PL52575B1 - - Google Patents

Description

Opublikowano: 5.1.1967 52575 KI. 12 p, 4/01 MKP CO 7 d 53//Z UKD Wspóltwórcy wynalazku: prof. dr Halina Bojarska-Dahlig, mgr inz. Ja¬ nina Piechaczek Wlasciciel patentu: Instytut Farmaceutyczny Warszawa (Polska) dlSLi O T ** ALM Urzedu ; olenl owego Sposób wytwarzania nowych pochodnych 2, 3-dwuhydro-3-okso-l, 4-benzotiazyny Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych pochodnych 2,3-dwuhydro-3-okso-l,4- -benzotiazyny o wzorze ogólnym 1, w którym Rj i R2 oznaczaja wodór, chlorowiec, grupe aminowa, acetyloaminowa, karboksylowa, estrowa lub ami¬ dowa. Zwiazki te wykazuja dzialanie na osrodko¬ wy uklad nerwowy przy niewielkiej toksycznosci.Znane sa pochodne 2,3-dwuhydro-3-okso-l, 4- -benzotiazyny majace grupe alifatyczna przy ato¬ mie azotu. Na przyklad, zwiazek taki z grupa me¬ tylowa przy azocie otrzymuje sie przez kondensa¬ cje o-metyloaminotiofenolu z kwasem bromoocto- wym (Kaprianow, Zurn. Obszcz. Chim. 14, 865, 1944). Zas zwiazek z grupa dwumetyloaminoety- lowa przy azocie otrzymuje sie przez kondensacje 2,3-dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyny z dwume- tyloaminochloroetanem w atmosferze azotu przy zastosowaniu jako katalizatora butylku litu w tlenku etylenu (Zimmermann, opis patentowy St.Zjedn. Am. nr 2.824.102). Zwiazki z grupa benzy¬ lowa badz benzylowa podstawiona, umieszczona przy azocie nie sa dotychczas opisane.Nowe pochodne 2,3-dwuhydro-3-okso-l,4-benzo- tiazyny otrzymuje sie wedlug wynalazku z 2,3- -dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyn o wzorze 2, w którym Ri ma znaczenie podane wyzej. Niektóre z tych produktów wyjsciowych sa znane z litera¬ tury. Otrzymuje sie je np. przez redukcje kwasów o-nitrofenylotioglikolowych lub tez z odpowiednich dwusiarczków o, o'-dwuaminodwufenylowych i 10 15 20 2 kwasu chlorooctowego.Wedlug wynalazku na 2,3-dwuhydro-3-okso-l, 4-benzotiazyny o wzorze 2 dziala sie halogenkiem benzylowym o wzorze 3, w którym R2 ma znacze¬ nie podane wyzej, a X oznacza chlorowiec, wobec czynnika kondensujacego, zwlaszcza wobec alko¬ holanu sodowego. W zaleznosci od wlasciwosci zwiazków prowadzi sie reakcje w obecnosci roz¬ puszczalnika organicznego np. etanolu, ksylenu lub bez rozpuszczalnika, na ogól przy temperaturze podwyzszonej. Reakcja przebiega prawdopodobnie poprzez pochodna kwasu fenylotioglikolowego, to jest z przejsciowym otwarciem pierscienia tiazy- nowego. Wobec czego korzystne jest dla jej dal¬ szego przebiegu ogrzewanie kondensatu w srodo¬ wisku kwasnym, np. w kwasie solnym, sprzyja¬ jacym ponownemu zamknieciu tego pierscienia.Stosujac sposób wedlug wynalazku otrzymano szereg nowych zwiazków o wzorze 1, których tem¬ peratury topnienia podane sa w nastepujacej ta¬ blicy. 30 | Ri H H H 1 H 6-NH* 6-NH2 6-Cl 6-Cl 6-Cl R2 H p-COOH O-F o-Cl H p-COOH H p-COOH o-Cl Temperatura topnienia 82—83° (kor. Kofler) 155° (kor. Kofler) 73—74° (kor. Kofler) 116—117° niekor. 