PL7869B1 - Miotacz do uzytku piechoty. - Google Patents

Description

Przedmiot niniejszego wynalazku star nowi tak zwany miotacz piechoty. Mio¬ tacz ten posiada nastepujace zalety: latwosc przenoszenia z miejsca na miej¬ sce, lekkosc, szybkosc ustawiania w po¬ lozenie do strzalu, szybkosc strzelania, statecznosc podczas miotania pocisku, latwosc oczyszczenia i szybkosc rozbiera¬ nia.Wynalazek jest przedstawiony w jed¬ nej z postaci wykonania na zalaczonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój pionowy tego sprzetu w poloze¬ niu do strzalu, fig. 2 — widok miotacza zgóry, fig. 3 — przekrój pionowy glowicy podstawy i obsady lufy w skali wiekszej, fig. 4 — przekrój tejze glowicy wedlug osi pionowej, fig. 5 — przekrój pionowy zam¬ ka, fig. 6 — rzut poziomy obrozy zamka, fig. 7 — widok tabelki odleglosci, fig. 8— przekrój podluzny lufy odmiennie urza¬ dzonej i mechanizmu spustowego w chwi¬ li wylotu pocisku, fig. 9 — przekrój po- dluzny mechanizmu spustowego, wykona¬ ny pod katem prostym do poprzedniego przekroju i fig. 10 — przekrój podluzny czesci zamkowej lufy z pociskiem przed wystrzalem, fig. 11 — przekrój wedlug A—A na fig. 8 przyrzadu kurkowego przed uderzeniem w splonke, fig. 12 — wi¬ dok zgóry raczki spustowej, fig. 13 — przekrój, analogiczny do przekroju na fig. 11, lecz po uderzeniu w splonke, fig. 14 — widok zgóry raczki spustowej po uderze¬ niu kurka w splonke, fig. 15 przedstawia widok boczny urzadzenia do zaryglowy-urania przyrzadu kurkowego, fig. 16 — przekrój tego urzadzenia wedlug linji B— B na fig. 15, fig. 17^--p«:zekrój wedlug linji lamanej urzadzchia do regulowania wielko¬ sci komory rozprezania, fig. 18 — prze¬ krój tegoz urzadzenia wzdluz linji C — C na fig. 17, fig. 19 — przekrój tegoz urza¬ dzenia wedlug linji D—D na tej samej figurze, fig. 20 i 21 — przekrój rurki, ulatwiajacej szybkie zakladanie sprezyny spustowej, fig; 22, 23 i 24 — pozycje wzgledne pochylni zeba i czesci ruchomej zamka, fig. 25 — widok zewnetrzny za- szczepki przyrzadu kurkowego w chwili opuszczenia sie bomby wdól lufy.Calosc dziala dzieli sie na dwie czesci, dajace sie od siebie oddzielic: loze 1, lufe 2 i jej osprzet. Loze o ksztalcie wskaza¬ nym na fig. 1 i 2 jest przymocowane do plyty 3 zapomoca plaskiej podstawy o du¬ zej powierzchni. Dwa male lemiesze 4 i jeden wiekszy 5 sluzy do silnegoi osadze¬ nia loza w ziemi. Na osi czesci dolnej loza znajduje sie lozysko kuliste 6, odlane wraz z lozem lub tez tylko przymocowane do niego. Czesc górna loza, tworzaca glo^ wice, jest obtoczona kulisto wewnatrz i ze¬ wnatrz; srodek tej kuli przypada w srod¬ ku lozyska dolnego 6.W otworze glowicy loza jest osadzona tuleja 7, która moze sie poruszac we Wszystkich kierunkach, tak zwana tuleja pionowego polozenia, której uksztaltowa¬ ny kulisto kolnierz opiera sie o górna po¬ wierzchnie glowicy loza. W tulei tej wy¬ konany jest otwór osiowy; jest ona z ze¬ wnatrz nagwintowana, tak ze nakreca sie na nia nasrubek z raczka 8, wychodzaca nazewnatrz loza przez odpowiednie wy¬ ciecie. Czesc górna nasrubka, równiez ku¬ lista, przyciska sie do glowicy loza i unie¬ ruchomia w ten sposób tuleje polozenia pionowego w polozeniu odpowiedniem, jak tó bedzie powiedziane ponizej.W przewodzie tej tulei obraca sie glo¬ wica kulista 9, o ogonie równiez nagwin¬ towanym, na który nakreca sie liasrubek 10. Raczka tego ostatniego wychodzi na¬ zewnatrz loza przez wspomniany powyzej otwór. Zapomoca tego nasrubka przymo¬ cowuje sie glowice kulista 9 do tulei polo¬ zenia pionowego 7 odpowiednio do kie¬ runku, jaki zamierza sie nadac rowkowi, wyzlobionemu w tej glowicy 9. Zboku glowicy 9 umocowuje