Pierwszenstwo: Opublikowano: m.VII.1965 (P 110 004) 20.VII.1964 Stany Zjed¬ noczone Ameryki 12.IV.1968 55176 KI. 10 a, 11/01 MKP C 10 b ^Hfc UKD BIBLIOTEKA liufidiLEflteoipwtf* nitiiej incz^L.pllcj Wlllj Wlasciciel patentu: Allied Chemical Corporation, Nowy Jork (Stany Zjednoczone Ameryki) Sposób zaladowywania komór koksowania goracym gruboziarnistym weglem w bateryjnym piecu koksowniczym Wynalazek dotyczy sposobu ladowania wegla do komór koksowania w baterii pieców koksow¬ niczych.Znane sa korzysci, jakie daje wprowadzanie do komór koksownia wegla ogrzanego wstepnie do temperatury 120—370°C tak, aby byl on suchy i nie osiagnal temperatury, w której staje sie plastyczny. Najwazniejsza zaleta takiego sposobu pracy jest skrócenie czasu koksowania w komo¬ rach pieców, co daje wyrazny wzrost wydajnosci baterii. Poza tym zaladowywanie suchego wegla umozliwia wprowadzanie wiekszej -ilosci wegla na jednostke pojemnosci komory koksowania.Przy wprowadzaniu wilgotnego wegla do komór koksowania, ilosc ciepla, która nalezy doprowa¬ dzic poprzez sciany kazdej komory i przez nie¬ ruchomy ladunek, w celu odparowania wody, za¬ wartej w tym ladunku, jest rzeczywiscie duza.W znanych piecach koksowniczych starszego typu okolo 40% calego czasu koksowania zuzywa sie na doprowadzanie ciepla dla odparowania i usunie¬ cia wody z ladunku i do ogrzania go do tempe¬ ratury 120—370°C. W urzadzeniach nowoczesnych, o duzych komorach koksowania, majacych po¬ jemnosc po 15—25 ton, koksowanie trwa zwykle okolo 15—30 godzin, zaleznie od rodzaju produ¬ kowanego koksu, a mianowicie czy wytwarzany jest koks wielkopiecowy, czy koks odlewniczy.Zaoszczedzenie 40% tego czasu ma przeto rzeczy¬ wiscie bardzo duze znaczenie ekonomiczne, Poza 10 15 20 25 30 tym zaladowywanie ogrzanego wstepnie wegla polepsza jakosc koksu, zwlaszcza w przypadku wegla o wyzszej zawartosci tlenu, na przyklad wegla Illinois..Proponowano ogrzewac wstepnie wegiel roz¬ drobniony i zawieszony w gazie w komorze fluidyzacyjnej i ogrzewanej, poza komorami koksowania baterii koksowniczej. Ogrzany do okolo 370°C i poddany fluidyzacji wegiel przeno¬ szony byl w gazie fluidyzujacym do komór kokso¬ wania baterii koksowniczej, gdzie odbywalo sie koksowanie. Proces taki ma jednak szereg wad, a miedzy innymi te, ze wymaga sproszkowania wegla w celu zmniejszenia wymiarów jego czastek (65% czastek powinno byc rozdrobnione ponizej 200 wedlug skali sitowej), aby umozliwic przenoszenie przez fluidyzujacy gaz. Koksowanie tak rozdrobnionego wegla daje jednak koks o zlej jakosci, nie nadajacy sie do wielu zastoso¬ wan w metalurgii. Ze wzgledu na niewielki cie¬ zar nasypowy tak rozdrobnionego wegla zalado¬ wanie komory koksowania na jednostke objetosci jest znacznie mniejsze niz przy przerobie mniej rozdrobionego, jaki zwykle stosuje sie w koksow- nictwie.Zaladowywanie wstepnie ogrzanego wegla za pomoca obojetnego gazu, na przyklad gazu we¬ glowego, nie przebiega latwo i szybko, totez trudno jest zaladowac komore koksowania o po¬ jemnosci 15—25 ton w czasie nie przekraczaja- 5517655176 a cym okolo 20 minut, bez równoczesnego przeno¬ szenia nadmiernych ilosci pylu weglowego do glównego kolektora baterii koksowniczej i bez nadmiernego zuzycia energii przy napedzaniu sprezarki lub sprezarek, sprezajacych obojetny gaz do cisnienia, niezbednego do transportowania czastek podgrzanego wegla do komór kokso¬ wania.Zaladowywanie wstepnie ogrzanego wegla przy uzyciu znanego wozu zasypowego polega na sto¬ sunkowo gwaltownym zaladowaniu komory koksowniczej, zazwyczaj w ciagu 1—2 minut. Ma to te powazna wade ze przy wsypywaniu masy goracego wegla do goracej komory koksowniczej wegiel moze sie zapalic, przez co wóz zasypowy zostaje uszkodzony. Takie nagle zaladowywanie ma tez te wade, ze w gazie uchodzacym z komór koksowania zawieszone sa nadmierne ilosci czastek wegla.Zagadnienie ladowania wstepnie ogrzanego wegla z podgrzewacza do komór koksowania tak, aby w kazdej komorze znalazl sie ladunek wegla 15—25 ton lub wiecej, w przypadku nowoczesnych baterii koksowniczych, zawierajacych 20—90 ko¬ mór koksowania, jest bardzo zlozone. Nalezy przewidziec srodki ostroznosci, aby zapobiec za¬ paleniu sie goracych czastek wegla. Oczywiscie jako gazowego nosnika nie mozna tu stosowac powietrza ani gazów zawierajacych tlen, totez uzycie zwyklego transportu pneumatycznego z powietrzem, jako czynnikiem nosnym, nie moze byc brane pod uwage. Zaladowywanie goracego wegla powino przebiegac równomiernie, bez przerw, dostatecznie szybko, aby komory mogly byc napelnione sukcesywnie po wypchnieciu z nich koksu. Nalezy przy tym unikac przeno¬ szenia nadmiernych ilosci drobnych czastek do glównego kolektora, unikac powstawania dymu i nie zaklócac gromadzenia sie gazu koksowni¬ czego w przewodzie zbiorczym z innych komór koksowania o róznym stopniu zaawansowania pro¬ cesu koksowania.Wynalazek ma glównie na celu nowy sposób zaladowywania komór koksowania bateryjnych pieców koksowniczych grubo rozdrobnionymi, wstepnie ogrzanymi czastkami wegla tak, aby la¬ dowanie przebiegalo latwo i wydajnie.Stosowanie gruboziarnistego zamiast silnie roz¬ drobnionego wegla pozwala zatrzymac dostatecz¬ nie duzy ciezar nasypowy ladunku pieca koksow¬ niczego.Wedlug wynalazku gruboziarnisty wegiel, o wiel¬ kosci ziaren takiej, jak stosuje sie w znanych me¬ todach zaladowywania komór koksowania baterii koksowniczych, ogrzany wstepnie do temperatury korzystnie w granicach 120—370°C wraz z gazo¬ wym nosnikiem, mianowicie z para wodna lub gazem koksowniczym, korzystnie z przegrzana para wodna, w ilosci takiej, aby zapewnic wzgled¬ nie wysoki stosunek wagowy wegla do nosnika gazowego, przynajmniej równy 20:1, podaje sie do pustej komory koksowania z