PL54428B1 - - Google Patents

Description

Pierwszenstwo: Opublikowano: 21.VIII.1965 (P 110 568) 20.1.1968 54428 KI. 12 q, 32/10 MKP C 07 c i UKD njsk I Wspóltwórcy wynalazku: mgr inz. Ilona Gruda, mgr Janina Brajtburg Wlasciciel patentu: Instytut Farmaceutyczny, Warszawa (Polska) Sposób wytwarzania dwufenyloaminy oraz jej 3-podstawionych pochodnych Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia dwufenyloaminy oraz jej 3-podstawionych po¬ chodnych o wzorze podanym na rysunku, w którym x oznacza wodór, chlorowiec, grupe oksyalkilowa lub tioalkilowa. Wymienione zwiazki sa stosowane jako produkty posrednie, np. w syntezie fenotia- zyny i jej pochodnych.Znany sposób wytwarzania dwufenyloaminy i jej 3-podstawionych pochodnych polega na dekar- boksylacji kwasów dwufenyloamino-6-karboksylo- wych. Na przyklad wedlug niemieckiego opisu pa¬ tentowego nr 1.112.990 dekarboksylacja prowadzi sie przez ogrzewanie wyzej wymienionych kwasów w srodowisku aniliny lub jej pochodnych w tempe¬ raturze 150—250°, zwlaszcza w temperaturze 180— 210°, az do zaniku wydzielania sie dwutlenku we¬ gla, co nastepuje po uplywie 12—24 godzin. Tak dlugotrwale utrzymywanie mieszaniny reakcyjnej w stosunkowo wysokiej temperaturze wplywa nie¬ korzystnie na wydajnosc.Produkty posrednie do tej reakcji, a mianowi¬ cie kwasy dwufenyloamino-6-karboksylowe, otrzy¬ muje sie w wyniku reakcji Ulmanna przez kon¬ densacje kwasów o-chlorobenzoesowych z amina¬ mi aromatycznymi w roztworze rozpuszczalnika, zwykle alkoholu amylowego, w obecnosci weglanu potasowego i katalizatora, zwlaszcza pylu miedzio¬ wego. Wysoka wydajnosc tej reakcji, w przypadku kwasu 5-metoksydwufenyloamino-2-karboksylowe- go podana jako 80% (Ullmann i Wagner, Ann. 355, 10 15 25 30 359 (1907)), jest w praktyce co najmniej trudna do osiagniecia, poniewaz jak sie okazalo w warun¬ kach kondensacji zachodzi czesciowa dekarboksy¬ lacja produktu.Stwierdzono, ze dwufenyloamine i jej 3-podsta- wione pochodne mozna otrzymac przez prowadze¬ nie kondensacji kwasów o-chlorobenzoesowych z aminami aromatycznymi w warunkach, w któ¬ rych dekarboksylacja zachodzi calkowicie. Zwlasz¬ cza, ze jak sie okazalo, kwasy dwufenyloamino-6- karboksylowe w chwili powstawania sa bardziej sklonne do dekarboksylacji i nie jest potrzebny tak dlugi czas ogrzewania, ani dobór specyficznego srodowiska jakich wymaga wedlug cytowanego patentu dekarboksylacja juz gotowego i oczyszczo¬ nego kwasu.Sposobem wedlug wynalazku obie reakcje to jest kondensacje i karboksylacje prowadzi sie w alkoholu alifatycznym wrzacym w temperaturze stukilkudziesieciu stopni, takim jak alkohol izoa- mylowy, w którym rozpuszcza sie odpowiedni kwas o-chlorobenzoesowy, dodaje stechiometryczna ilosc wodorotlenku metalu alkalicznego, aminy aroma¬ tycznej w niewielkim nadmiarze oraz pylu mie¬ dziowego. Mieszanine ogrzewa sie w temperaturze wrzenia w ciagu 2—5 godzin. Podczas reakcji kon¬ densacji lub po jej zakonczeniu oddestylowuje sie wode reakcyjna wraz z czescia rozpuszczalnika.Nastepnie odpedza sie rozpuszczalnik az do osiag¬ niecia temperatury okolo 230° i utrzymuje pozo- 5442854428 3 stalosc w tej temperaturze w ciagu okolo pól go¬ dziny. Z pozostalosci wyodrebnia sie dwuetylo- amine lub jej pochodna w znany sposób, np. przez zmieszanie z chloroformem, odsaczenie czesci nie¬ rozpuszczalnych, oddestylowanie rozpuszczalnika z przesaczu i destylacje produktu pod zmniejszo¬ nym cisnieniem.Sposób wedlug wynalazku pozwala na proste i latwe otrzymywanie produktu o stosunkowo wy¬ sokiej czystosci i z duza wydajnoscia, która w nie¬ których przypadkach przekracza 80*/« wydajnosci teoretycznej, w tym samym urzadzeniu bez ko¬ niecznosci izolowania produktu posredniego, w stosunkowo