sie przyrzad, zawie¬ rajacy pion. Przyrzad ten sklada sie z po*- krywy 11 z otworami, w której jest zawie¬ szone wahadlo 12% mogace sie wahac We wszystkich kierunkach. Dolny zaostrzony koniec wahadla kolysze sie ponad nieru¬ chomym ostrzem IZ.Konstrukcja jest tak wykonana, ze li- nja przechodzaca przez punkt zawieszenia wahadla i przez punkt 13 jest dokladnie równolegla do osi glowicy kulistej 9.Lufa 2 sklada sie z czterech zasadni¬ czych czesci: zamka, lufy wlasciwej, wa¬ hadla do ustawiania odleglosci i lunety celowniczej.Zamek 14 jest zakonczony czescia ku¬ lista, zachodzaca dokladnie w lozysko 6.Jest on przymocowany do lufy zapomoca nasady wchodzacej na te ostatnia, w spo¬ sób staly lub tez rozbieralny, jak to bedzie ponizej opisane. Os lufy jest mimosrodo'- wa w stosunku do osi kuli zamka w kie¬ runku strzalu, jak to przedstawia fig. 5.Zamek posiada przyrzad kurkowy, skla¬ dajacy sie z iglicy 15, odpychanej ku ty¬ lowi przez slaba sprezyne 16. O iglice u- derza kurek 17, wprawiany w ruch przez uderzenie masy 18, poruszanej sprezyna 19, która zwalnia zaczep 20 na skutek obró¬ cenia raczki 21. Lufa wlasciwa 2 o prze¬ wodzie gladkim i dokladnie kalibrowa¬ nym, laczy sie z lozem zapomoca zamka 14, obracajacego sie w lozysku 6 i sruby 22, polaczonej z lufa przegubowo w 23, i z drugiej strony sprzezonej z glowica kulista 9 zapomoca nasrubka 24. Sruba ta ma dwa boki plaskie (fig. 4)f dzieki czemu moze ona wejsc w rowek glowicy — 2 —kulistej 9 i przesuwac sie w tej ostatniej w kierunku swej osi Lufa 2, j.ej sruba 22 i glowica kulista 9 twarza w ten sposób razem zespól, obracajacy sie w lozysku kulistem 6 z jednej strony, i w tulei polo¬ zenia pionowego 7 z drugiej strony. Ruch ten obrotowy mozna wstrzymac przyciska¬ jac glowice 9 do tulei 7 zapomoca nasrub- ka 10.W plaszczyznie tego zespolu pod dzia¬ laniem nasrubka 24 porusza sie sruba 22, powiekszajac wskutek tego ruchu lub zmniejszajac kat, jaki tworzy os lufy z linja pionowa.Lufa posiada poza tern przylew 25, na którym jest zawieszona rama 26, walu¬ jaca sie przed tabelka 27, wskazujaca w kazdej chwili kat utworzony przez os lufy z pionem. Tabelka jest podzielona na cztery kolumny, kazda w innym kolorze, o wyraznej podzialce.Wreszcie luneta 28, w postaci rury do¬ kladnie wewnatrz oszlifowanej, obraca sie naokolo osi 29, umocowanej w przylewie 30 wylotowej czesci lufy. Luneta ta po¬ siada poza tern dwie koncówki 31 i 32, za¬ opatrzone odpowiednio w szczerbine i muszke.Z miotacza tego strzela sie w sposób nastepujacy: loze osadza sie mocno w miejscu mniej wiecej poziomem zapomoca lemieszy 4 i 5. Nastepnie os XX*, prze¬ chodzaca przez tuleje polozenia pionowe¬ go 7 i lozysko kuliste 6, ustawia sie pio¬ nowo. Os ta stanowi promien kuli o srod¬ ku 0, wystarczy wiec przesunac tulejke 7 w czesci kulistej loza i nastepnie unieru¬ chomic zapomoca raczki 8 w tern poloze¬ niu, gdy os bedzie pionowa, co latwo okreslic zapomoca wahadla 12.Nastepnie po odryglowaniu raczki 10, wklada sie zamek 14 w lozysko 6 i wpro¬ wadza sie srube 22 w rowek glowicy 9, od chwili tej lufa 2, sruba 22 i kula 7 moga obracac sie swobodnie naokolo osi XX; poniewaz ta ostatnia jest pionowa, to pla¬ szczyzna przechodzaca przez os sruby i os lufy bedzie równiez pionowa bez wzgle¬ du na kierunek lufy.Wówczas skierowuje sie te plaszczyzne pionowa tak, aby przechodzila przez cel; naprowadzajac na ten ostatni linje prze¬ zierania, przechodzaca przez szczerbine i muszke 31 i 32, nastepnie Jinje przeziera¬ nia., przechodzaca przez lunete 28 (pozy^ cja wskazana linjami kropkowanemi na fig. 1). Wkoncu unieruchomia sie caly ze¬ spól sruby i lufy zapomoca raczki 