taka szybkoscia, aby wprowadzenie calej szarzy do komory kokso¬ wania o pojemnosci 15—25 ton lub wiecej, trwa¬ lo co najmniej 5 minut.Jezeli jako gazowy nosnik stosuje sie gaz koksowniczy, to moze on byc taki sam, jak gaz koksowniczy, stosowany do ogrzewania baterii.Gaz ten doprowadza sie do wstepnie ogrzanego 5 wegla w temperaturze otoczenia. Aczkolwiek mozna do tego celu stosowac gaz koksowniczy, to jednak lepiej jest uzywac pare wodna, a to z wie¬ lu powodów. Dzialanie pary wodnej na wegiel jest endotermiczne, dzieki czemu temperatura pod- 10 czas zaladowywania ulega obnizeniu, w wyniku czego zmniejsza sie ilosc powstajacych lotnych czesci. Poza tym para wodna skrapla sie w prze¬ wodzie hydraulicznym, lagodzac problem utrzy¬ mania wlasciwego cisnienia w tym przewodzie, 15 podczas zaladowywania komór. W ponizszym opi¬ sie uwzgledniono zasadniczo uzycie pary wodnej jako nosnika, ale podkresla sie, ze zamiast pary mozna stosowac gaz koksowniczy.Wskazane jest przed rozpoczeciem zaladowywa- 20 nia komór mieszanine wegla i pary wodnej wpro¬ wadzac do pustej, goracej komory koksowniczej pare wodna, korzystnie przegrzana, aby w ko¬ morze wytworzyc atmosfere pary wodnej. Na¬ stepnie, przynajmniej w poczatkowej fazie zala- 25 dowywania, wraz z gruboziarnistym weglem wprowadza sie pare wodna w takim stosunku wa¬ gowym, aby ilosc wegla do pary wynosila przy¬ najmniej 20 : i i moze byc miedzy 20 i 500 :1 w przypadku prowadzenia mieszaniny wegla 30 z para przewodami rurowymi. W miare postepo¬ wania procesu zaladowywania ilosc doprowadza¬ nej pary moze byc zmniejszana i w ostatniej fa¬ zie moze osiagnac minimum, wymagane tylko do zapewnienia przenoszenia wzglednie przeply- 35 wu ogrzanego wegla. Przy stosowaniu transportu mechanicznego, na przyklad wozu zasypowego, po wprowadzeniu okolo 10% ladunku ilosc pary, wprowadzanej wraz z weglem, moze byc ograni¬ czona do minimum, to jest tak, ze pod koniec procesu zaladowywania doplyw pary wodnej do wegla mozna przerwac calkowicie.Mieszanine wstepnie ogrzanego wegla z para wprowadza sie do komory koksowniczej tak, aby zaladunek komory trwal co najmniej 5 minut, a nie wiecej, jiiz 20 minut, korzystnie 5—12 minut.Te wartosci odnosza sie do nowoczesnych baterii koksowniczych, w których pojemnosc kazdej ko¬ mory wynosi 15—25 ton, a ich objetosc waha sie w granicach 17—34 m3. Tak wiec czas zaladowy¬ wania wynosi co najmniej 0,4 minuty i nie prze¬ kracza 3,3 minuty na 2830 litrów objetosci ko¬ mory koksowania. Innymi slowy szybkosc zala¬ dowywania powinna byc taka, aby poziom wegla w komorze koksowania wzrastal o 15—102 cm na minute, w przypadku nowoczesnych pieców koksowniczych o komorach dlugosci 12—14 m, wysokosci 4—6 m i szerokosci 0,5 m.W porównaniu do znanego sposobu zaladowy¬ wania komór koksowniczych, przy uzyciu wozu 60 zasypowego, szybkosc zaladunku wedlug wyna¬ lazku jest stosunkowo mala, a czas zaladunku okolo pieciokrotnie dluzszy niz przy zasypywaniu wegla do komory za pomoca wozu zasypowego.Próby wprowadzania wstepnie ogrzanego wegla 65 do komór koksowania z szybkoscia odpowiadaja- 40 45 505 ea stosowanej obecnie przy zaladunku wegla mokrego, to jest rzedu 1—2 minut na komore, wy¬ kazaly, ze z masy ogrzanego wegla wywiazuje sie duza ilosc gazów, które moga zapalac sie tworzac uciazliwy dym i unoszac czastki wegla do przewodu zbiorczego baterii. Z drugiej zas strony praca w podanych warunkach, wprawdzie stosunkowo powolna, lecz nie za wolna, przy uzy¬ ciu przegrzanej pary wodnej, która przynajmniej w poczatkowej fazie zaladowywania otacza czastki ogrzanego wegla, wprowadzone do gora¬ cej komory, pozwala na unikniecie niebezpie¬ czenstwa zaplonu i daje zadawalajacy przebieg zaladunku.Nie zostalo calkowicie wyjasnione, dlaczego sto¬ sujac zgodne z wynalazkiem wzglednie powolne zaladowywanie, trwajace co najmniej 5 minut na jedna komore i pracujac w obecnosci przegrzanej pary wodnej lub gazu koksowniczego, korzystnie pary wodnej, która otacza przynajmniej w pierw¬ szej fazie zaladunku czastki wegla i przy stosunku wagowym wegla do gazowego nosnika przynaj¬ mniej 20:1, otrzymuje sie tak dobre wy¬ niki zaladowywania wstepnie ogrzanego wegla do komór koksowania. Gdy wprowadza sie wegiel do goracej komory, wówczas poczatkowo ma on tendencje do tworzenia cienkiej warstwy, pokrywa¬ jacej gorace sciany i dno komory. Ta warstwa sa¬ dzy Istaje sie pózniej zewnetrzna warstwa masy koksu, ale poczatkowo powoduje opóznianie prze¬ plywu ciepla od goracych scian komory do srod¬ ka ladunku. Ten czynnik, a takze stosunkowo powolne wprowadzanie ogrzanego wegla do ko¬ mory, powoduja zmniejszenie szybkosci unoszenia sie lotnych czesci z wegla tak, iz eliminuje sie niebezpieczenstwo zaplonu i umozliwia przyjmo¬ wanie lotnych czesci przez przewód lub przewody zbiorcze.Zgodnie z wyrózniona odmiana sposobu wedlug wynalazku, mieszanine ogrzanego wstepnie wegla z przegrzana para wodna podaje sie do komór koksowania rozgalezionym przewodem rurowym, przy czym do kazdej komory prowadzi przynaj¬ mniej jedno odgalezienie. Jednakze wynalazek nie ogranicza sie do takiego sposobu transportowania ogrzanego wegla do komory koksowania. W ramach wynalazku mozna tez stosowac inne sposoby transportowania, na przyklad wóz zasypowy po¬ wolnie zaladowujacy, przy podanym wyzej stosun¬ ku wagowymm wegla do nosnika gazowego.Zgodnie z wyróznionym sposobem wedlug wy¬ nalazku wstepnie ogrzanjr wegiel transportuje sie w ilosci 1—3 ton na minute przewodem rurowym o srednicy 15 cm, przy czym wegiel nie jest prze¬ siewany i czastki jego maja wielkosc do 2,5 cm, a wiec jest to wegiel gruboziarnisty. Poczatkowo do górnego konca przewodu rurowego wprowadza sie wegiel i przegrzana pare wodna o cisnieniu 0,25 — 3,5 