Warszawa, 11 stycznia 1939 r. ,v o pat^^ CAfobAtfloz < h- j- \ RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ OPIS PATENTOWY Nr 27564.David Hoppenstand (Pittsburgh, Pensylwania, Stany Zjednoczone Ameryki) Lacznik, Zgloszono 3 grudnia 1037 r- lT Wynalazek niniejszy dotyczy laczni¬ ków, do których zakladania zbedne sa szczególne narzedzia pomocnicze.Lacznik wedlug wynalazku niniejszego sklada sie z tulei, posiadajacej zwezajace sie stozkowo wydrazenie srodkowe oraz zwezajacy sie stozkowo rdzen, dajacy sie wstawic do wzmiankowanej tulei, przy czym na wewnetrznej powierzchni tulei i na zewnetrznej powierzchni rdzenia wy¬ konane sa wspóldzialajace ze soba wyste¬ py, zapobiegajace przesuwaniu sie czesci lacznika wzgledem siebie w kierunku o- siowym w jedna strone po zespoleniu wska¬ zanych czesci- Odmiane lacznika wedlug wynalazku stanowi koncówka dla drutu, kabla lub przewodnika elektrycznego, która nie wy¬ maga do zamocowania jej lutowania lub szczególnych narzedzi.Zgodnie z wynalazkiem koncówka, np. dla przewodu elektrycznego, sklada sie z nasadki, posiadajacej zwezajacy sie stoz¬ kowo otwór srodkowy, oraz z tulei o zwe¬ zajacej sie stozkowo powierzchni zewnetrz¬ nej, przeznaczonej do wsuniecia jej do wskazanej nasadki i obejmujacej wskutek tego koniec przewodu elektrycznego, prze¬ sunietego przez nia, przy czym powierzch¬ nia otworu srodkowego nasadki oraz po¬ wierzchnia zewnetrzna wzmiankowanej tu¬ lei sa wyposazone we wspóldzialajace zesoba wystepy, które zespalaja wskazane czesci ze soba, zapobiegajac ich rozlacze¬ niusie. Przyklady wykonanfa laczników we¬ dlug wynalazku sa przedstawione na zala¬ czonych rysunkach, przy czym fig- 1 przed¬ stawia przekrój podluzny lacznika w po¬ staci nitu wedlug wynalazku niniejszego, fig. 2 — w przekroju nasadke tulejowa ni¬ tu, fig. 3 — widok od konca nasadki tule- jowej nitu, fig. 4 — tulejowa wkladke przecieta w przekroju, dajaca sie rozsze¬ rzac i stanowiaca czesc skladowa jednej z odmian nitu wedlug wynalazku, fig. 5 — widok jej od konca, fig. 6 — widok z boku rdzenia nitu, fig. 7 — czesc tulejowa nitu w przekroju z osadzona w niej wkladka tulejowa, fig. 8 — przekrój nasadki wzdluz linii VIII — VIII na fig. 7, fig. 9 — widok z boku odmiany rdzenia nitu, fig. 10 — przekrój podluzny czesci tulejowej nitu,f przeznaczonej do wspóldzialania z rdze¬ niem, uwidocznionym na fig. 9, fig. 11 — przekrój calkowitego nitu, zlozonego z rdzenia i nasadki tulejowej, uwidocznio¬ nych na fig. 9 i 10, fig. 12 — przekrój po¬ dluzny koncówki, osadzonej na koncu prze¬ wodu elektrycznego, fig. 13 — przekrój poprzeczny wzdluz linii XIII — XIII na fig. 12, fig. 14 — widok od konca przecie¬ tej zwezajacej sie wkladki tulejowej, przedstawionej osobno od nasadki, fig. 15 — przekrój wkladki tulejowej wzdluz linii XV — XV na fig. 14, fig. 16 — przekrój podluzny nasadki, przy czym usuniete sa z-niej wkladka tulejowa i koniec przewo¬ du elektrycznego, fig. 17 — widok z góry tej nasadki, a fig. 18 — widok od jej kon¬ ca.Postac wykonania lacznika wedlug fig. 1 sklada sie z nasadki tulejowej 10, zao¬ patrzonej w leb, z rdzenia 11, zaopatrzo¬ nego w leb, oraz przecietej, dajacej sie roz¬ szerzac wkladki tulejowej 12, umieszczo¬ nej pomiedzy nimi. Nasadka tulejowa 10 posiada zwezajacy sie stozkowo otwór srodkowy 13. Wkladka tulejowa 12 posia- da powierzchnie zewnetrzna, zwezajaca sie stozkowo odpowiednio do zbieznosci