Przedmiotem wynalazku jest lampa elektronopromieniowa z wiazka elektronów o zmiennej energii, zwlasz¬ cza dla systemów zobrazowania informacji.Znane sa od niedawna lampy elektronopromieniowe z wiazka elektronów o zmiennej energii (predkosci), w zaleznosci od której zmienia sie barwa swiecenia, czas poswiaty lub inne wlasnosci ekranu lampy. Dzialanie tych lamp jest oparte na zasadzie róznej glebokosci wnikania wiazki elektronowej w cialo (w danym przypadku jest nim ekran) w zaleznosci od energii elektronów w wiazce. Zwykle tego typu lampy nosza nazwe penetracyj- nych.. ¦ ¦ . ' ' ' Ekran takich lamp elektronopromieniowych moze skladac sie z kilku nalozonych na siebie warstw sub¬ stancji, które sa miedzy soba oddzielone warstwami oddzielajacymi i które maja rózne charakterystyki (wlasno¬ sci) przy pobudzaniu ekranu wiazka elektronowa, na przyklad rózna barwe swiecenia, rózny czas poswiaty, rózna jaskrawosc. Podczas padania wiazki elektronowej na taki ekran w zaleznosci od energii elektronów w wiazce, to znaczy od napiecia przyspieszajacego, bedzie ona wnikala w te lub inna warstwe, wywolujac jej pobudzenie.W drugim odmiennym rozwiazaniu lamp tego typu ekran moze byc wykonany w postaci jednej warstwy zawiera¬ jacej czastki substancji powleczonej kilkoma warstwami o róznych charakterystykach. ^ W czasie pracy lamp elektronopromieniowych konieczna jest szybka, z czestotliwoscia sygnalu wizyjnego, zmiana energii elektronów w wiazce, to znaczy zmiana napiecia przyspieszajacego z jednej wartosci (zwykle w zakresie 4-8 kV) do wiekszego napiecia (zwykle 8 15 kV) lub na odwrót. Ma miejsce wtedy rozogniskowanie wiazki elektronowej na ekranie i w zwiazku z tym zachodzi koniecznosc zlikwidowania tego rozogniskowania.W wiekszosci znanych lamp elektronopromieniowych z wiazka elektronów o zmiennej energii, w celu ogni¬ skowania tej wiazki elektronowej, jako glówna soczewke stosuje sie soczewke elektrostatyczna. Wówczas ma miejsce dynamiczne ogniskowanie wstepne wiazki elektronowej przez zmiane energii elektronów w wyniku poda¬ wania na jedna z elektrod soczewki elektrostatycznej sygnalu ogniskowania wstepnego ze specjalnego generatora, przy czym sygnal ten podaje sie synchronicznie ze zmianami energii elektronów w wiazce.Znanym jest fakt, ze zastosowanie jako glównej soczewki ogniskujacej soczewki elektrostatycznej znacznie ogranicza zdolnosc rozdzielcza lamp elektronopromieniowych, w których jest ona stosowana, zwlaszcza przy pradach wiazki elektronowej okolo 100 mikroamperów i wiekszych.2 99 975 Mimo, ze mozna uzyskac wysoka zdolnosc rozdzielcza lamp elektronopromieniowych przy zastosowaniu w nich jako glównej soczewki ogniskujacej soczewki magnetycznej, utworzonej z cewki o indukcyjnosci rzedu 200 milihenrów, nie byla ona dotychczas stosowana ze wzgledu na podstawowa wade, jaka jest niemoznosc uzyskania szybkiej zmiany strumienia magnetycznego w tej cewce wraz ze zmiana energii wiazki elektronowej.Znana jest takze lampa elektronopromieniowa z wiazka elektronów o zmiennej energii, zawierajaca zródlo elektronów, gdzie wiazka elektronowa jest formowana,za pomoca elementów przyspieszajacych elektrony i za pomoca elementów ogniskujacych elektrony, stanowiacych soczewke magnetyczna, a takze elementy odchylajace wiazke elektronowa umieszczone na drodze wiazki za soczewka magnetyczna.W przedstawionej