kG/cm2, korzystnie 0,35 — 2 kG/cm2.Cisnienie w górnym koncu przewodu jest 0,28—35 kG/cm2, a szybkosc przenoszenia mieszaniny ogrza¬ nego wegla i pary wodnej 3—60 m/sek. Dysze pa¬ rowe dla wprawiania w ruch i rozpraszania wegla sa umieszczone w dnie przewodu rurowego, kie- 6 rujac strumienie pary o duzej szybkosci pod katem 5—10° do poziomu i w kierunku pozadanego prze¬ plywu w przewodzie. Do dysz doprowadza sie pare pod cisnieniem 1,75—42 kG/cm2. Wzdluz prze¬ sz wodu rurowego na jego wygieciach, majacych promien krzywizny korzystnie przynajmniej 2 m oraz na dnie prostych odcinków poziomych prze¬ wodu dysze parowe sa umieszczone w odstepach 15—90 cm, korzystnie 30—45 cm. Na zagieciach 10 przewodu odstepy miedzy dyszami sa nieco mniej¬ sze, na przyklad o 5—9° luku. Na zagieciu pod katem prostym o promieniu luku 2 m umieszcza sie przynajmniej 10 dysz, to znaczy co 30 cm, ale lepiej jest umieszczac dysze co 15—18 cm. Przy 15 wiekszym promieniu krzywizny mozna stosowac wieksze odstepy miedzy dyszami.W kazdej z dysz para rozpreza sie osiagajac szybkosc dzwieku, a korzystnie ponaddzwiekowa, udzielajac impulsu czastkom wegla w kierunku 20 zadanego przeplywu przez przewód rurowy, wspo¬ magajac przeplyw. Innymi slowy energia pary poruszajacej sie z szybkoscia dzwieku lub wieksza jest przeksztalcana w impulsy, powodujace prze¬ noszenie stalych czastek wegla od jednej dyszy 25 do nastepnej. W tych warunkach w calym prze¬ wodzie utrzymuje sie wzglednie niskie cisnienie, rzedu 0—3,5 kG/cm2 i szybkosci nie przekracza¬ jace 60 m/sek. Dzieki wprowadzeniu przegrzanej pary przez dysze rozmieszczone w sposób wyzej 30 opisany, unika sie koniecznosci stosowania nad¬ miernie wysokiego cisnienia u wylotu do prze¬ wodu.Stwierdzono, ze szybkosc przeplywu gruboziar¬ nistego wegla, rozdrabnianego w mlynie mlotko- 35 wym, poprzez poziomy przewód rurowy o srednicy 15 cm i dlugosci 40 m, wyposazony w dysze o trzech wylotach, rozmieszczonych w odstepach 20 cm, mozna okreslic z nastepujacego wzoru, ustalonego doswiadczalnie: 40 R = 0,5 + 0,13 VP gdzie R oznacza ilosc przeplywajacego wegla w tonach na minute, a P oznacza cisnienie w kG/cm2 w zasobniku pomiarowym, z którego goracy wegiel 45 jest podawany do przewodu rurowego.Stosujac wzglednie dlugi przewód rurowy, w przypadku duzych baterii koksowniczych lub gdy tym samym przewodem zasila sie wiecej niz jedna baterie, albo gdy wstepny podgrzewacz wegla jest 50 oddalony od baterii, nadmiar pary wodnej od¬ prowadza sie z mieszaniny wegla z para w jed¬ nym lub kilku punktach wzdluz przewodu tak, aby utrzymac szybkosc w przewodzie ponizej 60 m/sek i równoczesnie pozwolic na wprowadza- 55 nie przegrzanej pary w wielu umieszczonych blisko siebie punktach wzdluz przewodu, aby wspierac przeplyw wegla przez przewód. Korzystnie jest odprowadzac nadmiar pary poddajac mieszanine dzialaniu sily odsrodkowej, na przyklad kierujac przeplyw przez wygiety odcinek przewodu ruro¬ wego lub przepuszczajac boczny strumien miesza¬ niny przez rozdzielacz cyklonowy, usuwajac glów¬ na czesc pary zasadniczo bez czastek wegla. Ucho- 65 dzaca para jest wtedy wolna od czastek wegla, •7 a przy bocznym odprowadzaniu pary unoszone czastki wegla moga byc zawracane do przewodu rurowego* * Opisane wyzej wentylowanie wzglednie odpusz¬ czanie pary wodnej z przewodu pozwala na wpro¬ wadzanie wzdluz przewodu swiezej pary, doprowa¬ dzanej z szybkoscia dzwieku lub ponaddzwiekowa w postaci strumieni, w celu wspierania ruchu czastek wegla przez przewód i to bez nadmierne¬ go powiekszania szybkosci mieszaniny wegla z prze¬ grzana para w przewodzie. Liczba urzadzen do odpuszczania pary zalezy od wielkosci czastek transportowanego wegla, dlugosci przewodu, ilosci pary wtryskiwanej do przewodu i cisnienia w zbiorniku zasilajacym na poczatku przewodu.Liczbe tych urzadzen mozna dla danego przewo¬ du obliczyc stosunkowo latwo, w celu zapewnie¬ nia optymalnego przeplywu czastek ogrzanego wegla. Ogólnie biorac trzeba stosowac dwie jed¬ nostki na 30 n przewodu, jezeli transportuje sie ogrzany wegiel rozdrobniony w mlynie mlotko¬ wym, przy wewnetrznej srednicy przewodu ruro¬ wego 15 cm, stosujac jako nosnik pare wodna, do¬ starczana przez dysze pod cisnieniem 10,5—42 kG/cm*, jezeli dysze te sa oddalone od siebie o okolo 38 cm. Po wejsciu z dysz do przewodu para rozpreza sie, osiagajac szybkosc co najmniej rów¬ na szybkosci rozchodzenia sie dzwieku, gdy abso¬ lutne cisnienie doprowadzanej pary jest przynaj¬ mniej dwa razy wyzsze od absolutnego cisnienia w przewodzie.Przynajmniej jedno urzadzenie do odprowadza¬ nia pary powinno byc umieszczone w miejscu, gdzie przewód rurowy laczy sie % odgalezieniem, prowadzacym do komory koksowania. Kazde od¬ galezienie do komory koksowania moze byc tak wykonane, aby tworzylo wygiecie, w którym prze¬ plywajaca mieszanina jest poddawana dzialaniu sily odsrodkowej, pod które) dzialaniem glówna czesc pary uwalnia sie od czastek wegla 1 uchodzi do atmosfery lub do przyleglej komory koksowania, wzglednie do skraplacza. W ten sposób mieszani¬ na wprowadzana do komór koksowania zawiera znaczna ilosc czastek wegla w stosunku do pary.To ulatwia oddzielanie czastek wegla od pary w komorze i zmniejsza unoszenie wegla do odplywu gazów.Transport w przewodzie rurowym przebiega sprawnie, gdy stosunek wagowy ilosci czastek wegla do pary przy wlocie do przewodu jest od £#:1 do 350 :1, korzystnie okolo 80 :1, w prze¬ wodzie az do ujscia do komory koksowania 20:1 do 150:1, korzystnie 60:1, a w miejscu rozlado¬ wywania do komory od 20:1 do 580 : 1 korzysta nie 89: 1.Bardzo korzystnie jest, jezeli calkowite zala¬ dowanie toaraory pieca prowadzi sie nadajac mie¬ szaninie wegla z gazowym nosnikiem u wlotu do komory koksowania szybkosc