Przedmiotem wynalazku jest sposób umozliwiajacy za posrednictwem patrycy tasmowej powielanie tasm dzwiekowych z mechanicznym zapisem dzwieków.Przy zdjeciach dzwiekowych dokony¬ wanych mechanicznie na tasmach stosuje sie normalnie wycinanie rowków na tasmie zaopatrzonej w równomierna powloke z wo¬ sku. W celu powielania takiej tasmy wy¬ twarza sie przez galwanizowanie patryce, stosowana jako forma przy prasowaniu, które jest jednak polaczone z trudnosciami, a to z powodu tasmowego ksztaltu patrycy; Przy sposobie wedlug wynalazku powle¬ ka sie przez natryskiwanie powierzchnie patrycy, zaopatrzona w zapisy dzwiekowe, masa zawierajaca jako zasadniczy sklad¬ nik celuloze lub mase z zywicy sztucznej.Grubosc powloki jest przy tym tak mala, iz dzieki gietkosci powloka ta moze byc usunieta z patrycy i stosowana bezposred¬ nio jako tasma dzwiekowa.Znane sposoby natryskiwania do powie¬ lania plyt dzwiekowych stosuje sie przy po¬ wielaniu przedmiotów o stosunkowo ma¬ lych wymiarach i o dosc duzej sztywnosci.Tasma dzwiekowa posiada zas dlugosc wie¬ lu metrów i musi byc gietka, aby mozliwe bylo zwiniecie jej. Róznice te byly powo¬ dem, iz dotychczas nie stosowano natryski¬ wania do powielania tasm dzwiekowych, pomimo iz proponowano rozmaite sposoby taniego i prostego wytwarzania odbitek tasm dzwiekowych.Przy sposobie wedlug wynalazku wy¬ twarza sie z patrycy zwój stosujac pomie¬ dzy poszczególnymi czesciami zwoju wkladki oddzielajace, po czym wolna prze¬ strzen wypelnia sie odpowiednia masa przez wtryskiwanie. Wymiary wkladek sa takie, iz szerokosc przestrzeni pomiedzy zwojami odpowiada grubosci wytwarzanej tasmy dzwiekowej.Jezeli zamierza sie otrzymac tasmy okrezne, zaopatrzone na obydwóch po¬ wierzchniach w zapisy dzwiekowe, to prze¬ cina sie patryce na dwie czesci, po czym obie czesci stosujac pomiedzy niemi wklad¬ ki uklada sie tak, iz powierzchnie zaopa¬ trzone w zapisy sa skierowane przeciwle¬ gle, a zapisy biegna w jednym kierunku.Nastepnie czesci te zwija sie i w przestrzen pomiedzy nimi wtryskuje sie mase odpo¬ wiednia oraz laczy sie ze soba oba konce odbitki.Aby zapobiec stratom w miejscach tas¬ my, w których zostaje ona przecieta, wzglednie na koncach odbitki laczonych ze soba, wykonuje sie z tasmy pierwotnej dwie patryce, które przecina sie na dwie czesci nierówne, przy czym krawedzie prze¬ ciecia jednej patrycy odpowiadaja zwier¬ ciadlanemu obrazowi krawedzi przeciecia patrycy drugiej. Nastepnie zwija sie czesci o wiekszych wymiarach umieszczajac po¬ miedzy nimi wkladki i ukladajac je tak, iz zapisy dzwiekowe sa zwrócone ku sobie i biegna w jednym kierunku. Po wypelnieniu przez • wtryskiwanie odpowiednia masa przestrzeni pomiedzy czesciami, obcina sie konce otrzymanej tasmy i laczy je ze soba.Przy odmianie sposobu wedlug wyina- lazku otrzymuje sie tasmy z zapisami na obydwóch powierzchniach sklejajac ze so¬ ba wzdluz powierzchni wolnych dwie