19; miotacz wiec zostaje nastawiony w taki sposób, ze lufa jego bedzie lezala w pla¬ szczyznie pionowej przechodzacej przez cel. Dla nastawienia go na odleglosc, ob¬ raca sie mniej lub wiecej pokretlo 24, co zmienia podniesienie lufy i obraca sie je do chwili, gdy strzalka wahadla kierun¬ kowego 20 przypadnie na podzialce ta¬ belki odpowiadajacej odleglosci, na jaka sie strzela. Dla kolumny o kolorze, odpo¬ wiadajacym kolorowi ladunku, jaki jest zalozony do bomby, strzalka ta mierzy w rzeczywistosci katy, tworzone przez lufe z linja pionowa; poniewaz zas donosnosc jest funkcja tych katów, tabelka jest po¬ dzielona na metry raz na zawsze. Miotacz wtedy jest gotowy do strzalu. By wystrze¬ lic, odwodzi sie przyrzad kurkowy, pocia¬ gajac za raczke 21. Iglica sie chowa pod dzialaniem sprezyny i wówczas wpuszcza sie do lufy przez wylot bombe, w czesci dolnej której znajduje sie nabój, jak to wskazuje fig. 5, Jezeli wtedy pusci sie raczke 21, masa 18 uderzy o kurek 17, który zkólei popchnie iglice 15, ta zas gro¬ tem swym uderzy w splonke naboju. Na¬ bój wybucha i gazy, przechodzac przez otwory w ogonie pocisku, wyrzuca szybke bombe z lufy. W chwili wystrzalu odrzut przenosi sie bezposrednio z zamka na lo¬ zysko kuliste, z tego ostatniego do ziemi przez plyte 3. Wszystkie czesci metalo¬ we, podlegajace dzialaniu odrzutu, beda wiec tylko sciskane i tylko czesc loza, - 3 -znajdujaca sie pomiedzy lozyskiem kuli- stem i plyta, pracuje na zgiecie, co pozwan¬ ia na bardzo lekka konstrukcje loza.Podczas wystrzalu cisnienie, wywolu¬ jace odrzut i skierowane wzdluz osi lufy, dziala mimosrodowo odnosnie srodka O reakcji, co powoduje powstanie pary sil dazacej do obrócenia lufy w kierunku strzalki. Para ta daje wyniki nastepujace: 1. Przyciska pokretlo 24 do glowicy kulistej 7 i utrzymuje lufe w pozycji pier¬ wotnej, zapewniajac w ten sposób doklad¬ nosc celowania. 2. Dazy do przycisniecia podstawy do loza i do ziemi i w ten sposób zachowuje pozycje loza.Poniewaz zmiana podniesienia lufy nie moze dac dostatecznie wielkich zmian do- nosnosci, uzywa sie pocisków o nabojach rozmaitych. Kazdemu ladunkowi odpo¬ wiada specjalna barwa, która jednocze¬ snie odpowiada kolorowi tabelki wahadla odleglosci. Wskazywanie barwami pozwala prowadzic ogien bardzo szybko, oficer kierujacy ogniem komenderuje naprzy- klad: „450 metrów niebieski" i kanonier znajduje natychmiast niezbedny nabój.Po skonczeniu ognia miotacz rozklada sie na dwie czesci, lufe i loze. Kazda z nich moze przenosic na plecach czlowiek (wa¬ ga czesci wynosi 15 kg mniej wiecej w wypadku miotacza o srednicy 60 mnii niosacego na 1500 metrów). Rozlozenie dokonywa sie w jednej chwili, gdyz sruba latwo wysuwa sie z wykroju i zamek wy¬ chodzi z lozyska kulistego.Dla ulatwienia czyszczenia wnetrza lu¬ fy mozna zastosowac lufe skladana, przed¬ stawiona na fig. 5 i 6. Lufa i zamek sa za¬ opatrzone w kolnierze 33 i 34; w kolnierz zamkowy 34 wkreca sie cztery sruby 35, które przyciskaja kolnierz 33 lufy.Celem umozliwienia szybkiego roze¬ brania otwory w kolnierzu lufy sa w ten sposób' wyciete, ze po oslabieniu srub do¬ statecznie bedzie obrócic nieco lufe, aby glowice srub przeszly przez otwory i lufa mogla sie w ten sposób oddzielic od loza.Fig. 8 do 25 przedstawiaja rózne od¬ miany w budowie niniejszego miotacza w celu ulepszenia jego konstrukcji i dziala¬ nia tegoz, jako to: ochrony skrzydelek po¬ cisku przed dzialaniem uderzenia gazów wybuchowych, dokonywania automatycz¬ nego oczyszczenia komory rozprezania, regulowania cisnienia rozprezania, wska¬ zywania, ze armata jest nabita, przeszko¬ dzenia przedwczesnemu, zanim pocisk spocznie