odpowiednia do roz¬ lozenia wegla na calej dlugosci komory koksowa¬ nia.Wskazane jest, aby podczas zaladunku cisnienie pary u wlotu materialu do komory nie bylo wyz¬ sze niz 0*035—0,14 kG/cm2. Przeciwlegly koniec komory koksowania moze byc podczas zaladunku 8 polaczony z przewodem zbiorczym lub z przylegla komora koksowania, aby cisnienie w tym koncu bylo nizsze niz w czesci, gdzie nastepuje zalado¬ wanie. Bateryjne piece koksownicze budowane do s pracy sposobem wedlug wynalazku moga nie miec otworów zaladowczych w górnym sklepieniu i maja tylko jeden przewód zbiorczy po stronie baterii przeciwleglej do tej, na której sa wloty dla wegla. W takim przypadku wspomniana róznice io cisnienia mozna spowodowac w ten sposób, ie nie wentyluje sie tych konców komór, gdzie odbywa sie zaladowywanie i zezwala sie na wzrost cis¬ nienia do zadanej wielkosci, podczas gdy prze¬ ciwlegle konce komór sa polaczone z przewodem 15 zbiorczym. W istniejacych bateriach koksowniczych nalezy zamknac otwory zaladowcze na koncu, na którym odbywa sie zaladowywanie komór kokso¬ wniczych, aby zapobiec uciekaniu gazu przez te otwory, co przeciwdzialaloby wzrostowi cisnienia 50 do 0,035—0,14 kG/cm2. Ta róznica cisnienia we¬ wnatrz komory koksowania podczas zaladowywa¬ nia komory powoduje, ze wegiel rozklada sie na calej dlugosci komory i zbedne jest wyrównywanie poziomu wegla w komorze. Tak wiec róznica cis- 25 nienia ulatwi zaladowanie odleglego konca komory, umozliwiajac rozlozenie wegla w komorze na jed¬ nakowej wysokosci, dzieki czemu zbedne jest sto¬ sowanie preta wyrównujacego.Wynalazek jest wyjasniony ponizej przyklado¬ wo w odniesieniu do rysunku, na którym fig. 1 30 przedstawia schemat wyróznionego urzadzenia do zaladowywania komór koksowniczych wstepnie ogrzanym weglem, fig. 2 — perspektywiczny wi¬ dok czesci- bateryjnego pieca koksowniczego, uwidaczniajacy wyrózniony sposób transportowa¬ nia ogrzanego wstepnie wegla do komór koksowni¬ czych, fig. 3 — czesciowy przekrój pionowy ko¬ mory koksowania znanej baterii koksowniczej, do¬ stosowanej do zasilania sposobem wedlug wyna¬ lazku, fig. 4 — czesciowy przekrój pionowy ko¬ mory koksowniczej, ukazujacy wóz zasypowy w polozeniu do zaladunku, przy czym wóz ten jest dostosowany do pracy sposobem wedlug wyna¬ lazku, fig. 5 — widok i przekrój czesci przewodu rurowego z jedna z dysz parowych, w powiekszo¬ nej skali, a fig. 6 — przekrój czesci przewodu ru¬ rowego w plaszczyznie prostopadlej do plaszczyz¬ ny przekroju na fig. 5, ukazujacy wylot dyszy w przewodzie rurowym.Jak przedstawiono na fig. 1, wilgotny wegiel, zawierajacy 3—12%, a zazwyczaj 7—8% wilgoci w stosunku wagowym, jest dostarczany przenosni¬ kiem 10 do zasobnika weglowego 11. Wegiel ten stanowi zwykly wegiel, rozdrobniony w mlynie mlotkowym, stosowany do zasilania komór kokso- t5 wania w bateryjnych piecach koksowniczych. Jest to wiec wegiel gruboziarnisty, o czastkach mniej¬ szych niz 2,54 cm, a zazwyczaj 3—20% czastek na wymiary wieksze niz 63 mm, 8—40% czastek na wymiary wieksze niz 3,2 mm, a ponad 50% czastek 80 na wymiary przekraczajace 1 mm. W handlu ten gatunek wegla okresla sie jako taki, którego 60— 90% przechodzi przez sito o oczkach 3,2 mm. We¬ giel o takich czastkach stosuje sie zazwyczaj do 65 zasilania pieców koksowniczych w celu otrzymania v , . -•ram u koksu metalurgicznego i iwany jest weglem gru¬ boziarnistym.W urzadzeniu przedstawionym na fig. 1, urza¬ dzenie do wstepnego ogrzewania zawiera dwa pod¬ grzewacze, kazdy z odpowiednimi kolektorami py¬ lu. Liczba podgrzewaczy zalezy oczywiscie od ich wielkosci i od wielkosci komór koksowania. Dla mniejszych urzadzen, w których jeden podgrze¬ wacz wystarczy do wstepnego ogrzewania wegla do temperatury 120—370°C w ilosci dostateczne] do zasilania komór koksowania baterii koksowniczej, mozna stosowac tylko jeden taki podgrzewacz, lub mozna przewidziec drugi jako rezerwe. Duze insta¬ lacje koksownicze maja oczywiscie wiecej niz je¬ den podgrzewacz.Poniewaz w opisywanym przykladzie oba pod¬ grzewacze 12 sa jednakowe, przeto ponizej opisa¬ no szczególowo tylko jeden. Kazdy podgrzewacz sklada sie z urzadzenia grzejnego 13, korzystnie w postaci znanego pieca Hereschoffa, zawieraja¬ cego szereg palenisk 14, umieszczonych jedno nad drugim. Nad kazdym paleniskiem 14 obracaja sie ramiona w ksztalcie grabi 15, przegarniajace we¬ giel z paleniska polozonego wyzej na nastepne dol¬ ne. Gorace gazy spalinowe, wytwarzane w komo¬ rze spalan 16, zasilanej paliwem przez przewód 17 i powietrzem przez przewód 18, wchodza do dol¬ nego paleniska 14 i plyna ku górze w przeciw- pradzie do opadajacego wegla. Urzadzenia grzej¬ ne 13 moga tez byc innego znanego typu, umozli¬ wiajacego skuteczne ogrzanie wstepne wegla do temperatury 120—370°C.Wegiel,. ogrzany wstepnie do temperatury 120— 370°C, jest odprowadzany u dolu urzadzenia grzej¬ nego przez przewód 31, który prowadzi do górnej czesci zasobnika odbiorczego 22. Gorace gazy spa¬ linowe, uchodza z urzadzenia grzejnego przez prze¬ wód 23 do rozdzielacza cyklonowego 24, korzyst¬ nie dwudzialowego, znanego typu. Wegiel porwa¬ ny przez gazy osiada w tym rozdzielaczu i jest zen odprowadzany przez przewód 25 z zaworem do przewodu 21 ogrzanego wegla.Gazy uchodzace z rozdzielacza 24 sa pompowane ptzez przewód 26 do kolektora pylu 27, który rów¬ niez moze byc typu rozdzielacza cyklonowego. W kolektorze $7 stale czastki sa oddzielane i rozla¬ dowywane przez przewód 29 z zaworem do prze¬ wodu 21 ogrzanego wegla. Gaz pozbawiony zasad¬ niczo pylu moze byc odprowadzany do atmosfery przez przewód 31.Cx oznacza znanego typu regulator, który regu¬ luje ilosc paliwa, doprowadzanego przez przewód 17, zaleznie od temperatury ogrzanego wstepnie wegla