48—50° kor. Kofler 236—238° (HC1) „ 103—104° 215—217° 110—110,5° „ | 52575&" 52575 Przyklad I. 2,3 g (0,1 mola) sodu rozpu¬ szczonego w etanolu, dodano 16,5 g (0,1 mola) 2,3- -dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyny w benzenie i ogrzewano w temperaturze wrzenia do 2 godzin.Dodano 14 g (0,11 mola) chlorku benzylu i ogrze¬ wano w ciagu 5 godzin do wrzenia. Po usunieciu soli nieorganicznych i rozpuszczalników, pozosta¬ losc ogrzewano do wrzenia ze stezonym kwasem solnym. Wyodrebniono 2,3-dwuhydro-N-bezylo-3- -okso-l,4-benzotiazyne. Temperatura topnienia 82— 83° (kor. Kofler).Przyklad II. 2,3 g (0,1 mola) sodu rozpu¬ szczono w etanolu, dodano 16,5 g (0,1 mola) 2,3- -dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyny w etanolu i ogrzewano w temperaturze wrzenia do 2 godzin.W temperaturze pokojowej dodano 16,6 g (0,11 mola) chlorku p-cyjanobenzylu w etanolu i ogrze¬ wano do wrzenia w ciagu 25 godzin. Po usunieciu soli nieorganicznych i rozpuszczalnika pozostalosc ogrzewano do wrzenia ze stezonym kwasem sol¬ nym w ciagu 20 godzin. Otrzymano 2,3-dwuhydro- -N-(p-karboksy-benzylo)-3-okso-l,4-benzotiazyne.Temperatura topnienia 155° (kor. Kofler).Przyklad III. 2,3 g (0,1 mola) sodu rozpu¬ szczono w etanolu, dodano 16,5 g (0,1 mola) 2,3- -dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyny w benzenie i ogrzewano w temperaturze wrzenia 1 godzine. Do¬ dano 20,8 g (0,11 mola) bromku o-fluorobenzylu w etanolu i ogrzewano do wrzenia 20 godzin. Po usunieciu soli nieorganicznych i rozpuszczalników i ogrzewaniu pozostalosci z kwasem solnym, otrzy¬ mano 2,3-dwuhydro-N-(o-fluorobenzylo)-3-okso-l,4 -benzotiazyne. Tempertaura topnienia 73—74° (kor.Kofler).Przyklad IV. 2,3 g (0,1 mola) sodu rozpu¬ szczono w etanolu, dodano 22,2 g (0,1 mola) 2,3- dwuhydro-6-acetyloamino-3-okso-l,4-benzotiazyny, otrzymanej przez acetylowanie 6-amino-3-okso- 10 1,4-benzotiazyny, a nastepnie ogrzewano do wrze* nia do 2 godzin. Dodano 10,6 g (0,11 mola) chlorku p-cyjanobenzylu w etanolu i ogrzewano do wrze¬ nia w ciagu 10 godzin. Po usunieciu soli nieorga¬ nicznych i rozpuszczalnika, pozostalosc ogrzewano ze stezonym kwasem solnym do wrzenia w ciagu 20 godzin. Otrzymano chlorowodorek 2,3-dwuhy- dro-6-amino-N-(p-karboksybenzylo)-3-okio*l,4- -benzotiazyny. Temperatura topnienia 236—238° (kor. Kofler).Przyklad V. 2,3 g (0,1 mola) sodu rozpu¬ szczono w etanolu, dodano 21,6 (0,1 mola) 2,3-dwu- hydro-6-chloro-3-okso-l,4-benzotiazyny i ogrze¬ wano do wrzenia 1 godzine. Nastepnie dodano 15 17,6 g (0,11 mola) chlorku o-chlorobenzylu w chlo- robenzenie i ogrzewano do wrzenia w ciagu 20 godzin. Po usunieciu soli nieorganicznych i roz¬ puszczalników, produkt ogrzewano z kwasem sol¬ nym. Otrzymano 2,3-dwuhydro-6-chloro-N-(o-chlo- robenzylo)-3-okso-l,4-benzotiazyne. Temperatura topnienia 110—110,5° (kor. Kofler). PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe 20 25 30 35 Sposób wytwarzania nowych pochodnych 2,3- dwuhydro-3-okso-l,4-benzotiazyny o wzorze 1, w którym Rx i R2 oznaczaja wodór, chlorowiec, gru¬ pe aminowa, acetyloaminowa, karboksylowa, estro¬ wa lub amidowa, znamienny tym, ze 2,3-dwuhy- dro-3-okso-l,4-benzotiazyny o wzorze 2 konden- suje sie halogenkami benzylowymi o wzorze 3, w których to wzorach R± i R2 maja wyzej podane znaczenie, a X oznacza halogen, wobec czynnika kondensujacego jak alkoholan sodu przez ogrze¬ wanie, ewentualnie w srodowisku rozpuszczalnika organicznego jak np. etanol, ksylen oraz nastepne ogrzewanie produktu kondensacji w srodowisku kwasnym, zwlaszcza w kwasie solnym. Wzóri Wzór2 Mur 3 WDA-i. Zam. 55/66. Nakl. 260 PL