PL68295Y1 - Samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wzoru użytkowego jest samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach, pozwalający na przenoszenie blachy lub pakietu blach w pozycji poziomej. Samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach charakteryzuje się tym, że do płyty główniej (1), której powierzchnia czołowa uformowana jest w kształt ściętego w trapez klina o przełamaniu w początkowej jego części, zamocowany jest za pomocą złącza śrubowego (6) korpus środkowy (2), do którego przymocowana jest za pomocą sworzni (4) dźwignia mimośrodowa (3) oraz rękojeść (5).

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach pozwalający na przenoszenie blachy lub pakietu blach w pozycji poziomej. Samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach znajduje zastosowanie w szczególności w przemyśle metalurgicznym, budowlanym oraz elektromaszynowym.

Uchwyty wykorzystujące mechanizm dźwigni i mimośrodu zbudowane są z kilku współpracujących ze sobą elementów, które wykorzystują ciężar przenoszonego ładunku na zabezpieczenie samego ładunku przed wysunięciem się z uchwytu. Mechanizm dźwigni i mimośrodu stosowany jest w uchwytach do transportu blach w pozycji poziomej (pojedyncze blachy, pakiety blach) jak i pozycji pionowej (pojedyncze blachy). Elementy dociskowe uchwytów takie jak szczęki z mimośrodem czy dźwignie posiadają nacięcia w postaci zębów w miejscach stuku z przenoszonym materiałem. Pozwala to na uzyskanie odpowiedniego skojarzenia ciernego, które zabezpiecza ładunek przed wysunięciem się z uchwytu.

Dotychczasowe rozwiązania znane ze stosowania zawierały płytę główną zespawaną z korpusem środkowym, jednak ich niedogodnością była niska ergonomiczność wynikająca z ograniczonej swobody manewrowania uchwytem. Stosowane dotychczas rozwiązania nie posiadają powierzchni przystosowanych do przenoszenia uderzeń, które często zadawane są na korpus uchwytu w celu wprowadzenia go pomiędzy przenoszone elementy. Z polskiego zgłoszenia wzoru użytkowego nr 100740 U1 znany jest chwytak do przenoszenia blach, który dzięki swej konstrukcji pozwala na transport zarówno blach stalowych jak i arkuszy wykonanych z materiałów nieżelaznych. Do korpusu chwytaka przymocowany jest pierścieniowy elektromagnes, na którego zewnętrznym obwodzie jest szczelnie umocowany elastyczny kołnierz. W korpusie jest wykonany kanał połączony z instalacją próżniową. Uchwyt usytuowany na grzbietowej części korpusu służy do mocowania chwytaka do mechanizmu transportującego. W europejskim opisie patentowym nr EP0908402 BI ujawniono chwytak, który posiada szczelinę utrzymującą płyty i element zaciskowy, odchylony w kierunku otworu szczelinowego. Z amerykańskiego zgłoszenia patentowego nr US3851358 A znany jest zacisk do przenoszenia poziomego. Korpus zacisku składa się z dwóch identycznych równoległych części w kształcie litery C, pomiędzy którymi jest zamontowana obrotowo dźwignia zaciskowa mająca mimośrodową powierzchnię zaciskową. Jeden z końców dźwigni zaciskowej jest zaopatrzony w elementy do mocowania.

Celem wzoru użytkowego jest udoskonalenie samozaciskowego uchwytu do przenoszenia blach w pozycji poziomej wykorzystującego mechanizm dźwigni i mimośrodu tak by polepszyć jego ergonomiczność, umożliwić podnoszenie blach z pakietu oraz poprzez wprowadzenie konstrukcji modułowej wydłużyć czas jego eksploatacji.

Istota samozaciskowego uchwytu do przenoszenia blach według wzoru użytkowego polega na tym, że do płyty główniej, której powierzchnia czołowa uformowana jest w kształt ściętego w trapez klina o przełamaniu w początkowej jego części zamocowany jest za pomocą złącza śrubowego korpus środkowy, do którego przymocowana jest za pomocą sworzni dźwignia mimośrodową oraz rękojeść.

Korzystnie złącze śrubowe zawiera co najmniej dwa zestawy śrub.