powierzchni wewnetrznej otworu nasadki tulejowej 10, np. o zbieznosci, wynoszacej okolo 3°. Powierzchnia wewnetrzna otwo¬ ru srodkowego wkladki tulejowej 12 jest karbowana, jak to uwidoczniono w miejscu 14; odpowiednio do tego jest karbowana powierzchnia zewnetrzna rdzenia 11.Powierzchnia stykowa nasadki tulejo¬ wej 10 posiada pierscieniowe zabki 15 na jej wewnetrznej powierzchni, rozmieszczo¬ ne w pewnej odleglosci od siebie w kie¬ runku osiowym i polaczone ze soba po¬ wierzchniami stozkowymi 16. Powierzchnia zewnetrzna wkladki tulejowej 12 jest rów¬ niez wyposazona w podobne uzebienie. W razie zastosowania nitów, uwidocznionych na fig. 1 — 8, do polaczenia ze soba np. dwóch plyt 17 i 18, posiadajacych wywier¬ cone na wylot, pokrywajace sie ze soba o- twory, przez otwory te przesuwa sie nasad¬ ke tulejowa 10 nitu, po czym w jej otwór wstawia sie wkladke tulejowa 12. Poniewaz wkladka 12 jest przecieta wzdluz, wiec nieco zweza sie podczas wtlaczania jej do otworu srodkowego nasadki 10 nitu. Dla wygody wkladka 12 moze byc wstawiana do nasadki tulejowej 10 przed przesunie¬ ciem jej przez otwory plyt 17 i 18. Po u- mieszczeniu czesci 10 i 12 nitu w polozenie, uwidocznione na fig. 7, do otworu srodko¬ wego wkladki 12 wtlacza sie rdzen 11.Wtlaczanie to moze byc dokonywane za pomoca dowolnych narzedzi, np, za po¬ moca zwyklego mlotka do nitowania.Podczas wtlaczania rdzenia 11 w otwór wkladki tulejowej 12 rdzen ten rozpycha te wkladke i powoduje zazebienie sie po¬ wierzchni stykowych tej wkladki i nasadki tulejowej 10 nitu.Takie zazebienie sie mocno i niezawod¬ nie zespala czesci nitu ze soba tak, jak to uwidocznia fig. 1, wobec czego wszelkie rozlaczanie sie tych czesci jest niemozli- — 2 —we. Wyrózniajaca sie postac wykonania wynalazku jest uwidoczniona na fig. 9 — 11. Nit jest utworzony z rdzenia 20, zaopa¬ trzonego w leb, oraz z nasadki tulejowej 21, równiez zaopatrzonej w leb. Powierzch* nia zewnetrzna rdzenia 20 i powierzchnia wewnetrzna nasadki tulej owej 21 sa wypo¬ sazone w karby 22, podobne do uwidocz¬ nionych na poprzednich figurach zabków 16. Ponadto zarówno rdzen jak i nasadka tulejowa nieco zwezaja sie stozkowo, jak to uwidoczniono na rysunku* Rdzen 20 po¬ siada wyciety wzdluz jego osi wykrój szczelinowy 23.Przy laczeniu ze soba dwóch jakich¬ kolwiek przedmiotów za pomoca nitu we¬ dlug wynalazku niniejszego, badz rdzen, badz nasadke tulejowa nitu przesuwa sie przez te przedmioty, po czym zespala sie te czesci przez wtloczenie. Szczelina 23 rdzenia 20 umozliwia niewielkie jego zwe¬ zenie sie podczas wtlaczania go w otwór nasadki tulejowej 21 nitu, umozliwiajac docisniecie sie karbowanej powierzchni stykowej rdzenia do odpowiadajacej jej powierzchni nasadki tulejowej nitu. Gdy rdzen zostal juz umieszczony we wlasci¬ wym miejscu, to zazebiajace sie powierzch¬ nie stykowe mocno lacza ze soba czesci nitu. Aczkolwiek przy tym moze zacho¬ dzic pewne niewielkie odksztalcanie sie po¬ wierzchni karbowanych podczas laczenia ze soba czesci nitu, nie oslabia ono jednak mocnego polaczenia tych czesci nitu ze soba. Przy laczeniu czesci nitu nie ma po¬ trzeby ani nagrzewania ich, ani odksztalca¬ nia na zimno. Nit moze byc osadzony na miejscu z latwoscia za pomoca zwyklych narzedzi. Cena jego nie odbiega od ceny zwyklych nitów.Koncówka 24 przewodów elektrycz¬ nych, wykonana wedlug wynalazku niniej¬ szego, sklada sie z nasadki 25 oraz