krótkim czasie.Gdy chodzi o uzyskanie 3-podstawionych po¬ chodnych dwufenyloaminy, mozna wedlug wyna¬ lazku stosowac jeden lub drugi sposród substra- tów zawierajacych podstawnik, a wiec albo kwas o-chlorobenzoesowy podstawiony w polozeniu pa¬ ra, albo aniline podstawiona w polozeniu meta.Przyklad I. W kolbie trójszyjnej umieszczo¬ no 18,6 g (0,1 mola) kwasu 2-chloro-4-metoksyben- zoesowego, 5,6 g (0,1 mola) wodorotlenku potaso¬ wego, 13 g (0,14 mola) aniliny, 1 g pylu miedziowe¬ go i 60 ml alkoholu izoamylowego. Mieszanine ogrzewano w temperaturze wrzenia w ciagu 3 go¬ dzin pod chlodnica zwrotna przy mechanicznym mieszaniu. Nastepnie oddestylowano wode i alko¬ hol w ciagu okolo 2 godzin az do osiagniecia tem¬ peratury mieszaniny 230° i utrzymywano w tej temperaturze w ciagu pól godziny. Do pozostalosci po oziebieniu dodano 300 ml chloroformu, odsa¬ czono czesci nierozpuszczalne, oddestylowano roz¬ puszczalnik i reszte przedestylowano pod cisnie¬ niem 2 mm Hg. Otrzymano 16 g 3-metoksydwu- fenyloaminy o temperaturze wrzenia 160—162° przy 2 mm Hg, co stanowi 80,4'/o wydajnosci teore¬ tycznej.Przyklad II, w kolbie trójszyjnej umieszczo¬ no 15,6 g (0,1 mola) kwasu o-chlorobenzoesowego, 5,6 g (0,1 mola) wodorotlenku potasowego, 17 g (0,14 mola) m-anizydyny, 1 g pylu miedziowego i 60 ml alkoholu izoamylowego. Mieszanine ogrze¬ wano przez 3 godziny przy mechanicznym miesza¬ niu w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrot¬ na. Dalej postepowano jak w przykladzie I. Otrzy¬ mano 11,9 g produktu identycznego z produktem otrzymanym w przykladzie I, co stanowi 60'/« wy¬ dajnosci teoretycznej. 10 15 20 25 30 35 40 45 Przyklad III. W kolbie trójszyjnej umiesz¬ czono 15,6 g (0,1 mola), kwasu o-chlorobenzoeso¬ wego, 5,6 g (0,1 mola) wodorotlenku potasowego, 13 g (0,14 mola) aniliny, 1 g pylu miedziowego i 60 ml alkoholu izoamylowego. Mieszanine ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna w ciagu 4 godzin, po czym dalej postepowano tak jBk w przykladzie I. Otrzymano 12,7 g dwu- fenyloaminy o temperaturze wrzenia 130—134° przy 3 mm Hg, co odpowiada 75'/« wydajnosci teo¬ retycznej.Przyklad IV. W kolbie trójszyjnej umieszczo¬ no 19,1 g (0,1 mola) kwasu 2,4-dwuchloro- benzoesowego, 5,6 g (0,1 mola) wodorotlenku po¬ tasowego, 13 g (0,14 mola) aniliny, 1 g pylu mie¬ dziowego i 60 ml alkoholu izoamylowego.Mieszanine ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna w ciagu 4 godzin przy mie¬ szaniu, po czym postepowano tak jak w przykla¬ dzie I. Otrzymano 14,2 g 3-chlorodwufenyloaminy o temperaturze wrzenia 128—134° przy 3 mm Hg, co odpowiada 70'/° wydajnosci teoretycznej. PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe 2. Sposób wytwarzania dwufenyloaminy oraz jej 3. -podstawionych pochodnych o wzorze przedsta¬ wionym na rysunku, w którym x oznacza wodór, chlorowiec, grupe oksyalkilowa lub, tioalkilowa przez kondensacje kwasów o-chlorobenzoesowyeh i amin aromatycznych metoda Ullmanna oraz de- karboksylacje produktu kondensacji, znamienny tym, ze kwas o-chlorobenzoesowy ewentualnie podstawiony, w obecnosci pylu miedziowego i stechiometrycznych ilosci wodorotlenku metalu alkalicznego poddaje sie reakcji z nadmiarem ewentualnie podstawionej aniliny w srodowisku alkoholu alifatycznego, wrzacego w temperaturze stukilkudziesieciu stopni, takiego jak alkohol izo- amylowy, w temperaturze wrzenia mieszaniny reakcyjnej w ciagu 2—5 godzili, przy równoczes¬ nym wzglednie pózniejszym oddestylowaniu wody reakcyjnej i alkoholu, az do osiagniecia tempera¬ tury okolo 230°, utrzymuje w tej temperaturze okolo pól godziny, oziebia mieszanine i wyizolo- wuje z niej produkt dekarboksylacji w znany sposób. - XX XX LZGraf. Zam. 3682. 27.X.67. 280 PL