Opublikowano: 23.XII.1964 48764 BIBLIOTFI \Kjr: , ¦ - . iowegc.,. \ma ki*l)W?.tiU\ lute! KI 87 ST22 MKP B 25 b SUl/CO UKD Wspóltwórcy wynalazku: inz. Roman Kensik, inz. Zenon Onuszkiewicz Wlasciciel patentu: Stocznia Gdanska, Gdansk (Polska) Uchwyt do montazu konstrukcji stalowych, zwlaszcza kadlubów statków Przedmiotem wynalazku jest uchwyt do monta¬ zu konstrukcji stalowych, w szczególnosci do po¬ ziomowania krawedzi spawanych, zlaczy blach oraz ustawiania i dociagania usztywnien do poszy¬ cia kadlubów statków.Montaz blach i usztywnien mozna sprowadzic do podstawowych czynnosci skladowych, polega¬ jacych na wypoziomowaniu i sczepieniu krawedzi blach oraz na odpowiednim rozlozeniu usztywnien, a nastepnie dociagnieciu ich do blachy i sczepie¬ niu z nia za pomoca krótkich odcinków spoin.Dotychczas poslugiwano sie w tym celu klam¬ rami przyspawanymi do blach oraz klinami, prze¬ znaczonymi do dociskania laczonych elementów.Po wykonaniu spoiny sczepnej nalezalo z kolei usunac przyspawane klamry oraz oczyscic po¬ wierzchnie blachy z pozostalosci po spoinie. Po¬ zostalosci te, z punktu widzenia wytrzymalosci, stanowily niebezpieczny karb strukturalno-posta- ciowy. Dlatego tez, w celu unikniecia powstawa¬ nia tego rodzaju naprezen miejscowych, jak rów¬ niez z mysla o zmechanizowaniu prac montazo¬ wych dokonywano od szeregu lat prób stosowania przyczepnych uchwytów montazowych, pneuma¬ tycznych badz elektromagnetycznych.Zasadniczym wymaganiem jakie stawia sie przy¬ czepnym uchwytom montazowym jest koniecznosc uzyskania bardzo duzych sil, dzialajacych na sto¬ sunkowo malej powierzchni przylozenia. Stad wy¬ nika, ze talerze chwytakowe powinny byc stosun- 10 15 20 25 kowo male, a równoczesnie powinny dysponowac duza sila uciagu. W przypadku uchwytów pneu¬ matycznych spelnienie tego wymagania jest bar¬ dzo trudne. Ponadto urzadzenia tego rodzaju od¬ znaczaja sie skomplikowana budowa, sa drogie i maja ograniczony zasieg stosowania. Równiez znane uchwyty elektromagnetyczne, wyposazone w talerze chwytakowe utworzone z pojedynczego elektromagnesu plaszczowego, nie znalazly szer¬ szego zastosowania w przemysle, a to ze wzgledu na mala sile uciagu.Badajac stosunek sily P uciagu elektromagnesu do powierzchni F, do której ta sile przylozono, stwierdzono, ze w przypadku cienkich blach sto¬ sunek ten uzyska wartosc optymalna, jezeli na wspólnej plycie tworzacej talerz chwytakowy, umiescimy kilka pojedynczych elektromagnesów, polaczonych ze soba szeregowo. , W oparciu o wyniki dalszych doswiadczen zo¬ stalo opracowane urzadzenie wedlug wynalazku, niezawodne w dzialaniu, latwe w obsludze i od¬ znaczajace sie wskaznikiem stosunku sily uciagu do ciezaru wlasnego elektromagnesu korzystniej¬ szym niz w jakimkolwiek znanym uchwycie mon¬ tazowym.Na rysunku fig. 1 przedstawia uchwyt do mon¬ tazu konstrukcji stalowych zwlaszcza kadlubów statków wedlug wynalazku czesciowo w przekroju wzdluz linii A-A na fig. 2, fig. 2 — uchwyt w wi¬ doku z góry, fig. 3 — jeden z elektromagnesów 4876448764 3 uchwytu w przekroju pionowym, fig 4 — odmiane uchwytu do mocowania usztywnien w przekroju pionowym, fig. 5 — uchwyt w rzucie bocznym, fig. 6 — uchwyt w widoku z góry, a fig. 7 — sche¬ mat elektryczny urzadzenia. 