tak, aby utrzymac zasadniczo jego stala.Drugi regulator C2 znanego typu reguluje ilosc gazów odlotowych, zawracanych przez przewód 26* do kcmory spalan 16, gdzie mieszaja sie one z produktami spalania, obnizajac temperature gazów spalinowych, dostarczanych do urzadzenia grzej¬ nego 13 i utrzymujac te temperature na zadanym poziomie. Kazde urzadzenie grzejne ma analizator tlenu znanego typu, aby kontrolowac prawidlowosc procesu i zapewnic doprowadzanie do urzadzenia grzejnego gazów spalinowych nie zawierajacych tleilu. Podgrzewacze moga byc wyposazone w do¬ datkowe, znane regulatory temperatury i cisnie¬ nia oraz urzadzenia elektrycznej blokady, zapew¬ niajace wlasciwa kolejnosc operacji w dobranych warunkach temperatury i cisnienia, w celu pro- s wadzenia procesu wstepnego ogrzewania w wa¬ runkach optymalnych.W zasobniku 28 ogrzany wstepnie wegiel jest po¬ dawany podnosnikiem 32 do zasobnika namiarowe¬ go 35, o pojemnosci wystarczajacej na przyjecie 10 ogrzanego wegla w ilosci koniecznej do napelnienia pustej komory koksowania. Zasobnik namiarowy 35 jest napelniany okresowo z zasobnika odbiorczego czyli magazynowego 23, majacego znacznie wieksza pojemnosc. W zasobniku magazynowym 32 przecho- 15 wuje sie wstepnie ogrzany wegiel w ilosci umozli¬ wiajacej sprawny tok pracy, a mianowicie w ta¬ kiej ilosci, aby w okresach zaleznych od cyklu procesu mozna bylo do zasobnika 35 podawac ogrzany wegiel w partiach, umozliwiajacych za- 20 ladowywanie komory koksowania. Gdy taka partia wegla zostaje wprowadzona do zasobnika 35, wówczas zawór 34 zamyka sie, zamykajac szczel¬ nie zasobnik 35. Nastepnie przez przewód 8 z za¬ worem Sx (fig. 2) do zasobnika 35 wprowadza sie 25 pare wodna, w celu wytworzenia mieszaniny pary i czastek wegla, mogacej latwo plynac, na przy¬ klad mieszaniny pod cisnieniem 0,26—3,5 kG/cm*.U wylotu zasobnika 35 znajduje sie lamacz 36, majacy za zadanie kruszenie zbyt duzych czastek 30 i zlepionych grud. Dzieki temu do komory przy¬ spieszajacej 37 przedostaje sie wegiel dobrze roz¬ proszony w gazowym nosniku i o czastkach, z któ¬ rych najwieksze nawet moga byc latwo transpor¬ towane przewodem rurowym do komór koksowa¬ nia.W przykladzie uwidocznionym na fig. 2 lamacz sklada sie z zespolu kruszacych ramion 41, osa¬ dzonych obrotowo na wale 42 i wspóldzialajacych z ramionami 43 drugiego zespolu, osadzonych obro¬ towo na wale 44. Ramiona 41 i 43 sa umieszczone tak, iz podczas obracania sie zachodza na siebie nawzajem, jak to uwidoczniono schematycznie na fig. 2. W ten sposób wegiel jest w lamaczu mie¬ szany, a grudy nadmiernej wielkosci kruszone. 45 Tuz nad lamaczem 36 jest umieszczony zawór 45, regulujacy przeplyw goracego wegla i pary % za¬ sobnika 35 do lamacza 36.Jak uwidoczniono na fig. 2, komora przyspie¬ szajaca 37 ma ksztalt scietego stozka z dysza pa- 50 rowa 52 w poblizu jej dolnego konca. Podstawa komory 37, laczaca sie z wlotem przewodu ruro¬ wego 38, ma te sama srednice, co ten wlot. Pola¬ czenie obu tych czesci jest takie, ze przy wylocie z komory 37 do przewodu 38 nastepuje swobodny 55 przeplyw. Aby to uzyskac, w polaczeniu tym nie ma zadnych przeszkód, które zaklócalyby przeplyw.Dlugosc komory przyspieszajacej 37 od wylotu z lamacza do wylotu z tej komory powinna byc wy¬ starczajaca do zapewnienia przyspieszonego opa- 60 dania mieszaniny czastek wegla i pary z lamacza 36 do wlotu do przewodu 38 bez tendencji do na* gromadzania sie materialu w komorze lub powsta¬ wania korków. Okolicznosc ta jest bardzo wazna, gdyz nagromadzenie sie czastek wegla w komorze 65 zaklócaloby przeplyw do przewodu, Zamiast opisa- 35 4095176 li 12 nego tu przyspieszacza typu opadowego mozna zgodnie z wynalazkiem stosowac i inne urzadzenia przyspieszajace, na przyklad znane urzadzenia me¬ chaniczne.Wymiary komory przyspieszajacej oraz przewo¬ du rurowego i innych wspóldzialajacych urzadzen moga sie oczywiscie wahac w zaleznosci od wiel¬ kosci calej instalacji i ogólnie biorac zaleza od po¬ jemnosci komór koksowania, cyklu ladowania i wymiarów czastek zaladowywanego wegla. W urzadzeniu uwidocznionym na fig. 2 i 3 przewód rurowy 38 ma wewnetrzna srednice 12—18 cm, ko¬ rzystnie okolo 15 cm i prowadzi od wylotu z ko¬ mory 37 do glównego przewodu zasilajacego 47, biegnacego wzdluz calej baterii. Przewód zbiorczy ma odgalezienie 48 do poszczególnych komór kok¬ sowania. Odgalezienia te prowadza do jednego konca kazdej z tych komór, biegnac korzystnie pod katem do poziomu mniejszym niz okolo 23°. Sluza one do zaladowywania mieszaniny wegla i pary wodnej do jednego z konców komory koksowania, przy czym mieszanina ta przeplywa dalej w strone przeciwleglego konca komory. Oddzielanie sie czas¬ tek wegla od pary nastepuje w chwili, gdy mie¬ szanina wplywa do komory koksowania.Zazwyczaj komory koksowania, jak uwidocznio¬ no na fig. 3, sa wyposazone w drzwi 49, umiesz¬ czone na przeciwleglych koncach. Przewód 50 do odprowadzania gazu prowadzi do przewodu zbior¬ czego M (fig. 4) od konca komory przeciwleglego koncowi, gdzie nastepuje zasilanie komory mie¬ szanina wegla i przegrzanej pary wodnej. Istnie¬ jace baterie koksownicze, do których mozna zasto¬ sowac wynalazek, zwykle maja otwory H do za¬ silania w stropie komory, wyposazone w pokrywy H* (fig. 3).Przewód rurowy 38, glówny przewód zasilajacy 47 i kazde odgalezienie 48 sa w wielu blisko siebie polozonych miejscach wyposazone w obsady 52 dla dysz doprowadzajacych pare (fig. 5). Obsady te sa polaczone z przewodem parowym 53 (fig. 2) za posrednictwem odgalezien 54, z których kazde po¬ siada zawór 55. Przewód parowy 53 jest umiesz¬ czony w sasiedztwie przewodu 38, przewodu zasilaj jacego 47 i kazdego odgalezienia 48, doprowadzajac do nich pare wodna o cisnieniu 1,75—42 