W urzadzeniach do spalania plynnego paliwa zamienia sie je najczesciej na pa¬ re w specjalnych zbiornikach ogrzewa¬ nych, albo rozpyla sie je bezposrednio lub zapomoca pary wodnej, wzglednie zge- szczonego powietrza. Paleniska takie nie moga byc jednak stosowane na mniejsza skale, np. w gospodarstwie domowem, gdyz wymagaja stalej obslugi i wskutek wielkich kosztów zalozenia oraz ruchu w tych warunkach nie sa ekonomiczne.W mniejszych urzadzeniach znane sa paleniska, w których paliwo rozdziela sie na powierzchniach cial stalych, ustawio¬ nych w palenisku równolegle do kierunku przeplywu powietrza do spalania, tak ze paliwo to paruje na tych powierzchniach, miesza sie z powietrzem i spala.W paleniskach tych jednak parawa¬ nie odbywa sie w przestrzeni wydluzonej stosunkowo znacznie w kierunku pradu powietrza do spalania. W chwilach zmian w doprowadzaniu paliwa lub powietrza plomien sie urywa, albo tez cofa sie do przestrzeni zawartych miedzy powierzch¬ niami parowania i ogrzewa je nadmiernie i wówczas, gdy doplyw paliwa lub powie¬ trza stanie sie znowu normalny, nastepuje gwaltowne parowanie i eksplozywne spa¬ lanie paliwa.Wada jest równiez wielka pojemnosc cieplna takiego urzadzenia, które przed puszczeniem w ruch wymaga wydatnego ogrzania palników, oraz trudnosc opano¬ wania stopnia nagrzania powierzchni pa¬ rowania i polaczonego z tern równomierne¬ go rozdzialu paliwa.Przedmiot wynalazku rozwiazuje to$ zadanie w sposób prosty i doskonaly, da¬ jac palenisko male, nadajace sie szczegól¬ nie dla malych urzadzen, np. w gospodar¬ stwie domowem. Paliwo rozdziela sie na nieruchome czesci znajdujace sie w pale¬ nisku, przyczem powierzchnie (cale lub czesciowo) tych czesci tworza strefe pa¬ rowania [rozciagajaca sie poprzecznie wzgledem kierunku pradu powietrza do spalania i posiadajaca stosunkowo mala dlugosc w kierunku tego pradu.Dalsza zaleta pozwala paliwo dopro¬ wadzic bez zmiany jego stanu az do tego riiiejseay w którem ono nagle i calkowicie odparowywuje, natomiast usuwa mozli¬ wosc stopniowego parowania, koksowania sie paliwa i zatykania przekrojów do przeplywu powietrza. Taka krótka i pla¬ ska strefe parowania, oraz drobny podzial calkowitego przekroju przeplywu powie¬ trza mozna uzyskac w ten sposób, ze w palenisku znajduja sie nieruchome czesci, majace ksztalt plyt i wypelniajace calko¬ wicie przekrój przestrzeni do przeplywu powietrza. Na powierzchniach tych cze¬ sci, rozciagajacych sie poprzecznie do kierunku pradu powietrza, paliwo roz¬ dziela sie, albo jezeli czesci te sa z materjalu porowatego, to wsysaja pa¬ liwo, przyczem przewidziano w nich przepusty do powietrza. Jezeli paliwo saczy sie po naturalnym spadku po¬ wierzchni parowania, to dobry rozdzial paliwa na tych powierzchniach mozna je¬ szcze polepszyc zapomoca prowadzenia paliwa droga, np. zygzakowata. W innem wykonaniu powierzchnie parowania sa zrobione z materjalu porowatego i zanu¬ rzaja sie dolnemi koncami w korytkach z paliwem, a u góry posiadaja wyskoki, któ¬ re wchodza do paleniska podobnie jak rusztowiny. Parowanie odbywa sie w tym wypadku prawie wylacznie na tych wy¬ stajacych wyskokach, które tworza razem strefe parowania paliwa. Wyskoki te po¬ wodujac równoczesnie spietrzanie sie cie¬ pla, które nie przenosi sie w kierunku ko¬ rytek z paliwem^, tak ze paliwo