PL65800Y1 - Końcówka klucza nasadowego z elementem magnetycznym do nakrętek - Google Patents

Description

2 PL 65 800 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest końcówka klucza nasadowego z elementem magnetycznym do nakrętek wielokątnych, szczególnie sześciokątnych.

Znany jest z amerykańskiego patentu US 5542320 klucz nasadowy do nakrętek posiadający element magnetyczny, dzięki któremu nakrętka utrzymywana jest w gnieździe końcówki i nie wypada z niego. Klucz ten posiada końcówkę w kształcie wielokątnego gniazda, pierścień oraz element magnetyczny. Element magnetyczny jest na trwałe umieszczony centralnie w cylindrycznym zagłębieniu pierścienia. Pierścień jest z kolei umieszczony w wielokątnym gnieździe klucza nasadowego. Element magnetyczny utrzymuje w gnieździe klucza nakrętkę do czasu jej naprowadzenia i nakręcenia na docelowy gwintowany trzpień. Jednak gdy ów trzpień jest dłuższy niż wysokość nakrętki, wówczas w trakcie nakręcania na niego nakrętki jego czoło natrafia na umieszczony w gnieździe klucza pierścień, a dokładniej, na umieszczony w niej centralnie element magnetyczny. Może to utrudnić lub wręcz uniemożliwić dokręcenie nakrętki do końca na gwintowany trzpień.

Znane jest też rozwiązanie tulei magnetycznej do nakrętek, która posiada część ruchomą z elementem magnetycznym, pierścień oraz sprężynę. Tuleja ma z jednej strony wykonane wzdłuż swojej osi cylindryczne wybranie w kształcie nieprzelotowego otworu, którego zewnętrzny koniec posiada przekrój wielokąta foremnego. Wewnątrz tego otworu umieszczona jest sprężyna i część ruchoma z elementem magnetycznym. Element magnetyczny jest na trwałe umieszczony centralnie w cylindrycznym zagłębieniu części ruchomej. Część ruchoma opiera się swoim występem na krawędzi pierścienia wciśniętego w otwór tulei i jest do niego dociskana przez sprężynę. Pierścień, przylegający szczelnie do wewnętrznej ścianki otworu w tulei, zabezpiecza część ruchomą przed wysunięciem się na zewnątrz otworu. Ponad częścią ruchomą z elementem magnetycznym w tulei tworzy się wielo-kątne gniazdo, w którym umieszczana jest nakrętka. W trakcie wkręcania z góry w nakrętkę trzpienia śruby jest on naprowadzany i przyciągany przez element magnetyczny w części ruchomej. Trzpień śruby w trakcie wkręcania przemieszcza się w głąb otworu tulei, a cała część ruchoma przesuwa się w głąb otworu, pod wpływem nacisku na niego czoła trzpienia śruby, pokonując opór umieszczonej w otworze sprężyny. Trzpień śruby w trakcie wkręcania w nakrętkę cały czas jest przyciągany przez element magnetyczny co nie pozwala na jego przechylanie się na boki. To rozwiązanie dotyczy przypadku, gdy elementem stałym jest nakrętka, w którą od góry wkręcany jest trzpień śruby. Nie rozwiązuje jednak ono problemu sytuacji odwrotnej, gdy elementem stałym jest trzpień śruby lub inny gwintowany sworzeń, na który jest naprowadzana i nakręcana nakrętka lub nakrętka z podkładką.

Końcówka klucza nasadowego według wzoru użytkowego rozwiązuje problem utrzymania w gnieździe klucza nakrętki z podkładką wkręcanej od góry na trzpień śruby i umożliwia wprowadzenie w głąb gniazda klucza trzpienia śruby w trakcie nakręcania na niego nakrętki.