atm przez wspomniane obsady dysz. Para jest wtryskiwana do przewodu w kierunku przeplywu materialu. Na przyklad w przypadku przewodu 38, uwidocznio¬ nego na fig. 5, strzalka 56 oznacza kierunek prze¬ plywu w przewodzie, a strzalka 57 kierunek wlotu pary do przewodu. Para wlatuje z szybkoscia dzwieku lub wyzsza, wspomagajac przeplyw, przy czym energia pary udziela sie czastkom mieszaniny ogrzanego wegla i przegrzanej pary wodnej. W przewodzie 38 i przewodzie zasilajacym 47 utrzy¬ muje sie cisnienie rzedu 0—3,5 kG/cm2, a szybkosc mieszaniny wegla i pary wynosi ponizej 60 m/sek.Zawory 55 w odgalezieniach 54 moga byc nasta¬ wiane tak, aby zapewnic dzwiekowa lub ponad- dzwiekowa szybkosc pary wlatujacej do przewodu, wzglednie moga byc zamykane, gdy zachodzi po¬ trzeba zmniejszenia liczby odgalezien zasilajacych swieza pare do przewodu.Wyrózniona postac obsady 52 dyszy jest uwidocz¬ niona na fig. 5 i 6. Obsada ta sklada sie z szescio¬ katnego korka 61 z gwintowanym koncem 62, wkrecanym w nagwintowany otwór 63 w scianie 5 przewodu 38 lub przewodu zasilajacego 47. Wierz¬ cholek gwintowanego konca 62 tworzy plaszczyzne z wewnetrzna sciana przewodu rurowego tak, aby w miejscu wejscia dyszy do przewodu powstala powierzchnia gladka, pozbawiona przeszkód dla io przeplywajacej mieszaniny, wegla i pary i aby nie powstaly martwe przestrzenie. Korek 61 ma kró- ciec 64 lub grupe krócców, przy czym kazdy z nich ma ksztalt zwezki Venturi'ego, z czescia wylotowa 65, której scianki tworza kat 5—7°, podczas gdy 15 czesc wlotowa jest silnie zbiezna. W przykladzie uwidocznionym na fig. 5 i 6 kazda obsada 52 dyszy ma trzy takie krócce, laczace sie kanalem 67, prowadzacym do srodkowego otworu 68 w korku 61. Korzystnie jest, gdy kazdy króciec daje 20 strumien przegrzanej pary pod katem okolo 5—20° do osi przewodu w punkcie, gdzie króciec ten jest umieszczony, na przyklad w przypadku prostego lub poziomego przewodu rurowego kat ten wynosi 5—20° wzgledem poziomu. Koniec 69 kazdej obsady 25 52 ma nagwintowanie 71, laczace sie z nagwinto¬ wanym koncem 72 odgalezienia 54, prowadzacego od przewodu parowego. Takie rozwiazanie zapew¬ nia wachlarzowate rozmieszczenie strumieni pary, dajacej impulsy mieszaninie wstepnie ogrzanego 30 wegla i przegrzanej pary w kierunku oznaczonym strzalka 56 na fig. 5.Glówny przewód zasilajacy 47 biegnie przez cala dlugosc baterii po jej jednej stronie, korzystnie po stronie przeciwleglej do tej, na której jest umiesz- 35 czony przewód zbiorczy. Kazde odgalezienie od przewodu zasilajacego 47 prowadzi do poszcze¬ gólnej komory koksowania 75 baterii. Kazde od¬ galezienie 48 tworzy luk lub jest wygiete, przy czym promien krzywizny wynosi korzystnie oko- 40 lo 2 m. Wylot 76 z odgalezienia siega przez ognio¬ trwaly strop baterii i prowadzi do nachylonego ku dolowi kanalu 77 (fig. 3), uchodzacego otwartym otworem do komory koksowania 75. Kat nachyle¬ nia konca wylotowego 76 i kanalu 77 do poziomu 45 jest taki, aby strumien przegrzanej pary i czastek gruboziarnistego, ogrzanego wegla byl kierowany ku dolowi i w strone przeciwleglego konca ko¬ mory koksowania. Dobre wyniki daje stosowanie kata miedzy osia kanalu 77 i plaszczyzna pozioma 50 wynoszacego mniej niz 23°. Poniewaz na fig. 3 uwidoczniono kanal 77, prowadzacy do dolnego kon¬ ca 78 otworu zaladowczego H, przeto w tym przy¬ padku kanal 77 nie musi byc polaczony z samym otworem zaladowczym. Na fig. 3 przedstawiono 55 znany piec bateryjny o trzech otworach zaladow¬ czych H w stropie kazdej komory koksowania.W przypadku nowych baterii do pracy sposobem wedlug wynalazku nie trzeba w stropach komór wykonywac otworów zaladowczych.Jak wyzej wspomniano, kazde odgalezienie 48 ma szereg blisko siebie umieszczonych obsad 52 dysz parowych. Sa one rozmieszczone tak samo, jak na wygietych odcinkach przewodu rurowego. 65 Ze wzgledu na przejrzystosc rysunku, na fig. 213 nie uwidoczniono dysz w przewodzie 58, przewo¬ dzie zasilajacym 47 i odgalezieniach 48.Przeplyw od przewodu zasilajacego 47 przez kazde odgalezienie 48 jest regulowany przez dwa zawory 8H 81*. Zawory 81 sa umieszczone w prze¬ wodzie zasilajacym 47 i reguluja przeplyw przez ten przewód do odgalezienia 48, prowadzacego do komory koksowania, która ma byc zaladowywana.Wszystkie zawory 81 w czesci przewodu 47, pro¬ wadzacej do danego odgalezienia 48, uchodzacego do zaladowywanej komory, sa otwarte i przynaj¬ mniej jeden zawór 81 w przewodzie 47 bezposred¬ nio za tym odgalezieniem jest zamkniety. Miesza¬ nina wegla i przegrzanej pary wodnej musi wtedy przeplywac do odgalezienia laczacego sie z zala¬ dowywana komora. Kazde odgalezienie 48 ma przy wlocie zawór 81', który reguluje przeplyw do tego odgalezienia z przewodu zasilajacego 47.Kazdy zawór 81 i 81* jest wyposazony w cisnie¬ niowy cylinder 82 wypelniony plynem i sluzacy do uruchomiania zaworu. Zawory 81 i 81\ regulu¬ jace przeplyw do komory koksowania, która ma byc zaladowywana, sa otwarte, gdy komora jest pusta i przygotowana do zaladowywania. Sa one natomiast zamkniete, gdy ladunek zostal wprowa¬ dzony do komory. Zawory 81 i 81* odgalezien 48 i reszta urzadzenia moga byc sterowane przy uzy¬ ciu mechanizmów regulujacych w czasie tak, ze wprowadzenie pary przegrzanej kolejno do opróz¬ nionych, goracych komór i nastepujace po tym za¬ ladowywanie komór mieszanina ogrzanego wegla i pary, jak równiez podawanie ogrzanego wegla do zasobnika 35 z zasobnika odbiorczego 22 i za¬ silania tegoz zasobnika z podgrzewacza 12 moze sie odbywac automatycznie.Korzystnie jest, aczkolwiek nie jest to koniecz¬ ne, jezeli kazde odgalezienie 48 wyposaza sie w upust 83, prowadzacy z wnetrza wygietej czesci 84 odgalezienia do sasiedniej komory koksowania 75, to znaczy, ze upust