w koryt¬ kach nie paruje.Na rysunkach przedstawiono przykla¬ dy wykonania palenisk wedlug wyna¬ lazku.Eig. 1 i 2 przedstawiaja widok i prze¬ krój wzdluz //—II fig. 1, fig. 3 i 4 — wi¬ dok przekroju wzdluz IV—IV fig. 3 dwóch przykladów wykonania tych czesci, na których powiefZfphni paKwo. $£e rozdziela; fig. 5 i 6—w przekroju podluznym i po¬ przecznym urzadzenia takiego paleniska w otworze ogniowym, fig. 7 — inna mozli¬ wosc zastosowania, fig. 8 i 9—widok czo¬ lowy i boczny jednej takiej czesci, na której paliwo sie rozdziela, fig. 10^-wi- dok zgóry i od strony plomienia calkowi¬ tego palnika zlozonego z kilku czesci we¬ dlug fig. 8 i 9, fig. 11—13—widok boczny, czolowy i zgóry innego przykladu wyko¬ nania.Podlug fig. 1 — 4 powierzchnie paro¬ wania dla paliwa sa utworzone z nieru¬ chomych plyt metalowych lub ceramicz¬ nych a zaopatrzonych w liczne otwory 6 dowolnego ksztaltu przepuszczajace po¬ wietrze do spalania. W wykonaniu podlug fig. 1 i 2 otwory 6 sa tak rozmieszczone, ze paliwo, splywajace po naturalnym spadku plyt a, musi odbywac droge zyg¬ zakowata,, aby sie rozejsc równoczesnie po calej powierzchni.W wykonaniu podlug fig. 3 i 4 plyta a posiada wystepy tworzace korytka c, w których zbiera sie splywajace paliwo i rozdziela sie potem równomiernie na na¬ stepnym wystepie. O ile palenisko jest duze, to mozna doprowadzac paliwo od¬ dzielnie do kazdego korytka.Jezeli plyty sa wykonane z materjalu ceramicznego, majacego zdolnosc ssania paliwa^ wówczas plyty a sa zanurzone cze¬ sciowo w korytkach z paliwem, którego wtedy nie potrzeba specjalnie rozpro¬ wadzac. — 2 —Fig, 5 — !7 przedstawila ustawienfe plyt a podlug fig. 1 w otworze ogniowym.Strzalki e wskazuja kierunek przeplywu powietrza spalania.Fig. 8—14 przedstawiaja inny sposób utworzenia krótkiej i plaskiej strefy pa¬ rowania.Plyty / wykonane z odpowiedniego materjalu porowatego sa zanurzone dolne- mi czesciami w korytkach zawierajacych paliwo, natomiast w górnej czesci (w prze¬ strzeni plomienia) sa zaopatrzone w bocz¬ ne wystepy g, które po zestawieniu plyt tworza jak gdyby ruszt (fig. 10). Same plyty / sa cienkie i nie ogrzewaja sie od wystepów g z powodu zlego przewodnic¬ twa cieplnego materjalu,, z którego plyty sa zrobione, przyczem chlodzi je jeszcze przeplywajace powietrze do spalania.Wskutek tego na samych plytach parowa¬ nie paliwa jest znikome, natomiast jest wydatne tylko na bocznych wystepach g, które tworza w ten sposób krótka (w kie¬ runku pradu powietrza) strefe parowania.Na fig. 9—10 przedstawiono taka ply¬ te /. Na fig. 12—14 jest ona inaczej wy¬ konana, ma mianowicie ksztalt U i dwie¬ ma swojemi stopami jest wstawiona do dwóch korytek z paliwem, pomiedzy któ- remi przeplywa powietrze do spalania.Wystepy g znajduja sie celowo tak wyso¬ ko ponad poziomem paliwa w korytkach, ze cieplo to, promieniujace z plomienia pa¬ lacego sie paliwa, nie dochodzi do kory¬ tek i nie moze powodowac parowania pa¬ liwa. Aby ulatwic rozpalanie mozna ply¬ ty / tak ustawie, ze zewnetrzne krawedzie wystepów g stykaja sie ze soba (fig. 13).W urzadzeniu podlug fig. 10 lub 13 mozna zatem takze doprowadzic paliwo az do wystepów g bez zmiany jego stanu, tak ze dopiero na wystepach g paliwo zaczyna nagle parowac, wskutek czego unika sie stopniowego parowania paliwa i osadzania koksu. PL