Opublikowano: 30.V.1970 60004 KI. 42 1,13/03 MKP G01n3y^ UKD Wspóltwórcy wynalazku: mgr Kazimierz Stein, dr Adolf Reinholz, dr Ja¬ nusz Kachelski Wlasciciel patentu: Fabryka Mydla i Kosmetyków „Lechia,,, Poznan (Pol¬ ska) Odczynnik do badania przydatnosci kredy jako skladnika past do zebów Przedmiotem wynalazku jest odczynnik do bada¬ nia przydatnosci kredy jako skladnika past do zebów.Znany jest sposób badania przydatnosci kredy, np. kredy straconej, do produkcji past do zebów, polegajacy na uzyciu wody jako odczynnika ozna-: czania chlonnosci. W innych przypadkach przy oce¬ nie przydatnosci kredy uzyc mozna jako odczynni¬ ka okreslajacego chlonnosc — weglowodorów cie¬ klych jak np. oleju parafinowego.Przy oznaczaniu chlonnosci mierzy sie ilosc cie¬ czy potrzebna do wytworzenia z kredy zawiesiny o konsystencji pólplynnej. Woda jako odczynnik do oznaczania chlonnosci daje bledne wyniki w przypadku odmiennego niz zazwyczaj ukladu kry¬ stalograficznego kredy. Utworzona z takiej kredy pasta do zebów, zawierajaca w iswym skladzie ele¬ ktrolity, wykazuje nadmierna plynnosc. Samo usta¬ lenie skladu krystalograficznego kredy, wymagaja¬ ce uzycia specjalnej aparatury, nie wystarcza, gdyz na konsystencje pasty wplywa caly zespól fizycznych wlasciwosci kredy, trudnych do zmierzenia.Odczynnik wedlug wynalazku umozliwia usunie¬ cie wspomnianych wyzej niedogodnosci.Okazalo sie, ze sposród wielkiej ilosci istnieja¬ cych gatunków kredy posiadajacych wymagana chlonnosc iwody (warunek konieczny, lecz nie wy¬ starczajacy) najlepiej bedzie sie nadawala do pro¬ dukcji pasty do zebów zawierajacych elektrolity 10 15 20 25 30 taka kreda, która jest zdolna wchlonac najwieksza ilosc odczynnika wedlug wynalazku.Chlonnoscia wody w przypadku kredy nazywa sie te ilosc ml wody, która zmieszana z 10 gramami kredy utworzy zawiesine pólplynna o lepkosci okreslanej organoleptycznie z wystarczajaca w pra¬ ktyce dokladnoscia. Dla chlonnosci odczynnika po¬ wierzchniowo czynnego elektrolitowego wedlug wy¬ nalazku przyjeto podobne okreslenie na chlonnosc.Jak juz wspomniano istnieja takie gatunki kredy, które posiadaja dostatecznie duza chlonnosc wody, ale mimo to daja paste do zebów o nadmiernej plynnosci. Dowodzi to, ze oznaczanie chlonnosci kredy przy uzyciu wody jako odczynnika nie wy¬ starcza dla ustalenia jej przydatnosci do past do zebów, zawierajacych elektrolity. Tak wiec najod¬ powiedniejsze do produkcji wspomnianych past ga¬ tunki kredy wykazuja prawie dwukrotnie wyzsza chlonnosc odczynnika wedlug wynalazku od wyma¬ ganej dla nich chlonnosci wody. Natomiast gatun¬ ki kredy nieodpowiednie do produkcji wspomnia¬ nych past, dajace nawet mimo uzycia znacznie mniejszych niz normalnie ilosci wody, pasty do ze¬ bów o nadmiernej plynnosci, posiadaja chlonnosc wzgledem odczynnika wedlug wynalazku taka sa¬ ma jak wzgledem wody.Odczynnik wedlug wynalazku jest wodnym roz¬ tworem zawierajacym w swym skladzie w 100 cze¬ sciach wagowych 2 do 6 czesci wagowych chloranu potasowego lub chloranu innego kationu grupy po- 600043 tasowców i 0,5 do 3 czesci wagowych soli potaso¬ wych lub soli innego kationu z grupy potasowców kwasów tluszczowych o 12 do 18 weglach w lan¬ cuchu.Przyklad. Przygotowano odczynnik zawiera¬ jacy w 100 czesciach wagowych cieczy 6 czesci wa¬ gowych chloranu sodu i 3 czesci wagowe soli pota¬ sowej kwasów tluszezowych o 12 do 18 weglach w lancuchu.Do probówki o pojemnosci okolo 50 ml wprowa¬ dzono 5 g kredy przemytej uprzednio woda desty¬ lowana, osuszonej i przesianej przez sito.Nastepnie dodawano odczynnika zmniejszajacymi sie porcjami od 10 o 0,5 ml sklócajac energicznie za kazdymi razem zawartosc zamknietej szczelnie korkiem probówki. Zmiany w konsystencji miesza¬ niny sprawdzano obserwujac zawartosc probówki po odwróceniu jej wylotem ku idolowi. 