตราขยาย M มิติด้วยเวคเตอร์สัมประ สิทธิ์น้ำหนัก M มิติ เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวแต่ละอันจะมีส่วนประกอบสูงสุด อย่างน้อยหนึ่งค่าในขนาดมิติแตกต่าง ส่วนการรวมเวคเตอร์ซึ่งจะบวกเวคเตอร์น้ำหนัก M โดยลำดับซึ่งเลือก จากเล่มรหัสน้ำหนัก M ดังกล่าวเพื่อสร้างเวคเตอร์ตัวแทนรวมและจัดตั้งส่วนประกอบ M-th ที่หนึ่งของเวคเตอร์อัตราขยายรวมดังกล่าวเป็นดังอัตราขยาย M-th อันแรกไปยังส่วนจัด อัตราขยาย M-th โดยลำดับ ส่วนควบคุมซึ่งควบคุมการคัดเลือกเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าวจาก เล่มรหัสแหล่งการกระตุ้น M ดังกล่าว เป็นตัวกำหนดการรวมของเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าวซึ่งจะทำการผิดเพี้ยนน้อยที่สุดในสัญญาณโสตสังเคราะห์ดังกล่าวที่ได้จากสัญญาณโสต ป้อนเข้าโดยได้จากส่วนคำนวณการผิดเพี้ยนดังกล่าวสำหรับการรวมเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก ที่เลือกเอามาจากเล่มรหัสอัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าวใช้กำหนดการรวมของเวคเตอร์อัตรา ขยายน้ำหนัก M ซึ่งให้ค่าผิดเพี้ยนน้อยที่สุด และใช้เป็นตัวให้ค่าเอาท์พุทค่าระบุชื่อของเล่มรหัส อัตราขยายน้ำหนัก M ดังกล่าวที่เทียบได้กับเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักที่กำหนดเอาไว้ดังกล่าว และชื่อกำหนดจะเทียบได้กับเวคเตอร์การกระตุ้น M ที่กำหนดไว้ดังกล่าวโดยมีอย่างน้อยส่วน หนึ่งของผลรหัสที่เข้าของสัญญาณโสตป้อนเข้า (อินพุท) 2

3. อุปกรณ์เข้ารหัสตามข้อถือสิทธิข้อที่ 21 หรือ 22 ที่ซึ่งเวคเตอร์ สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวจะเลือกให้ผลรวมของเมทริกซ์ทแยงมุม M ที่ใช้ส่วนประกอบ ของเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวเสมือนส่วนย่อยทแยงมุมของมันที่จะกลายเป็นผล คูณคงที่ของหน่วยเมทริกซ์ 2

4. อุปกรณ์เข้ารหัสตามข้อถือสิทธิที่ 21 หรือ 22 ที่ซึ่งส่วนการควบคุมรวม ไปถึงส่วนที่ : กำหนดวางเส้นตรง M ให้ใกล้กับเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนักของกลุ่ม M โดย ลำดับ เมื่อมีการกำหนดเวคเตอร์การกระตุ้น M ดังกล่าว ควบคุมอัตราขยาย M-th ที่หนึ่ง เพื่อหาค่าที่เหมาะสม ซึ่งจะทำให้การผิดเพี้ยนดังกล่าวน้อยที่สุด, ทำการเลือกขั้นต้นให้เป็น กลุ่มย่อย ๆ จากเวคเตอร์อัราขยายน้ำหนักของกลุ่ม M ดังกล่าวที่มีเวคเตอร์อัตราขยายน้ำ หนักจำนวนมากอยู่ติดกับหรือใกล้กับจุดแนวเส้นลากของเวคเตอร์ ซึ่งประกอบด้วยอัตราขยาย M-th ที่เหมาะสมที่หนึ่ง เส้นตรง M ดังกล่าวตามลำดับ และควบคุมส่วนการคำนวณการผิด เพี้ยน เพื่อที่จะคำนวณค่าผิดเพี้ยนดังกล่าวในการรวมของเวคเตอร์อัตราขยายน้ำหนัก M โดยลำดับแต่ละอัน ซึ่งเลือกจากกลุ่มย่อย M ดังกล่าว และกำหนดการรวมของเวคเตอร์อัตรา ขยายน้ำหนักซึ่งให้การผิดเพี้ยนน้อยที่สุด 2

5. อุปกรณ์ถอดรหัสสำหรับการถอดรหัสที่ป้อนเข้าโดยอ้างอิงถึงเล่มรหัสจำนวน มาก ประกอบไปด้วย เล่มรหัส M ที่แต่ละค่าจะมีเวคเตอร์ตัวแทนกำหนดซึ่งจำนวนมาก ค่า M ดังกล่าว จะเป็นตัวเลขจำนวนเต็มที่มีค่าเท่ากับหรือมากกว่า 2 ส่วนการคูณซึ่งจะเลือกเวคเตอร์ตัวแทนที่เทียบได้กับ ค่าระบุชื่อแต่ละตัวในรหัส ที่ป้อนเข้าดังกล่าวจากเหมือนของเล่มรหัสดังกล่าวหนึ่งค่า และคูณเวคเตอร์ตัวแทนที่เลือกไว้ ดังกล่าว โดยเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าสำหรับเล่มรหัส M ดังกล่าว เพื่อผลิตเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนัก M และ ส่วนรวมเวคเตอร์ซึ่งรวมเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักดังกล่าว M ให้เป็นเวคเตอร์ใหม่ โดยที่เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนักดังกล่าว M แต่ละอันจะมีส่วนประกอบสูงสุด อย่างน้อยหนึ่งค่าในมิติแตกต่าง 2

6. อุปกรณ์ถอดรหัสสำหรับรหัสป้อนเข้าโดยอ้างอิงกับเล่มรหัสจำนวนมาก ประกอบไปด้วย เล่มรหัสน้ำหนัก M ที่แต่ละค่าจะมีเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักที่ระบุชื่อจำนวนมาก ค่า M ดังกล่าวเป็นจำนวนเต็มที่มีค่าเท่ากับหรือมากกว่า 2 ส่วนรวมเวคเตอร์ซึ่งเลือกจากเวคเตอร์ตัวแทนน้ำหนักเล่มรหัสน้ำหนัก M ดัง กล่าว ที่เทียบได้กับค่าระบุชื่อ M ในรหัสป้อนเข้าดังกล่าวและรวมค่ากันเข้าเพื่อทำเป็น เวคเตอร์ใหม่ ที่ซึ่งเวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าว แต่ละค่าจะมีส่วนประกอบสูงสุด อย่างน้อยหนึ่งค่าที่มิติแตกต่าง 2

7. อุปกรณ์ถอดรหัสตามข้อถือสิทธิ 25 หรือ 26 ที่ซึ่งเวคเตอร์สัมประสิทธิ์ น้ำหนัก M ดังกล่าวถูกเลือกเพื่อที่ผลรวมเมทริกซ์ทแยงมุม M ที่ใช้ส่วนประกอบต่าง ๆ ของ เวคเตอร์สัมประสิทธิ์น้ำหนัก M ดังกล่าวเป็นเสมือนส่วนทแยงมุมย่อย ๆ ของมัน ซึ่งจะกลาย เป็นตัวคูณคงที่ของหน่วยเมทริกซ์