lampie elektronopromieniowej soczewka magnetyczna jest wykonana w postaci cewki o specjalnej konstrukcji. W tym przypadku, podobnie jak w przypadku stosowania elektrostatycznych soczewek ogniskujacych w celu uzyskania ogniskowania wstepnego wiazki elektronowej, przy zmianie energii jej elektro¬ nów, na cewke podaje sie sygnal ogniskowania wstepnego z oddzielnego generatora, co powoduje, ze uklad sterujacy lamp elektronopromieniowych jest bardziej skomplikowany.Wykonana w postaci przedstawionej cewki soczewka magnetyczna nie jest soczewka krótka, charakteryzu¬ jaca sie najkorzystniejszym oddzialywaniem ogniskujacym na wiazke elektronowa, w zwiazku z tym, ze w celu zmniejszenia jej indukcyjnosci, szczelina powietrzna w jej rdzeniu magnetycznymjest znacznie zwiekszona w po¬ równaniu ze znanymi cewkami ogniskujacymi. Poza tym, pomimo zmniejszenia indukcyjnosci cewki, nie jest calkowicie usuniete ograniczenie odnosnie szybkosci zmian strumienia magnetycznego w cewce a wiec takze odnosnie szybkosci dzialania lampy elektronopromieniowej.Celem wynalazku jest dostarczenie lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii, której konstrukcja zapewnialaby automatyczne ogniskowanie wiazki elektronowej na ekranie lampy przy zmianie energii elektronów w tej wiazce, a takze automatyczne utrzymanie stalego wymiaru zobrazowanych na ekranie lampy elektronopromieniowej informacji przy zmianie energii elektronów w wiazce.Zadanie to zostalo osiagniete w ten sposób, ze w lampie elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii, formowana za pomoca elementów przyspieszajacych elektrony i za pomoca elementów ogni¬ skujacych elektrony, rozmieszczonych kolejno na drodze tej wiazki elektronowej przemieszczajacej sie po ekranie lampy w wyniku oddzialywania elementów odchylajacych wiazke, umieszczonych na drodze wiazki za elementa¬ mi ogniskujacymi elektrony, wedlug wynalazku elementy ogniskujace elektrony sa wykonane w postaci soczewki magnetycznej o stalym natezeniu pola magnetycznego i w postaci soczewki elektrostatycznej, umieszczonej wzgledem soczewki magnetycznej w ten sposób, ze jest zapewniona kompensacja zmian ogniskowania wiazki t elektronowej za pomoca soczewki magnetycznej przy zmianie energii elektronów w wiazce, i wykonanej w posta¬ ci dwóch wspólosiowych elektrod, z których pierwsza na drodze wiazki jest polaczona elektrycznie z elementami przyspieszajacymi elektrony a druga z ekranem.Celowe jest, zeby powierzchnie czolowe elektrod soczewki elektrostatycznej, zwrócone naprzeciw siebie, byly umieszczone po obu stronach plaszczyzny srodkowej soczewki magnetycznej we wzajemnej odleglosci wiekszej od srednicy powierzchni czolowej mniejszej z elektrod i byly polaczone ze soba elektrycznie poprzez uklad wytwarzajacy pole elektryczne o wymaganym rozkladzie, umieszczony pomiedzy tymi elektrodami.Korzystne jest wykonanie ukladu wytwarzajacego pole elektryczne o wymaganym rozkladzie w postaci tasmy z materialu oporowego, wygietej wzdluz linii srubowej. Korzystne jest równiez wykonanie ukladu wytwa¬ rzajacego pole elektryczne o wymaganym rozkladzie w postaci szeregu przeslon polaczonych elektrycznie po¬ przez elementy z materialu oporowego. Dogodne jest, zeby lampa elektronopromieniowa zawierala dodatkowe elementy odchylajace wiazke elektronowa, umieszczone pomiedzy elementami przyspieszajacymi elektrony i pierwsza na drodze wiazki elektroda soczewki elektrostatycznej.Konstrukcja przedstawionej lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii zapew¬ nia uzyskanie wysokiej zdolnosci rozdzielczej okolo 2500 linii, pozwala na uproszczenie ukladu sterujacego i zwiekszenie szybkosci dzialania.Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykladach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedsta¬ wia pierwszy przyklad rozwiazania lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii we¬ dlug wynalazku (przekrój podluzny) i schemat blokowy jej sterowania, fig. 2-drugi przyklad rozwiazania lampy elektronopromieniowej wedlug wynalazku (przekrój podluzny) i fig. 3 - trzeci przyklad rozwiazania lam¬ py elektronopromieniowej wedlug wynalazku (przekrój podluzny).Lampa elektronopromieniowa z wiazka elektronów o zmiennej energii elektronów w wiazce posiada wspólosiowy uklad formujacy wiazke elektronowa 1 (fig. 1), zawierajacy umieszczone wewnatrz szklanej banki 2 zródlo 3 elektronów, skladajace sie z zespolu 4 z zarzona katoda i modulatora 5. Uklad formujacy zawiera takze elementy do przyspieszania elektronów, umieszczone za modulatorem 5 na drodze elektronów i wykonane99 975 3 w postaci clrklrtuly przyspieszajacej 6 w ksztalcie cylindra, w którego zamknietych powierzchniach czolowycfc sa wyknii.Tnc otwory dla biegnacych elektronów, i elementy ogniskujace elektrony. Elementy ogniskujace elektro¬ ny stanowia-bipolowa soczewke elektrostatyczna utworzona przez pierwsza i druga elektrode 7 i 8, które sa umies7.c/.onc za elektroda przyspieszajaca 6 na drodze wiazki elektronowej, tworza pomiedzy soba szczeline i maja ksztalt cylindryczny. Elementy ogniskujace elektrony stanowia takze soczewke magnetyczna utworzona przez umieszczona na zewnatrz banki 2 cewke 9 o znanej konstrukcji, zawierajaca rdzen 10 ze szczelina powie¬ trzna 11, przy czym we wnetrzu rdzenia 10 umieszczone jest uzwojenie 12.Omawiana soczewka elektrostatyczna jest umieszczona wzgledem soczewki magnetycznej w ten sposób, ze zapewniona jest kompensacja zmian ogniskowania wiazki elektronowej przez soczewke magnetyczna przy zmia¬ nie energii elektronów w wiazce. W opisywanym rozwiazaniu lampy elektronopromieniowej plaszczyzna srodko¬ wa 13 soczewki elektrostatycznej, przechodzaca przez srodek szczeliny pomiedzy zwróconymi naprzeciw siebie powierzchniami czolowymi pierwszej i drugiej elektrody 7 i 8, jest polozona pomiedzy plaszczyzna srodkowa 14 soczewki magnetycznej, przechodzaca przez srodek szczeliny powietrznej 11 i elektroda przyspieszajaca 6.Elektroda przyspieszajaca 6 jest polaczona elektrycznie z pierwsza elektroda 7 soczewki elektrostatycznej za pomoca poprzecznego lacznika 15. Druga elektroda 8 soczewki elektrostatycznej jest polaczona za pomoca metalowych przewodzacych sprezynek 16 ze znana przewodzaca powloka 17 z grafitu koloidalnego naniesiona na wewnetrzna powierzchnie banki 2 i przechodzaca w powloke z glinu, naniesiona na ekran 18 umieszczony od strony wewnetrznej rozszerzajacej sie czesci banki 2. Ekran 18 stanowi jednowarstwowa powloke, zawierajaca czasteczki luminoforu Y202S : Eu, swiecace czerwonym swiatlem pod wplywem padajacej na ekran 18 wiazki elektronowej 1 i przy napieciu na ekran 18 do 6 kV powloka ta zawiera takie czasteczki luminoforu (ZnCD) S : Cu, z których