tas¬ my zaopatrzone w zapisy, po czym ewen¬ tualnie scina sie grzbiety tasmy.Wymiary wkladek sa takie, iz przyle¬ gaja one do niezapis^wanego brzegu patry¬ cy. Korzystnie jest zamocowac wkladki w prowadnicach, zastosowanych wzdluz kra¬ wedzi patrycy, jak np. rowkach lub wznie¬ sieniach.Rysunek wyjasnia dwa przyklady wy¬ konania sposobu wedlug wynalazku.Przy wykonaniu wedlug fig. 1 i 2 wy¬ twarza sie patryce tasmowa przez galwani¬ zowanie z oryginalnej tasmy zapisanej na jednej powierzchni. Patryca 1 posiada na powierzchni zamiast rowków tasmy wznie¬ sienia 2. Patryce zwija sie (fig. 1) stosujac pomiedzy zwojami wkladki 3 o tak malej dlugosci i szerokosci, iz przylegaja one tyl¬ ko do niezapisanej powierzchni patrycy.Wysokosc wkladek odpowiada grubosci wy¬ twarzanej tasmy. Przesuwaniu sie wkladek zapobiegaja wzniesienia 4 wchodzace w od¬ powiednie rowki wkladek. Po wykonaniu zwojów wtryskuje sie w przestrzen pomie¬ dzy zwojami mase 5.Fig. 3 — 7 wyjasniaja otrzymywanie tasm z zapisami na obydwóch powierzch¬ niach. Patryce 6 (fig. 3) przecina sie na dwie czesci 12 i 13, po czym uklada sie je tak, iz zapisy sa zwrócone ku sobie i biegna w jednym kierunku. Czesc 12 o koncach 14 i 15 uklada sie obok czesci 13 o koncach 16 i 17 (fig. 4), po czym obraca sie czesc 12 tak, iz wierzcholek 18 czesci 12 pokrywa wierzcholek 19 czesci 13 (fig. 5). Pomiedzy obiema czesciami umieszcza sie wkladki 7, po czym obie czesci równoczesnie zwija sie, jak uwidoczniono na fig. 6, a w przestrzen pomiedzy tymi czesciami wtryskuje sie od¬ powiednia mase. Konce otrzymanej tasmy laczy sie ze soba.Stratom przy przecinaniu zapobiega sie, jezeli wykona sie dwie patryce, przetnie sie kazda patryce na dwie czesci o rozmaitych wymiarach, przy czym krawedzie przecie¬ cia jednej patrycy odpowiadaja zwiercia¬ dlanemu obrazowi krawedzi przeciecia pa¬ trycy drugiej. Czesci obydwóch patryc o wiekszych wymiarach zwija sie w sposób wyjasniony na fig. 6, a pomiedzy nie wtry¬ skuje sie odpowiednia mase. — 2 —Fig. 8 uwidocznia odcinek takiej tasmy.Sklada sie ona z masy wtryskiwanej i jest zaopatrzona na obydwóch powierzchniach w rowki dzwiekowe 9. Wyciecia 10 odpo¬ wiadaja wkladkom, a rowki 11 — wzniesie¬ niom na krawedziach patrycy, sluzacym do zamocowania wkladek.Tasmy z zapisami na obydwóch po¬ wierzchniach otrzymuje sie z tasm, wyko¬ nanych w sposób wyjasniony na fig. 1 i 2, sklejajac je ze soba wzdluz powierzchni wolnych.Sposobu wedlug wynalazku nie ograni¬ czaja opisane przyklady wykonania. Na przyklad mozna stosowac zamiast wkladek pasek z nasadami, sluzacymi jako wkladki, przy czym mostki paska, laczace wkladki, znajduja sie zewnatrz zwoju. Mozna rów¬ niez wykonac tasme oryginalna i patryce o wiekszej szerokosci, niz szerokosc ko¬ nieczna, a otrzymana tasme obciac wzdluz krawedzi tak, aby nie posiadala wyciec 10.Mozna przy tym zastosowac z obydwóch stron zapisów rowek prowadniczy. PL