na dnie lufy, spuszczeniu kurka, zmiany donosnosci, odpowiadajacej jed¬ nemu i temu samemu ladunkowi i innych udoskonalen.Lufa 2 posiada czworokatne zakon¬ czenie 33, do którego jest przymocowany w sposób, umozliwiajacy rozkladanie, kol¬ nierz 34 obsady kulistej 14. Kula ta spo¬ czywa w odpowiedniem lozysku wydrazo- nem loza, i lezy odsrodkowo wzgledem osi lufy, a to w celu, by odrzut dziala wy¬ tworzyl moment, dazacy do obrócenia ca¬ lego zespolu lufy ku przodowi. Kula ta jest wydrazona; wydrazenie to zamyka u góry korek 36, zakonczony u góry wy¬ rostkiem 37 o ksztalcie wydluzonym. Ma to na celu ulatwienie wyplywu gazów do komory rozprezania 36 i do lufy 2. W kor¬ ku tym slizga sie trzpien 39, zaopatrzony w palec 40, wychodzacy nazewnatrz kuli przez boczny otwór 41. Sprezyna 42 wy¬ wiera na trzpien 39 parcie do góry. Palec 40 moze byc polaczony w sposób, opisany dalej, z zaszczepka kurkowa. Wydrazenie kuli laczy sie z komora nabojowa w zam¬ ku 43 zapomoca przewodu 44, wywierco¬ nego w stozkowym przylewie 45 kuli 14 i zalamujacego sie pod prostym katem.Na nagwintowany koniec przylewu nakre¬ ca sie odpowiedni nasrubek 46, unierucho¬ miajacy czesc zamka, która ma pozosta¬ wac nieruchoma.Przekrój przewodu laczacego 44 mozna mniej lub wiecej zmniejszac zapomoca - 4 ^sruby 47 (fig. 9), unicruchomiancj prze- ciwnasrubkiem 48. W górze czesci nieru¬ chomej zamka wykonanem jest wydraze¬ nie 49 o srednicy wiekszej ad srednicy naboju 50, w które wchodzi trzon zamko¬ wy 51, skladajacy sie z czesci cylindrycz¬ nej i z raczki do wprawiania w ruch, W spodzie trzonu zamkowego sa dwa wy¬ stepy 52, które moga wejsc w odpowied- . nie wyciecia 53 nieruchomej czesci. W wy¬ ciecia boczne tej czesci wchodza dwa wy¬ ciagi 54, obracajace sie w otworach 55, wykonanych w czesci ruchomej zamka i stale dociskane do kryzy luski naboju przez dwie sprezyny pierscieniowe 56, o- sadzone w rowku wyzlobionym w trzonie zamkowym. W tejze czesci dolnej jest wywiercony otworek skosny (fig. 8), w którym przesuwa sie trzpieniek 57 o za¬ krzywionym koncu zewnetrznym, zaopa¬ trzony w lepek. W czesci ruchomej zam¬ ka znajduje sie iglica 15, pozostajaca pod dzialaniem sprezyny 16, której koniec górny opiera sie o karbowana tulejke 58, utrzymywana na miejscu przez dwa wy¬ stepy 59, które po opuszczeniu sie nadól w wydrazeniu 60 moga wejsc w otwory w trzonie zamkowym, po przez dwa odpo¬ wiadajace temu wydrazeniu zlobki 61, wy¬ chodzace na górny koniec trzonu zamko¬ wego (fig. 20 i 21). Ten ostatni posiada drugi wystep 62 o ksztalcie klina, zakon¬ czonego u góry powierzchnia srubowa (fig. 8 i 9), której rozwiniecie jest pokazane na fig. 22, 23 i 24. Do górnego konca zamka iglicy jest przymocowany kurek 63, przy¬ trzymywany karbowanym nasrubkiem 64, z latwoscia dajacym sie odkrecac reka.Kurek ten mozna unieruchomic w odpo¬ wiedniej pozycji zapomoca trzpienka 65, na który cisnie sprezyna 66. Dolna czesc cylindryczna kurka jest zakonczona po¬ wierzchnia srubowa (fig. 8 i 9), która sie styka z takaz powierzchnia trzonu zamko¬ wego. Klin 67 o koncu dolnym plaskim przymocowany jest do kurka 63. Utwo¬ rzony w ten sposób zespól trzonu zam¬ kowego i kurka moze przesuwac sie wzdluz swej osi w przewodzie obsady 68, mocno nasadzonej na lufe 2. Tym ruchem podluznym kieruja klin 67 kurka 63 i wy¬ skok 62 trzonu zamkowego 51, przesuwa^ jacej sie w rowku 70 obsady 68. Poza tern wyskok ten moze wchodzic w wykrój otwarty 71 obsady 68 i wtedy umozliwia zespolowi wykonanie cwierci obrotu.Obsada 68 posiada zboku nadlew z wy¬ wierconym skosnym otworem 72% którego wylot znajduje sie w przewodzie glównym, w który wchodzi pochwa 