kazda jest pokryta warstwa oddzielajaca, swiecaca zielonym swiatlem przy napieciu na ekranie 18 do 12 kV.Na zewnatrz banki 2 za cewka 9 na drodze wiazki elektronowej 1 umieszczone sa elementy odchylajace wiazke elektronowa 1 wykonane w postaci cewki 19 i sluzace do wybierania wiazki elektronowej 1 ekranu 18.Wewnatrz banki 2 pomiedzy elektroda przyspieszajaca 6 i pierwsza elektroda 7 soczewki elektrostatycznej sa umieszczone dodatkowe elementy odchylajace wiazke elektronowa l, wykonane w postaci dwóch par elektro¬ statycznych plytek odchylajacych: plytki 20 odchylania pionowego i plytki 21 odchylania poziomego. Te elementy odchylajace sa przeznaczone do wybierania wiazka elektronowa 1 niewielkiej powierzchni ekranu 18, której polozenie okreslone jest przez odchylajaca cewke 19 i której wielkosc odpowiada rozmiarowi symbolu odtwarzanego na ekranie 18 lampy elektronopromieniowej.Sterowanie opisywanej lampy elektronopromieniowej dokonywane jest ze zródla 22 sygnalów sterujacych, które jest dolaczone przez blok sterujacy 23 pradem wiazki elektronowej 1 do modulatora 5 i przez generator 24 znaków — do elektrostatycznych plytek odchylajacych 20 i 21. Zródlo 22 jest dolaczone takze poprzez blok25 'odchylania wspólosiowego do cewki odchylajacej 19 i poprzez przelacznik 26 wysokiego napiecia, do ekranu 18.Do przelacznika 26 wysokiego napiecia jest dolaczone takze zródlo 27 zasilania wysokiego napiecia. Do elektro¬ dy przyspieszajacej 6 i cewki 9, stanowiacej soczewke magnetyczna, dolaczone sa niezalezne zródla 28 i 29 zasilania. Zespól 4 z zarzona katoda omawianej lampy elektronopromieniowej jest uziemiony.Mozliwy jest odmienny przyklad rozwiazania lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmien¬ nej energii, analogicznie do opisanego powyzej. Odmiennosc tego rozwiazania polega na tym, ze elektrody 30 i 31 (fig. 2) bipolowej soczewki elektrostatycznej sa wykonane w postaci powloki z grafitu koloidalnego, naniesionej na wewnetrzna powierzchnie banki 2 i rozprowadzonej w opisanym rozwiazaniu na odleglosc wieksza od wewnetrznej srednicy banki 2 w tej jej czesci, na która zostala naniesiona powloka. Poza tym powierzchnie czolowe elektrod 30 i 31, zwrócone naprzeciw siebie, sa umieszczone po obu stronach plaszczyzny srodkowej 14 soczewki elektromagnetycznej i sa polaczone elektrycznie ze soba poprzez umieszczony pomiedzy tymi elektro¬ dami uklad wytwarzajacy pole elektryczne, o wymaganym rozkladzie. Uklad ten ogranicza sie do powloki 32 z materialu oporowego naniesionego na wewnetrzna powierzchnie banki 2 wzdluz linii srubowej.W opisywanym rozwiazaniu lampy elektronopromieniowej elektroda 30 jest polaczona elektrycznie z elek¬ troda przyspieszajaca 6 za pomoca przewodzacych sprezynek 33, elektroda 31 jest przedluzeniem przewodzacej plytki 17, a dodatkowe elementy odchylajace wiazke elektronowa ograniczaja sie do cewki 34 nalozonej na banke 2.Mozliwy jest jeszcze inny przyklad rozwiazania lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii, analogicznie do opisanego drugiego rozwiazania. Odmiennosc tego rozwiazania polega na tym, ze jako uklad wytwarzajacy pole elektryczne o wymaganym rozkladzie zostal zastosowany szereg 35 (fig. 3), polaczonych ze soba elektrycznych przeslon poprzez elementy z materialu oporowego, które w opisywanym rozwiazaniu sa krazkami 36. Poza tym pierwsza