Przedmiotem wynalazku jest sposób wykonywania pala zelbetowego z poszerzona stopa bezposrednio w gruncie, przeznaczonego do przekazywania obciazen od konstrukcji na grunt.Dotychczas znane sposoby wykonywania pali zelbetowych z poszerzona stopa bezposrednio w gruncie to sposoby oparte na metodzie Straussa, Franki i Simplex.Sposób wykonywania pali zelbetowych metoda Straussa polega na wywierceniu otworu w gruncie osadzeniu w otworze stalowej rury do projektowanej glebokosci. umieszczeniu w stalowej rurze uprzednio przygotowanego zbrojenia, oraz betonowaniu pala porcjami wypelniajacymi sukcesywnie rure z jednoczesnym ubijaniem specjalnym ubijakiem. Silne ubijanie betonu w poczatkowej fazie formowania pala przy podnoszeniu stalowej rury ku górze, powoduje poszerzenie stopy pala i uformowanie jej w ksztalcie zblizonym do kuli.Sposób wykonywania pali zelbetowych metoda Franki polega na wprowadzeniu w grunt stalowej rury wypelnionej czesciowo suchym betonem i zakonczonej ugory kolnierzem z uchwytem dla stalowych lin, ubijaniu tego betonu za pomoca specjalnego kataru. W miare ubijania zwieksza sie sila tarcia betonu o stalowa rure, która po przekroczeniu wartosci sily tarcia wystepujacego pomiedzy rura a gruntem powoduje zaglebianie sie rury wraz z tak otrzymanym betonowym korkiem. Po doprowadzeniu stalowej rury do zadanej glebokosci nastepuje powolne jej wyciaganie linami w góre przy jednoczesnym ubijaniu betonu kafarem az do uformowania stopy pala, po czym do wnetrza stalowej rury wklada sie uprzednio przygotowane zbrojenie i wypelnia sie betonem w znahy sposób.Sposób wykonywania pali zelbetowych metoda Simplex jest odmiana sposobu wedlug metody Franki, a róznica polega na tym, ze stalowa rure wbija sie w grunt mlotem uderzajac w glowice zabezpieczona kolpakiem, przy czym na dolnym koncu stalowej rury stosuje sie tak zwany but w postaci stozka z wierzcholkiem skierowanym ku dolowi, który zamyka rure od dolu. But ten przy podnoszeniu rury pozostaje w gruncie.Zasadnicza niedogodnoscia techniczna dotychczas znanych sposobów wykonywania pali zelbetowych jest otrzymywanie pali, których stopy nie posiadaja zbrojenia, co wplywa na nosnosc pala. W przypadku2 92 947 koniecznosci otrzymania pali o wiekszej nosnosci zachodzi potrzeba zazbrojenia poszerzonej stopy pala, które wykonuje sie przez wykonywanie wykopów szerokoprzestrzennych, lub przez zwiekszanie ilosci pali o poszerzonej ale niezbrojonej stopie.Istota wynalazku polega na tym, ze na dnie otworu umieszcza sie centrujacy stozek z wierzcholkiem skierowanym ku górze, a nastepnie do otworu wprowadza sie szkielet zbrojenia utworzony z pionowych pretów, których dolne konce uprzednio wygina sie w pionowo usytuowane pólkola zbiegajace sie promieniscie ku srodkowi zbrojenia oraz wielokrotnie opasuje sie koncentrycznie lina laczaca poszczególne prety zbrojenia z pozostawieniem pomiedzy sasiednimi pretami odpowiednio dobranego zwisu liny, a ponadto do pionowych pretów w poziomie górnego przewezenia dolnej czesci zbrojenia przymocowuje sie sztywny wieniec. Nastepnie wciska sie zbrojenie na centrujacy stozek dla rozparcia pólkoliscie wygietych pretów az do napiecia koncentrycznie opasujacej liny, w wyniku czego uksztaltowuje sie zbrojenie stopy pala, a nastepnie w znany sposób betonuje sie pal zelbetowy.Zasadnicze korzysci techniczne wynikajace ze stosowania sposobu wykonywania pala zelbetowego wedlug wynalazku to zwiekszenie nosnosci pala zelbetowego przy jednoczesnym zmniejszeniu zuzycia betonu, racjonalne wykorzystanie zbrojenia oraz wyeliminowanie wykonywania pracochlonnych wykopów szerokoprzestrzennych i zazbrojenia poszerzonej stopy pala.Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykladzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój przez otwór pod pal z poszerzona stopa zabezpieczony rura obsadowa i umieszczonym na dnie centrujacym stozkiem, fig..2 — przekrój przez otwór pod pal z wprowadzonym szkieletem zbrojenia i pobijakiem, a fig. 3 — przekrój przez otwór pod pal ze szkieletem zbrojenia z uksztaltowanym zbrojeniem stopy pala zelbetowego.W miejscu usytuowania pala wierci sie otwór z równoczesnym osadzeniem w nim obsadowej rury 1 do okreslonej glebokosci. Nastepnie dolna czesc otworu ponizej obsadowej rury 1 poszerza sie, a na dnie tak wykonanego otworu umieszcza sie centrujacy stozek 2 z wierzcholkiem skierowanym ku górze, po czym do otworu wprowadza sie szkielet zbrojenia skladajacy sie z pionowych pretów 3, których dolne konce uprzednio wygina sie w pionowo usytuowane pólkola 4 zbiegajace sie promieniscie ku srodkowi zbrojenia oraz wielokrotnie opasuje koncentrycznie lina 5 laczaca poszczególne pionowe prety zbrojenia z pozostawieniem pomiedzy sasiednimi pretami odpowiednio dobranego zwisu liny 5. Nastepnie przez opuszczanie pobijaka 6 na sztywny wieniec 7 przymocowany do pionowych pretów 3 w poziomie górnego przewezenia zbrojenia stopy wciska sie dolna czesc zbrojenia na centrujacy stozek 2, w wyniku czego nastepuje rozparcie pólkoliscie wygietych pretów az do napiecia koncentrycznie opasujacej liny 5. tj. do zlikwidowania zwisu liny 5. Tak uksztaltowana dolna czesc zbrojenia stanowi zbrojenie stopy pala zelbetowego. Nastepnie w znany sposób betonuje sie pal z jednoczesnym ubijaniem betonu ubijakiem i powolnym wyciaganiem z otworu obsadowej rury 1. PL