73, unierucho¬ miona zapomoca srubek. W pochwie tej obraca sie tarcza 74 o dwu wykrojach 74a, 74b (fig. 11 i 13), z których jeden sluzy do spuszczenia kurka, przepuszcza¬ jac jego klin 67, gdy sie obraca tarcze. W drugi wykrój wchodzi koniec sruby 75, wkreconej w scianke obsady. Do konca górnego tarczy jest przymocowane kólko zlobkowane 76, zaopatrzone w raczke 77, umieszczone w pochwie 78 i poruszane za¬ pomoca linki spustowej 79.Pochwa 80 przymocowana do obsady mechanizmu ochrania czesci zewnetrzne kurka. Sprezyna 81 usiluje obrócic tarcze w kierunku przeciwnym biegowi wskazó¬ wek zegara.Poza tern lufa miotacza jest zaopa¬ trzona w urzadzenie do zaryglowywania spustu, przedstawione na fig. 15 i 17. Z palcem 40 jest zlaczony przegubowo draj- zek 82, poruszajacy dzwignie 83, która waha sie w wycieciu obsady 68 mecha¬ nizmu spustowego. Do dzwigni 83 jest przymocowany palec zaostrzony 84, któ¬ ry wchodzi w wyciecie 85 tarczy 74 (fig. 16). Dzwignia ta moze byc zaopatrzona jeszcze w ramie dluzsze 86. Koniec górny tego ostatniego jest zlaczony przegubowo z zaszozepka 87, która mozna zalozyc na raczke 77, sprzegajac w ten sposób oby¬ dwie te czesci (fig. 25).- ¦'; Oprócz tego lufa jesi zaopatrzona w — 5 —przyrzad do regulowania wysokosci umie¬ szczenia pocisku w lufie. Przyrzad ten ma drazek 88, mogacy sie obracac pod dzia,- laniem palca 89, który mozna unierucho- miac w pozycji obranej zapomoca srubki z nakarbowana glówka naciskanej przez sprezyne 90, która wchodzi w otwór 91, wyciety w plycie 92. Na drazku tym sa osadzone na rozmaitej wysokosci nieokra- gle tarcze 93, umieszczone w specjalnych oslonach 94. Kazda tarcza wypycha do wnetrza lufy trzpien 95, który sprezyna 96 normalnie wypiera ku zewnatrz. Tar¬ cze te dzialaja na odpowiednie trzpienie w porzadku kolejnym. Konce dolne trzpie¬ ni sa sciete skosnie tak, ze pocisk 97, wy¬ latujac, odpycha je ku zewnatrz.Mechanizm dziala w sposób nastepu¬ jacy.Przy opuszczeniu pocisku do lufy przez wylot, gdy zaden z trzpieni 95 nie wystaje do wnetrza lufy pocisk spocznie na trzpieniu 39, sciskajac skutkiem tego sprezyne 42 i powodujac opadniecie palca 40 w szczelinie 41 kuli lozyskowej, Mozna wiec odrazu zorjentowac sie, czy pocisk znajduje sie w lufie, co jest rzecza bardzo wazna dla unikniecia wprowadzenia jed¬ noczesnie dwóch pocisków, co mogloby spowodowac wypadek w chwili strzelania.Poza tern palec 40 opadajac oddzialy¬ wa na pret 82, ten zas pociaga dzwignie 83, której górna odnoga wychodzi z wy¬ ciecia tarczy 74. Skutkiem tego nie mozna spuscic kurka przedtem, nim pocisk doj¬ dzie do dna lufy i zolnierz, który nabija miotacz przez wylot, ma czas do wycia¬ gniecia reki, w przeciwnym bowiem razie zamkowy móglby przedwczesnie spuscic kurek i pocisk, wylatujac, zranilby ladow¬ niczego.Podobna budowa umozliwia równiez strzelanie samoczynne spowodowane spad¬ kiem pocisku. W tym celu z raczka 77 zo¬ staje zlaczona zaszczepka 87; bomba, spar dajac, obróci dzwignie 83 i zaszczepia po¬ ciagnie za raczke 77, która dziala na me¬ chanizm spustowy w sposób opisany dalej.Przyrzad umozliwia ogien samoczyn¬ ny, przy którym uderzenie iglicy wywolu¬ je sprezyna i kurek ruchomy. Dzialanie to nie rózni sie od dzialania mechanizmu spustowego przy odrecznem wprawianiu w ruch.Po wystrzale mechanizm spustowy znajduje sie w polozeniu, przedstawionem na fig. 8. Zonierz obraca wstecz na cwierc obrotu raczke trzonu zamkowego 51. Ruch ten ogranicza wystep 62, który sie uderza o wycinek obsady 68. • Podczas tego + obrotu kurek 63 nie moze obracac sie, gdyz po¬ wstrzymuje go klin 67. Moze sie on pod¬ niesc tylko pod naciskiem pochylni czesci ruchomej