elektroda soczewki elektrostatycznej stanowi calosc z elektroda4 99975 przyspieszajaca 6, a druga elektroda 37 jest wykonana w postaci cylindra, w którego zamknietych powierzch¬ niach czolowych sa wykonane otwory dla biegnacej wiazki elektronów 1 i jest polaczona elektrycznie z przewo¬ dzaca powloka 17 na wewnetrznej powierzchni banki 2 za pomoca przewodzacych sprezynek 16.Dzialanie pierwszego rozwiazania wedlug wynalazku lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów ó zmiennej energii jest opisane ponizej.Podczas odprowadzania sygnalu z boku 23 (fig. 1) sterujacego pradem wiazki elektronowej 1 do modulato¬ ra 5 zródla 3 elektronów i podawania napiecia przyspieszajacego ze zródla 28 zasilania na elektrode przyspiesza¬ jaca 6, w przestrzeni pomiedzy zródlem 3 elektronów i elektroda przyspieszajaca 6 jest formowana rozbiezna wiazka elektronowa 1 modulowana zgodnie zwartoscia pradu. Wiazka 1 przechodzi pomiedzy dwoma parami plytek 20 i 21 stanowiacych dodatkowe elementy odchylajace wiazke elektronowa i jest przez nie odchylana o okreslony kat, proporcjonalny do sygnalu doprowadzonego do tych plytek 20 i 21 z generatora 24 znaków.Nastepnie rozbiezna, odchylona, lecz jeszcze nie zogniskowana wiazka elektronowa 1 pada na soczewke elektro¬ statyczna utworzona przez elektrody 1iS. " Zalózmy, ze na ekran 18 a wiec i na elektrode 8 jest podane mniejsze z dwóch zadanych napiec robo¬ czych, równe 6 kV, przy czym stosunek napiec na elektrodach 7 i 8 tworzacych soczewke elektrostatyczna oraz natezenie pola magnetycznego wewnatrz cewki 9 stanowiacej soczewke magnetyczna jest taki, ze kazda z tych dwóch soczewek oddzielnie jest za slaba, zeby samodzielnie wytwarzac na ekranie 18 rzeczywiste zobrazowanie informacji. Ostre zobrazowanie informacji w postaci plamki o minimalnych wymiarach uzyskuje sie na ekranie 18 jedynie w wyniku wspólnego dzialania ogniskujacego wiazke elektronowa 1 soczewek elektrostatycznej i magne¬ tycznej.Znane jest, ze wspólczynnik powiekszenia ukladu dwóch soczewek jest równy iloczynowi wspólczynni¬ ków powiekszenia kazdej z soczewek. Jezeli zacznie sie zwiekszac napiecie na ekranie 18 a wiec i na elektrodzie 8 soczewki elektrostatycznej, to wtedy przy ustalonym za pomoca zródla 29 zasilania stalym rozkladzie nateze¬ nia pola magnetycznego wzdluz osi lampy elektronopromieniowej plamka rozogniskowuje sie, przy czym moc optyczna bipolowej soczewki elektrostatycznej wzrasta w wyniku zwiekszenia sie stosunku napiec na elektro¬ dach 7 i 8, a moc optyczna soczewki magnetycznej maleje w wyniku zwiekszenia sie predkosci elektronów w wiazce 1 wewnatrz tej soczewki. Przy okreslonym napieciu na elektrodzie 8 na ekranie 18 znowu pojawia sie zobrazowanie informacji. W ten sposób na ekranie 18 mozna uzyskac plamke o minimalnych wymiarach przy dwóch zadanych wartosciach napiec.Ze wzgledu na to, ze wartosc wymaganych napiec na ekranie 18 a wiec i na elektrodzie 8 sa zwykle » okreslone przez zastosowane luminofory, moc optyczna ukladu soczewek dobiera sie poprzez zmiane odleglosci pomiedzy plaszczyznami srodkowymi 13 i 14 soczewek elektrostatycznej i magnetycznej, poprzez zmiany napie¬ cia, na elektrodzie 7, a takze poprzez zmiane natezenia pola magnetycznego wewnatrz cewki 9 stanowiacej soczewke magnetyczna.Poprzez zmiane przedstawionych parametrów w niewielkich zakresach, mozna