Korzystnie korpus środkowy usytuowany jest na płycie głównej w odległości 0,02-0,06 długości płyty od końca płyty głównej tworząc jednocześnie powierzchnię tylną płyty głównej.

Korzystnie długość powierzchni nośnej stanowi 0,3-0,6 długości płyty głównej.

Korzystnie rękojeść jest usytuowana w osi ze środkiem ciężkości uchwytu.

Zaletą samozaciskowego uchwytu do przenoszenia blach według wzoru użytkowego jest to, że zamocowanie rękojeści pozwala na wygodną obsługę uchwytu oraz na swobodne manewrowanie uchwytem zapewniając ergonomiczność konstrukcji.

Dotychczasowe rozwiązania konstrukcyjne nie skupiają się na samej procedurze wprowadzania uchwytu na blachę (na przenoszony ładunek). Podczas podnoszenia pojedynczej blachy z pakietu pojawia się problem wprowadzania uchwytu pomiędzy blachę, która ma zostać podniesiona a pozostałe blachy pakietu. Odsunięcie powierzchni tylnej płyty głównej, od powierzchni tylnej korpusu środkowego pozwala stworzyć obszar przenoszący uderzenia robocze, zabezpieczając zarazem pozostałe elementy uchwytu przed uszkodzeniami. Zastosowanie złącza śrubowego pozwala na rozłączenie płyty głównej i korpusu środkowego co umożliwia jej wymianę lub ewentualną naprawę.

Claims (5)

1. Przedmiot wzoru użytkowego przedstawiony jest bliżej w przykładach wykonania oraz na rys., na którym fig. 1 przedstawia samozaciskowy uchwyt według wynalazku w widoku aksonometrycznym, fig. 2 - w przekroju poprzecznym, fig. 3 - w widoku z dołu, fig. 4 - w widoku układu podczas pracy. Przykład 1 Uchwyt do przenoszenia blach w pozycji poziomej wykorzystujący mechanizm dźwigni z mimo-środem składa się z płyty główniej 1, korpusu środkowego 2, dźwigni mimośrodowej 3, sworzni 4, uchwytu 5 oraz śrub 6. Powierzchnia czołowa płyty głównej 1 uformowana jest w kształt ściętego w trapez klina o przełamaniu w początkowej jego części co pozwala na łatwiejsze wprowadzenie uchwytu pomiędzy przylegające do siebie blachy. Korpus środkowy 2 jest odsunięty swoją tylną płaszczyzną od płaszczyzny tylnej płyty głównej 1 o 0,02 długości płyty głównej, tak by końcowy odcinek tej płyty mógł stanowić powierzchnię przenoszącą siły od uderzeń zadawanych młotem w celu wprowadzenia uchwytu pomiędzy blachy. Część chwytowa rękojeści 5 usytuowana jest w osi ze środkiem ciężkości uchwytu co zapewnia równoległe położenie płyty głównej 1 uchwytu względem podłoża. Płyta główna 1 połączona jest z korpusem środkowym 2 poprzez złącze śrubowe 6 w postaci dwóch zestawów śrub. Przykład 2 Uchwyt taki jak w przykładzie 1 z tą różnicą, że korpus środkowy 2 jest odsunięty swoją tylną płaszczyzną od płaszczyzny tylnej płyty głównej 1 o 0,06 długości płyty głównej. Zastrzeżenia ochronne 1. Samozaciskowy uchwyt do przenoszenia blach, znamienny tym, że do płyty główniej (1), której powierzchnia czołowa uformowana jest w kształt ściętego w trapez klina o przełamaniu w początkowej jego części zamocowany jest za pomocą złącza śrubowego (6) korpus środkowy (2), do którego przymocowana jest za pomocą sworzni (4) dźwignia mimośrodowa (3) oraz rękojeść (5).
2. 2. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że złącze śrubowe (6) zawiera co najmniej dwa zestawy śrub.
3. 3. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że korpus środkowy (2) usytuowany jest na płycie głównej (1) w odległości 0,02-0,06 długości płyty od końca płyty głównej (1) tworząc jednocześnie powierzchnię tylną płyty głównej (1).
4. 4. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że długość powierzchni nośnej stanowi 0,3-0,6 długości płyty głównej (1).
5. 5. Uchwyt według zastrz. 1, znamienny tym, że rękojeść (5) jest usytuowana w osi ze środkiem ciężkości uchwytu.