zamka cisnacej na takaz jego pochylnie. Sprezyna igliczna 16 sciska sie o wielkosc, równa wysokosci tej pochylni.Po wykonaniu cwierci obrotu, wystep trzonu zamkowego (fig. 22 i 23) wchodzi w wyciecie odpowiednie kurka 63 i pod dzialaniem sprezyny 16 obie czesci zosta¬ ja unieruchomione w stosunku do siebie tak co do wysokosci, jak co do obrotu.Wtedy kanonier podnosi caly zespól kur¬ ka i czesci ruchomej zamka. Przy ruchu tym wyciagi 54 pociagaja za soba kryze luski wypalonej. Gdy dól trzonu zamko¬ wego dojdzie do wysokosci obsady 68, czesc górna trzpienia 57 zetknie sie z ob¬ sada, a poniewaz zamek wznosi sie w dal¬ szym ciagu, trzpien ten wypchnie nabój z wyciagów i ten wypadnie.Kanonier obslugujacy dzialo wklada wówczas nowy nabój i opuszcza trzon zamkowy. Z chwila usuniecia sie klinu 67, podczas ruchu kurka wgóre, tarcza 74 obrócila sie pod dzialaniem sprezyny 81 i w tej chwili naprzeciw konca klinu 67 znajduje sie czesc pelna tarczy. Podczas gdy zespól w dalszym ciagu opuszcza sie nadól, wyciagi 52 trzonu zamkowego wchodza w wyciecia nieruchomej czesci zamka; trzon zamkowy dosyla nabój w — 6 —komore nabojowa, jednoczesnie pazury dolne wyciagów 54 zachodza pod obrzeze kryzy luski naboju. W tej chwili klin 67 dotyka tarczy 74 i kurek 63 oddzieli sie od trzonu zamkowego. Jezeli w dalszym ciagu posuwac trzon zamkowy nadól, wsunie on tyl naboju w nieruchoma czesc 43 zamka. Natenczas obraca sie trzon zamkowy o 90°; wystepy trzonu zamkowe¬ go 51 wchodza w wydrazenie 49 zamka stalego 43 i dosylaja do konca nabój.Poza tem przy tym ruchu obrotowym, po¬ chylnia górna trzonu zamkowego 51 obró¬ cila sie o 90° i usunela sie przed pochylr nia odnosna kurka 63. W ten sposób mio¬ tacz zostaje nabity i jest gotowy do strzalu. i I Dla spuszczenia kurka, obraca sie racz¬ ke 77 lub pociaga sie zdaleka linke 79 w taki sposób, by tarcza 74 obrócila sie i przepuscila klin 67. Mechanizm spustowy i kurek zwalniaja sie wtedy i gwaltownie spadaja nadól, pod dzialaniem sprezyny 16 tak, ze kurek uderzy w splonke, która spowoduje wybuch naboju.Cisnienie gazów po wystrzale jest tem wieksze, im gazy te trudniej wydostaja sie nazewnatrz. W tym celu, przewód la¬ many 44, wychodzacy z komory rozpreza¬ nia, posiada przekrój mniejszy, niz prze¬ krój naboju, co wywoluje dlawienie gazów prochowych, zwieksza ich cisnienie i u- latwia zupelne spalenie prochu. Poza tem mozna zmniejszac przekrój tego przewo¬ du zapomoca sruby 47. Regulowanie to ma na celu lagodzenie zmian cisnienia ga¬ zów, które moga zajsc przy spalaniu pro¬ chu, zaleznie od stopnia jego wilgotnosci, wieku lub tym podobne. Regulowanie to daje moznosc strzelania z jednego i tego samego miotacza prochem róznych gatun¬ ków. W tym samym celu mozna równiez stosowac serje przepon 98, o róznych otwo¬ rach, które umieszcza sie na dnie komory nabojowej dla zdlawienia w mniejszym lub wiekszym stopniu wylotu gazów.Specjalny ksztalt przewodu 44 i ko¬ mory rozprezania 38, umieszczonej bezpo¬ srednio pod pociskiem, pozwala gazom rozprezac sie stopniowo, tak iz strumien ich bezposrednio nie siega skrzydelek 99 pocisku. Dzieki ksztaltowi komory rozpre¬ zania (w postaci pierscienia) gazy ude¬ rzaja w pierscien 100 pocisku, który jest mocniejszy i bardziej jednolity niz skrzy¬ delka pocisku. Wskutek tego mozna te ostatnie uczynic slabszemi i lzejszemi od wykonywanych dotychczas. Skrzydelka znajduja sie w czesci dolnej pocisku, sro¬ dek wiec ciezkosci tego ostatniego jest przesuniety ku przodowi, statecznosc zas pocisku podczas lotu jest polepszona.Zmiany donosnosci mozna uskutecz¬ niac w opisanym miotaczu, jak to juz by¬ lo opisane powyzej, zapomoca