regulowac wielkosc dwóch napiec ogniskujacych drugiej elektrody 8, a w wyniku tego takze ekranu 18, przy których jest osiagane automa¬ tyczne ogniskowanie wiazki elektronowej na ekranie 18 w szerokim zakresie w zaleznosci od zastosowanych luminoforów.Ze wzgledu na to, ze wspólczynnik powiekszenia liniowego ukladu soczewek elektrostatycznej i magne¬ tycznej praktycznie nie zmienia sie przy przejsciu od jednego napiecia ogniskujacego drugiej elektrody 8 do drugiego, uklad tych soczewek bedzie takze w jednakowy sposób przesuwal w kierunku osi lampy za pomoca dodatkowych elementów odchylajacych odchylana wiazke elektronowa 1 przy róznych napieciach drugiej elek¬ trody 8, to znaczy wtedy, gdy mozna zobrazowac powtórne ogniskowanie wiazki elektronowej 1 na ekranie 18.Odchylenie wiazki elektronowej 1 przez dodatkowe elementy odchylajace zachodzi przy stalej predkosci elektro¬ nów zarówno przy jednym, jak i drugim napieciu ogniskujacym ekranu 18 w wyniku tego, ze dodatkowe elemen¬ ty sa polozone przed elektroda 7, której napiecie pozostaje stale podczas pracy lampy elektronopromieniowej.Zastosowanie w opisany powyzej sposób ukladu bipolowej soczewki elektrostatycznej i soczewki magne¬ tycznej zapewnia nie tylko stale ogniskowanie wiazki elektronowej 1 na ekranie 18 przy zmianie energii elektro¬ nów w wiazce, uwarunkowanej dwoma wartosciami ogniskujacymi (to znaczy przy zmianie napiecia przyspiesza¬ jacego), ale takze zapewnia praktycznie stala czulosc odchylania wiazki elektronowej 1 przez dodatkowe elemen¬ ty odchylajace. Dzieki temu istnieje mozliwosc uzyskania na ekranie 18 zobrazowania symboli majacych takie same wymiary niezaleznie od zmian napiecia na ekranie 18.Dzialanie innego przykladu rozwiazania lampy elektronowej z wiazka elektronów o zmiennej energii jest analogiczne do opisanego powyzej. Odmiennosc tego rozwiazania polega na tym, ze zamiast „geometrycznie silnej" bipolowej soczewki elektrostatycznej zastosowano „geometrycznie slaba" wydluzona bipotencjalna so-99975 5 czewke elekt mslatyczna i na odmiennosci polozenia wzgledem siebie soczewek elektrostatycznej i magnetycznej.W pierwszym rozwiazaniu lampy elektronopromieniowej dzialanie soczewek elektrostatycznej i magnetycznej jcsl przestrzennie rozdzielone, a w drugim rozwiazaniu ~- przestrzennie skupione.Przy podawaniu na ekran 18 a wiec i na elektrode 31 jednego z napiec roboczych U!, wiekszego napiecia na elektrode przyspieszajaca 6 i polaczona z nia elektrycznie elektrode 30, soczewka elektrostatyczna bedzie przyspieszajaca.W celu uproszczenia dalszego opisu dzialania tego innego przykladu rozwiazania lampy elektronopromie¬ niowej lewa, srodkowa i prawa wzdluz drogi wiazki elektronowej czesci soczewki elektrostatycznej zostaly oznaczone odpowiednio przez I, II i III.W zwiazku z tym, ze obszar odpowiadajacy I czesci przyspieszajacej soczewki elektrostatycznej jest ogni¬ skujacym na elektrony rozbieznej wiazki 1 dziala sila radialna w kierunku osi lampy. Z obszaru odpowiadajacego czesci I wiazka pada do obszaru odpowiadajacego czesci II, gdzie wystepuje praktycznie jednorodne pole elek¬ tryczne. Tutaj w wyniku oddzialywania soczewki elektrostatycznej na elektrody dziala jedynie sila osiowa. W tej czesci II na wiazke 1 dziala takze sila radialna w wyniku oddzialywania pola magnetycznego cewki 9 stanowia¬ cej soczewke