4 Dodawanie odczynnika przerwano z chwila, gdy utworzona papka zdolna byla splywac wlasnym ciezarem z probówki w sposób nieciagly.Ilosc ml odczynnika zuzyta do przeprowadzenia próby, przeliczona na 10 g kredy, okresla chlonnosc: kredy w stosunku do odczynnika. PLPublished: 30.V.1970 60004 IC. 42 1.13 / 03 MKP G01n3y ^ UKD Inventors: mgr Kazimierz Stein, dr Adolf Reinholz, dr Janusz Kachelski Patent owner: Fabryka Mydla i Kosmetyków "Lechia ,,, Poznan (Poland) Reagent for testing the suitability of chalk as The subject of the invention is a reagent for testing the suitability of chalk as a component of toothpastes. There is a known method of testing the suitability of chalk, for example lost chalk, for the production of toothpaste, which consists in using water as a reagent to determine the absorbency. In other cases, in assessing the suitability of chalk, the liquid hydrocarbons, such as paraffin oil, can be used as a reagent to determine the absorbency. In determining the absorbency, the amount of liquids needed to make a semi-liquid slurry from the chalk is measured. Water as a reagent for the determination of absorbency gives erroneous results in the case of a different than usual crystallographic system of the chalk. The toothpaste formed from such chalk, which actually contains electrolytes, is excessively liquid. The mere determination of the crystallographic composition of chalk, requiring the use of special apparatus, is not enough, because the consistency of the paste is influenced by the entire complex of physical properties of the chalk, difficult to measure. the amount of existing types of chalk having the required water absorption (necessary but not sufficient condition) will best be suitable for the production of toothpaste containing electrolytes 10 15 20 25 30 such chalk which is able to absorb the greatest amount of the reagent according to the invention The water absorption of chalk is defined as the quantity of ml of water which, when mixed with 10 grams of chalk, forms a semi-liquid suspension with a viscosity determined organoleptically with sufficient accuracy in practice. According to the invention, for the absorbency of the electrolyte surfactant, a similar term for absorbency has been adopted according to the invention. As already mentioned, there are grades of chalk which have a sufficiently high water absorption, but nevertheless produce toothpaste with excessive liquidity. This proves that the determination of the absorbency of chalk using water as a reagent is not sufficient to establish its suitability for toothpastes containing electrolytes. Thus, the types of chalk most suitable for the production of the abovementioned pastes show an absorbency of the reagent according to the invention almost twice as high as the required water absorption. On the other hand, the grades of chalk unsuitable for the production of the aforementioned pastes, which, even though much smaller than normal amounts of water are used, give toothpastes with excessive liquidity, have an absorbency with respect to the reagent according to the invention as similar to that of water. is an aqueous solution containing 100 parts by weight of 2 to 6 parts by weight of potassium chlorate or a chlorate of another cation from the tassel group and 0.5 to 3 parts by weight of potassium salts or a salt of another cation from the potassium group. fatty acids with 12 to 18 carbons in the chain. Example. A reagent was prepared containing 6 parts by weight of sodium chlorate and 3 parts by weight of potassium salt of fatty acids with 12 to 18 carbons in a chain per 100 parts by weight of the liquid. 5 g of previously washed chalk were added to a test tube of approximately 50 ml. distilled water, dried and sifted through a sieve. Then the reagent was added in decreasing portions from 10 by 0.5 ml, vigorously shaking each time the contents of the sealed tube. The changes in the consistency of the mixture were checked by observing the contents of the tube after inverting its outlet towards the idol. 4 The addition of the reagent was stopped as soon as the slurry formed was able to run off the tube by its own weight intermittently. The amount of reagent ml used for the test, converted into 10 g of chalk, determines the absorbency: chalk to reagent. PL