tulejki 26, umieszczonej w niej. Nasadke 25 dobrze jest wykonac z kawalka rury 27 przez cze¬ sciowe przeciecie oraz splaszczenie jej kon¬ ca, jak to pokazano w miejscu 28. Wytwo¬ rzone w ten sposób ucho lub jezyk stanowi po przewierceniu w nim otworu lapke, u^ mozliwiajaca przymocowywanie koncówki do pozadanej czesci danego aparatu, np za pomoca sruby (nie uwidocznionej na rysuii- ku). Przeciwlegly koniec 30 kawalka rury 27 zaopatruje sie w zwezajacy fcie stozko¬ wo otwór srodkowy 31, Powyzsze daje sie latwo osiagnac przez odsadzenie konca kawalka rury, przeciwleglego temu kdnco^ wi, z którego wytwarza sie jezyk lub lapke 28. Scianki otworu srodkowego 31 zaopa* truje sie w karby lub naciecia 32.Z otworem srodkowym 31 nasadki 25 wspóldziala tulejka 35. Tulejka ta posiada przeciecie wzdluz 34, dzieki czemu daje sie z latwoscia zwezac. Scianka tulejki zweza sie w kierunku od jednego jej konca do drugiego, jak to uwidoczniono na fig. 4, aby tulejka ta pasowala do stozkowego otworu 31 nasadki 25. Powierzchnia we¬ wnetrzna tulejki 35 jest wyposazona w ze¬ bra, karby lub naciecia 35 tak, iz bedzie mocno przytrzymywala koniec przewodu elektrycznego 36,t wstawionego w nia, np. jak to uwidoczniono na fig. 12* Powierzch¬ nia zewnetrzna tulejki jest zaopatrzona w karby lub zabki, aby mogla ona wspóldzia¬ lac z powierzchnia otworu 31 nasadki 25.Przy zakladaniu opisanej koncówki z przewodu elektrycznego 37 usuwa sie izo¬ lacje (o ile przewód jest izolowany) w cfe- lu otrzymania wystajacego golego konca 36 przewodu, na który ma byc nasadzona koncówka. Nastepnie koniec 36 przewodu wsuwa sie w nasadke 25 z konca przeciwle¬ glego jej koncowi, na którym utworzony zostal jezyk lub lapka 28. Nastepnie wsu¬ wa sie tulejke 36 (wezszym koncem na¬ przód) w nasadke 25 do jej konca, na któ¬ rym znajduje sie lapka 28, która jest prze¬ mieszczona na jeden bok koncówki w celu ulatwienia jej zakladania. Tulejke 26, oczywiscie, wsuwa sie tak, aby otoczyla ona koniec 36 przewodu. Nastepnie tulejkewtlacza sie na wlasciwe jej miejsce mniej wiecej w polozenie, uwidocznione na fig. 12, za pomoca dowolnego odpowiedniego narzedzia. Slabe uderzenie mlotkiem w tu¬ lejke zwykle wystarcza do mocnego za¬ kleszczenia jej w nasadce, tak iz koncówka jako calosc bardzo mocno obejmuje prze¬ wód elektryczny. Przeciecie 34 tulejki umozliwia jej zwezanie sie podczas wtla¬ czania jej w zwezajacy sie stozkowo otwór srodkowy 31 nasadki. Zeby lub karby 32 oraz 35a wewnetrznej powierzchni nasadki i zewnetrznej powierzchni tulejki nieza¬ wodnie zespalaja te czesci w pozadanym polozeniu, przy czym naciecia 35 we¬ wnetrznej powierzchni tulejki mocno chwy¬ taja koniec przewodu elektrycznego i zapo¬ biegaja wyciagnieciu go w razie pociagnie¬ cia badz przewodu, badz koncówki. Takie pociagniecie powoduje jeszcze glebsze wsuniecie tulejki w nasadke i zwieksza za* cisniecie konca przewodu.Z opisu powyzszego wynika, ze kon¬ cówka wedlug wynalazku niniejszego jest bardzo skutecznym lacznikiem, którego czesci, bardzo proste w budowie i tanie, mozna zespalac bez stosowania szczegól¬ nych narzedzi lub lutu, w celu trwalego i mocnego umocowania koncówki na koncu przewodu elektrycznego.Lacznik wedlug wynalazku zostal przedstawiony powyzej w jednej tylko po¬ staci wykonania, lecz jego szczególy moga byc zmieniane w granicach wynalazku, za¬ kreslonych podanymi ponizej zastrzezenia¬ mi patentowymi. PL