taki prowadzi do komory koksowania, która sasiaduje z komora zaladowy¬ wana. Gdy mieszanina ogrzanego wegla z para plynie przez wygiecie 84, wówczas dziala na nia sila odsrodkowa tak, iz zasadniczo wszystkie czastki wegla maja tendencje do gromadzenia sie przy zewnetrznej scianie wygiecia 84, to jest przy scianie odleglej od otworu, prowadzacego do upus¬ tu 83. Stad tez w sasiedztwie wlotu do upustu 83 przegrzana para wodna jest w zasadzie wolna od czastek wegla. Para ta plynie przez upust 83 do sasiedniej komory, w której proces koksowania jest zaawansowany, totez moze ona latwo przyjac gazowy nosnik, który odplywa dalej do przewodu zbiorczego.Odprowadzanie przegrzanej pary z mieszaniny wegla i pary, przeplywajacej do zaladowywanej komory, powoduje zwiekszenie stosunku wagowego wegla do pary w zaladowywanej mieszaninie.Ulatwia to oddzielanie wegla od pary. Para, wply¬ wajaca do zaladowywanej komory, po uwolnieniu od czastek wegla, wyplywa przez odplyw do prze¬ wodu zbiorczego. Para wplywajaca do sasied¬ niej komory lub do dwóch komór po obu stro¬ nach zaladowywanej komory moze byc w razie 14 potrzeby kierowana przez otwarta przestrzen nad koksem w tych komorach i wyplywac z komór przez wyloty do przewodu zbiorczego. Wiekszosc stalych czastek osiada i staje sie czescia szarzy 5 koksu w sasiednich komorach. , Podczas pracy urzadzenia, po wprowadzeniu ogrzanego wegla do zasobnika namiarowego 35 w ilosci potrzebnej do zasilenia komory kokso¬ wania, zawór 34 jest zamkniety, zas zawór 45 10 zamkniety byl juz uprzednio. Zawory 81 i 81', re¬ gulujace przeplyw do odgalezienia prowadzacego do komory, która ma byc zaladowywana, sa otwarte, zas zawory 81 przewodu zasilajacego w jego czesci ponizej komory zaladowywania sa 15 zamkniete! Do dysz parowych powyzej zaladowy¬ wanej komory doprowadza sie pare i uruchamia lamacz. Zawór 45 jest otwarty i doprowadza pare, korzystnie do dolnej czesci zasobnika 35, aby pod¬ wyzszyc cisnienie do zadanej wielkosci, na przy- 20 klad do 0,28—3,5 kG/cm2. Dysze parowe powyzej zaladowywanej komory sluza do wytwarzania at¬ mosfery pary wodnej w komorze, która bedzie nastepnie zaladowywana. Wytwarzanie takiej at¬ mosfery pary wodnej w kazdej komorze kokso¬ wania przed wprowadzeniem goracego wegla jest korzystne, aczkolwiek zadawalajace wyniki osiaga sie i bez stosowania tej operacji. Nastepnie roz¬ poczyna sie przeplyw wegla do pieca i prowadzi sie go tak, aby zaladowac komore w ciagu okolo 5—12 minut.W przypadku, gdy przewód doprowadzajacy przekracza 30 m, zaopatruje sie go w wygiecie 91 w plaszczyznie poziomej, jak na fig. 2, }ub w plaszczyznie pionowej. Wygiecie to wskazane jest wykonywac z kolejnych odcinków A, B i C, obli¬ czonych na swobodny przeplyw. Promienie krzy¬ wizny przyleglych odcinków A i B oraz Bi C sa srednicowo przeciwnie skierowane wzgledem sie¬ bie. Dla przewodu o srednicy 15 cm promien krzy- 40 wizny wynosi korzystnie 2 m. Gdy mieszanina ogrzanego wegla i przegrzanej pary wodnej plynie przez wygiecia 91, wówczas dziala na nia sila od¬ srodkowa, która powoduje gromadzenie sie czas¬ tek wegla w sasiedztwie sciany 92, podczas gdy 45 wieksza czesc pary wolnej od czastek wegla gro¬ madzi sie przy przeciwleglej scianie 93. Pare te odprowadza sie przez upust 94, unikajac nadmier¬ nej szybkosci w przewodzie i. umozliwiajac wpro¬ wadzenie przegrzanej pary przez nastepne dysze 50 parowe w kierunku przeplywu mieszaniny ogrza¬ nego wegla i przegrzanej pary wodnej, bez po¬ wodowania nadmiernego wzrostu szybkosci w przewodzie, w przewodzie zasilajacym 47 i w od¬ galezieniu 48, prowadzacym z tegoz przewodu do 55 komory, która ma byc zaladowywana.Gdy wprowadzanie mieszaniny ogrzanego wegla i przegrzanej pary wodnej do komory koksowa¬ nia rozpocznie sie, wówczas mozna zezwolic na wzrastanie cisnienia pary, wyzwalajacej sie z mie- 60 szaniny w tym koncu komory, gdzie odbywa sie zaladowywanie. Innymi slowy w tym koncu ko¬ mory nie ma upustu gazów. Jezeli praca odbywa sie w urzadzeniu majacym otwory zaladowcze i przystosowanym do stosowania sposobu wedlug15 5»17i 16 wynalazku, wówczas nalezy dbac o to, aby otwory te w koncu komory, w którym odbywa sie zala¬ dowywanie, byly szczelnie zamkniete, a to w celu umozliwienia wzrostu cisnienia w tym koncu do okolo 0,035—0,14 kG/cm2, Przeciwlegly koniec ko¬ mory jest polaczony odplywami gazu, totez cis¬ nienie w tym koncu jest nizsze. Ten koniec jest zazwyczaj podczas zaladowywania wentylowany przez odplywy gazu do przewodu zbiorczego. Róz¬ nica cisnienia w obu koncach kazdej komory pod¬ czas zaladowywania ulatwia przeplyw mieszaniny wegla i pary z tego konca komory, w którym od¬ bywa sie zasilanie, do drugiego konca i powoduje równomierne rozkladanie sie wegla w komorze na calej jej dlugosci. Dzieki temu sposób wedlug wy¬ nalazku umozliwia zaladowywanie komór bez po¬ trzeby stosowania specjalnego wyrównywania la¬ dunku.Gdy odmierzony ladunek zostal dostarczony z zasobnika namiarowego 35, wówczas zamyka sie zawór 45. Po wprowadzeniu ladunku do komory, zamyka sie doplyw pary do dysz 52 {wylacza la¬ macz 36. Nastepnie otwiera sie zawór 34 i nowa partie ogrzanego wegla wprowadza z zasobnika 22 do zasobnika namiarowego 35. Po wprowadze¬ niu tej szarzy do zasobnika namiarowego powtarza sie opisany wyzej proces, zaladowujac nastepna komore koksowania.W urzadzeniu przedstawionym na fig. 2, pod¬ czas zaladowywania kazdej komory odgalezienie 48 jest polaczone z przylegla komora przez upust 83, dzieki czemu ilosc pary, wprowadzanej do za¬ ladowywanej komory, ulega zmniejszeniu, przez co wzrasta stcsunek wagowy ilosci wegla do pary.Ulatwia to oddzielanie czastek wegla od pary i powoduje skracanie czasu ladowania, jak rów¬ niez zapobiega porywaniu