magnetyczna, w kierunku osi lampy. Obszar odpowiadajacy czesci III jest rozpraszajacym.W przypadku gdy do elektrod 6 i 30 zostanie doprowadzone napiecie stale U2 mniejsze od wartosci napiecia U, podanego na ekran 18 a wiec i na elektrode 31, to moc optyczna soczewki magnetycznej jest dobierana w ten sposób, zeby wiazka 1 byla zogniskowana na ekranie 18 w wyniku wspólnego dzialania socze¬ wek elektrostatycznej i magnetycznej.Jezeli napiecie Ui zwieksza sie, zwieksza sie calkowite dzialanie ogniskujace czesci ogniskujacej i rozpra¬ szajacej II i III soczewki bipolowej. Przy stalej mocy optycznej soczewki magnetycznej wiazka 1 zostalaby zogniskowana przed ekranem 18. Jednakze moc optyczna tej soczewki zmniejsza sie przy zwiekszaniu Ui, poniewaz proporcjonalnie do Ui zwieksza sie predkosc elektronów biegnacych przez soczewke.K Zwiekszenie mocy optycznej soczewki elektrostatycznej nie jest proporcjonalne do wartosci ^ /K-wspól- czynnik staly, zalezy od geometrii elektrod tej soczewki i wyrazony skomplikowana zaleznoscia/, poniewaz predkosc elektronów w wiazce 1 zwieksza sie nieprzerwanie w miare przechodzenia wiazki 1 przez te soczewke elektrostatyczna.Wynik wspólnego dzialania wzmacniajacego soczewki elektrostatycznej i oslabiajacego wraz ze wzrostem U2, soczewki magnetycznej, pozwala na uzyskanie praktycznie stalego ogniskowania plamki na ekranie 18 lampy przy dogodnych wartosciach Ui w zadanych zakresach okreslonych przez zastosowanie liminofory ekranu 18.Dzieki temu nie jest konieczne stosowanie dodatkowych bloków dynamicznego ogniskowania wstepnego wiazki elektronowej l przy zmianie jej energii, komplikujacych uklad sterujacy lampe elektronopromieniowa.Dzialanie jeszcze innego przykladu rozwiazania lampy elektronopromieniowej z wiazka elektronów o zmiennej energii jest analogiczne do opisanego powyzej.Przedstawiona lampa elektronopromieniowa z wiazka elektronów o zmiennej energii umozliwia uzyskanie automatycznego ogniskowania wiazki elektronowej na ekranie przy dwóch ustalonych wartosciach energii elek¬ tronów w wiazce lub w ciaglym, szerokim zakresie (6-20 kV i wiecej) zmian energii elektronów.We wszystkich opisanych rozwiazaniach lamp elektronopromieniowych zmiana energii elektronów w wiaz¬ ce moze nastapic równiez w przypadku utrzymywania na ekranie stalego napiecia i zmianie napiecia na zespole z zarzona katoda i elektrodzie przyspieszajacej.Zastosowanie w lampie elektronopromieniowej ukladu soczewek magnetycznej i elektrostatycznej zapew¬ nia uzyskanie wysokiej zdolnosci rozdzielczej przy pradach wiazki okolo 100 mikroamperów. W wykonaniach doswiadczalnych lamp uzyskano zdolnosc rozdzielcza 2500 linii przy pradach wiazki do 100 mikroamperów.W zwiazku z tym, ze w przedstawionej lampie elektronopromieniowej natezenie pola magnetycznego soczewki magnetycznej jest stale, soczewke magnetyczna moze stanowic dowolna cewka elektromagnetyczna lub magnes staly. W drugim przypadku nie jest konieczne stosowanie zródla zasilania. Druga zaleta soczewki magne¬ tycznej o stalym natezeniu pola magnetycznego jest fakt, ze nie ogranicza szybkosci dzialania lampy elektrono¬ promieniowej.Przy zastosowaniu przedstawionej lampy elektronopromieniowej w urzadzeniach zobrazowania informacji zapewnione jest utrzymanie stalego wymiaru znaku na ekranie przy zmianie energii wiazki elektronowej. PL