Istotą rozwiązania według wzoru użytkowego jest to, że część stałą stanowi trzpień połączony trwale z tulejką, tworząc zespół. Tulejka posiada wzdłuż swojej osi przelotowy otwór, który z jednej strony ma kształt cylindryczny, o średnicy wewnętrznej dopasowanej do średnicy zewnętrznej końcówki trzpienia, a od drugiej strony jego przekrój poprzeczny ma kształt wielokąta foremnego, którego przekątna jest mniejsza od średnicy części cylindrycznej przelotowego otworu. W tulejce na styku dwóch części otworu przelotowego jest uskok. Część ruchomą stanowi pierścień z elementem magnetycznym. Pierścień ten posiada wzdłuż swojej osi cylindryczny otwór przelotowy, którego średnica z jednej strony jest większa, a z drugiej strony - mniejsza, a średnica zewnętrzna pierścienia jest mniejsza od średnicy części cylindrycznej otworu przelotowego w tulejce. Element magnetyczny posiada kształt walca o wysokości większej niż długość otworu o większej średnicy w pierścieniu i wystaje ponad powierzchnię czołową pierścienia, a jego średnica zewnętrzna jest większa od średnicy wewnętrznej nakrętki. Pierścień z elementem magnetycznym opiera się o uskok w otworze przelotowym tulejki krawędzią swojej powierzchni czołowej, dociskany do niego sprężyną, która swym drugim końcem umieszczona jest w otworze o mniejszej średnicy pierścienia i oparta o element magnetyczny, zamykający od strony większej średnicy ten otwór. Pierścień wraz z elementem magnetycznym zamyka z jednej strony wielokątny otwór w tulejce, tworząc w niej gniazdo o przekroju wielokąta.

Przedmiot wzoru użytkowego w przykładzie wykonania pokazany jest w widoku na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia przekrój poprzeczny końcówki klucza nasadowego wraz z elementami złącznymi, fig. 2 - przekrój poprzeczny trzpienia, fig. 3 - przekrój poprzeczny tulejki, fig. 4 - przekrój poprzeczny pierścienia z elementem magnetycznym.

Claims (1)

