Robiono juz doswiadczenia, w celu ko¬ rzystnego zastosowania Weglików metalo¬ wych, szczególnie wolframowego lub molib¬ denowego dla celów przemyslowych.Doswiadczenia te robiono glównie z po¬ wodu nader wielkiej twardosci weglików, która okreslono dla wolframowego na 9,8 wedlug skali Mossa.Wszystkie te doswiadczenia nie mogly znalezc zastosowania technicznego, ponie¬ waz wytwarzanie weglika wolframowego bylo, wedlug dotychczas znanych sposo¬ bów, zbyt trudne i polaczone z wielkiemi kosztami.Tak wiec otrzymywano dotad ,przez stopienie wolframu w tygielkach weglowych zapomoca luku swietlnego, tylko bardzo male ilosci w postaci kulek o srednicy 0,2 do 0,5 mm (porównaj Gmelin-Krauta, pod¬ recznik Chemji nieorganicznej, 7 wydanie III/I 1912 str. 1398, rozdzial ostatni).Tak male wydajnosci otrzymywano dla¬ tego, ze energja elektryczna, która uzywa¬ no w luku swietlnym do wytworzenia cie¬ pla, nie byla odchyloaia przez gorzej prze¬ wodzacy wolfram, lecz prrsez lepiej przewo¬ dzacy tygiel weglowy.Niniejszy sposób odznacza sie tern, ze wytwarzanie tych weglików odbywa sie w dowolnie wielkich ilosciach w oporowym piecu weglowo-rurowym.Wszystkie doswiadczenia, robione do¬ tychczas w celu wytwarzania weglika wol¬ framowego w oporowym piecu weglowo- rurowym, zawodzily wskutek tego, ze nie udawalo sie otrzymac w tych piecach wy¬ maganej temperatury.Z tego powodu udawalo sie dotychczasw oporowym piecu weglowo-rtirowym tyl¬ ko cementowanie, wzglednie wzbogacanie wolframu weglem (porównaj opis patento¬ wy amerykanski — 1023299), ptfzyczem nie mozna bylo jednak osiagnac calej twardo¬ sci weglika i produktu zupelnie jednolite¬ go. W tym celu jest niezbedne stopienie do stanu plynnego.Osiaga sie to wedlug niniejszego sposo¬ bu przez wytwarzanie, wzglednie wytapia¬ nie weglika z bezwodników kwasowych lub tlenków, do których domieszano wtyftiaga- na ilosc wegla sproszkowanego, w tyglu weglowym w oporowym piecu weglowo-ru- rowym, którego zaciski, doprowadzajace prad, sa równiez weglowe. W ten sposób umozliwiono topienie wiekszej ilosci kilo¬ gramów weglika wolframowego lub molib¬ denowego naraz, a takze otrzymywanie ab¬ solutnie jednolitego produktu o najwyz¬ szej, dajacej sie osiagnac, twardosci. PLExperiments have already been made to advantageously employ metal carbides, especially tungsten or molybdenum, for industrial purposes. These experiments have been made mainly because of the extremely high hardness of the carbides, which was determined for tungsten at 9.8 on the Moss scale. All these experiments could not find technical application, because the production of tungsten carbide was, according to the methods known to date, too difficult and associated with great costs. Thus, so far, by melting tungsten in carbon crucibles by means of a light arc, only a very small quantities in the form of spheres with a diameter of 0.2 to 0.5 mm (cf. Gmelin-Krauta, textbook of Inorganic Chemistry, 7th edition III / I 1912 p. 1398, last chapter). Such low yields were obtained because the energy The electrical power which was used in the light arc to produce the heat was not deflected by the less conductive tungsten, but by the more conductive carbon crucible. The present method is characterized by the fact that the production of these carbons takes place in arbitrary quantities in a resistance coal-tube furnace. All the experiments heretofore made to produce tungsten carbide in a resistance coal-tube furnace have failed as a result. that it was not possible to obtain the required temperature in these furnaces. For this reason, only cementing or enrichment of tungsten with carbon was successful in the resistance coal-mercury furnace (cf. US patent - 1023299), but it was impossible to achieve the entire hardness of the carbide and a completely uniform product. For this purpose, it is necessary to melt to a liquid state. This is achieved according to the present method by producing or smelting the carbon from acid anhydrides or oxides to which a steep amount of carbon powder has been admixed, in a coal crucible in a resistance coal-fired furnace. tubular, whose current-carrying terminals are also carbon. In this way, it was possible to melt more kilograms of tungsten or molybdenum carbons at once, and to obtain an absolutely uniform product with the highest attainable hardness. PL