PL66370Y1 - Gwózdz sródszpikowy do leczenia zlaman kosci dlugich i powiklan zapalnych - Google Patents

Description

2 PL 66 370 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest gwóźdź śródszpikowy do leczenia złamań kości długich i powikłań zapalnych. Z opisu zgłoszeniowego WO 2004/002344 A1 znany jest element unieruchamiający mający postać cylindrycznej tulei, która posiada wewnętrzny ślepy otwór, a w ściankach tulei jest wykonanych wiele przelotowych otworów.

Otwory te mogą być wykonywane o różnych wielkościach i kształcie i służą do uzyskania przerastania tkanki kostnej i stabilizacji elementu.

Inny element mocujący kość jest znany z opisu zgłoszeniowego US 2004/0015172 A1 i ma postać wkręta, bezpośrednio wkręcanego w kość. Składa się on z przelotowej tulei, zakończonej z obu stron wewnętrznym gwintem do wkręcania wymiennych łbów i ostrzy i posiadającej gwint zewnętrzny. Ponadto tuleja na powierzchni zewnętrznej jest zaopatrzona w wiele wybrań, które służą do umożliwienia przerastania tkanki kostnej i zwiększenia stabilizacji wkręcanego wkręta. Z opisu zgłoszeniowego PL P.350784 znane jest urządzenie do leczenia, które służy do podawania leku w obszar leczonej złamanej kości, aby uniknąć powikłań zapalnych. Urządzenie jest wyposażone w elektrody przyciągające, które umieszcza się w obszarze leczonej kości i które poprzez sterownik są zasilane odpowiednim napięciem. W ścianie drenu lub w roztworze leku jest umieszczona elektroda odpychająca. Dzięki takiej konfiguracji elektrod następuje wymuszony przepływ leku w kierunku zmienionych chorobowo tkanek. Z opisu US 2004 122 431 A1 znana jest śruba śródszpi-kowa, przedstawiona na fig. 3b, która zawiera na swoim obwodzie szereg przelotowych otworów, które służą do podawania leku do obszaru łączonej kości.

Zadaniem wzoru użytkowego jest opracowanie gwoździa śródszpikowego, który by w łatwy i prosty sposób umożliwiał dozowanie leku do obszaru leczonej kości, przy jednoczesnym zachowaniu swoich własności wytrzymałościowych.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że przelotowe otwory są wykonane w obszarze odcinka L w podłużnych wgłębieniach, z osiowym odstępem od siebie i z przesunięciem wobec siebie o kąt 120° i, że otwory te razem tworzą powtarzającą się sekwencję.

Zaletą gwoździa śródszpikowego według wzoru użytkowego jest to, że nie tylko łączy złamaną kość długą, ale jednocześnie umożliwia dozowanie środka leczniczego do obszaru złamania, co w efekcie prowadzi do przyspieszenia procesu leczenia złamanej kości długiej.

Przedmiot wzoru użytkowego jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia gwóźdź śródszpikowy-w widoku z boku i w częściowym przekroju, fig. 2 - powiększony przekrój według linii A-A na fig. 1, fig. 3 - powiększony przekrój według linii B - B na fig. 1, a fig. 4 - powiększony przekrój według linii C - C na fig. 1.

Gwóźdź śródszpikowy 1, zwany dalej gwoździem, przedstawiony na fig. 1 - 4, posiada wewnętrzny, ślepy kanał 3, przebiegający od wierzchołka gwoździa aż w pobliże otworu mocującego 9, oraz trzy zewnętrzne podłużne wybrania 2, rozstawione co 120°, które również przebiegają od jego wierzchołka aż w pobliże otworu mocującego 9. Odcinek końcowy 11 gwoździa 1 jest zaopatrzony w przelotowy otwór wzdłużny 10, służący do korekcji wzdłużnej położenia gwoździa 1 w kanale szpikowym leczonej kości. W obszarze wierzchołkowym są wykonane dwa przelotowe otwory 4, usytuowane prostopadle do siebie. Powyżej górnego otworu 4 jest wykonany przelotowy, pierwszy otwór 5, usytuowany przykładowo prostopadle do górnego otworu 4. W obszarze przejściowym do odcinka końcowego 11 jest wykonany przelotowy, drugi otwór 9, usytuowany równolegle do pierwszego otworu 5. Otwory 5 i 9 tworzą tak zwane otwory mocujące, w które są wprowadzane znane środki mocujące gwóźdź 1 do leczonej kości długiej. W obszarze odcinka L, usytuowanego w obszarze pomiędzy otworami 5 i 9, w obszarze zewnętrznych podłużnych wybrań 2 są wykonane przelotowe otwory 6, 7, 8, rozmieszczone w osiowym odstępie od siebie. Z powyższego rozmieszczenia wynika, iż otwory 6, 7, 8 są rozmieszczone co 120°. Otwory te razem tworzą powtarzające się sekwencje tak, że w efekcie otwory są rozmieszczone w postaci symetrycznej spirali. Ilość sekwencji otworów 6, 7, 8 zależy od długości gwoździa 1, a tym samym i od długości odcinka L.

Pojęcie „przelotowy otwór” w odniesieniu do otworów 5, 6, 7, 8, oznacza, że otwór jest wykonany na przelot przez obie przeciwległe ścianki kanału 3.

Przed wprowadzeniem do wykonanego kanału szpikowego gwoździa 1, jego wewnętrzny kanał 3 zostaje wypełniony środkiem leczniczym, w postaci pasty lub żelu. Po wprowadzeniu i zamocowaniu

Claims (1)

1. 3 PL 66 370 Υ1 gwoździa 1 w leczonej kości długiej znajdujący się w kanale 3 środek leczniczy wypływa grawitacyjnie otworami 4, 6, 7, 8 do przestrzeni, pomiędzy powierzchnią zewnętrzną gwoździa i powierzchnią wewnętrzną kanału szpikowego w leczonej kości, co pozwala na likwidację stanu zapalnego. Po zespoleniu się kości gwóźdź jest w znany sposób usuwany. Zastrzeżenie ochronne Gwóźdź śródszpikowy do leczenia złamań kości długich i powikłań zapalnych, posiadający ślepy, wewnętrzny kanał, w którego ściankach są wykonane przelotowe otwory, mający na powierzchni zewnętrznej podłużne wgłębienia oraz otwory mocujące, znamienny tym, że przelotowe otwory (6, Z. 8) są wykonane w obszarze odcinka (L) w podłużnych wgłębieniach (2) z osiowym odstępem od siebie i z przesunięciem wobec siebie o kąt 120° i, że otwory (6, 7, 8) razem tworzą powtarzające się sekwencje.