5 Do rekojesci 1, polaczonej u dolu z pozioma osia 2, na której osadzone sa jezdne kólka 3, przymoco¬ wana jest swa krawedzia owalna plyta 4 talerza chwytakowego. W srodku plyty 4 znajduja sie dwa wsporniki 5, obejmujace dwustronnie jarz- 10 mo 6, o ksztalcie dzwigni jednoramiennej, przy czym wsporniki 5 sa zwiazane z jarzmem 6 za po¬ moca poprzecznego sworznia 7. Jarzmo 6 jest za¬ konczone z jednej strony nagwintowana wew¬ netrznie pionowa tuleja 8, z drugiej zas oporowa i5 stopka 9. W tuleji 8 znajduje sie trapezowa sruba 10 dociskowa, zakonczona u góry korba 11, a u do¬ lu wahliwa stopka 12 dociskowa. Dolna strona plyty 4 jest wyposazona w przytwierdzone pro¬ stopadle do niej rurowe plaszcze 14, w których 2o umieszczone sa centrycznie rdzenie 15, zakonczone u góry jednostronnie nagwintowanym sworzniem 16, przechodzacym przez odpowiedni otwór w ply¬ cie 4. Rdzen 15 jest przytwierdzony do plyty 4 za pomoca nakretki 17 i zabezpieczony kolkiem 18. 25 Na rdzeniu 15 nawinieta jest cewka 19, której wyprowadzone góra koncówki 20 sa na powierzch¬ ni plyty 4 polaczone z odpowienimi koncówkami innych cewek oraz. z zasilajacymi przewodami 21.Migowy wylacznik 22, polaczony z przewodami 23, 30 umozliwia zamykanie i przerywanie obwodu pra¬ du. Caly talerz chwytakowy jest pokryty oslona 24.W odmianie urzadzenia wedlug wynalazku, przy¬ stosowanej do mocowania usztywnien na platach blach, rakojesc 1 jest osadzona wahliwie na czo- 35 pach 25, przytwierdzonych poziomo do ramion jarzma 6 o ksztalcie palaka. Tuleja 8 wraz z do¬ ciskowa sruba 10 znajduje sie w srodkowej czesci jarzma 6, zas na koncach ramion osadzone sa wa¬ hliwie chwytakowe talerze 26. 40 Uklad elektryczny uchwytu sklada sie z topiko- wych bezpieczników 27, transformatora 28, obni¬ zajacego napiecie z 220 V do 24 V, stycznika 29, polaczonego sterujacymi przewodami 23 z wylacz¬ nikiem 22 oraz prostownika 30 w ukladzie most- 45 kowym, polaczonego zasilajacymi przewodami 21 z cewkami 19 elektromagnesów, pracujacych sze¬ regowo. Bezpieczniki 27, transformator £8, stycz¬ nik 29 i prostownik 30 mieszcza sie w przystaw¬ ce 31, cewki 19 zas w chwytakowych talerzach 26.W przypadku poziomowania dwu blach, uchwyt (fig. 1) stawia sie na jednej z nich, wlacza sie na¬ piecie i pokrecajac korba 11 powoduje wzajemne wyrównanie sie krawedzi blach 32 i 33. Natomiast przy montazu usztywnien, uchwyt (fig. 4) wtacza sie na blache 32 tak, by usztywnienie 34 znalazlo sie pod stopka 12. Nastepnie wlacza sie napiecie i obracajac korba 11 dociska usztywnienie 34 do blachy 32. Po polaczeniu spawem obu elementów, wylacza sie napiecie i przesuwa uchwyt na na¬ stepny odcinek. PL