nabojów o róznych ladunkach dla jednego i tego sa¬ mego podniesienia jego lufy.Inny sposób zmiany donosnosci jest przedstawiony na fig. 17, 18 i 19.W pozycji normalnej przy donosnosci maksymalnej pret 88 zostaje obrócony w ten sposób, ze tarcze 93 nie oddzialywuja na zaden z trzpieni 95. Te ostatnie beda wiec usuniete nazewnatrz przewodu lufy wskutek dzialania sprezyn 96. Gdy sie jednak obróci drazek 89, tarcze 93 beda wypychaly kolejno trzpienie 95. Jezeli po¬ cisk bedzie opuszczac sie w lufie, palec wystajacy zatrzyma go i komora rozpre¬ zania pod pociskiem bedzie w ten sposób wieksza, anizeli w wypadku, gdy pocisk opusci sie az na dno lufy.Donosnosc otrzymuje sie o tyle mniej¬ sza, o ile komora zostala powiekszona.Przyrzad ten skombinowany ze zmiana kata podniesienia lufy daje moznosc o- trzymania rozleglej skali donosnosci przy jednym i tym samym ladunku.Zaznaczyc trzeba, ze ped gazów jest tak znaczny, iz porywaja one za soba pra¬ wie wszystkie odpadki i osad pochodzacy •w. 3 —z przybitki naboju, jak równiez osady po¬ wstale skutkiem spalenia prochu.Poza tern, o ile pozostawimy zamek otwarty, to w chwili ladowania, powietrze wypchniete przez opadajacy pocisk wy¬ latuje gwaltownie, wydmuchujac do¬ szczetnie odpadki lub osad, które przy wystrzale nie byly wydmuchniete przez gazy.Ten sam skutek mozna osiagnac, prze¬ puszczajac przez lufe szczelnie do niej dopasowany wycior. Z powyzszego' wyni¬ ka, ze oczyszczenie lufy zachodzi tu auto¬ matycznie, co ma doniosle znaczenie przy ogniu dlugotrwalym. PL PL

Claims (10)

1. Zastrzezenia patentowe. 1. Miotacz do uzytku piechoty, o lo¬ zu nieruchomem i lufie, która mozna na powyzszem lozu obracac we wszelkich kierunkach, znamienny tern, ze czesc zam¬ kowa lufy jest zakonczona kula, umieh szczona mimosrodowo w stosunku do osi lufy i obracajaca sie w lozysku kulistem, wykonanem w podstawie loza, powyzej zas zamka na lufie jest umocowany prze¬ gub, sprzegajacy lufe z drazkiem, regulu¬ jacym jej podniesienie, a osadzonym w wykroju glowicy ksztaltu kuli, której wal¬ cowe przedluzenie jest umieszczone w o- tworze tulejki, przytwierdzonej do górnej czesci loza, która to czesc jest obtoczona kulisto, przyczem os podluzna tulejki znajduje sie przy nalezytem ustawieniu dziala na linji pionowej przechodzacej przez srodek kuli podstawy.

2. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze nasrubek z pokretlem, wpra¬ wiajacy w ruch nagwintowany drazek, re¬ gulujacy podniesienie lufy, opiera sie o ruchoma glowice ksztaltu kuli, przez wy¬ krój której przechodzi ten drazek.

3. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tern, ze glowica ruchoma ksztaltu kuli jest osadzona w tulejce, która mozna przesuwac poprzecznie we wszelkich kie¬ runkach i ustawiac tak, by linja, przecho¬ dzaca przez jej os i przez srodek lozyska kulistego, byla dokladnie pionowa, kol¬ nierz której to tulejki o ksztalcie czaszy kulistej opiera sie o czesc górna loza, rów¬ niez uksztaltowana kulisto, przyczem tu¬ lejka jest przycisnieta do tego loza przez nasrubek z raczka.

4. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze kula stanowiaca podstawe lu¬ fy, jest luzno osadzona w lozysku kuli¬ stem tak, ze po zwolnieniu zapomoca ob¬ rotu nasrubka z pokretlem drazka, regu¬ lujacego podniesienie, mozna lufe z latwo^ scia zdjac z loza.

5. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze posiada przymocowana na sta¬ le do lufy poziomnice z wahajacym sie pionem do nastawy katów podniesienia.

6. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze srodek kuli, stanowiacej pod¬ stawe lufy, przypada nieco poza przedlu¬ zeniem osi lufy armatniej.

7. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze nabój miesci sie w komorze specjalnej, odrebnej od komory rozpreza¬ nia, równoleglej lub pochylonej do tej ostatniej, a polaczonej z nia przewodem lamanym, który kieruje strumien gazów zdolu do góry po uprzedniem rozbiciu go w ten sposób, ze cisnienie rozklada sie równomiernie i ze strumien gazów zmu¬ szony jest plynac we wszystkich punktach komory rozprezania i lufy równolegle do skrzydelek pocisku.

8. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze w przewodzie zalamanym, la¬ czacym komore nabojowa z komora roz¬ prezania, znajduje sie sruba, która mozna wkrecac i wykrecac od zewnatrz, co daje moznosc regulowania przekroju powyz¬ szego przewodu w ten sposób, ze cisnienie gazów pozostaje jednakowem bez wzgle¬ du na ilosc i jakosc uzytego prochu.

9. Miotacz wedlug zastrz. 1, znamien- — 8 —ny tern, ze nazewnatrz jego znajduje sie palec, polaczony z trzpieniem, o który sie opiera pocisk, który to palec wskazuje, czy pocisk znajduje sie w lufie. 10. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tern, ze palec wskazujacy, ze bom¬ ba jest w lufie jest polaczony zapomoca ukladu drazków z tarcza mechanizmu spustowego tak, ze zaryglowuje ten ostatni i pozwala na odpalenie dopiero wtedy, gdy pocisk znajdzie sie na dnie lufy. 11. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tem, ze palec wskazujacy umie¬ szczenie bomby w lufie, jest polaczony za¬ pomoca ukladu drazków z zaszczepka, za- ryglowujaca raczke tarczy mechanizmu spustowego, w ten sposób, ze spadek bom¬ by na dno lufy wprawia w ruch mecha¬ nizm spustowy i skutkiem tego wywoluje takie samo jego dzialanie, jakie moze byc spowodowane recznie, co daje moznosc prowadzenia ognia samoczynnego. 12. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tem, ze w sciance lufy sa osadzo¬ ne prostopadle do jej osi na rozmaitej wy¬ sokosci trzpienie, które mozna wysuwac do wnetrza przewodu lufy zapomoca tarcz, osadzonych na wspólnym drazku, przy- czem polozenie trzpieni wskazuje racz¬ ka, obracajac ten drazek, a które to trzpienie zatrzymuja pocisk na rozmaitych wysokosciach w lufie, zwiekszajac w ten sposób komore rozprezania w celu zmiany donosnosci strzalu. A3. Miotacz piechoty wedlug zastrz. 1, znamienny tem, ze w komorze rozpre¬ zania jest osadzony wyrostek, prowadzacy gazy prochowe w ten sposób, ze dzialaja one równomiernie na ogon pocisku, dzieki czemu ogon ten moze byc bardzo lekkim. 14. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tem, ze posiada przepony o otwo¬ rach rozmaitej srednicy, osadzane w wy¬ locie dolnym komory nabojowej celem o- siagniecia dokladnego spalania sie prochu. 15. Miotacz wedlug zastrz. 1, zna¬ mienny tem, ze komora nabojowa i ko¬ mora rozprezania tworza razem przewód o ksztalcie litery U, co daje moznosc ga¬ zom prochowym, powstalym po wypaleniu naboju, porywac ze soba szczatki, poza- stale po wystrzale oraz co wytwarza przy spadaniu pocisku w lufie podczas ladowa¬ nia, przedmuchiwanie przewodów w kie¬ runku odwrotnym, przyczem pocisk ze- skrobuje osady ze scianek lufy i wypycha przez komore nabojowa powietrze i dym, pociagajace za soba resztki zanieczy¬ szczen, pozostalych w lufie. Theodore Lafitte. Zastepca: K. Czempinski, rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 7869. Ark. i. 2$ cfu? £ Jtg.l 26 &, 5% *T' Blanc 75 ] —| 85 _J 95 _J —1 lOS — 116 _J v—-j 127 _3 \ 138 —1 1150_j Jaune ??O | 150 160J 170J 180 1 190 1 200 2h _J \m— r33— 24l—1 256_J r8~i po_] i Bleu 27& | 296—j 317 _J r38— pi 380— k» r2—1 r3~1 r*— I485—] 506_J p8_J po Rouge |MO__J 58) _J 6Z2 _J 663J bo* |746_n l706_J F8 — |870J r2—1 I9&* ~\ |996__J 1038 _J [1080 1 2£. 5 // J %l$H 'z -w '698Z. aN o33Avo;u3;Bd nsido oq;J%.9£o opisu patentowego Nr 7869. Ark. 3. s/iff.

10. JfrM Jiff.JS 9} 39 . 3} i 36 19- Jtf.20 38 ki W 92 39 Jiff.2l Jlg.23 Jlff.2&•¦mbzsjom 'oBailfSMtlsnDoa -\ ^rua 9t'Ar erAp JB- 96 96 '698/. xtl o2ai\olU3;ed nsido oq &¦ Si ZP C2'Ar ci'Ar PL PL