1. 3 PL 65 800 Υ1 Końcówka klucza nasadowego w przykładzie wykonania według wzoru użytkowego składa się z trzpienia (1) połączonego trwale z tulejką (2), tworzących zespół. Wewnątrz tego zespołu w zamkniętej przestrzeni znajduje się ruchomy pierścień (3) z elementem magnetycznym (4) oraz sprężyna (5). Trzpień (1) posiada kształt wydłużonego walca o zróżnicowanej średnicy zewnętrznej. Jego koniec (11)o mniejszej średnicy służy do mocowania końcówki w dowolnym urządzeniu napędzającym, jak na przykład wkrętak lub klucz. W środkowej części (12) trzpienia (1) średnica jest większa, natomiast średnica jego końca (13) jest mniejsza. Trzpień (1) od strony końca (13) posiada wykonane wzdłuż swojej osi cylindryczne wybranie (14) w kształcie nieprzelotowego otworu. Tulejka (2) posiada wzdłuż swojej osi przelotowy otwór (23). Otwór ten od strony (21) ma kształt cylindryczny, o średnicy wewnętrznej dopasowanej do średnicy zewnętrznej końca (13) trzpienia (1), a od strony (22) jego przekrój poprzeczny ma kształt wielokąta foremnego, którego przekątna jest mniejsza od średnicy cylindrycznego otworu (23) od końca (21). W tulejce (2) na styku dwóch części przelotowego otworu (23) tworzy się uskok (24). Tulejka (2) połączona jest w sposób trwały z trzpieniem (1). Pierścień (3) posiada wzdłuż swojej osi cylindryczny otwór przelotowy (30). Od strony (31) pierścienia (3) średnica otworu (30) jest większa, a od strony (32) - mniejsza. Pierścień (3) posiada średnicę zewnętrzną mniejszą od średnicy części cylindrycznej otworu (23) od strony (21) w tulejce (2). W otworze (30) pierścienia (3) od strony (31) umieszczony jest i połączony z nią na stałe, dowolnym znanym sposobem, element magnetyczny (4). Posiada on kształt walca o wysokości większej niż długość tej części otworu (30) i wystaje ponad powierzchnię czołową (33) pierścienia (3). Jego średnica zewnętrzna jest większa od średnicy wewnętrznej nakrętki (6). W otworze (14) trzpienia (1) umieszczona jest sprężyna (5), opierająca się z jednej strony o dno wybrania (14) w trzpieniu (1), a z drugiej jest umieszczona w otworze (30) pierścienia (3) od strony (32) i oparta o element magnetyczny (4), zamykający od strony (31) ten otwór. Pierścień (3) jest luźno umieszczony w tulejce (2), co pozwala mu na wykonywanie ruchu przesuwnego wzdłuż osi, wykorzystując drogę ugięcia sprężyny (5). Opiera się on o uskok (24) w otworze (23) tulejki (2) krawędzią swojej powierzchni czołowej (33), dociskany do niego sprężyną (5) i zamyka z jednej strony wielokątny otwór (23) w tulejce (2), tworząc w niej od strony (22) gniazdo (9) o przekroju wielokąta klucza nasadowego. Po umieszczeniu w gnieździe (9) nakrętki (6), element magnetyczny (4) przyciąga ją i utrzymuje w gnieździe (9) w trakcie procesu nakręcania na gwintowany trzpień śruby (8). Jeżeli długość trzpienia śruby (8) jest większa od wysokości nakrętki (6), wówczas w trakcie nakręcania gwintowany trzpień (8) oprze się o powierzchnię czołową elementu magnetycznego (4), a pierścień (3) z tym elementem przesunie się w otworze (23) tulejki (2), pokonując opór sprężyny (5). Podobna sytuacja jest w przypadku nakręcania na trzpień śruby (8), nakrętki (6) z podkładką (7), zwłaszcza podkładką sprężystą. Wówczas utrzymanie i naprowadzenie na trzpień śruby (8) tych dwóch elementów jest trudniejsze. Przyciągane są one jednak przez element magnetyczny (4) i utrzymywane w gnieździe (9) w trakcie procesu nakręcania na gwintowany trzpień śruby (8). Również w tym przypadku gwintowany trzpień (8) oprze się o powierzchnię czołową elementu magnetycznego (4), a pierścień (3) z tym elementem przesunie się w otworze (23) tulejki (2), pokonując opór sprężyny (5). Zastrzeżenie ochronne Końcówka klucza nasadowego do gwintowanych elementów złącznych składająca się z części stałej posiadającej wykonane wzdłuż swojej osi cylindryczne wybranie w kształcie nieprzelotowego otworu i umieszczonych wewnątrz niego sprężyny opartej jednym końcem o dno tego otworu oraz części ruchomej z elementem magnetycznym w kształcie walca, utrzymującym wkręcany element w stałym położeniu i umożliwiający jego odpowiednie naprowadzenie, znamienna tym, że część stałą stanowi trzpień (!) połączony trwale z tulejką (2), tworząc zespół, przy czym tulejka (2) posiada wzdłuż swojej osi przelotowy otwór (23), który od strony (21) ma kształt cylindryczny, o średnicy wewnętrznej dopasowanej do średnicy zewnętrznej końcówki (13) trzpienia (1J, a od strony (22) jego przekrój poprzeczny ma kształt wielokąta foremnego, którego przekątna jest mniejsza od średnicy części cylindrycznej otworu (23) od strony (21), a w tulejce (2) na styku dwóch części otworu przelotowego (23) jest uskok (24), natomiast część ruchomą stanowi pierścień (3) z elementem magnetycznym (4), 4 PL 65 800 Υ1 przy czym pierścień ten posiada wzdłuż swej osi cylindryczny otwór przelotowy (30), którego średnica od strony (31) jest większa, a od strony (32) - mniejsza, a średnica zewnętrzna pierścienia (3) jest mniejsza od średnicy części cylindrycznej otworu (23) od strony (21) w tulejce (2), natomiast element magnetyczny (4) posiada kształt walca o wysokości większej niż długość otworu (30) od strony (31) i wystaje ponad powierzchnię czołową (33) pierścienia (3), a jego średnica zewnętrzna jest większa od średnicy wewnętrznej nakrętki (6), przy czym pierścień (3) z elementem magnetycznym (4) opiera się o uskok (24) w otworze (23) tulejki (2) krawędzią swojej powierzchni czołowej (33), dociskany do niego sprężyną (5), która swym drugim końcem umieszczona jest w otworze (30) pierścienia (3) od strony (32) i oparta o element magnetyczny (4), zamykający od strony (31) ten otwór, a pierścień (3) wraz z elementem magnetycznym (4) zamyka z jednej strony wielokątny otwór (23) w tulejce (2), tworząc w niej od strony (22) gniazdo o przekroju wielokąta.