drobnych czastek wegla przez pare i unoszeniu icl do przewodu zbiorcze¬ go. Upust 83 moze byc wyposazony w zawór re¬ gulujacy przeplyw, umozliwiajacy optymalny od¬ plyw przez upust.Upust 83 moze byc tak wykonany, by laczyl sie z dwiema sasiednimi komorami koksujacymi, w celu umozliwienia odprowadzania do nich pary.Ulatwia to odzyskiwanie czastek wegla, unoszo¬ nych przez pare i osadzajacych sie w tych sa¬ siednich komorach, gdzie tworza czesc ladunku i ulegaja przeróbce na koks.Przy utrzymaniu wzglednie wysokiego stosunku ilosciowego wegla do pary mozna calkowicie po¬ minac odprowadzanie pary z mieszaniny, wpro¬ wadzanej przez odgalezienie 48 do zaladowywanej komory. Ogólnie biorac, odprowadzanie pary do jednej, sasiedniej komory jest korzystne dla zmniejszenia unoszenia czastek wegla przez pare z zaladowywanej komory do przewodu zbiorczego i ulatwia oddzielanie wegla od pary oraz zmniej¬ sza ilosc pary, wprowadzanej do zaladowywanej komory.Nastepujacy przyklad wyjasnia sposób wedlug wynalazku w zastosowaniu do baterii koksowni¬ czej, której "komory koksowania maja wysckosc okolo 3,6 m, dlugosc okolo 12 m i szerokosc okolo 0,5 m. Stosuje sie urzadzenie zasadniczo takie, ja¬ kie przedstawiono na fig. 2. 10 15 20 35 40 45 50 55 60 65 Do zasobnika namiarowego 35 wprowadzono 15 ton wegla ogrzanego uprzednio do temperatury okolo 340°C i nastepnie wprowadzano don prze¬ grzana pare, wytwarzajac w zasobniku cisnienie 0,69 kG/cm2. Uruchomiono lamacz 3$ o okolo 93 obrotach na minute i wprowadzano do komory koksowniczej pare wodna. Nastepnie wprowadzo¬ no pare przez dysze, umieszczone wzdluz prze¬ wodu rurowego co 18 cm na odcinku prostym i nieco gesciej na wygietych odcinkach przewodu.Zuzyto 230 kg pary jako nosnika, to jest 36. kg na minute. Cisnienie pary doprowadzonej przez dysze wynosilo 20,2 kG/cm2 i wprowadzano sred¬ nio przez dysze 29,8 kg pary na minute. Ladowa¬ nie komory trwalo 6,4 minuty. Pod koniec tego okresu wegiel w komorze tworzyl zwal o poziomie na koncach komory okolo 30 cm nizszym niz w srodku. Po wyrównaniu ladunku poziom wegla* byl zasadniczo jednakowy na calej dlugosci ko¬ mory, przy czym komora byla wypelniona do wy¬ sokosci 3,4 m. Przestawiajac odpowiednio zawory powtórzono ten proces ladowania dla kazdej ko¬ mory baterii.W urzadzeniu przedstawionym na fig. 4 wóz za¬ sypowy 100 o trzech zbiornikach 101, po jednym dla kazdego z trzech otworów zaladowczych, prze¬ suwa sie po szynach 102 na stropie baterii. Kaz¬ dy ze zbiorników 101 ma pokrywe, zabezpiecza¬ jaca przed doplywem powietrza do wegla. Po¬ krywy te moga byc oczywiscie usuwane w celu umozliwienia napelniania zbiorników. Wóz 100 moze byc typu znanego, wyposazony w plyte roz¬ ladowcza 103 u podstawy kazdego ze zbiorników 101. Kazda plyta 103 jest obracana w znany spo¬ sób przez nie uwidoczniony na rysunku silnik, przy czym szybkosc obrotu daje sie regulowac, aby miec moznosc zasypywania wegla z zadana szybkoscia. Kazda plyta rozladowuje wegiel na zsuw, który laczy sie w znany sposób z, tuleja opadowa 104. W polozeniu opuszczonym tuleje te lacza dolne konce zsuwów z wlotami otworów zaladowczych. Wóz zasypowy 100 przesuwa sie po stropie baterii do stacji zaladowczej, gdzie zostaje zaladowany gruboziarnistym weglem, uprzednio ogrzanym do temperatury 120—370°C i nastepnie przesuwa sie go nad prózna komora, która ma byc zaladowywana.Wzdluz baterii koksowniczej, po jednej jej stronie, biegnie przewód parowy 105, majacy po¬ jedyncze odgalezienia 106 do kazdej z komór kok¬ sowania. Odgalezienia te maja zawory 107 do re¬ gulowania przeplywu oraz sa wyposazone w zna¬ ne zlacza 108, dajac sie latwo przylaczac i odla¬ czac, sluzace do dolaczania gietkiego przewodu parowego 109, umocowanego na wozie zasypowym.Przewód 109 laczy sie z przewodem parowym 110, majacym trzy odgalezienia 111, po jednym dla kaz¬ dego zbiornika 101. Kazde odgalezienie 111 ma dolna, gietka czesc 112, prowadzaca do tulei opa¬ dowej 104, jak to uwidoczniono na fig. 4. Na przewodzie parowym 109 jest umieszczony zawór 115, regulujacy przeplyw.Po naprowadzeniu wozu zasypowego na pusta komore, która ma byc zaladowywana, przewód pa¬ rowy 109 laczy sie z przewodem parowym 105.55176 tt Zawory W7 i 115 przy tej komorze zostaja otwarte i komora napelnia sie przegrzana para. Pare^ wprowadza sie przez caly okres ladowania, trwa- 4. jacy 5—12 minut. Ladowanie z ta szybkoscia od¬ bywa sie przez obracanie plyt rozladowczych 103 s tak, aby goracy wegiel spadal przez tuleje opa¬ dowe do komory koksowania. Przeplywajaca przez wegiel w tulei opadowej para zapobiega zasypa¬ niu powietrza przez strumien opadajacego wegla, dzieki czemu unika sie niebezpieczenstwa pozaru 10 i wybuchu, jakie istnialoby, gdyby ogrzany wegiel zsypywac z wozu zasypowego do komory, z duza dosc szybkoscia, jaka jest zazwyczaj stosowana w znanych urzadzeniach. Obecnosc pary przy opi¬ sanym wyzej powolnym zaladowywaniu spelnia 15 wiec tu dwa cele, gdyz chroni ona suchy i go¬ racy wegiel przed zbyt szybkim karbonizowaniem sie, które mogloby powodowac nadmierne wywia¬ zywanie sie lotnych czesci, unoszacych drobne czastki wegla przez odplyw gazu, a takze chroni 20 opadajacy wegiel przed dzialaniem powietrza, za¬ pobiegajac w ten sposób pozarom i wybuchom.Pare nalezy wprowadzac w takich ilosciach, aby 5. jak wyzej opisano, utrzymac wzglednie wysoki stosunek wagowy wegla do pary, ulatwiajacy 25 szybkie oddzielanie wegla od pary w komorze koksowania. Stosunek ten moze byc 20:1 lub wiekszy. Zamiast pary wodnej mozna stosowac gaz koksowniczy, doprowadzany do wozu wsypo- so wego z przewodu gazu o temperaturze otoczenia, przy czym ilosc jego powinna byc taka, aby utrzymac w przyblizeniu taki sam stosunek, jak podano wyzej. 35 PL